E.T. the Extra-Terrestrial (1982)

Erg sentimentele film van Spielberg. Hoewel E.T. best een leuk personage is, zijn de overige personages geen van allen interessant. Het verhaal verloopt zoals verwacht en kan weinig verrassing bieden. Daarnaast had de film best iets minder lang mogen duren.

Het zag er, zeker voor de tijd, wel prima uit. Boeien kon de film echter niet echt, na de introductie van E.T. werd het eigenlijk steeds minder...

Geweldige film!!! Ik blijf E.T. altijd een geweldige film vinden. Dat komt vooral door de goede effecten en de goede muziek want aan goede acteurs ontbreekt het heel erg in deze Spielberg. E.T is en blijft de leukste Alien die ik ooit heb gezien. Geweldige film, Goede effecten, Matig geacteerd, Heel erg goede muziek, redelijke locaties en goed verhaal.

Vanwege de hoge noteringen laatst de film op DVD gekocht en afgelopen avond bekeken. Ik herinner me vaag dat de film me destijds weinig deed en vond het de hoogste tijd voor een herkijkbeurt. Misschien is het dat je deze film jeugdig moet beleven of het is het feit dat ik geen hoge hoed op heb met Fantasiefilms wat E.T. toch grotendeels is. Sprookje, jeugdfilm, maar toch geen aktie of avonturenfilm. De film bracht me niet in vervoering, ook niet bij het afscheid tussen het wezentje en Elliot, Henry Thomas vertolkt trouwens nogal een betweterig joch dat soms irritant overkomt. De jonge Drew Barrymore was wel innemend schattig. De special effects zien er wel nog goed uit voor een 31 jaar oude film en het wezentje was leuk gecreeerd. De film kent wel teveel langdradige scene's en volwassen akteurs lopen helemaal verloren in de film. De scene's waar het wezentje alleen in huis was zijn het grappigst.

Geen jeugdsentiment om het sentimentele gebeuk mee op te vangen en dat wreekt zich natuurlijk in het pakweg laatste half uur. Spielberg smeert het daar wel erg breed uit. Gelukkig zit er iets met crossfietsjes bij. Daarvoor best een sympathieke familiefilm. Schattig, avontuurlijk en de eigenlijk veel te bombastische muziek gaat er redelijk gemakkelijk in.

Ook weinig op de kinderen aan te merken, de kleine Barrymore is zelfs leuk bezig. E.T. zelf en Spielbergs lichtshowtjes kunnen er mee door. Wat me nog het meest opvalt is de bijna stiekeme wijze waarop de overheidsagenten in de film worden gebracht. Heel aardig gedaan. Totdat het, in tweevoud, ontroerend wil zijn. Dan houdt het voor mij op.

E.T. the Extra-Terrestrial vind ik een erg goede familie film. Ik zag deze film laast weer . Vroeger toen ik ongeveer 7 jaar oud was zag ik deze film erg veel. Ik vond het leuk om weer eens een film te zien die ik vroeger veel keek en hoewel ik de film minder leuk vond dan vroeger ( waarshijnelijk omdat ik nu ouder ben ) vond ik de film toch erg vermakelijk en ontroerend. dit is echt een familie film. De soundtrack van John Williams wil ik niet ongenoemd laten want zijn soundtrack voor deze film is schriterend en tilt de film voor mij nog wat omhoog.

4 sterren voor deze film

Kinderfilm, in alle betekenissen van dat woord.

Niet enkel is de film gemaakt om kinderen te entertainen (wel met zulk een kwaliteit dat volwassenen het ook kunnen waarderen), maar het is vooral een ode aan de kindertijd. Volwassenen zijn vooral druk (moeders), opvallend afwezig (vaders), moordenaars (leraar biologie) of gewoon eng (de rest). Spielberg maakt dit punt extra duidelijk door van de kinderen zeer begrijpende personen te maken, die veel juist en correct handelen, ook al leven ze wellicht in hun eigen fantasiewereld. Hij toont dit tevens middels zijn camerawerk, steeds op ooghoogte van kinderen geschoten. De kijker krijgt zo een zeer subjectief beeld voorgeschoteld en gelijk met de vraag of je je kindertijd niet nog eens wil beleven. E.T. is verder een grappig wezentje en de kaal ogende suburbs zijn een mooie locatie. De quote 'How do you explain school to higher intelligence?' is briljant overigens.

De muziek is overigens wel zeer herkenbaar, maar iets te nadrukkelijk aanwezig soms, Elliott is soms irritant en het acteerwerk door de hele film is nergens echt hoogstaand. Verder kent de film een kinderlijke charme die weliswaar de kracht van de film is, maar maakt het tevens dat de film geen beklijvend meesterwerk is. 4,0*.

Mijn eerste kennismaking met E.T., dus deze film is absoluut geen jeugdsentiment voor mij. Alhoewel ik films van Spielberg over het algemeen erg kan waarderen, was ik erg benieuwd naar deze film. Veel positieve verhalen over gehoord en ik wilde toch eens kijken waarop al die positiviteit is gericht.

Ik vond het eerlijk gezegd een beetje een trage film. Net alsof het niet op gang wilde komen ofzo. Waar anderen het vertalen dat Spielberg z´n tijd neemt, was het voor mij te traag. De band tussen Elliot en E.T. was dan wel weer mooi in beeld gebracht.

Ook waren sommige scenes best grappig, vooral wanneer E.T. begon te praten.

Ik vond het acteerwerk trouwens soms echt om te huilen. Drew Barrymore is absoluut een schatje, Henry Thomas ging ook nog wel, maar de rest was echt niet best.

De eindscene, die overigens te verwachten was, vond ik too much. Typisch een einde van de hand van Spielberg. Nog meer muziek en proberen de brok in de keel van de kijker om te zetten naar tranen.

Het meesterwerk wat velen hier in zien, zie ik zeker nog niet. Misschien dat het bij een volgende kijkbeurt gebeurt, wie weet.

Voldoende.

Herzien in het kader van de 80s revival waar ik me toe heb gezet, ET is typisch zo´n film die ik destijds wel heb gezien als kind, maar waar ik me nauwelijks wat van herinner. Nu herzien en het is nog steeds een aardige film, soms grappig, maar echt ontroerend vond ik het niet. Het "schattige" ligt er mij iets te dik bovenop, maar goed dat is niet anders bij Spielberg-films. Muziek vond ik erg bombastisch. Acteerwerk vond ik niet eens zo slecht, alleen de oudste zoon was matig, misschien had hij de rol gekregen vanwege zn fietskunsten.

Overigens jammer dat die luchtfietserij twee keer werd gebruikt, met een vrijwel identieke shot (een met de maan, de bekende postershot, en een met de ondergaande zon).

Wie ooit een bananenbiertje heeft gedronken, heeft wellicht eenzelfde ervaring als ik gehad. Bij de eerste slok denk je: lekker zoet. Maar als het glas halfvol is (en hier toen ik me een pessimist!) komt alle zoetigheid je dusdanig de keel uit, dat je het maar laat staan. In mijn geval had ik dan ook nog eens het biertje gedeeld met een vriend, waardoor ik eigenlijk pas op een kwart zat.

Welnu, deze film heb ik volledig gekeken, maar het kan toch wel gelden als een filmisch equivalent van een bananenbiertje. De eerste helft was best aardig, de ontmoeting tussen de alien en het jongetje, en later broer en zusje, wordt best ontroerend uitgewerkt, maar daarna gaat het snel bergafwaarts. De schoolscène die de band tussen het jongetje en de alien uitbeeldt was al behoorlijk melig, maar dan wordt het dusdanig zoet-sentimenteel, dat het glazuur van mijn tanden springt.

Veel krijsende kinderen, met name het jongetje, wat het hele segment waarin de alien sterft en weer tot leven komt nog vervelender maakt dat het al was. Maar het meest irritante was de soundtrack. Het hoofdthema, wat "geleend" lijkt te zijn uit het vierde pianotrio van Dvořák, wordt tot vervelens toe herhaald en lijkt alleen maar bombastischer te worden per herhaling. Ik ben een groot fan van Wagner, en John Williams wordt nog wel eens met hem vergeleken, maar als je hem een derderangs Wagner noemt, doe je hem al teveel eer. Subtiliteit en sfeer is namelijk iets waar in mijn oren Wagner wèl gevoel voor had, maar dat tref je in deze soundtrack niet of nauwelijks aan.

En als een soundtrack niet bevalt, dan gaan meer dingen ergeren, zoals dat het orkest ook niet al te geweldig is. Hoor je vooral aan het einde wanneer de violen de hoogte in gaan, en daar duidelijk moeite mee hebben.

Wat wel positief is, is het ontwerp van de alien, wat zeker weet te vertederen met die grote ogen. Verder valt toch ook visueel op dat de film ouder begint te worden, met name in de blue screens waarvan het gebruik af en toe overduidelijk was. Tenslotte aardig om Barrymore als kindactrice te zien, doet het van alle kinderen ook het beste.

Conclusie: een film die aardig begint, maar uitdraait op een overdaad aan sentiment, met een vreselijke soundtrack. Wegens het begin nog 1,5*.

Eindelijk toch maar eens gezien. Leuk, maar niet wauw. Begin was prachtig en de film was mooi gemaakt, zeker voor die tijd. Maar duurde voor mij iets te lang.

Ik had deze film nog nooit gezien, en zal het ook niet voor de tweede keer bekijken.

Toch een film die de tand des tijds niet helemaal goed doorstaan heeft.

Ik begrijp de nostalgie, en toch knap dat zo'n lelijk wezen met een ongeïnspireerd uiterlijk

toch enigszins je hart weet te stelen. Maar daar blijft het dan ook bij. Een krappe *3,5

How do you explain school to higher intelligence?

E.T. the Extra-Terrestrial, zowat de klassieker onder jeugdfilms. Vreemd genoeg heb ik dit vroeger nooit echt gezien (sowieso voor mijn tijd uitgekomen, maar heb dit precies altijd meer toevalligerwijs gemist) maar stond al wel ettelijke jaren op de planning om eens te kijken. Gisteren nog wel zin in iets luchtigs en ik haalde dan eindelijk eens deze Spielberg uit de kast. Geen idee wat ik eigenlijk juist moest verwachten, maar ik dacht dat dit me wel voor even ging kunnen bezighouden.

Het probleem bij dit soort hooggewaardeerde films is dat er vaak een zweem van nostalgie verantwoordelijk is voor de hoge score. Ik ben daar zelf ook schuldig aan bij talloze films, maar het gebrek aan die nostalgie wordt hier pijnlijk duidelijk. Toegegeven, Spielberg regisseert een erg vermakelijke film met een aantal leuke scènes (hoewel ik heel de psychische link tussen Elliot en E.T. zelf een verkeerde keuze vind, is de scène waar E.T. dronken geraakt en naar een oude John Wayne film kijkt wel erg leuk) maar verder is dit vooral toch een film met de gebruikelijke Spielberg emoties. Visueel wel een paar leuke kunstjes trouwens. De film wordt toch vooral ook aanzien als een ode aan een kindertijd en Spielberg maakt dit geslaagd duidelijk door de film vooral uit het perspectief van een kind te vertellen. Zo valt met uitzondering van de moeder van Elliot het gezicht van de volwassen personages (zoals de leraar biologie) net buiten het kader. Leuk detail in ieder geval.

De grootste kracht van E.T. is echter het wezentje zelf. Ben nooit de grootste Spielberg fan geweest, maar je moet toegeven dat de man indertijd zich met een aantal erg geniale mensen heeft omringd. Het design van E.T. zelf ziet er na al die jaren nog erg geslaagd uit en de uitvoering is gewoon erg degelijk te noemen. Nu ben ik sowieso wel fan van dit soort 'echte effects' in plaats van al die CGI, maar in ieder geval kudos voor Spielberg en de zijnen. Qua cast niet al te goed jammer genoeg. Drew Barrymore heeft nog wel iets schattigs rond haar hangen en ook Henry Thomas kan er als Elliot nog nipt mee door, maar verder is het af en toe huilen met de pet op. Let vooral ook nog op een piepjonge Erika Eleniak als het meisje dat gekust wordt door Elliot tijdens de dronken E.T. scène, ik vermoed dat Thomas dat toch liever een aantal jaar later had gedaan..

Een aantal scènes die iconisch zijn geworden in de loop der tijd, de scène met de fiets blijft ook nog altijd overeind staan, en een erg amusant hoofdfiguur zorgen ervoor dat E.T. een film is die vast en zeker gezien mag worden. Een hoop geforceerde emoties, vaak nog eens onder invloed van de muziek van John Williams, en niet al te denderende cast behouden de film echter van een hogere score.

3.5*

“E.T. phone home.”

E.T. blijft een ontroerende, grappige, inspiratievolle en fantasievolle film. Waarschijnlijk de meest persoonlijke film van Spielberg en dat is te zien. Het sterke script, het wezen E.T., de heerlijke onbezorgde jaren 80 sfeer, de waanzinnige muziek, alles klopt.

Ik heb deze film in mijn jeugd vaak gezien en ik kan nu nog steeds lachen en ontroerd raken door de interactie tussen E.T. en de kinderen. Spielberg weet bijna altijd wel herkenbare en sterke personages te creëren en hier is dat niet anders. Dat komt ook door het sterke acteren van de kinderen. En de film heeft een aantal iconische scènes die in mijn geheugen gegrift staan. Met de muziek van John Williams die net zo iconisch is. Schitterende film vol verwondering, fantasie en nieuwsgierigheid naar het onbekende.

Dit weekend stond ET nog eens op het programma. Een nostalgische film voor jong en oud. In het gezelschap van mijn dochter van 5 genoten van deze familiefilm, zij niet in het minst. De film is beladen met emoties, ideaal voor kinderen eigenlijk. Het eerste deel is mysterieus en sfeerscheppend: Aliens die in het bos sluipen en rare geluiden maken, omvallende vuilnisbakken, bewegende schommel, het maisveld … Het allersterkte is uiteraard de schuur. Spielberg grijpt je hier echt naar de strot. Het effect op kinderen is zeer groot, dat merkte ik. Qua sfeer was dit top: mooie belichting met de maan, de mist en het geluid/stilte die de spanning extra onderstreept.

Nadien wordt de film luchtiger en gaat het de grappige toer op. ET die zich voorstelt aan de kinderen en zich verpersoonlijkt met Elliott. Het levert enkele leuke en grappige beelden op. Ook de Halloweenparty met Yoda was schitterend. “Home, home!” Nadien wordt het wat grimmiger met volwassen ‘bad guys’ en wordt het onrechtvaardigheidsgevoel van kinderen aangesproken. Items die je in vele familiefilms wel terugvindt (Free Willy, Beethoven, enz …). Naar het einde toe krijgt drama de overhand wanneer ET en Elliott ziek worden om dan uiteindelijk af te sluiten met een happy end. De vliegende fietsen blijven nostalgisch. De filmposter blijft dan ook hét sfeerbeeld dat de hele film samenvat in één beeld. Een gezellige familiefilm die je moet gezien hebben, vind ik. Ook het symfonisch orkest van John Williams, zo typisch voor films uit die tijd (en ervoor) maakte het aangenaam.

Op de acteerprestaties is niet veel aan te merken, niet top, gewoon ok. De quote van de jonge Drew Barrymore (Gertie) “What’s happining?” is me steeds bijgebleven en is erg goed en op de juiste toon uitgesproken. Ook Henry Thomas deed het goed, vol overtuiging en vooral naturel als kind. Een klassieker!

Nog nooit gezien, dus moest maar eens, maar mwe. Een erg lange zit, die vooral heel erg traag is en op momenten onlogisch en irritant. Met name Elliott en zijn gilstemmetje (en zijn maillot) zijn maar moeilijk te harden.

Enkele leuke momenten, waaronder de kleine Drew Barrymore die al heel behoorlijk acteert voor haar leeftijd, en E.T. zelf die heel soms wel vermakelijk is, maar voor de rest is dit toch een hoop op de klok kijken en jezelf de trage en onleuke scènes doorworstelen. De effecten hebben de tand des tijds ook niet doorstaan, maar vooruit, is inmiddels ook alweer 35 jaar oud.

2,5*

Duidelijk een zeer goede familiefilm waar zowel jong als oud van kan genieten. Het verhaal is helemaal niet ingewikkeld en dat hoeft ook niet want de film is zeer sterk in emoties overbrengen, in het portretteren van zieligheid en kent een mooie soundtrack. Ik had ET nog nooit gezien en ben toch blij dat ik hem eens gezien heb, want ET is zeker een film die bijblijft. De manier van praten en hoe geniaal hij daar tussen die andere knuffels zit zonder dat de moeder hem opmerkt haha, heerlijk idee dat blijkbaar van Robert Zemeckis kwam.

Wat ik ook las is dat er een tweede film van ET had kunnen komen, maar dat Spielberg uiteindelijk besloot om het niet te doen. Misschien maar goed ook, je hoeft niet alles uit te melken. En godzijdank bestond er nog geen CG, want hoe meer oude films ik zie hoe meer ik het kan appreciëren. De tijd die in de decors werd gestoken, allerlei practical effects die je nu niet meer ziet, soms cheesy maar ik vind dat steeds leuker worden. ET is met recht en reden een ware klassieker.

Herzien op blu-ray. Nog steeds een ijzersterke en onverwoestbare SF-klassieker, op wat schoonheidsfoutjes na. Zo zijn de special effects meer gedateerd dan in bijvoorbeeld Spielberg's eerdere Close Encounters Of The Third Kind en ziet het ruimteschip er erg lelijk uit. Meer een vliegende theepot. Op emotioneel niveau weet de film echter nog steeds moeiteloos te scoren. En niemand ontlokt zulke sterke prestaties aan kinderen als Steven Spielberg.

Lief.

Dit is voor kinderen echt een ideale Sciencefiction film. Spielberg wist hier weer ene uiterst aangename film neer te zetten die een hoop iconische momenten kent. De alien zelf is natuurlijk spuuglelijk, maar toch krijg je een hoop sympathie voor het beestje.

Uiterst leuk om te volgen allemaal. Het is allemaal leuk verpakt in een mengelmoes van Avontuur, Scienceficion en Drama. Voor de kleinste is dit misschien echt een topper. Hier en daar merk je dat het uit 1982 komt, maar ach, wat maakt dat uit.

Spielberg weet hier een lief, vermakelijk en leuk filmpje af. Een van de beste kinder en sciencefiction films naar mijn mening.

Gisteren vond ik het weer eens tijd voor een echte filmklassieker, en de keuze viel op E.T. van topregisseur Steven Spielberg. Het verhaal is bekend: het gaat over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen de 10-jarige Elliott en een ruimtewezen dat per ongeluk door zijn soortgenoten op aarde is achtergelaten. Het is een sentimentele film die de tand des tijds nauwelijks heeft doorstaan, maar toch lekker wegkijkt. De regie is goed verzorgd en de film bevat een aantal iconische scenes, zoals de scenes met de luchtfietsen en uiteraard de 'E.T. phone home'-scene. Aardige film dus, waarvoor het cijfer voornamelijk wordt bepaald door nostalgie. 3,5*

In 2017 is E.T. op een prachtige 4K transfer gezet en ik moet zeggen het beeld is duidelijk beter en mooier dan de gewone 2K versie. Van VHS banden tot de DVD. Van Blu ray tot 4K.

De film zelf heeft zijn glans nu wel wat verloren. De filmpjes zijn anno 2020 nu wel wat gedateerd. Karate Kid uit 1984 heeft dezelfde sfeer en het lage tempo. Vooral dat lage tempo vond ik nu wel wat storend.

Toentertijd was E.T. behoorlijk vernieuwend. Dat is ie nu uiteraard niet meer. Maar ik heb E.T. nooit geen topfilm gevonden ook niet in 1982. Bij momenten wel leuk en grappig. Pluspunt zijn de hoofdacteurs natuurlijk. Henry Thoma als Elliot speelt een geweldige rol, en Drew Barrymore als kleine zusje doet daar nog een schepje bovenop. Zo jong zo goed geacteerd. Haar mimiek, gezichtsuitdrukkingen en traantjes zijn fantastisch om te zien. De moeder daarin tegen beviel me iets minder.

Het plot is heel aardig, wel vind ik het erg jammer dat het tweede deel wat ontsierd wordt door de zgn. geleerden die in het huis kwamen. Dat hele stuk had van mij eruit gemogen. De film had klein gehouden mogen worden. Nu komt er een hoop onnodig spektakel met hartmassages pfffffff jammer!!

Naar het eind toe maakt veel goed met de beroemde [spoilerluchtfietsende scene die in alle films van Spielberg daarna nog terugkomen. Het sentiment op het eind is hoog. Vooral de kletterende trompetten had voor mij niet gehoeven. Alsof de muziek de film moest maken.

E.T. zelf is wel een leuk wezentje met de beroemde woordjes Phone Home wat lekker rijmt. Helaas zien we iets te weinig communicatie tussen Elliot en E.T. Maar goed als familiefilm zeker geslaagd!

Film 3.5

Beeld 4.5 (4K)

Geluid 4.0

Tijd voor een herziening. Een gezinsfilm uit de jaren '80 die vooral op een jong publiek mikt. Het is dan ook vooral een sprookje geworden. Met de kinderen duidelijk centraal. Buiten de moeder worden de andere volwassenen grotendeels niet duidelijk in beeld gebracht. Ze spelen duidelijk een bijrol. Een heel duidelijk verhaal ook. En dan wat speciale effecten waar je nu niet meer mee moet afkomen, maar die wel wat passen bij deze film. E.T. zelf is de evenknie van Yoda, maar schattiger. Wel het duidelijke uiterlijk van een pop, maar dit is zoveel beter dan een lelijke CGI creatie zonder charme.

Ondertussen hebben we de serie Strangers Things gehad, en met het herzien van deze film valt het eens te meer hoeveel inspiratie het uit E.T. heeft gehaald. Dat is meer dan een gewone ode. Zoveel scènes die ondertussen ook iconisch zijn geworden. Denk alleen al aan de vliegende fiets en de gloeiende vinger.

Ik ben de film wat ontgroeid. Het is vrij zoet en we zijn na bijna 40 jaar wat anders gewoon. Maar voor kinderen moet dit nog wel zeer mooi zijn. Het is een luchtige kinder-SF geworden die ook niet meer tracht te zijn. Op dat vlak heeft het dan weer wel de tijd goed doorstaan.

Een klassieker... Zo'n film waarmee je je leeftijd verraad . Opnieuw gekeken. En natuurlijk heeft het niet de impact van destijds. En ja, de film is verouderd qua snelheid en zeker ook qua effecten. De 'blue screens' zijn eigenlijk een beetje lachwekkend. Maar toch blijft het een film die raakt en ik heb me geen minuut verveeld. Ik denk dat ik 'm nu drie sterren zou geven, maar voor de doelgroep (het is in mijn ogen toch wel een kinder / jeug film) zeg ik 4 sterren dus dan maar gemiddeld op 3,5 ster. Een film die je vooral kijkt voor de nostalgie.

Ik kon er weinig mee.

Ik leefde niet mee met de personages en ik vond de vertrouwensrelatie tussen mens en alien ook niet geloofwaardig. Er was dan ook nog weinig spanning, want alles was redelijk voorspelbaar.

En ook de kinderachtige dialogen zijn soms irritant.

“E.T. phone home.”

En ik al die jaren maar denken dat het ‘Go home’ in plaats van ‘Phone home’ was, heb ik mezelf toch al die tijd voor de gek gehouden zonder dat ik het wist of überhaupt door had. ‘E.T.’ heb ik gisteren maar eens herzien, voor mij maar ook voor vele anderen een ware jeugdfilm (en hij was al aardig oud in mijn jeugd) die me wel bij stond (behalve de bovenste quote dan) maar, blijkbaar had ik mijn stem verwijderd hier op ‘MovieMeter’, van deze film. De film heb ik dus maar in de herziening gegooid en het was ook gelijk mijn eerste film voor het nieuwe jaar. Een leuk zit? Dat zeker maar, de film was minder pakkend dan hoe hij in het verleden op mij over kwam of beter gezegd, hoe ik het me nog herinner.

Het is in ieder geval een heerlijke film om het nieuwe jaar mee te starten en, ik heb soms ook best moeten lachen om de film. Het is helaas niet zo boeiend meer, tuurlijk een leuk werk van ‘Spielberg’ maar ik herinner mij alles heel anders. De film voelde soms wat langdradig aan, en kakte na een tijdje ook bij mij in. Het cliché gehalte is ook niet bepaald laag want als E.T. op het punt staat van dood gaan en zelfs ook doodgaat dan is het allemaal wel erg cliché hoor. Is dat erg? Nee, ik ervaarde dit niet als erg want je bleef er simpelweg wel naar kijken, het had alleen niet bepaald gehoeven maar om toch wat meer gevoel bij de film te krijgen kregen we het nog even mee.

Wat meer mijn aandacht trok nu was het moment dat de twee zich echt leren kennen en dat vond ik best een leuke bijzondere weg. Hoe ‘Elliot’ als eerst in contact kwam met ‘E.T.’ en dat de twee een leuke en vriendschappelijke band opbouwden, was best leuk om te volgen. Hierin worden ook treurige maar ook leuke en grappige scenes in verwerkt en je ziet dat ‘Spielberg’ zijn volle fantasie los liet om er iets van te maken. Dat loopje van ‘E.T.’ was bijvoorbeeld al leuk genoeg, (de karakter zelf, personage, hoe je wil noemen) en dat maakte toch uit hoe ook ‘E.T.’ op ons overkwam, als erg vermakelijk en vooral grappig.

Het verhaal is leuk maar, best simpel en de meesten zullen die bijna wel kennen ook al heb je de film nog niet gezien. Het is een zeer spraakmakende film, al jaren, en dat zal misschien ook niet snel verdwijnen. De scenes waren leuk gemaakt en het is allemaal erg leuk om te volgen, soms wat treurig maar nergens heel lastig. Een geslaagde zit dus.

3.5*

Klassieker.

Ik begrijp de status wel van E.T. als familiefilm bij uitstek en ik kan zeker begrijpen dat dit voor veel mensen die in de jaren 1980 jong waren een hoop nostalgie met zich meebrengt. Die nostalgie is er bij mij uiteraard niet.

En mede daardoor zie ik hier toch ook weer niet een echt goede film in. Steven Spielberg maakt het uiteraard weer ontzettend klef - de soundtrack is daar m.i. de grootste schuldige aan. En van de kinderen zijn de jongens ronduit irritant - Drew Barrymore moet gewoon het schattige kleine zusje zijn.

E.T. zelf vind ik dan één van de meer geslaagde elementen, zowel in design als personage. Hij wordt ook niet té veel opgevoerd en is wellicht daardoor sympathiek genoeg om de film boven water te houden.

2,5

Echt zo'n typische oerklassieker van Spielberg, die in alles sfeer en een dikke laag nostalgie uitademt. Je kan de film een teveel aan zoetsappige emotie verwijten (en zeker tegen het einde klopt dat ook wel), maar toch past dat binnen die fijne, magische jaren 80 sfeer, iets dat Spielberg als geen ander kan neerzetten. Zeker in zijn pre-2000 periode heeft die man toch wat klassiekers afgeleverd, ongelooflijk. Het verhaal is simpel en doeltreffend, de personages zijn sympathiek en de kind-acteurs spelen goed (met een piepjonge Drew Barrymore), maar de echte ster is E.T. zelf. Een prachtige pop met emotieve ogen, grappig en aandoenlijk. Knap hoeveel emotie Spielberg hier uit weet te halen. Niet alleen E.T. is visueel heel mooi; de hele film ziet er nog steeds prachtig uit. Het shot met de vliegende fiets en de maan is natuurlijk alom bekend, maar ook de andere beelden, omgevingen en sets zijn prima in orde. In het laatste halfuur, vanaf dat E.T. wordt ontdekt en 'gevangengenomen', wordt het inderdaad af en toe iets te zoetsappig, inclusief het einde, maar ach, het is en blijft een hele mooie en iconische film. 4*.

E.T. ofwel the Extra-Terrestrial, een titel die iedereen kent, van een al net zo bekende regisseur, zeg maar gerust een klassieker, kinderfilm of niet. Maar gezien had ik de film nog nooit, en hoewel absoluut geen fan van Spielberg's werk moest dat toch maar eens veranderen, dus daarom een paar weken terug opgenomen en er maar eens voor gaan zitten.

En ja het is Spielberg hé, had ik al gezegd dat ik daar geen fan van ben? Juist. Net als de samenwerking met John Williams, ik zie de man helemaal voor mee, zwetend, denkend, componerende, om vervolgens euraka te roepen en met iets te komen dat praktisch identiek is aan zijn vorige soundtrack. Je hoort altijd het zelfde, ook al is het ditmaal over een bombastische boeg, iets dat helemaal niet past bij de film en vooral hysterisch aanvoelt. En we kunnen wat Spielberg betreft aan het vinken slaan wat Spielbergiaanse momentjes. Williams met zijn soundtrack, check. De zogenaamde 'vrolijke' chaos binnen het gezin, check. De zogenaamde humor, zoals het koelkast moment tussen moeder en ET, check. De overdaad aan sentiment en emotie, check. Het happy end, check. En een beetje Spielberg magic, check. Ja, je moet er van houden denk ik. Ik zal nooit fan worden van de man, dat is wel duidelijk.

Maar toch buiten al de gebruikelijke koddigheid, check, maakt E.T. toch best wel een bepaalde indruk. Het is een kinderfilm uiteraard, dus de doelgroep ben ik niet. Maar binnen die kaders heeft de film toch best heel aardige momenten. Zo is E.T. zelf toch wel erg knap gemaakt en moest ik toch even zoeken om er achter te komen dat ene Pat Billon in het pak zat. Zoals gezegd, knap, overtuigend, en dat voor '82. Ook leuk is de jonge Erika Eleniak, knap kind destijds, en de jonge Barrymore die prima acteert. De fase rond de inval en het 'mama' momentje is toch ronduit bevreemdend en even lijkt de film op een sterk en onverwachte einde af te steven, maar...oja, het is Spielberg en een kinderfilm natuurlijk.

En zo valt E.T. toch best mee binnen de kaders van zijn genre en vermaakt de film best nog wel. Daarom geen super cijfer maar wel een voldoende.

Lang mee gewacht deze te kijken. Had zo'n zoetsappige kinderfilm verwacht, maar naar mate je ouder wordt sta je ook wel wat meer open voor dingen die niet altijd heftig hoeven te zijn.

E.T. Ook een van de beroemde titels van Steven Spielberg. Ik wist al waar het naartoe zou gaan; voor de verandering is er eens een buitenaards wezen die niet bloeddorstig of gevaarlijk is. Nee, het is een heel sympathiek wezentje die per ongeluk door zijn thuisschip op aarde is achtergelaten. De overheid is al ingeseind en rekent op het ultieme kwaad, terwijl dit wezentje slechts phone home wil.

Het wezentje vindt al snel een nest bij Elliot. Na wat mysterieuze verschijnselen en de angst voor dit vreemde wezen slaat dit al snel om tot een vriendschap. Ook Elliots broer en zusje en later zijn vrienden nemen deel aan de zorg op E.T. Ieder op zijn eigen manier... en op deze manieren leert ET de dingen van het menselijke leven te kennen en zelfs over te nemen. Hieruit wordt al snel duidelijk wat het wezentje slechts wil.

Maar ze worden opgejaagd door het ouderlijke gezag en de overheid. Dit zorgt echter voor klunzige en soms onlogische dubbelrollen (als ouder zal je toch allang wat in de smiezen krijgen?) Maarja, het is een kinderfilm.

ET wordt op deze manier van begin tot eind vermakelijk en blijft sympathiek. Vele elementen waarvan ik nu weet waar Stranger Things de mosterd vandaan heeft gehaald. Prima jaren 80-sfeertje en ook een hartverwarmend einde.

Nee, ik heb me vermaakt.

4,0*

In 2002, twintig jaar na het verschijnen van ET, bracht Spielberg de film opnieuw uit, dit keer aangevuld met scènes die in de bioscoopversie van 1982 ontbraken en flink wat CGI-effecten (o.a. een meer vloeiend bewegende ET en een snazzier uitziend ruimteschip). Mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar de oorspronkelijke versie, met de soms houterig bewegende ET (waarvoor de legendarische Carlo Rambaldi aardig wat effecten ontwierp) en waar de overheidsagenten shotguns en revolvers hebben ipv de CGI-walkie-talkies waar Spielberg in 2002 de wapens door verving. Naar eigen zeggen deed hij dat omdat hij in de twintig jaar sinds de première zelf vader geworden was, en hij de film in de heruitbreng een minder gewelddadig karakter wilde geven.

Mbt Spielberg's voorliefde voor doorsnee-Amerika doet een veelzeggende anekdote de ronde over Close Encounters of the Third Kind. Voor deze film schreef Paul Schrader, geen kleine jongen in Hollywood, een eerste versie van het scenario waarin de nadruk vooral lag op het religieuze en filosofische aspect van het eerste contact tussen de mensheid en een buitenaardse beschaving (in de lijn van het werk van astronoom Carl Sagan en SF-schrijver Arthur C. Clarke). Spielberg was niet onder de indruk van Schrader's werk, dat in zijn ogen hoogdravend en elitair was, en verlangde in plaats daarvan iets dat meer toegankelijk zou zijn voor het gemiddelde Amerikaanse filmpubliek. Naar verluidt zou Schrader gezegd hebben: 'Ik wil niet dat als de mensheid ooit contact maakt met een hogere beschaving, onze soort wordt vertegenwoordigd door iemand die eet bij McDonalds.' Waarop Spielberg antwoordde: 'Dat is precies wat ik wél wil.' Waarop Schrader met knallende deuren Spielberg's kantoor verliet, en deze Schrader's scenario met een grote boog in de prullenbak mikte. Uiteindelijk consolideerde Richard Dreyfuss in Close Encounters... met de rol van elektromonteur Roy Neary (een Spielbergiaanse 'Elckerlyck' pur sang) zijn carrière, nadat hij hiervoor al een stevig fundament had gelegd met de rol van mariene bioloog Matt Hooper in Jaws (1975).

Onlangs herzien, na wellicht wel tientallen jaren, en is niets aan magie verloren. Die muziek van John Williams is subliem! Die maakt de hele film en brengt de magie aan het twee uur durende meesterwerkje.

E.T. The story that touched the world.

Deze wereld beroemde classic eighties film.

Opnieuw gezien op de 4K uitgave met prachtig beeld en mooi DTS geluid helaas geen Dolby Atmos.

Maar dit blijft èèn van de aller beste familie films ooit gemaakt, een ongeëvenaard meesterwerk op Cinema gebied.

Een fenomenaal gemaakte film, en een uitmuntend spelende cast, de sfeer van deze film, is magnifiek.

Met een prachtig verhaal en spannend en vooral ontroerend.

Ook de film muziek is van ongekende klasse van de virtuoze John Williams.

Een film die behoort, bij de meest zeldzame science fiction Cinema meesterwerken ooit gemaakt.

Een film van het hoogste niveau op alle vlakken.

Een film voor jong en oud en blijft een tijdloze film voor de oude en nieuwe generaties.

Blijft een dikke 5*

Ik blijf de film 5 ***** geven, maar ik heb laatst wel de nieuwere versie gekeken uit 2002, waarin Steven Spielberg met CGI wat extra E.T. beelden heeft toegevoegd, wat teleurstellend was. Die CGI beelden laten een veel te beweeglijke E.T. zien. Dat past totaal niet bij de E.T. zoals we hem kennen uit de jaren 80.

Dus klein minpuntje deze 2002 opgepoetste versie. Kijk gewoon de originele versie en niet de 2002 versie, waarin je E.T. opeens in een paar toegevoegde scenes veel beweeglijker ziet.