Da Hong Deng Long Gao Gao Gua (1991)

Had d'r meer van verwacht. Wel erg mooie beelden, maar na een uur of wat had ik het wel gezien met de haat, de intriges en de verdenkingen. Wellicht moet ik maar eens wat later werk van deze regisseur gaan kijken, want na The Road Home kon ook deze film me niet echt overtuigen. 3*

Yimou Zhang is een goed regisseur, dat zeker, maar tot mijn favorieten zal hij niet gauw horen.

Dit is zo'n film die perfect afgemeten en gedoseerd is. Het scenario is 100 procent effectief, en bevat geen overbodige scenes.

Dat maakt de film voor mij in zekere zin voorspelbaar en bijna nergens verrassend. En als ik een ding heel belangrijk vind aan een film, dan is het dat die me weet te verrassen.

Bij Yimou Zhang films stoor ik me altijd aan het perfectionisme en de manier van vertellen. Andere Aziatische regisseurs weten juist zo mooi de willekeur in hun verhaal in te vullen, met scenes die ogenschijnlijk geen functie hebben, maar die wel erg bijdragen aan het geheel.

Mede om bovengenoemde redenen vind ik Raise The Red Lantern te lang. Mijn honger naar nieuwe scenes was op een gegeven moment op.

Ik klink nu misschien wat al te negatief, ik vind het wel degelijk een mooie film met een uniek verhaal.

Mijn favoriet is overigens de third mistress.

3,5 sterren (en een plaats in de top 250)

Aardige comment van kappeuter hier. De honger naar meer verrassing (en dat hoeft echt niet altijd een UFO landing te zijn) zorgt er voor dat deze verder prachtig geschoten en verhaaltechnisch interessante film aan te bevelen is, maar niet de klassieker waarvoor het wordt gehouden.

3,5*.

Alsof andere klassiekers maar enigszins verrassend zijn ...

Anyway, gooi één man, 4 concubines, 4 meiden en één hoofdmeid op een hoop en het is inderdaad niet zo moeilijk te voorspellen welke problemen er volgen.

Het gevoel dat de personages meer gevangen zitten in rituelen dan in hun eigen tekortkomingen zorgt er voor dat het niet helemaal overtuigt. Het is zeker een erg mooie film, vooral dan qua kleurgebruik en plaatsing van de camera. Het blauw/rood contrast wordt optimaal benut. Jammer dat de montage eerder functioneel is, en sommige scenes toch enkele schoonheidsfoutjes vertonen (zoals een ultrasymmetrisch shot dat een beetje verklooid wordt door een dak dat niet volgesneeuwd is, terwijl zijn spiegelbeeld dat wel is).

Opvallend aparte muziek ook. Vond ik zeker een pluspunt. Klonk erg origineel, erg mooi ook. Maar verder doet het allemaal een beetje "volgens het boekje" aan. Ik volg ook wat kappeuter zegt. Alles is hyperfunctioneel, net daardoor mist de film wat eigen identieit. Ook trapt Zimou in de val van de overlapping van cycli. "The Next Summer" had integraal uit de film gemoeten (iets wat een Aronofsky in Requiem for a Dream - die net dezelfde structuur gebruikt verder - wel goed doet).

Maar een fijn filmpje, dat wel. Visueel mooi, geweldige muziek, degelijk drama. Maar niet het subtiele waar andere Chinese films (Springtime in a Small Town) in uitblinken.

Dikke 3.5*

Aparte film,

Erg leuk om telkens te zien hoe de rode lantaarns ontstoken worden. Mocht je het nog niet weten, dan zie je door de sfeerbeelden gelijk dat je te maken hebt met een Chinese film.

Het verhaal over de 4 vrouwen vond ik ook boeiend. Wat kunnen ze toch schijnheilig tegen elkaar doen zeg, maar ondertussen.....Langzaam maar zeker ontvouwt zich een goed verhaal Nooit gedacht, dat de 2de vrouw zo `n feeks zou zijn zonder dat de sfeerelementen worden verwaarloosd. Het was telkens weer genieten als `de meester `een hulpje vooruit stuurde die aangaf bij welke vrouw de meester zou gaan slapen . Er zat veel structuur in de film, wat van de ene kant goed werkte maar soms doet het wat voorspelbaar aaan. Een ruime 3,5*

Trutten op ramkoers . Heel mooi in beeld gebracht door Yimou Zhang.

Verrassend leuke film.

Vond dit vooraf gezien wel een interessant verhaal, al vroeg ik me vooraf af hoe regisseur Yimou Zhang dit ruim twee uur boeiend moest houden. Dat is echter prima gelukt. De film heeft de hele tijd een erg mooie sfeer. Ik betrapte me er zelf op dat ik iedere keer weer benieuwd was bij wie de meester de volgende keer de rode lichten zou ontsteken. Het verhaal van de 4 vrouwen is leuk gedaan en ook best goed uitgewerkt. De film is op sommige momenten misschien iets voorspelbaar, maar ik zag bijvoorbeeld totaal niet aankomen dat de tweede vrouw eigenlijk de grootste bitch van allemaal is. Ook het einde vond ik nog best verrassend.
Tenslotte is de muziek ook nog even het vermelden waard. Er werd regelmatig hele rustige (waarschijnlijk Chinese) muziek gespeeld, wat op de een of andere manier erg aangenaam was om naar te luisteren. De muziek draagt net als de mooie kleuren ook erg bij aan de mooie sfeer van deze film.

Een mooie 4,0*

Erg saai eerste half uur, daarna wordt het iets beter. Dit soort films zijn alleen niet helemaal mijn ding. Vond het allemaal degelijk in beeld gebracht, maar nergens bijzonder.

Het verhaal was niet overal even boeiend maar werd gelukkig goed geacteerd.

3.0*

Zeer mooi vormgegeven drama, die het voor mij toch vooral moet hebben van de schitterende fotografie. De decors oogden juist door de contrasten met de ontstoken lantaarns geweldig mooi. Het verhaal zelf vond ik niet zo boeiend.

Deze film werd in 1992 door de Volkskrant lezers met overweldigende meerderheid uitgeroepen tot de beste film van datzelfde jaar. Het verschil met nu is dat men toen alleen maar schriftelijk kon stemmen, niet via internet. Of wij aan die uitslag daarom veel waarde moeten hechten, dat is dus maar de vraag. Hoewel, de film staat wel op de 70e positie van de MM top 250.

4,5* na herziening.

Big Brother maar dan op z'n Chinees.

Yimou Zhang weet met zijn film een overtuigend beeld te schetsen van het leven van een Chinese vrouw als concubine. Of het er nu altijd zo strijdlustig aan toeging zoals in deze film weet ik niet, maar de onderlinge haat en intriges zorgen in ieder geval voor een onderhoudend verhaal. Het deed mij soms echter wat soapachtig aan, vandaar dat ik aan Big Brother moest denken.

Raise The Red Lantern is daarnaast op visueel vlak erg prettig om naar te kijken. De regisseur weet de Chinese bouwkunst schitterend in beeld te brengen met veel symmetrische shots geschoten vanaf de daken. Wel zo handig omdat de film zich geheel afspeelt binnen de muren van het paleis. Ook wordt er goed gebruik gemaakt van kleuren. De rode lantaarns zorgen voor een mooi kleurenspel, terwijl een blauw/grijs kleurenfilter gebruikt wordt om de wat 'duistere' scènes extra kracht mee te geven.

Een prima film die vooral mooi geschoten is. De score gaat alleen niet hoger dan 3,5*, voornamelijk omdat het thema mij niet helemaal aanspreekt.

Mooie film met veel sfeer. De film gaat niet over een onderwerp waar ik plots van sta te springen, maar ik was de hele film geboeid.

De Chinese cultuur vind ik sowieso interessant. Zo vond ik die oude gebruiken mooi om te zien, al vroeg ik me regelmatig af hoe ze zich toen vermaakten zonder tv, games of internet. Want veel meer dan hun dienaren commanderen zie je niet. De film geeft de indruk dat het helemaal geen pretje is om een concubine te zijn, of erger nog, een dienares. Er wordt volgens zeer strenge regels geleefd en er wordt ook alleen gefilmd binnen het paleis waardoor je de indruk van gevangenschap krijgt. Visueel is de film erg mooi. De Chinese architectuur wordt mooi gefilmd en de rode lantaarns steken mooi af tegen de donkere achtergronden.

Een andere reden om deze film te zien was Li Gong. Zeker één van de mooiste (Chinese) vrouwen die ik op scherm heb mogen aanschouwen. Ook hier was ze weer beeldschoon en ik ging al snel meeleven. De andere meesteressen spraken me minder aan, maar dat is ook de bedoeling. Ze voeren namelijk een felle onderlinge concurrentiestrijd waar je liever niet betrokken bij bent. Het verhaal is dan ook een drama pur sang, met hier en daar een traan.

De score is ook bijzonders met die drums. Het was even wennen maar ik vond het wel mooi bij de film passen. Het enige irritante aan de muziek was het zingen van de derde meesteres. Dan moest ik steeds de tv wat zachter zetten.

Mooi drama, met niet al te veel vaart en een geweldige Li Gong.

Sterke film, vooral visueel (shots bij nachtlicht en in de winter zijn fraai) en muzikaal (en dan doel ik niet op het kattengejank van de derde concubine). Personages hadden wel wat beter geportretteerd kunnen worden. Mondjesmaat leren we wat over ze (mededelingen), maar pas laat in de film komen ze echt een beetje tot leven (dan blijkt het karakter).

Vind het ook jammer dat er niet wat meer met die bediende werd gedaan. Op een gegeven moment wordt haar voodoopop ontdekt en vertelt ze dat concubine nummer twee medeverantwoordelijk is (wat waar blijkt te zijn ---> ze is toch niet zo goedaardig als ze zich voordoet). Wat misschien nog wel interessanter geweest zou zijn: als het een leugen betrof om zo de twee concubines tegen elkaar op te stoken.

Vorig jaar al eens gezien, waarbij ik meer lette op het narratieve. Dat is op zich redelijk boeiend met de intriges tussen drie vrouwen, waarbij geen, inclusief het hoofdpersonage, sympathiek is. En al kan ik begrip opbrengen, soms vraag je je gewoon af waar ze in hemelsnaam mee bezig zijn. Vooral het hoofdpersonage maakt het zichzelf wel erg moeilijk. De man loopt ertussen, opmerkingen makend dat ze lief voor elkaar zijn, maar ondertussen geniet het haantje wel duidelijk dat zijn kippetjes om hem vechten. Het is moeilijk om echt mee te leven met al deze onsympathieke personages, maar het maakt het wel intrigerend.

Vandaag weer eens gezien, en nu viel me de visuele schoonheid van de film veel meer op. Het Qiao-complex biedt het perfecte decor voor schitterende symmetrische shots, waarbij ook de camerastandpunten bijdragen. Ook prachtig zijn de kleuren rood en blauw die domineren. Rood is eigenlijk ook wel een thematisch juist gekozen kleur, want de manier waarop de man tussen de vrouwen kiest, degradeert hen een beetje tot prostituees. De winter was visueel nog het mooist met de sneeuw. De enkele schoonheidsfoutjes hebben me eigenlijk nauwelijks kunnen irriteren.

De soundtrack doet geenszins onder voor de beelden. Ik vind het heerlijk, muziek die zo traditioneel klinkt. Draagt in hoge mate bij aan de sfeer.

In hoge mate ben ik nieuwsgierig geworden naar andere films van Zhang. Voor deze 5*.

Mooie film over de vier 'echtgenotes' van een rijke man, die nauwelijks in beeld komt (ik kan me geen een shot van zijn gezicht voor de geest halen). Hij is dan ook een bijfiguur, het gaat om de vrouwen. Wat een wonderlijk leven leiden zij: in de gunst proberen te komen bij hun man die hen als bedienden behandelt, omdat dat status oplevert en omdat ze elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Met mistress nr 3, die me achteraf nog het sympathiekst was, omdat zij zich niet neerlegde bij de situatie maar probeerde gelukkig te worden, loopt het het slechtst af, maar ze zijn alle vier niet te benijden. Prachtige shots en een aangenaam maar verraderlijk kabbelend tempo.

Film over eeuwenoude tradities én vooral over de meedogenloze na-ijver van concubines om in de gunst van hun meester te komen. Goed geacteerd, zeker door Gong Li, maar het verhaal had wat mij betreft wel wat steviger mogen zijn. Er gebeurt niet zo veel, waardoor de film traag oogt. Daardoor ontstaat er echter meer dan voldoende ruimte om te genieten van de prachtige beelden, want deze veel bekroonde film is visueel zonder meer een meesterwerk.

Pracht van een film.

Wat de film wat mij betreft zo mooi maakt is de ongrijpbare keuzes en motivaties van de personages. Alleen al het feit dat ze alle drie wat mij betreft niet helemaal sporen en al aardig idiote dingen doen, maakt het allemaal bijzonder intrigerend. Al redelijk vroeg in de film wordt het stilaan duidelijk welke kant dit op gaat, maar desondanks gaat het allemaal nog een trapje verder dan je verwacht.

Daarnaast spreken de veelgenoemde tradities een belangrijke rol. Het creëert ook een gevoel van isolatie dat de film zich afspreekt op een erg afgeschermde locatie. Vooral ook een erg mooie locatie trouwens. Drie briljante acteerprestaties ook.

Tot slot valt de serene visuele kant op, echt een hoop prachtige shots. Vooral ook de kadering valt op, naast de geweldig kleurrijke shots.

4*

Mooie film, wel wat traag maar dat had ik al ingecalculeerd. Interessant om te zien hoe het er aan toe ging tussen een rijke man (die niet herkenbaar in beeld is!) en zijn minnaressen begin vorige eeuw. Ook interessant om te zien dat de vrouwen zich anders voordoen dan ze eigen zijn. Er gebeurt vrij weinig in de film maar al met al vond ik het een mooi sfeer-portret.

Prachtfilm. De hoog oplopende rivaliteiten tussen de vrouwen zorgen voor een constante spanning, waardoor het langzame tempo van de film helemaal niet traag aanvoelt. Vooral Li Gong zet hier een schitterende prestatie neer als het meisje dat haar studies moet opgeven om concubine van een steenrijke man te worden. Schitterend hoe haar karakter stapje voor stapje verandert. Goed idee ook om die man nooit volledig in beeld te brengen.

Een heel menselijk verhaal vol spanningen en opgekropte emoties dat baadt in een sfeer van sereniteit en op een visueel overdonderende manier wordt weergegeven. Wereldklasse.

Zeer Mooi, mijn 4de Zhang Yimou heeft me zeker niet teleurgesteld. Na vier films van deze regisseur kan ik alleen maar stellen dat hij erg bekwaam is in zijn vak. Shanghai Triad en Huozhe liggen alvast in de wachtkamer.

Nadat ik gisteren Ju Dou zag, valt vooral op dat deze film meer "af" is. Daarmee bedoel ik dat hij professioneler overkomt met een zorgvuldigere keuze aan shots en een strakkere editing. Hoewel ik deze dan wel onderhoudender vond, had Ju Dou meer uitschieters, vandaar dat ik ze beide eenzelfde score toeken.

Ook hier zien we weer hoe traditie en (familie)geschiedenis de personages en aldus ook de loop van de film bepalen. Autoriteiten die niet in vraag staan en als een dictatoriaal heerser het volk (in dit geval onze vrouwen) in bedwang houdt. Mooi ook om te zien hoe deze film onderstreept dat polygamie nu eenmaal niet werkt en hopeloos achterhaald is (voor alle duidelijkheid is mijn opvatting hieromtrent geen religieuze/conservatieve houding, maar polygamie is nu gewoon gedoemd om te falen vanuit evolutionair-psychologisch perspectief). Vijandigheid van de vrouwen jegens elkaar is dan ook een logisch gevolg en m.i. werd dit mooi uitgewerkt. Dit was mede dankzij de knappe prestaties van de vrouwen, waar vooral de mooie Gong Li er bovenuit stak. Toch ook wel een speciale vermelding voor de prachtige zang scènes van de "derde vrouw".

Cinematografisch was het dik in orde, je zou misschien kunnen zeggen dat die lantaarns na een tijdje beginnen te vervelen, maar dat doen ze dus niet, ze blijven prachtig. Het mooist vond ik de kamer van de operazangeres en de shots die van bovenaf werden genomen waardoor je die typisch Chinese daken te zien krijgt. Ook in de winter zag het er zeer goed uit.

Kortom weer een uitstekende film van deze fantastische Chinees. Wel moet hij Kar Wai Wong nog voor laten, naar mijn mening nog altijd de interessantste Chinese regisseur.

Heerlijk. Zat vanaf de eerste minuut in de film en dan weet je al dat je naar een prima film zit te kijken. Boeiend, goed uitgewerkt verhaaltje en bakken sfeer met de aankleding, locatie, muziek en uiteraard de rode lantaarns. Sterke rollen ook van de cast maar ben natuurlijk zeer te spreken over de leading role, Gong Li, erg fijne actrice - ook toen al.

5*

Eerste 5 die ik uitdeel hier op MM. Simpelweg omdat ik echt niets kan bedenken om aan te merken op de film. De film weet je totaal mee te voeren en dat met hele eenvoudige middelen. Dat mag van een enorme klasse getuigen. Zeer tragisch drama en dat zonder ook maar een moment over-sentimenteel te worden. Het voelt allemaal zeer echt aan. De manier hoe alles opgebouwd wordt, of liever gezegd, onthuld wordt, is een van de dingen die de film zo speciaal maken. Het begint allemaal zo mooi en sprookjesachtig maar geleidelijk aan ontdek je de onderhuidse naakte waarheid en die is niet bepaald koek en ei..

Ik zou een hele waslijst met lovende punten op kunnen noemen maar daar zijn al veel van genoemd in eerdere posts. Toch wil ik de manier hoe de sfeer gecreeerd wordt nog wel benoemen, omdat dat echt fenominaal gedaan wordt. Van moment tot moment zit je erin en het lijkt net alsof ik er maar niet achter kan komen waar dat em nou in zit; wat nou dat beetje extra is. Gewoon perfectie.

Uitstekende film waarin een jonge studente met een man trouwt die al drie andere vrouwen heeft. De film speelt zich af in het China van de jaren '20 en het draait hier duidelijk om de vrouwen zelf, aangezien het gezicht van hun meester nooit in beeld is. De onderlinge jaloezie en de machtsverhoudingen met de onderdanen. Traag, maar zeer mooi in beeld gebracht. Gong Li is sterk en subtiel in de hoofdrol.

Het verhaal van de film is nogal soapachtig met de intriges tussen de verschillende vrouwen. Dit verhaal in de handen van een andere regisseur had me totaal niet geboeid. Gelukkig heeft Zhang de verfilming gedaan. Wat het verhaal aan interessante elementen mist, maakt hij visueel dubbel zo goed. Hier is een kunstenaar aan het werk gegaan en het is door die mooie beelden dat ik toch nog meegenomen werd in de film. Aangevuld met gepaste muziek is dit zeker de moeite om te kijken.

De film zelf is helaas meer dan enkele prachtige beelden en ik merk wel dat het verhaal rond de vrouwen mij niet altijd boeit. Ik mis ofwel een betere verhaallijn - wat volgens mij eigenlijk wat zou misstaan - of iets meer verrassing om de sfeer nog meer op te blazen en samen met die mooie beelden tot een ultiem vuurwerk te komen. Geen slechte film dus, maar het was ondanks alle schoonheid net iets te 'koud' naar mijn zin.

Toch weer net niet, Zhang. Jammer, had nogal wat verwacht van deze prent, maar tot m'n eigen teleurstelling moet ik bekennen dat het me bijzonder weinig deed allemaal. Ik snap dondersgoed dat de onderhuidse spanningen, intriges, leugens en wat dan ook maar onder de vrouwen bij veel mensen in het juiste keelgat schieten, maar ik had er even geen zin in. Slechte timing misschien. De film ziet er prachtig uit, is sfeervol en begon erg goed, maar na verloop van tijd had ik het wel gehad met de dames. Ik kon me even niet inleven, maar dat ligt 'm waarschijnlijk aan mezelf. Zhang heeft z'n best gedaan.

Bjizondere film. Ik ken niet héél veel Aziatische films, en de meeste zijn meer van het martial arts-genre, zoals The House of the Flying Daggers (van dezelfde regisseur, blijkt nu), maar deze is anders dan alle andere.

Raise the Lantern speelt zich, op de eerste vijf minuten na, volledig af achter de gesloten deuren van de woning van de Meester. Die woning (een beter woord ken ik niet) is bijna een wereld op zich, met al die trappen, gangen en daken die alles met elkaar verbinden. Die wereld wordt bewoond door de Meester, zijn vier vrouwen en een handjevol bedienden. De vierde vrouw, onze hoofdpersoon, stapt deze wereld binnen, en het lijkt alsof alles wat er buiten is, niet meer bestaat. Je kunt ook praktisch nergens uit opmaken in welke tijd deze film zich afspeelt - alleen de grammofoon geeft een vage indicatie.

In een zo beperkte wereld, waar er ongeveer niets te doen is, is het niet vreemd dat tradities onredelijk belangrijk worden en er felle competities ontstaan om bijna niks. Goed voorbeeld hiervan is de voetmassage - de eerste avond voor Songlian vooral heel raar, daarna toenemend een gewilde trofee. De voetmassage, de rode lantaarn, het bepalen van het menu: het draait niet eens om de Meester zelf. Hij is in de hele film het meest blanco personage, we zien zelfs zijn gezicht nooit. Zijn vrouwen houden niet van hem, ze willen enkel door hem verkozen worden boven de anderen. Stop vier vrouwen met niets te doen in zo'n situatie, en ik denk dat je zelfs vandaag een soortgelijke strijd zult krijgen.

Uiteindelijk moet de situatie uit de hand lopen. Songlian voegt zich niet zo gemakkelijk naar de regels en tradities (waar een half jaar aan de universiteit al niet goed voor is) en daarmee begint er in het huis van alles te broeien. Allianties verschuiven, geheimen komen naar boven, de competitie neemt toe en alles ontspoort. Ik weet nog niet helemaal wat ik van het einde vind, maar de weg ernaar toe is in elk geval erg boeiend.

Enig minpuntje: ik vind dat er erg weinig is gedaan met het personage van de oudste zoon. Er lijkt iets van aantrekkingskracht tussen hem en Songlian te worden gesuggereerd maar daar wordt vervolgens niets mee gedaan, waardoor zijn rol wat onduidelijk blijft.

Qua sfeer, locatie, kostuums, acteerwerk (wat ik op een of andere manier toch wat moeilijker te beoordelen vind in Aziatische films) en thematiek scoort Raise the Red Lantern goede punten. De muziek klinkt me een beetje vreemd in de westerse oren (ik hoorde het verschil niet zo tussen de operazangeres en de dronken Songlian) maar dat mag de pret niet drukken. Al met al een geslaagd Aziatisch drama.

Vooral een ijzersterk eerste deel. Verstild, rustig, met mooie strakke beelden en fijne felle kleuren. Echt zo'n film die heerlijk wegkijkt en je gewoon als kijker passief alle verrichtingen volgt van dat hofleven in het klein. Je krijgt ook een vrij goed idee van de dagelijkse beslommeringen. Leuk is ook dat de film ergens in de 20e eeuw speelt, maar het zou zomaar 400 jaar eerder kunnen zijn. Verder ook sterk geacteerd waar men zonder veel te praten veel zegt.

Het tweede deel met meer drama en meer dialoog is een stuk minder. Die sfeer uit het eerste uur verdwijnt en ik kon ook niet helemaal meegaan in enkele beweegredenen. Jammer, nu slechts 3,5*.

Een sfeervolle film. Het ophangen en aansteken van de lantaarns, de locaties en de inrichting daarvan zorgen voor een mooie setting. Ook de intriges tussen de verschillende concubines komen goed naar voren. Toch weet de film lang niet altijd te boeien en op enig moment had ik het wel gezien. Echt aangrijpend wordt de film qua verhaal ook nergens, zodat het toch wat afstandelijk blijft.

Aparte en intrigerende Chinese dramafilm over het leven van vier concubines (echtgenotes) van de rijke Chen. De titel is veelzeggend, ik heb nog nooit zoveel rode lantarens gezien, met iedere dag een heel bijbehorend ritueel. Cinematografie: mooie zachte kleuren, veel oranje/rood vanwege de lantarens, mooie scѐnes en achtergronden, de weersveranderingen van de seizoenen. Vier verschillende huizen van de vier concubines, mooi overeenkomend met de indeling van de film met vier seizoenen. Muziek: zingen en fluiten in uitgesproken Chinese klanken. Actrices spelen hun rollen overtuigend, acteur die Chen speelt, komt amper in beeld.

Plot bestaat uit de strijd die de vier vrouwen (Yuru, Zhouyoun, Meishan en Songlian) leveren om de gunsten van hun gezamenlijke partner Chen voor zich te winnen. Een echte machtsstrijd, bestaande uit veel venijn, streken en smoesjes...... Aparte voetmassage met die hamertjes! Gong Li herkende ik van Zhou Yu's train, een mooie actrice. In de huishouding gelden veel traditionele regels en rituelen, waar men zich aan dient te houden. Uiteindelijk wordt de sfeer steeds grimmiger en komen diverse geheimen naar boven met verstrekkende gevolgen. Het kan niet anders dan slecht aflopen........

Een prachtige parel van een film, afgelopen woensdag gescoord bij de kringloop voor 1,50 euro........

De film bouwt langzaam op maar langzaam wordt de film steeds dramatischer en intrigerender waarbij de film uiteindelijk een volmaakt document is voor de onderdrukking van de vrouw en hoe vrouwen elkaar neerhalen in nagenoeg alle culturen

Mooi gefilmd, eigenlijk maar op een paar verschillende locaties maar toch voldoende afwisselend. Het verhaal is intrigerend genoeg om te boeien.