Das Leben der Anderen (2006)

Veel reacties: film langdradig, ik vond hem in 1 woord prachtig! Juist omdat hij lang duurt wordt je erin meegenomen vind ik, ook al duurde hij lang heeft me geen minuut verveeld! Top film een dikke 5!

Hele mooie film! Sommige feiten waren niet helemaal juist, maar dat doet er niet toe, de film is verder zo mooi dat je eigenlijk wel gewoon vergeet.

Film op 31 maart 2007 in een bioscoop in Duitsland gezien. Staat nog altijd nr. 6 in mijn persoonlijke film top 10. Terechte winnaar van zoveel filmprijzen. Misschien ook wel het beste scenario ooit geschreven.

Volledig mee eens. De lange speelduur past volledig bij het verhaal, de sfeer en met name de hoofdpersoon. Deze film moet stroperig verlopen. Het acteerwerk, plot en subtiele spanning houden deze film toch wel huizenhoog boven water. Masterpiece!

zeer goeie film meeslepend boeiend en dramatisch allemaal.

mooi einde kippevel gewoon.....

Best wel een boeiend verhaal alleen vond ik hem wat saai. Het mocht wat mij betreft wat vlotter allemaal. Ulrich Mühe vond ik best wel goed en zijn baas (Ulrich Tukur) zelfs beter maar Sebastian Koch vond ik niet echt passen in deze film want ik vind hem maar een saaie acteur.

Echt drama had wat meer spanning gehoopt en verwacht ondanks dat zeker de moeite waard.

*4,0*

Ik heb deze film in de proefperiode van +/-3 weken Film 1 gekeken, die je toen bij een nieuw abonnement bij digitale tv kreeg. Op film 1 kwamen in die periode niet erg veel films die mij aanspraken, dit is de enige die ik van begin tot eind heb gekeken, maar hij maakt alles goed! Wat een topregie, topacteurs maar vooral een topverhaal. Deze dvd komt binnenkort bij mijn collectie, zoveel is zeker.

Mooie film, goed geacteerd. Het verhaal is mooi, het laat zien hoe een in shit systeem er toch nog goede mensen zijn.

Erg goede film met een prachtig einde..!

Iedereen speelt fantastisch en zeer geloofwaardig. Martina Gedeck wil ik wel vaker zien hele goede actrice. Ulrich Mühe deed me aan Kevin Spacey denken zowel in uiterlijk als acteerwerk

beste duitse film die ik ooit heb gezien.

subliem acteerwerk mooi verhaal en prachtig einde!

zat met een brok in mn keel op het laatst.....

Had in het begin een beetje de twijfels over deze film of deze me wel kon blijven boeien. In het begin gebeurde er nog niet zo heel veel. Later werd de film echt goed.

Deze film heeft niet voor niets zo'n hoog gemiddelde. Zit een mooi verhaal in en is mooi uitgewerkt, en heeft een mooi einde.

Het bevat nostalgie, dat maakt het per definitie al een tikkeltje misplaatst. Dan is een film als dit mooi als tegenwicht om de zwaardere kant te tonen. Het was namelijk een uiterst schrijnende periode voor een heleboel mensen. Dat element wordt in Goodbye Lenin te weinig getoond. Niet dat het een slechte film is hoor, integendeel...:)

Prima Duitse productie die het vooral moet hebben van het sterke acteerwerk. Wat ik alleen wat merkwaardig vond was de switch van de Stasi agent, die van freak naar vriend weet te transformeren in een kort tijdsbestek zonder echt duidelijke (en geloofwaardige) reden.

Okee, maar ook een grote meerderheid van de ( voormalige) oost duitse bevolking had het ook goed. En het is zelfs zo dat veel ex 'ossies' weer die tijden terug wenst. Zeker aangezien er tegenwoordig veel werkeloosheid is in Duitsland, voornamelijk ook in voormalig Oost- Duitsland.

Nou ja, het maakt allemaal ook niet zoveel uit. Good Bye Lenin is inderdaad een prachtige film, en Das Leben Der Anderen ook zeer zeker.

Hoe kun je het een goede film vinden terwijl je de switch merkwaardig vindt en je er geen duidelijke reden in ziet. Dat is juist waar de hele film zo'n beetje om draait; de karaktertransformatie.

Een heel erg mooie Duitse film. Een mooie kijk op wat een "staat" zijn bevolking kan aandoen. Uitstekend acteerwerk

Mjah, er zijn ook veel Iraki die opeens terugverlangen naar Saddam. Het is maar vanuit welk perspectief je het bekijkt.

Maar laten we het er op houden dat het beiden mooie films zijn. Zijn we het daar in ieder geval over eens.

Dat kan ik van die Iraki's ook wel volgen.

Maar inderdaad, het is maar hoe je het bekijkt.

daar zijn we het zeker over eens

1000e stem, yay.

Met enige tegenzin verplicht gekeken, achteraf totaal geen tijdsverspilling geweest.

In het begin snapte ik er zeer weinig van... alle namen en vage gebeurtenissen....

Maar deze kwamen netjes op zijn plaats in de loop van de film.

Schitterend einde natuurlijk.

4*

In zijn debuutfilm Das Leben der Anderen (naar een eigen scenario) geeft adelborst Von Donnersmarck een indringend beeld van de akelige sfeer van wantrouwen en onverdraagzaamheid die Oost-Duitsland na de Tweede Wereldoorlog veertig jaar lang in de greep hield. Het individu dat hij daarbij centraal plaatst, is Hauptman Gert Wiesler (een onvergetelijke rol van Ulrich Mühe, die in 2007 helaas overleed aan maagkanker): een keiharde en ijskoud-professionele kapitein van de Stasi (codenaam: HGW XX/7) die in het begin van de film een even grote klootzak is als zijn directe baas, kolonel Anton Grubitz. In opdracht van cultuurminister Bruno Hempf (eveneens een klootzak eerste klas) zet hij zich aan het bespioneren van de toneelauteur Georg Dreyman en diens partner, de gevierde actrice Christa-Maria Sieland. Het appartement van Dreyman wordt vol bugs gepropt en op de zolder daarboven zit Wiesler het koppel permanent af te luisteren, regelmatig afgelost door een assistent, met de bedoeling Dreyman te betrappen op socialisme-onvriendelijke uitspraken en daden.

Het mooie van dit alles is nu dat Wiesler in de loop van de film langzaam maar zeker evolueert van een Stasi-smeerlap tot een goede mens (zie de motiefrol van Beethovens Sonate vom guten Menschen). Dit komt doordat hij ontdekt dat zijn oversten veel meer begaan zijn met hun eigen profijt en carrière dan met het ware socialisme, zodat het leven en het geluk van mensen zoals Dreyman, Sieland en anderen kapot gemaakt wordt. Een eerste aanzet hiertoe wordt gevormd door de goddelijke sequens waarin Wiesler en Grubitz in de refter aan een tafel van de lagere staf gaan zitten (op voorzet van Wiesler: het socialisme moet érgens beginnen) waar een luitenant vervolgens een grapje vertelt over Erich Honecker en daarbij eerst zeer streng wordt terechtgewezen door Grubitz, waarna deze laatste stelt dat het maar om te lachen was

In een verdere fase ontdekt Wiesler dat Christa-Maria de donderdagse minnares speelt van Bruno Hempf (ze doet dit omdat ze bang is anders haar job als actrice te verliezen), terwijl ze toch werkelijk houdt van Georg Dreyman. Dat wordt duidelijk in enkele prachtige sequensen, in het midden van de film. Christa-Maria wordt per auto afgezet aan huis door Hempf en Wiesler wil een ruzie uitlokken door de bel te doen rinkelen, maar die ruzie komt er niet. Het eindigt er integendeel mee dat Dreyman in lepeltjeshouding op bed bij Christa-Maria gaat liggen, en dan krijg je dat geweldige beeld van Wiesler die een verdieping hoger met een hoofdtelefoon zit te luistervinken en schuin op een stoel die lepeltjeshouding hangt te imiteren. Wiesler heeft net ontdekt dat Georg en Christa-Maria de ware liefde kennen, terwijl hijzelf op dat gebied een nul is (perfect geïllustreerd door de volgende sequens, waarin Wiesler thuis een Stasi-hoertje ontvangt).

Vanaf dat moment begint Wiesler te veranderen en neemt hij Georg en Christa-Maria meer en meer in bescherming. Op een donderdagavond ontmoet hij Christa-Maria toevallig in een café en overtuigt hij haar ervan niét naar Hempf te gaan. Zij keert na twintig minuten reeds terug naar Georg die hierdoor de kracht opvat in Der Spiegel een anoniem artikel te publiceren over de verzwegen zelfmoorden in de DDR. Wiesler vervalst vanaf dan zijn rapporten en de kleine schrijfmachine waarmee het artikel getijpt wordt, speelt een hoofdrol bij de verdere dramatische afwikkeling van het verhaal. De geaffronteerde Hempf laat Christa-Maria arresteren die vervolgens haar Georg verraadt en bij het daaropvolgende huisonderzoek in paniek de straat oploopt en daar aangereden wordt door een kleine vrachtwagen. Wat ze niet wist, is dat even daarvoor Wiesler (die zelf in nauwe papieren begint te geraken) de schrijfmachine weggenomen had. Kort daarna wordt operatie Laszlo (het onderzoek naar Dreyman) afgesloten en Wiesler wordt gedegradeerd. Enkele jaren later valt dan de Muur en ontdekt Georg Dreyman in de archieven de ware toedracht. Hij stelt vast dat Wiesler nu aan de kost komt door krantjes te bezorgen en draagt een boek aan hem op, dat door Wiesler gekocht wordt, met als onvergetelijk antwoord op de vraag van de winkelbediende of het als geschenk moet verpakt worden: Nein, es ist für mich! (de bijzonder ontroerende laatste woorden van de film).

Dat einde is één van de talrijke aha-momenten in deze prent die ons na drie visies zeer nauw aan het hart is komen te liggen, ofschoon we bij de eerste visie nog niet echt helemaal mee waren (kan gelegen hebben aan enige vermoeidheid van onzentwege). Nog andere zulke momenten zijn:
- Anton Grubitz die op een subtiele wijze reeds bij zijn eerste optreden in het begin van de film gekenschetst wordt als schuinsmarcheerder en opportunistische carrièrist door hem met geile ogen een vrouwelijke studente te laten nakijken…
- Dreyman die zijn das laat knopen door overbuur Frau Meineke en dan vraagt of zij een geheim kan bewaren (Georg wil immers tegenover Christa niet toegeven dat hij geen das kan knopen, maar Frau Meineke is er kort daarvoor getuige van geweest hoe Georgs appartement vol bugs werd gestopt, waarna zij door Wiesler afgedreigd werd)…
- Wiesler die in de lift stapt met een klein manneke dat eruit flapt dat zijn vader de Stasi maar niks vindt, en Wiesler wil dan eerst naar de naam van die vader vragen, bedenkt zich, en vraagt dan naar de naam van… de bal van het jongetje (Gert is immers aan het veranderen in een goede mens)…
- Grubitz die naar het einde toe aan Wiesler vraagt of hij nog wel aan ‘onze kant’ staat, waarna de camera naar Wiesler zwenkt die aan de andere kant van de kamer staat en dus niet meer aan ‘onze’ kant…

Das Leben der Anderen heeft in 2007 zeer verdiend de Oscar gekregen voor Beste Buitenlandse Film. Het is een bijzonder ontroerend en intelligent gemaakt debuut (!) met een dot van een morele boodschap. Wiesler heeft zich heel zijn leven beziggehouden met das Leben der Anderen – dat kon hij uitstekend met zijn afluister- en ondervragingstechnieken, maar een eigen leven had deze grijze muis niet. Op het einde heeft hij eindelijk zelf een leven, in weerwil van zijn eenvoudig bestaan als krantenbode – dat mag je toch wel stellen als iemand een boek aan je opdraagt. De voorbeeldige DDR-soldaat is een individu geworden, en individuen maken het verschil. In het interview met Kurt Vandemaele zegt Von Donnersmarck nog: Ik heb doelen die ik wil bereiken, ideeën die ik wil realiseren. Film is dé kunstvorm van onze tijd; het kan meer mensen bij mekaar brengen dan welk ander medium ook. Veel globale mentaliteitsveranderingen zijn terug te voeren op films. Daar draag ik graag een steentje toe bij. Als ik al talent heb, dan wil het inzetten voor een betere wereld. Hij hééft talent, deze Florian Henckel, en het is een regisseur die wij absoluut in de gaten gaan houden.

4,5*

Jeroen 123 je hebt het erg mooi verwoord. Geweldige film en ja die laatste zin deed me echt het meest.

Film laat goed zien hoe Durchgerottet de ,,samenleving'' in de DDR was. En dit allles omdat een minister verliefd is op een actrice.

Indrukwekkende film, die mij constant wist te boeien. Het verhaal speelt zich langzaam af, maar op die manier krijg je wel een goed beeld van hoe de "gewone" mensen in Oost-Duitsland hun leven moesten leven. Het einde is indrukwekkend en geeft je voor na de film nog wel wat denkstof.

Voor wie hem nog niet heeft gezien. Hij wordt Vrijdag 3 Oktober uitgezonden op de ARD om 20:15!

Allejezus wat een sterke film zeg.

De spanning wordt langzaam opgebouwd naar een soort van climax en het blijft allemaal zo verdomde realistisch. Het geheel heeft (vind ik) een claustrofobisch sfeertje. Als dit soort dingen nooit gebeurd zouden zijn dan zou dit een meesterlijke fictie-film zijn.

Het acteerwerk is, zoals altijd bij Duitse dramafilms, van bijzonder hoog niveau.

Aanradertje!

Het wordt eens hoog tijd dat ik deze film eens ga zien (om uitéénlopende redenen kwam het er keer op keer niet van).

Het verhaal en onderwerp boeit mij zeer en ik heb er dan toch ook wel zeer hoge verwachtingen van.

Eindelijk gezien en heb er van genoten.

Boeiend verhaal en zeer sterke personages.

Duitse films weten mij sowieso vaak erg positief te verrassen (zoals oa Die Fetten Jahre Sind Vorbei, Gegen die Wand en Lola Rennt).

Ben verder ook zeer benieuwd ook naar Der Baader Meinhof Komplex.