A Hard Day's Night (1964)

The Beatles zijn goed zeker in de begin tijd. Maar dan heb ik wat huiverig deze film na vele jaren weer eens bekeken. En hij was nog best grappig ook.

Beatles niet groot en vernieuwend?

Vernieuwend waren ze zeker niet; hun muziek bevat naar vorm of inhoud niets nieuws. Ze waren een hype, natuurlijk, en als zodanig wellicht alleen door Elvis geëvenaard, maar muzikaal stelden ze erg weinig voor. Harrison was een redelijke gitarist, maar daarmee hield het op. Paul en John hadden een zeker talent voor het schrijven van catchy songs, maar niemand zal vernieuwende elementen kunnen aanwijzen in (ik noem maar wat): Yesterday, Penny Lane, Yellow submarine, Fool on the Hill etc. Het zijn goed in het gehoor liggende liedjes, maar zo vind je er wel duizend in de popmuziek. In hun latere periode werd hun muziek wat complexer, maar toen moesten er dan ook externe muzikanten aan te pas komen: Billy Preston, Eric Clapton, David Gilmour e.a.

Sgt. Pepper, vaak genoemd als het eerste concept-album uit de geschiedenis (onzinnige benaming overigens, Mozart schreef tientallen concept-albums) is eigenlijk gewoon een plaat met goede en minder goede nummers, van een concept is amper sprake (dat wordt alleen gesuggereerd door het titelnummer twee keer te gebruiken).

Ik ben 14 en Beatles fan

Grappig, Couch Potato die de Beatles veel te veel overwaardeert en scherpschutter die de Beatles minstens evenveel onderwaardeert. Beide personen moeten zich eens een beetje meer verdiepen in de Beatles en de pop & rockgeschiedenis? Ikzelf ben een grote Beatlesfan, maar geen blinde van. Ik wil gewoon genieten van de muziek en de muziekgeschiedenis objectief benaderen. De Beatles zijn niet de meest revolutionaire band in de muziekgeschiedenis en individueel stellen ze inderdaad weinig voor, maar samen hebben ze wel heel wat vernieuwingen gebracht in de popmuziek, of je dat nu graag hoort of niet. Tegenover nummers als 'Yesterday' of 'Yellow Submarine' kan ik ook nummers als 'Tomorrow Never Knows' of 'Helter Skelter' zetten. Vind het trouwens grappig dat scherpschutter het heeft over externe muzikanten; er zijn er in de hele carriere van de Beatles als groep maar twee geweest en dat waren Billy Preston, die orgel speelde op 'Get Back' en 'Don't Let Me Down', en Eric Clapton die lead gitaar speelde op 'While My Guitar Gently Weeps'. Wat David Gilmour in het rijtje doet weet ik niet. Dus het is een beetje belachelijk om de creativiteit van de Beatles toe te wijzen aan externe muzikanten.

Verder is het ook schrijnend hoe Sgt. Pepper weer onderschat wordt. De invloed en vernieuwingen van Sgt. Pepper hebben weinig te maken met het feit of het album nu een concept-album is of niet. Het gaat veel verder dan dat; de vernieuwing zit in de productie van de muziek en de verpakking van de plaat.

Het blijft toch ook opvallend trouwens dat de hele muziekwereld van de jaren '60, met namen als Bob Dylan, Frank Zappa of Jimi Hendrix opkeken naar de Beatles... blijkbaar deden zij ook mee aan de hype .

Ik ben een grote fan van de Beatles, maar geen blinde fan. Ik Ik nodig je trouwens graag uit om deze discussie op Musicmeter verder te zetten... Dit is immers niet de gepaste plek om de invloed en de véle vernieuwingen van de Beatles te bespreken... Onlangs hebben we nog een interessante pagina's lange discussie bij 'Sgt. Pepper' gehad

Wat deze film betreft... absoluut een mijlpaal in de muziekfilm (vergelijk maar eens met de pop/muziekfilms die voordien bestonden...), en ook kritisch zeer goed ontvangen. Op zich toch een gewaagde film voor die tijd want in vergelijking met de Hollywoodfilms van die tijd is dit toch wat anders. Vooral de absurde/surrealistische/anarchistische humor valt op. Voor een 'snelle' film is het ook allemaal uitstekend in beeld gebracht, scenes zoals 'Can't Buy Me Love' of 'And I Love Her' zou je zelfs kunnen beschouwen als de voorlopers van de videoclip. Regisseur Richard Lester wordt nu zelfs nog wel eens beschouwd als de "vader van MTV" omwille van die reden.

Een verhaallijn is er niet echt (wat ook niets uitmaakt - een film valt of staat niet met een goed verhaal), en dat heeft weinig te maken met het feit dat de film snel werd gemaakt. De film is gewoon 80 minuten een dag uit het leven van de Beatles; waarover hadden ze anders een film kunnen maken? Vergeet ook niet dat het budget - zelfs voor de tijd - erg laag was. Dat de film ondanks de magere verhaallijn niet verveelt spreekt alleen maar in het voordeel. En dat de film snel klaar was betekent niet dat het van mindere kwaliteit is... John stelde op een dag als titel voor de film 'A Hard Day's Night' voor (naar een verspreking van Ringo). Een dag later werd de titel bevestigd door de productiemaatschappij en werd aan John gevraagd om zo snel mogelijk het titelnummer te schrijven met dezelfde titel. De volgende dag had John het nummer al helemaal klaar. Snel gewerkt betekent dus niet noodzakelijk dat iets daarom minder is... En dat deze film snel zo zijn gemaakt "om de Beatlesfans tevreden te houden" (zoals Starbright Boy schrijft) is ook een bizarre stelling... Ook zonder film zouden de Beatlesfans tevreden blijven, en in het najaar van 1963 werd trouwens al de beslissing genomen tot het maken van de Beatlesfilm, in juni 1964 kwam hij pas uit... dus zo'n haastwerk was het zelfs niet.

'A Hard Day's Night' oogt vandaag nog steeds bijzonder fris. Wel grappig trouwens dat John Lennon in de film nog "You're too old" sneerde naar een oude man, terwijl de Beatles nu zelf zestigers zijn.

Film dankt zijn bekendheid - ja, hoe kan het ook anders - aan "The Beatles" rage in die tijd. Een must-see was deze film voor alle Beatles fans. Maar was deze film daarom ook goed? Neen, in tegendeel. Cinematografisch stelt deze film helemaal niets voor. Ook de nummers die de Beatles toen zongen vind ik nu oubollig. Nummers werden nog niet eens live gezongen. Alles was play-back. Het verhaal ging ook helemaal nergens over. De film heeft alleen waarde als tijdsdocument. Als we het toch over muziekfilms hebben, geef mij dan maar films zoals "Control" of "24th Hour Party People", die gingen over Ian Cursis en de jaren 80 muziek. Die films kunnen mij aanzienlijk beter bekoren.

En denk nu niet dat ik deze film afkraak omdat ik te jong ben en van die tijd niets afweet. Ik ben 59 en ik heb het Beatles tijdperk dus zeer bewust meegemaakt. Maar ik laat me in mijn filmwaardering nu eenmaal niet leiden door nostalgie.

En btw Ik vond de muziek van de "Stones" toen stukken beter.

2,0*

Heeft vrij weinig te maken met een of andere rage maar gewoon met het feit dat de Beatles de meest populaire band aller tijden zijn en kritisch gezien de meest hoog aangeschreven (of je het daar nu mee eens bent of niet... ik - als Beatlesfan! - zal de eerste zijn om te toe geven dat de Beatles overgewaardeerd zijn). Maar een rage die al 45 jaar duurt? Nee dat denk ik niet

Beweert er iemand dat de film goed zou zijn omdat het een must-see was voor de fans van de groep... ?

Heb je deels gelijk in maar anderzijds overdrijf je wel sterk door te stellen dat het niets voor stelt. Het stelt wel degelijk IETS voor. 'A Hard Day's Night' had toch wel een frisse cinema vérité stijl. Deze film lanceerde bovendien de carriere van Richard Lester. Geen grootmeester maar toch een regisseur die IETS voorstelt. Wist je dat zijn film 'The Knack and How to Get It' (1965) de Gouden Palm van Cannes won? Ook 'Petulia' (1968) zou naar het schijnt een hele sterke film zijn... (maar die heb ik nog niet gezien). Het was 'A Hard Day's Night' dat aan de wieg stond van de videoclip... Een quote van filmcriticus: Roger Ebert: "Today when we watch TV and see quick cutting, hand-held cameras, interviews conducted on the run with moving targets, quickly intercut snatches of dialogue, music under documentary action and all the other trademarks of the modern style, we are looking at the children of A Hard Day's Night". Niet niks.

Oh wacht... hier is de reden waarom je deze film 2* geeft... je houdt niet van de Beatles en hun muziek . Het is ook een beetje onzinnig om te wijzen op het feit dat de nummers niet live werden gezongen... Dat hadden ze gemakkelijk wel kunnen doen. De Beatles zongen namelijk altijd live in al hun concerten en de meeste tv-optredens (Ed Sullivan Show bijvoorbeeld). Het lijkt mij een normale keuze dat ze voor de studio-opnames gingen omdat het nieuwe nummers waren en om die te promoten ga je natuurlijk geen live-versie gebruiken maar de daadwerkelijke studio-opnames. Vergelijk het met de videoclips van vandaag; dat zijn ook studioversies en geen live-opnames.

En de nummers op zich? Enkele sterke songs afgewisseld met enkele zwakkere. 'Tell Me Why' of 'I'm Happy Just to Dance With You' hadden ze zonder twijfel kunnen vervangen door andere nummers. Anderzijds zijn het nog steeds behoorlijk goede nummers in vergelijking met de output van andere artiesten uit die tijd.

De verhaallijn is magertjes, maar hoe zou jij het dan gedaan hebben? Ik denk dat het moeilijk beter kon. Je hebt twee keuzes: ofwel laat je het echte leven van de Beatles zien, ofwel verzin je een verhaaltje waarin de Beatles meespelen (wat gebeurde in 'Help!'). In deze film krijgen we een dag uit het leven van de Beatles, en ik vind het bijzonder goed gedaan, om de eenvoudige reden dat hij geen minuut verveelt. Dat spreekt toch alleen maar in het voordeel van deze film.

Verder vind ik het jammer dat je in de valkuil trapt dat een goede film een goed verhaal zou nodig hebben... Je hebt nota bene 'Letter From an Unknown Woman' in je top tien... Ook een simpel liefdesverhaaltje met weinig inhoud op het eerste zicht (zoals wel vaker bij de films van Max Ophuls), maar er is zit veel meer achter (ik heb 'Letter...' nota bene op 5* ).

Kom kom zeg De hele invloed van 'A Hard Day's Night' wordt nu teniet gedaan? En de anarchistische en surrealistische humor oogt nog steeds modern.

Dat je andere muziek verkiest i.p.v. de Beatles had ik intussen al begrepen... Om daarom de verwezenlijkheden van deze film te niet te doen ...

Ik heb beiden films gezien en vond het beide sterke films (4*) maar het is geen 'A Hard Day's Night'. 'Control' en '24th Hour Party People' staan nu niet echt symbool voor hun generatie zoals 'A Hard Day's Night' dat was... Ook hebben ze niet echt het "bevrijdende karakter" zoals 'A Hard Day's Night' dat had, laat staan de invloed of de humor... Tenslotte is 'A Hard Day's Night' een popfilm en de andere twee films zijn toch wat meer alternatiever. Misschien ligt daar de reden voor het feit dat je deze film afkeurt, omdat het een popfilm is. Maar dat lijkt mij een beetje hetzelfde als de films van Russ Meyer afkeuren omdat het exploitationfilms zijn terwijl ze cinematografisch van een hoog niveau zijn. Feit is ook dat er in 1964 amper een alternatieve cultuur was (alleen op plaatsen als Greenwich Village in New York ofzo) en dat deze film op een bepaalde manier toch een klein beetje verantwoordelijk is voor het "bevorderen" van een alternatieve cultuur.

Leeftijd bewijst ook niet alles...

Een hoge waardering geven aan een film betekent dan dat je je laat leiden door nostalgie Hoe kan ik je serieus nemen als je zulke uitspraken doet... Dit lijkt gewoon allemaal op "ik houd niet van de Beatles dus geef ik dit maar een lage score" en het gebruiken van een paar onzinnige argumenten als "mensen laten zich leiden door nostalgie", "ze playbackten in de film", "het verhaal stelt niet veel voor", "cinematografisch stelt het niets voor"...

Het 'Beatles vs. Stones'-gedoe was een echte hype, verzonnen door de pers... Je houdt toch niet van hypes... ?

'A Hard Day's Night' is toch wel de ultieme film van de jeugdcultuur ten tijde van de vroege jaren '60 en met name de British Invasion. Zowel de visuele stijl als de Marx Brothers-achtige humor ogen vandaag nog heel fris. 2* vind ik een absolute belediging voor deze film, hij verdient op z'n minst 3.5* vind ik. Want of je het nu wil of niet, het is wel degelijk een mijlpaal in de muziekfilm en de popcultuur. Dat is objectief gezien gewoon zo en heeft weinig te maken met het feit of je de Beatles nu leuk vind of niet of dat ze nu overgewaardeerd zijn of niet. 4* !

Enkel opmerkingen op jouw reaktie.

Nostalgie speelt bij mij geen enkele rol bij mijn waardering van films. Integendeel. Ik heb veel klassiekers herzien de laatste tijd die ik vroeger een hoge waardering heb gegeven. Bijna allemaal zijn ze in waardering achteruitgegaan. Nostalgie kan wel een rol spelen bij de waardering door filmliefhebbers als zo'n film jeugdherinneringen oproept. En "a hard day's night" roept nu eenmaal bij een categorie kijkers jeugdherinneringen op. Maar laten we er maar van uitgaan dat dit uitzonderingen zijn.

Dat ik de muziek van de Beatles uit de mid jaren zestig oubollig vind wil niet zeggen dat ik de muziek van de Beatles niet waardeer. Integendeel. De Beatles begonnen voor mij pas goede muziek te maken vanaf de periode toen zij het album "Rubber Soul" uitbrachten. Het album Sgt Pepper beschouw ik als een meesterwerk en nummers zoals "I'm the Walrus" en "Strawberry fields forever" waren hun tijd ver vooruit.

En ter afsluiting; Hoe je films én muziek ook waardeert, het is allemaal een kwestie van smaak, dus subjectief. Het heeft daarom ook geen zin om er te veel over te discussiéren, want dan gaat het er meer op lijken dat je anderen wilt gaan overtuigen, iets waar imo te veel MM gebruikers zich aan schuldig maken. Lees maar eens het topic; "Beoordeling van klassiekers".

Dus als jij het met mijn beoordeling van deze film niet eens bent; prima, dat mag. Ieder zijn eigen mening. Toch?

Dat nostalgie geen rol speelt bij je waardering had ik al begrepen . Maar het aantal stemmers dat deze film een hoge waardering geeft o.w.v. nostalgische redenen lijkt me toch maar heel laag (vooral aangezien de leeftijd van deze film). Ik vond het daarom gewoon een beetje flauw om dat als reden aan te halen . We leuk dat je de Beatles wel kan waarderen .

Maar ik vind het een beetje makkelijk om als op smaak te steken, zo heeft discussie geen zin meer en dat is jammer. Ik wilde ook alleen maar aangeven dat deze film wel degelijk een waarde en plaats heeft in de filmgeschiedenis, die meer is dan simpelweg nostalgie .

Jazeker

Mijn tekst was een beetje provocerend bedoeld, en ik denk dat je dat ook wel aanvoelde. Gilmour was in de jaren zestig een sessiemuzikant, die bij veel groepen meespeelde, vooral bij live optredens, meestal (zoals dat toen ging) achter de coulissen, dus buiten beeld. Daar kwam een einde aan toe hij toetrad tot Pink Floyd. Later heeft hij wel vaak met Paul McCarthey opgetreden. En ja, of het nu graag hoort of niet, The Beatles waren vooral een hype, geen muzikale grootheden. De nummers die je noemt zijn inderdaad niet slecht, en ze hebben nog wel een paar andere goede nummers geschreven. Zoals ik al zei hadden L&McC zeker talent voor het schrijven van catchy nummers, en dat is een kunst die ik niet wil onderschatten. Maar dat maakt je nog niet tot briljant of revolutionair. Ook een fraaie productie (Sgt. Pepper, Abbey Road) of een fraaie hoes zorgt daar niet voor.

Het is inderdaad vreemd dat de hype, de legende van The Beatles als 'geniale, revolutionaire groep' zo lang standhoudt. Maar daar staat tegenover dat de Elvis-rage, die trouwens nog veel sterker is, al een stuk langer meegaat. Er hangt iets rond die jaren vijftig en (vooral) zestig wat maar moeilijk uit te roeien is. Er waren miljoenen aanvragen via internet voor kaartjes voor het Led Zeppelin concert, een groep als Pink Floyd verkoopt miljoenen platen na een passage van twintig minuten op een van de vele Live Aid concerten, zelfsJoe Cocker trekt nog volle zalen, hoewel de man nauwelijks hits heeft gehad en vooral teert op een cover op Woodstock. Ik hoor vaak om me heen - inderdaad: van leeftijdsgenoten, ik heb the Beatles ook bewust meegemaakt - dat de beste popmuziek in de jaren zestig is gemaakt, en dat er daarna niet veel meer is gebeurd. Ik vrees dat er gewoon sprake is van een generatie mensen die pertinent weigert op te groeien. Volwassen worden houdt ook in dat je bewust wordt van het feit dat veel helden uit je jeugd niet zo bijzonder waren. Toen ik twaalf was dacht ik dat Karl May en Edgar Rice Burroughs de grootste schrijvers uit de historie waren. Nu weet ik beter. Maar ik geniet nog steeds van hun boeken.

The Beatles

Wereldberoemd, deze langbehaarde knakkers, en dat moest toch érgens vandaan komen. Uit nieuwsgierigheid heb ik daarom een paar jaar geleden papa's cd's maar eens beluisterd, en sindsdien ben ik Beatle in hart en nieren (niet in haren overigens). Hey Jude. Deze film, een samenkomen van 2 van de dingen die mij zielsgelukkig maken (Beatles+film) moest er een keer aan geloven. Vrijdagavond was het zover.

Nu is het natuurlijk altijd spannend hoe zoiets het doet. Ik verwachtte eigenlijk half een goedkoop pamflet om de mania te exploiteren, in plaats van kwalitatief vuurwerk, en misschien had ik wel gelijk. Feit is sowieso dat A Hard Day's Night in zijn tijd een stuk meer teweeg zal hebben gebracht dan hij nu doet. Waar het om draait zijn The Beatles, en meer eigenlijk niet. Zonder zijn 4 hoofdrolspelers was het een veel mindere film geweest, ook al was de muziek nog precies hetzelfde geweest.

Er is namelijk iets vreemds aan de hand bij deze film. Hij lijkt heel weinig te bieden te hebben, en toch blijft het een interessante kijkervaring. De móet wel komen doordat je de Fab Four ziet spelen, die oh zo geweldige en onbereikbare Beatles, niet? De humor is absurd, vaak niet eens grappig, de liedjes die worden gespeeld zijn niet eens live maar precies de studio-versies en zijn volledig functie-loos in het verhaal, en de plot stelt niks voor. Paul, Ringo, George en natuurlijk John acteren het geheel verder wel aardig, ook al lopen veel dialogen niet echt door een gebrekkige montage. Het is wel te zien dat deze kerels op elkaar ingespeeld zijn.

A Hard Day's Night is duidelijk meer vorm dan inhoud. Het zal ook wel die vorm zijn die zo interessant blijft. Het camerawerk van de film is namelijk werkelijk van-je-stoel-liftend zo mooi. Ik stond te kijken. Ruim 40 jaar oud, deze film! De muziek helpt ook wel. Studioversies of niet, gemakkelijk vermaak of niet: het blijven heerlijke songs, al ben ik groter fan van The Beatles na 1967. Hun beheersing van de instrumenten is tof om te zien, en de uitzinnige reacties van het publiek zijn, hoe overdreven en zichzelf herhalend ook, grappig. Wel viel het me op hoe weinig verwijzingen naar The Beatles erin zitten. Toegegeven, je moet wel zo stom als een varken zijn wil je niet weten dat deze 4 meesters de beruchte band zijn, maar áls je het niet zou weten kom je er pas aan het einde achter.

Maargoed. Het plot is niks, de humor slechts bij vlagen hilarisch maar in ieder geval uniek en daarom blijvend interessant, het uiterlijk van de film schitterend en voor iedere Beatle-fan krijgt de film sowieso meerwaarde. Vermakelijk, vreemd en boeiend inéén. Het bekijken ook nu nog waard.

Maar al met al had er meer uit een film met The Beatles gehaald kunnen worden.

3* (I'll pretend that I'm kissing the lips I am missing ...)

In die tijd was je voor de Beatles of The Rolling Stones. Na het zien (destijds) van deze film stond mijn besluit vast.......ik was voor de Stones. Neemt niet weg dat ik deze muziek wel iets beter kan waarderen dan vroeger. De film opzich is gewoon slap. 1½* voor de muziek.

Toch wel een gaaf stel, die Fab Four. Puur als film vind ik het een grappig product, met een leuke rode draad rond Pauls opa, en het oogt 45 jaar later filmisch nog verrassend hip. Wel krijg ik de indruk dat de film ook bedoeld was om te laten zien hoe 'gewoon' de Beatles waren gebleven ondanks alle roem en horden gillende meiden waar ze ook kwamen. Wat je mij dus niet wijsmaakt. En of de muziek zoveel voorstelt? Ach, als mensen er over 200 jaar nog naar luisteren staan ze gewoon in het rijtje van Mozart en Bach.

Zeker weten van niet. The Beatles met Mozart vergelijken is hetzelfde als deze film "A Hard Day's Night" met "Amadeus" vergelijken, wat dus onzinnig is. Ik denk dat er over 200 jaar niemand meer van de Beatles gehoord heeft, maar terecht wel van de tijdloze muziek van Mozart en Bach.

Daar ben ik het niet mee eens. Als bijvoorbeeld pappie en mammie de muziek draaien en de kinderen vinden die muziek ook leuk en daarvan de kinderen ook weer wordt deze muziek niet vergeten. Als er dan nog een revival komt, documentaires, aandacht op tv en radio doen ze het over 200 jaar nog goed. Maar zoiets is van tevoren niet te bepalen.

Voor alle duidelijkheid: ik maakte geen vergelijking. Ik stelde alleen dat áls over 200 jaar The Beatles nog beluisterd worden, ze in een rijtje van eeuwige grootheden staan. En dan is hun muziek net zo tijdloos. Persoonlijk betwijfel ik het, maar het zal moeten blijken. En we zullen er zelf niet bij zijn, vermoed ik.

Als je aan veel mensen vraagt heb je gehoord van Mozart of Bach (of desnoods een andere klassieker) dan is het antwoord ja. Maar als je dan de volgende vraag stelt noem een muziekstuk van ze zullen veel mensen heus wel achter hun oren krabbelen. Amadeus is een leuke film maar of daarmee opeens meer mensen van de muziek van Mozart zijn gaan houden betwijfel ik.

Nogal flauwe film uit de tijd dat The Beatles nogal flauwe muziek maakten.

ik ben 11 en beatles fan

a hard days night

Als je deze prent puur als film bekijkt dan stelt het eigenlijk niet veel voor, het verhaal is bijzonder zwak, een beetje sullig zelfs, en acteren.. neen, ook dat wordt niet echt goed gedaan in deze film.

Maar als je de film bekijkt puur omdat The Beatles hierin de hoofdrol spelen en dan vooral hun muziek, dan is dit natuurlijk wel een goede film.

Voor de Beatle-fan is dit een must seen film.

man toch.

Ik kan wibro alleen maar bijtreden. De film gaat nergens over. Behalve dan, 'kijk eens aan, wij zijn the beatles'. Dat bleek destijds te volstaan om een grote bende bakvissen aan het gillen te brengen maar ik kan daar alleen maar bij geeuwen.

een gepreoccupeerde opinie.

de film volgt een zeer bekende popgroep met alles wat daarbij komt kijken. een inkijkje in de veranderende popcultuur derhalve en dat was een nieuwe invalshoek.

dat de beatles dat op hun manier inkleden (hetgeen ik verfrissend vind en anderen wellicht flauw) maakt het nog niet 'hun film' en zeker niet van 'kijk hier'). ik vind ze zelfs weinig pretenties hebben.

leuke film en een historisch document

What a clean old man.

A Hard Day's Night is een hele fijne film om slechts een hele simpele reden: het is gewoon een enorm relaxte film. Zelden zie je zo weinig conflict in een verhaal. Het geheel lijkt bijna compleet te steunen op levensenergie. The Beatles zingen, rennen wat in het rond en maken wat grappen en dat is in principe alles wat er gebeurt, of je moet een enorme zwak voor Ringo Starr hebben en zijn persoonlijke crisis in het verhaal serieus nemen. Dit zou eigenlijk een enorm saaie en gedateerde film moeten zijn zoals ik het omschrijf, maar het is onweerstaanbaar. De vier rockers (of mockers) hebben veel charisma. Ze hebben deze film niet zelf geschreven of bedacht, maar de regisseur en de schrijver zijn erin geslaagd om de visie van de Beatles vast te leggen op film. Het siert ze ook om ook andere grappige mensen buiten het kwartet om grappig te laten zijn. Die opa van McCartney was er geestig. Wel opvallend trouwens dat Lennon hier de minste aandacht lijkt te krijgen en Starr de meeste. Waar komt dat vandaan?

De hamvraag is: moet je een fan zijn van The Beatles om van A Hard Day's Night te kunnen genieten? Nee, zeker niet. Ik ben ook absoluut geen fan van het viertal. Slechts een handvol liedjes vind ik geweldig en geen een daarvan zit in deze film (al zijn het verder best aardige nummers die hier wel in zitten). Je moet natuurlijk The Beatles niet verafschuwen, maar iedereen met een beetje zwak voor dit tijdsbeeld of die anders graag een totaal relaxte film wil zien moet dit toch een kans geven. Best knap werk als je bedenkt dat dit eigenlijk een product moest worden dat snel incashte op de hype rond The Beatles. Kennelijk hebben zowel de band als de film de hype overleefd.

4*

Wordt hier weer de oude strijdbijl Beatles versus Stones opgegraven?

bij mij hetzelfde

respect

Ik denk niet dat ik zo'n film nog eens voor een derde keer in zijn geheel ga bekijken. Maar voor die paar lullige Euro's laat ik zo'n dvd ook niet liggen. Goede soundtrack bij deze film, dus dan heb je al gelijk een aantal hits + nog wat andere nummers met beeld/geluid bij elkaar. Het tijdsbeeld zelf is ook mijn jeugdtijd dus dat komt er nog bij en zo'n dvd misstaat dan totaal niet in mijn collectie. 3.0

deze film komt niet vanavond op BBC2, maar morgen avond, en dan wel op maandag 25 april tot vroeg in de ochtend van 26 april

vanavond komt de wereld premiere op BBC2 van de tv film UNITED, vanaf 22:00uur die niet hier vermeld staat op moviemeter

BBC - BBC Two Programmes - United - bbc.co.uk