Me before You (2016)

Me before You

De vergelijking met Intouchables is al vaak getrokken, maar ook You're Not You past in het rijtje waar Me before You zich nu bij aansluit. Leunend op een sterke formule van de feelgood-factor lijken dit soort films altijd te werken, al ligt het gevaar van de 13e in het dozijn op de loer. Weet deze film zich van de rest te onderscheiden?

Deels. Het verhaal an sich kennen we allemaal al. Intouchables werd er groot mee, en andere regisseurs wisten hun zakken goed te vullen met vergelijkbare tranentrekkers. Me before You brengt in dat opzicht helemaal niets nieuws en is echt de 13e in het dozijn. En toch, ondanks dat, weet Thea Sharrock haar eigen draai aan dit concept te geven. Door iets meer te focussen op de romantiek dan op humor en vermaak krijgt deze film toch een eigen karakter. Ook ligt de nuance meer op Louisa Clark als persoon dan op het lijden van Traynor. Een prettige focus die onnodige melodramatiek voorkomt. Daar waar het begin nog stoelt op flauwe humor en kneuterigheid, maakt die plaats voor romantiek. Een goede keuze van Sharrock. Dit brengt net iets nieuws onder de zon.

Emilia Clarke speelt op zich een prima rol. Haar karakter heeft in het begin wat irritante trekjes, maar die verdwijnen al snel. Haar geel-zwart gestreepte bijenpanty krijgt al snel iets aandoenlijks, ook al ziet het er niet uit. Haar mimiek blijf ik intrigerend vinden. Ze kan ontzettend veel vertellen met gezichtsuitdrukkingen - haar fascinerende fluïde wenkbrauwen incluis.

Sam Claflin speelt mijns inziens minder. Daar hij het alleen moet hebben door mimiek, wordt hij afgetroefd door zijn tegenspeelster. Ondanks dat vormen ze een leuk koppel, waarin hij soms nogal stijfjes en afstandelijk oogt. Ook voelt de metamorfose die zijn karakter ondergaat wat gekunsteld aan. Die had wat natuurlijker gemogen, in plaats van binnen een enkele conversatie bewerkstelligd te worden.

Binnen de bombastische Hollywood-dramatiek is het fijn om eens wat Engelse kleinschaligheid te aanschouwen. Met (voor mij persoonlijk) herkenbare Engelse aangezichten en landschappen, met de daarbij horende accenten, creëert Sharrock een authentiek sfeertje. Sharrock weet die sfeer echter goed te doseren, want je wordt (gelukkig) niet doodgegooid met Engelse clichés, al had de hoeveelheid thee wat minder gemogen.

Me before You is ondanks haar clichématige insteek toch een film geworden die conform de formule functioneert. Met net andere nuances en een eigen karakter ben ik toch wel weer gecharmeerd. Als bij het zien de bakvissen naast je ook hun mond kunnen houden, kan je gewoon goed van deze film genieten. Dit kan ik de film echter niet aanrekenen

3.5*

Me Before You

Het boek is weer eens beter dan de film. Dat wil niet zeggen dat de film slecht is (verre van) maar het boek geeft toch wat meer verdieping aan het verhaal en de karakters. De film voelt op momenten erg vluchtig en gehaast en het lijkt wel of erg veel dingen de montagekamer niet hebben overleeft. Scènes duren heel kort en worden snel afgekapt om weer naar de volgende scene te gaan.

Het boek vond ik meer gaan over de ontwikkeling van Louisa dan het lijden van Will en de film weet dat goed over te brengen. Daarom is het des te jammer dat bijvoorbeeld de concertscene (één van de beste en belangrijkste gedeeltes in het boek) in de film maar heel kort wordt aangestipt. Andere belangrijke gebeurtenissen komen beter tot zijn recht en gelukkig wordt er ook voor gekozen om sommige gebeurtenissen of karakters te schrappen. Emilia Clarke is geweldig als wandelende stuiterbal vol energie, positiviteit en kleurrijke kleding en ze weet Louisa tot in de perfectie te benaderen. Claflin is goed als Will maar het echte lijden zag ik er niet vanaf. Ik klink nu best negatief maar als filmbelevenis is Me Before You bijzonder geslaagd. Leuke personages, heerlijk Brits, schitterende locaties, een mooie chemie tussen de acteurs, de emotionele impact die er zeker wel is, de wenkbrauwen van Emilia Clarke waarin je bijna verdrinkt... Heerlijke film.

Dit was wel een hele slechte film, kon mij totaal niet aantrekken. Probeert een beetje het intouchables verhaal maar dan met een koppel, komt voor mij niet eens In de buurt van intouchables. Zeer voorspellend gedrag, eerst heel bot doen daarna bijt ze van zich af en Ja hoor hij doet lief. Haar huidige relatie neemt ineens 5 vrienden mee op hun vakantie, en ze wil films ineens met ondertiteling zien... allemaal erg makkelijk en voorspellend..nee zeer matig

Hoofdrolspelers konden beiden niet overtuigen. Zeer cliché-matig verhaal met als hoogtepunt het geld dat ze na zijn euthenasie krijgt... zag niemand aankomen! Erg sterke Intouchables smaak; alleen was die tien keer beter. Niet onder de indruk van Me Before You.

**

Ha weer zo een.

Het zeven jaar samen zijn met de liefde van mijn leven gaat niet altijd over rozen. Naast haar liefde voor horror en de betere film, heeft ze ook een zwak voor dit soort tearjerkers. Als brave partner moet dan zo nu en dan maar mee kijken. In alle eerlijkheid moet ik wel toegeven dat ze bij mij ook vaak wel de tear weten te halen. Het zinspeelt er zo extreem op in, dat iemand met zo groot hart als ik er niet onder uitkomt Bij momenten is de film ook wel aardig. Vond het milieu net wat te rijk om echt in mee te leven. Ook dat lower class girl krijgt de finer arts tot zich van de upper class, stoorde mij soms wat. Maar als je daar wat doorheen kan kijken blijft een vakkundig uitgewerkte tranentrekker over.

Het zijn geen films die een blijvende indruk achter laten. Daar blijft het allemaal te oppervlakkig voor, maar voor de liefhebber goed te doen.

2.5 sterren.

Score geven is voor iedereen anders, maar iemand die kritiek heeft op andermans scorens zou beter zijn mening voor zichzelf houden. Tenslotte is deze site om een waardering te geven op een film en niet om anderen te kwetsen. Deze prent en acteertalent van Emilia Clarke alsmede haar tegenspelers getuigen van een grote klasse, zo zijn er tot nu toe in 2016 nog maar weinig gemaakt.

Intouchables in een romantisch jasje. Erg origineel is het allemaal niet, bovendien kun je het hele verhaal wel raden. Er wordt wel redelijk gespeeld en Louisa heeft, ondanks dat het lijkt alsof ze zo uit the Sound of Music is aan komen lopen, wel een charmante uitstraling. Aan de andere kant begon het overdreven blije gedoe van haar me soms wel een beetje op de zenuwen te werken. Het is geen slechte film maar het is mij iets te braaf, te zoet en het loopt teveel volgens het boekje. Een krappe voldoende.

Prima film. Zeker binnen dit genre heb ik ze echt veel slechter gezien. Verhaal komt wat mij betreft toch geloofwaardig over, en word nergens oversentimenteel. Ligt zeker ook aan de twee hoofdrolspelers. Vooral Clafin doet het goed in een moeilijke rol. Clarke idem, hoewel ze haar goedmoedigheid er af en toe te dik oplegt. Dat hier word gekozen voor een onverwacht eind is ook een pre. Film lijkt inhoudelijk erg op Dying Young(1991), met één van de eerste rollen van Julia Roberts, maar dan vind ik deze nieuwe versie aanzienlijk beter. Meer to te point, beter geacteerd en uiteindelijk een prent die stemt tot nadenken.

Redelijk drama met wat humor. De film komt wat lastig op gang maar na zo'n twintig minuten verloopt het wat vlotter en is het prettig om naar te kijken. De chemie tussen de hoofdrolspelers is prima en komt natuurlijk over. Dat is tevens de grootste kracht van de film. De film kent wat grappige momenten maar laat je op het einde wel met een brok in de keel achter. De aankleding is verder prima en visueel ziet er fraai uit met mooi uitgekozen shots. Prima film. 3.5/4.0

Het was even wennen om Emilia Clarke te zien in een beetje sullige rol ipv de stoere blonde chick die zij neerzet in Game of Thrones als draken koningin. Toch krijg je na verloop symphatie voor haar vertolking als soort van buddy in deze aangrijpende "Me before You".Een tranentrekker met een lach en een traan.Mooie film met een fraaie soundtrack. 4*

Vanaf de allereerste scene heb ik me gestoord aan de overacting van Emilia Clark. Vooral haar wenkbrauwen en voorhoofd deden gezellig mee.

Ik trek haar toch een stuk beter in Game of Thrones, waar ze de gezichtsuitdrukkingen en de quirkyness gelukkig achterwege laat.

Ook de voorspelbaarheid van het geheel stond me eigenlijk meteen nogal tegen. Je ziet precies hoe het gaat lopen, de verbitterde Will die er geen zin in heeft, vrolijke onhandige Lou die er wat van wil maken, en goh wat een mysterie of dat ooit goed zal komen.

Gelukkig wordt het vanaf ongeveer een uur beter. De band tussen de twee werkt toch wel, en ook Emilia Clark weet iets minder te irriteren. Doordat het een kleurrijke en frisse film is is het allemaal wel prima uit te kijken, en voor een romance ben ik altijd wel te porren.

Net allemaal wat te voorspelbaar en standaard, maar werkt uiteindelijk best voor de wat meer romantische zielen onder ons.

3,5*

Iemand wees mij op deze film, niet gedacht dat ik 'm zo mooi zou vinden.

En eindelijk weer eens een normale film, over gewone mensen, tussen al die onrealistische films!

En het acteerwerk vond ik erg goed.

Deze film zal op dit moment niet het niveau bereiken van een genreklassieker want het mist behoorlijk wat diepgang. Het goede acteerwerk en de chemie tussen de hoofdrolspelers maakte hierin veel goed en blijkt het toch een romcom van formaat te zijn. De suïcidale neigingen van de patiënt blijven toch zeer oppervlakkig en niet genoeg toereikend genoeg om er als kijker iets mee te kunnen. Omdat dit een vrij beladen onderwerp is, had dit toch beter uitgewerkt mogen worden.

Ja, mooi man. Ik heb GOT niet gevolgd (Haak telkens bij de eerste paar afleveringen al af) dus heb geen probleem gehad om Emilia los te zien van de rol die ze daar speelt. Wat een schattig, mooi en aandoenlijk meisje zet zij hier neer. Echt een meisje om van te houden. En zelf van grumpy Will krijg je af en toe een lach op je gezicht. Ze hebben geweldige chemie samen en ondanks dat het verloop een tikkeltje voorspelbaar is, ben ik blij dat ze voor dit einde hebben gekozen. Het is mooi om hun band te zien groeien. Ondanks het moeilijke thema oogt het fris en kleurrijk. Het voelt niet te zwaar aan en het tempo zit er ondanks enkele trage scenes goed in. De grote verrassing hier was toch Sam, nog redelijk onbekend voor mij, maar hij heeft me weten te overtuigen ondanks dat er niet geschroomd is om bepaalde clichés te ontwijken. Hij samen met Emilia zien voelde als pure, opbloeiende verliefdheid en houden van. Lief.

Blij dat ik deze mooie film eindelijk heb gezien. Ik kreeg er een warm gevoel van, maar de traantjes bleven uit. Ondanks dat toch een dikke 4.0*

Schitterende film, uitstekend neergezet. Staat dicht bij me omdat ik uit ervaring weet hoe het is om in een paar seconden verlamd te raken en jezelf te verliezen, de strijd, het liefhebben niet meer als gelijkwaardige te kunnen en alles wat erbij komt kijken, Ja, ik heb dat traantje wel gelaten bij deze film.

Dat de film nogal cliché dat viel te verwachten en kan ik nog wel doorheen kijken alleen mist de film toch enige diepgang. Alhoewel ik het eerste uur behoorlijk aardig vond werd het laatste deel een beetje over dramatisch. Komt ook mede doordat ze er teveel liedjes in wilde proppen alsof het een TV serie is. Gelukkig maken de mooie beelden heel veel goed. En de cast is ook prima. Er worden geen overwelmende prestaties neergezet, maar gewoon degelijk. En Clarke is natuurlijk goed gecast met haar lieve uiterlijk.

3*

Geslaagde tranentrekker, flink geholpen door de prima cast. Emilia Clarke als Sam Claflin zijn uitstekend in de sympathieke hoofdrollen. Het script steekt nogal voorspelbaar in elkaar en herhaaldelijk doet het gegeven denken aan allerlei andere films, maar alles wordt met zoveel overgave gebracht dat de film het aankijken meer dan waard is.

De film slaagt erin tragiek en humor naadloos met elkaar te vervlechten. Ondanks het dramatische verhaal is het eindresultaat opmerkelijk genoeg een regelrechte feel good movie. Dat is vooral te danken aan de aanstekelijke vertolking van de zonnige en karaktervolle Emilia Clarke, inclusief haar niet te missen mimiek. Het heeft wat tijd nodig, maar de chemie die tussen haar en Sam Claflin ontstaat is op d’n duur onweerstaanbaar.

Erg mooi en dat de films van clichés aan elkaar hangt, zal mij verder worst wezen. Ik heb hier oprecht van genoten. Te midden van het bloederig zinloos geweld en het vaak veelgeprezen stoere machogedoe vind ik dit soort films een echte verademing.

Opvallend, over het algemeen genomen dat vrouwen deze film hoger waarderen dan mannen. Zou dat te maken hebben met het hoge cuteness gehalte van de mannelijke hoofdrolspeler. Zo onder de indruk van zijn looks dat het niet uitmaakt dat ze naar een middelmatige film kijken.

Want middelmatig is het zeker. Thea Sharrock wilde geen zwaarmoedige film maken over een beladen onderwerp. Emilia Clarke belichaamt dat in haar personage Louisa, een charmante, vrolijke meid. Alleen jammer dat ze niet overtuigt in haar rol. Ze wekt meer ergernis dan sympathie. Sam Clafflin als William speelt best wel aardig in acht nemend dat hij alleen zijn hoofd heeft om zijn kunsten te vertonen. Ik zag geen genegenheid, laat staan chemie tussen beiden. Wordt moeilijk als er constant een storende factor is. Geen moment zat ik in de film en ook voor mij kwam het einde als verlossing.

Eerste alinea neem ik terug maar opvallend is het wel.

Matige film over een jonge vrouw die een baantje aanneemt om te zorgen voor man in een rolstoel. Een clichématig romantisch verhaal met een voorspelbaar verloop. Op zich niet zo erg, maar het komt allemaal net te geforceerd over allemaal. En ondanks dat het wellicht deels bij haar rol hoort, komt Emilia Clarke hier nogal kinderlijk irritant over.

In het eerste gedeeltje een beetje "Intouchables", daarna intriest.

Dergelijke films over uitzichtloos gehandicapt zijn en verdere gevolgen lokken onvermijdelijk emoties uit, maar naargelang de opvattingen van de kijker kunt ge een film als deze aanzien als ontroerend mooi of als clichématig klefferig.

Laten we het bij het eerste houden en daarbij de ongekunstelde, bereidwillige hulpvaardigheid en positief denken die van de rol van Emilia Clarke uitgaat zeer verdienstelijk noemen. Moest hierbij af en toe aan Sally Hawkins denken die dergelijke rol minstens even goed, zoniet veel beter had ingevuld.

Ook een beetje spijtig dat het arbeidersgezin door de Britse regisseuse Thea Sharrock niet wat meer "Brits" was ingevuld.

Prachtige romantische tranentrekker met een paar humoristische momenten , heb mij prima vermaakt. De soundtrack was ook om van te genieten, net zoals de acteerprestaties. Emilia Clarke blijf ik toch echt een leuke en een mooie vrouw vinden. Ik heb gelezen dat deze film gebaseerd is op een boek en dat er nog een vervolg op is genaamd "After You", weet iemand of ze ook van plan zijn om de tweede deel te filmen?

Een mooie drama/romantiek film...

Mooi en ontroerend verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Charles Dance...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Leuke film die er in slaagt om bijna immer een luchtige toon te handhaven ondanks de emotioneel beladen onderwerpen die in de film aan de orde komen.
De film kiest er niet voor om de fysieke en mentale rampspoed van de invalide hoofdpersoon tot in den treure uit te diepen. De film kiest voor de luchtige aanpak. Een aanpak die wel laat zien dat er sprake is van ernstige pijn en ernstige zielepijn, maar daar niet te diep op in gaat. Er eigenlijk steeds langs glijdt.
Nu is het ook niet zo dat de conditie van de invalide Claflin wordt ontkend of gemakkelijk wordt weggewuifd. Zo is het ook weer niet. Er zijn gewoon geen hele indringende en emotionele confrontaties met betrekking tot het uitzichtloze aspect van zijn ongeneeslijke conditie. Het is steeds maar een beetje droevig en steeds maar heel kort droevig. De toon van de film is na die momenten weer heel snel leuk en luchtig. Een crisisje komt in deze film nooit erg hard aan.
Ik had er vrede mee. Ik zit niet altijd te wachten op intens drama. De humoristische aanpak bevalt erg goed. Heb me er grijnzend mee vermaakt.
Leuk typetje, die Clarke. Guitig en olijk acterend is zij meer de spil van de film dan de invalide Claflin. Ook daar had ik vrede mee.

Echt een prachtige film! Ik zal niet snel de tranen de vrije loop laten maar bij deze film hebben we toch samen zitten snotteren.

Zonder verwachtingen deze eens bekeken en was eigenlijk aangenaam verrast door deze film. Ondanks de iets langere speelduur verveelde hij niet en kon me boeien van begin tot einde. De cast deed het ook prima en verder zag hij er prima uit.

De moeite om te bekijken.

Me Before You is de gelijkmatige boekverfilming van schrijfster Jojo Moyes. Het sterke verhaal volgt Louisa Clark die haar baan verliest en genoodzaakt is haar familie financieel te steunen en direct ergens anders terecht moet voor werk. Hiervoor gaat ze niets vermoedend aan de start aan een nieuwe werkervaring. Het verzorgen en gezelschap houden van Will Traynor die na een ongeluk voor levenslang in een rolstoel terecht is gekomen.

Het verhaal wordt na een snelle en korte introductie langzaam opgang gebracht. Vooral de opbouw hierin wordt zorgvuldig verwerkt. De band tussen beide hoofdpersonen worden in deze opbouw vooral naar elkaar toegetrokken. Hierin worden meerdere genres probleemloos samen gevoegd en vormt het nog een vrij luchtige film. Ondertussen vraagt het verhaal wel om een zwaardere ondertoon, maar is het daar op dat moment nog niet aan toe. Zo neemt de film alle rust om het eerste gedeelte uit te laten bloeien tot iets moois in relatie van beide hoofdpersonages.

Hier werken Emilia Clarke (Louisa Clark) en Sam Clafin (Will Traynor) goed naar elkaar toe en zetten beide hun personage erg goed neer. Hierbij zetten ze hun rol zo goed neer dat de kijker wel makkelijk mee kan leven met de twee hoofdpersonages. Eenmaal richting het einde werkt de film in de laatste twintigminuten meer intensiteit op en neemt het sterke verhaal een zwaardere ondertoon. Vanaf hier bewijst regisseur Thea Sharrock het luchtige begin met bewerking van verschillende genres goed doortrekken naar het belangrijke onderwerp van de film. Alsof drama niet voorkwam in de film is dit vanaf dat moment sterk aanwezig. Wellicht voorspelbaar en ver van te voren aan te voelen. Maar de manier van aanbrengen is erg sterk. Een traan is dan ook zeker weg te pinken.

4,0*

Prachtig.

Eigenlijk totaal niet verwacht dat ik dit zo ontzettend mooi zou vinden. Maar het lukt dan wel weer, het is toch wel een tijdje geleden dat een film me zo emotioneel in het verhaal kon betrekken. Dat was toch wel het beste hieraan.

De film laat dus ook gewoon de realiteit zien. Misschien met wat overdreven karakters, maar het is nergens te "zoet" al zou je dat niet verwachtten. Heel goed dat de film dus ook niet onnodig zoet aan het einde is geworden. En kent de film erg sterke scenes.

Clarke steelt echt de show. Je wordt eigenlijk al gelijk blij als je haar ziet verschijnen. Zelden zo veel enthousiasme en charme van een rol zien afspatten. Heerlijk gewoon, daarnaast viel het me ook op dat Claflin me erg aansprak hier.

Een pakkend verhaal dat nergens verveelt en nergens uit de bocht vliegt. Het is zoals het is, en daar kan je dus niet altijd iets in veranderen. Ook visueel is het hier en daar toch wel mooi, het blad dat naar beneden valt, de mooie locaties hier en daar.

Ja, dit is echt een heerlijk filmpje. Ik kan dit zo nog een keer zien, terwijl ik totaal niet van dit genre hou. Of dit briljant is en mega originele dingen doet, nee dat niet, maar het blijft gewoon een genot. Mooie film, die de volle 110 minuten weet te boeien.

Ja, hoe zal ik dit omschrijven, een (nog) zoetere versie van Intouchables? De film slaat in het begin een overdreven "happy-go-lucky" toon aan ("Oh oh, wat een gekke, onhandige meid is Louisa toch!"), waarbij elke vorm van subtiliteit overboord wordt gegooid. Kleurrijke kleding alsof Louisa een kind van 12 is, een cheesy musical montage hier en daar, wat zoetgevooisde singer-songwriter deuntjes en de bodem is gelegd. Met name de eerste helft is soms een cringefest van jewelste. De manier waarop William nogal geforceerd eikelig doet tegen Louisa geeft al snel aan waar de film heen wil en inderdaad, al snel weet de goedlachse Louisa een glimlach op het gezicht van de koele William te toveren.
De film volgt dan ook een formulaïsche structuur: een eerste (kille) ontmoeting, een relatie die langzaam ontdooit, een reis vol avontuur en liefde en verlangen, een (onvermijdelijke) fallout tussen de twee en tot slot verzoening en acceptatie. Een beproefde formule voor een romantische film, maar daarom ook weinig verrassend, uitgekauwd en binnen de lijntjes.

De rol van Louisa's vriend vond ik trouwens vrij overbodig. Hun relatie dient een extra laag drama en conflict te creëren (namelijk, wat vindt haar vriend van de opbloeiende werkrelatie met William?), maar omdat deze vriend wordt neergezet als een lompe, onattente proleet is het een pijnlijk oppervlakkige subplot.
Ook overige personages (zoals Williams ex en Williams ouders) hebben geen diepgang en bestaan hooguit om de bijzondere relatie en goede kanten van Lousia en William te benadrukken.

Jammer trouwens dat Charles Dance niet wat meer benut is. Ik vind hem een geweldige acteur en ik hoopte op een innemende mono- of dialoog waarin hij wat meer van zijn rol kon maken. Vooral op het eind, waarin Louisa moet leren dealen met Williams euthanasiewens was de perfecte plek geweest voor een goede dialoogscène.
Emilia Clarke was wel charmerend en een leuke verschijning, maar is geen begaafd actrice. Zal ook wel deels aan de regie gelegen die alles aangedikt wilde zien, maar ze weet me nooit 100% te overtuigen.

Me before You was een prettige verrassing. De poster en het spotje dat ik van deze film gezien had deden een mierzoete film vermoeden; in ieder geval één waar ik aanvankelijk geen interesse in had. Maar dit is mij heel erg meegevallen. Ik had overigens een soortgelijke ervaring met Safe Haven een jaar geleden.

Dat deze film constant vergeleken wordt met Intouchables is niet erg vreemd natuurlijk. De twee films gaan qua uitgangspunt inderdaad hand in hand, maar toch stond ik er tijdens het kijken van de film nauwelijks bij stil. De toon van Me before You is immers toch net iets anders (komt vooral door de andere setting en een andere dynamiek tussen verzorger en patiënt). Ik was gecharmeerd van het acteren van zowel Emilia Clarke als Sam Claflin. Met name Clarke zet een ontzettend sympathiek en lief personage neer. De relatie tussen William en Louisa wordt in een rustig en fijn tempo opgebouwd, gaat gepaard met humor en wordt gelukkig nooit te klef.

Het spel van bijrolacteurs als Charles Dance, Janet McTeer en Matthew Lewis was ook prima. Ik had inderdaad ook een iets grotere rol van Dance verwacht, maar soit. De focus ligt natuurlijk op Clarke en Claflin. Waar ik blij mee ben, is dat de film op het einde niet overdreven sentimenteel werd. De onvermijdelijke dood van Will wordt naar mijn mening op een fijne manier gebracht. Je wel leeft wel degelijk met hem en zijn naasten mee, zonder dat het allemaal onnodig aangedikt wordt.

Eigenlijk is 'netjes' de term die de film voor mij het best samenvat. Verwacht niet iets te zien dat je nog nooit eerder gezien hebt. Er wordt per slot van rekening gewoon binnen de lijntjes gekleurd, maar de film doet dat wel op een heel mooie wijze. Ik heb me geen moment verveeld en hield er aan het einde van de rit een tevreden gevoel aan over. Absoluut een degelijke romantische speelfilm.

3,5*