The Haunting (1963)

hm ik denk dat ik deze film wel goed ga vinden na bovenstaande reacties. zal 'm binnenkort maar eens afschaffen, past mooi in het rijtje met o.a. jaws, exorcist, rosemary's baby en psycho!

zijn er nog meer horror klassiekers die ik MOET zien?

Deze originele versie van The Haunting doet het weliswaar zonder de bombastische special FX, maar hetzelfde povere verhaaltje en lege personages zijn ook hier een zichtbaar minpunt. Het voortdurende geklaag en hysterie van Eleanore werkt erg op de zenuwen en samen met de voorspelbare schrikmomenten vormt het een rem op de spanningsfactor. De druppel is zonder meer het idiote "luidop denken" dat constant doorheen de film opdook. Het begin kent enkele sfeervolle beelden (met die paarden bv), helaas is de rest wat matiger. 1,5*

Ik zie niet in waarom dat idioot zou zijn. Gewoon een voice-over.

Ik zie daar het nut niet van in. Het maakt het er allesbehalve griezeliger op. Integendeel, het komt een beetje dom over vind ik, zeker omdat er zo veelvuldig gebruik van werd gemaakt.

Ik vind het ook een zwakte dat de regisseur zijn verhaal niet kan vertellen of voldoende spanning kan creeeren door middel van het audiovisuele alleen, zonder daar constant een extra verbale toelichting bij te moeten geven. Alsof je iemand moet horen denken van: "O nee, wat is dat daar!" om te zien dat die persoon zich dat angstvallig afvraagt. Eerder lachwekkend dan effectief.

O jee, dan zou ik maar niet aan film-noir beginnen.

Maar dat gebeurt hier toch niet? Een voice over gebruikt men meestal om de innerlijke belevingswereld van een personage toonbaar te maken. Het is geen 'verbale toelichting' op een gebeuren, maar het geeft juist inzicht in de ervaring van het gebeuren door het personage. Bovendien is Wise in The Haunting zeer audiovisueel ingesteld; geluiden, schaduwen, het gebruik van een groothoeklens etc, dat zorgt voor spanning en (licht) surrealisme.

Daar werkt het beter. Het past ook meer bij dat genre. Het is daar meestal ook niet zo oubollig toegepast. Over het algemeen is dat meer op vertellende wijze, ipv letterlijk de gedachten telkens weer opnieuw te laten horen.

Toch wel hoor. Het wordt bij de minste griezelscene toegepast. Men zoomt in op het gebeuren, dan een close up van Eleanor's angstig gezicht en dan haar reactie in haar hoofd. Alsof wij niet genoeg fantasie hebben. Ik weet het, af en toe was het ook om haar onzekerheid enzoverder (het verlangen naar waardering, en het gevoel ergens bij te horen en gewild te zijn...) toe te lichten, toonbaar te maken (mijns insziens ook wat overbodig en zeker overdone) maar het werd eveneens platweg gebruikt als toelichting op een gebeuren. Nu kan je dat dan mooi gaan omschrijven als "juist inzicht geven in de ervaring van het gebeuren van het personage" maar je kan alles verbloemen.

Dat is waar, maar de spanning werd gesnoerd door die ongepaste en overgebruikte voice overs en voorspelbaarheden. Daarnaast vond ik het audiovisuele aspect niet bijster spectaculair.

Dubbel fantasie zelfs! We kunnen ons inleven in Eleanor's ervaring en er nog een eigen ervaring op nahouden ook.

Voor mij niet. Eerste keer dat ik de film zag was op mijn donkere kamertje, een getapete BBC uitzending op een klein rot-tv'tje met het geluid hard aan. Een spannende ervaring, voorspelbaar of niet! Audio-visueel erg strak.

Ja, als je 't zo bekijkt. Ik vond het teveel. Alsof je suiker doet op een suikerwafel. Beetje nutteloos, overdreven en weinig (of een verkeerdelijk) effect.

Prima. Voor mij niet.

The Haunting is een film uit 1963, en dat merk je. De film is op geen enkel moment écht spannend, zelfs niet als je alle moeite doet om erin op te gaan. Op zich erg spijtig, maar buiten dit toch wel grote minpunt is de film quasi perfect.

Camerawerk en belichting zijn van zo'n hoog niveau dat moderne regisseurs er nog wat kunnen van leren. Samen met een zenuwslopende soundtrack en een betoverend decor dragen ze bij tot een sfeervolle filmervaring.

Het plot is misschien niet bijster origineel, maar eens te meer gefundeerd en goed uitgewerkt. De diepgang van de verschillende personages draagt hier zeker toe bij.

Deze film is voor mij niet meteen een griezelfilm, maar eerder een aangename kennismaking met typische jaren '60 spookhuis-horror.

Een mooie stijlvolle haunted house-film. Het genre ligt me niet echt, maar ik moet zeggen dat dit allicht wel de beste film is die ik tot nu toe in het genre ben tegengekomen.

De film zit barstensvol stijlvolle shots en op bepaalde momenten wordt de film zelfs een beetje akelig (zonder echt akelig zijn: de beste scène was de scène waarbij Elenoar dacht dat iemand haar hand vastgreep). De acteurs kwijten zich goed van hun job, het temp ligt hoog en de interne reflecties van het hoofdpersonage zorgen vooral naar het einde van de film toe voor een gesofisticeerde touch (al was het af en toe ergerlijk).
Een fijne griezelfilm uit de oude doos.

3,5*

Ik vond al snel dat Eleanor en Theodora een homoseksueel leken, maar een een link met de downfall heb ik niet gelegd.

Erg vernuftige horror/thriller, 4,5*

Ik vond de voice-overs (Eleanor's gedachten) in eerste instantie ook wat knullig overkomen, maar na reflectie vind ik ze een leuke toevoeging.

Stemmige horrorfilm, die het niet zozeer van spanning moet hebben, maar veel meer van sfeer. Daar zorgt vooral het camerawerk voor, dat w.m.b. tot het beste ooit gerekend mag worden. Dat camerawerk zorgt voor de sfeer, voor de spanning (dat er toch wel een beetje in zat, zeker naar het eind toe) en voor fraaie beelden. Prachtig hypnotiserend. Op het juiste moment wordt er ingezoomd of uitgezoomd, wordt de camera een beetje schuin gezet (wat dat bespookte huis meer tot leven laat lijken komen) of wordt het beeld wat wazig, wat een hallucineerde werking heeft.

En dus zorgt het camerawerk bijna in zijn eentje voor een zeer geslaagde horrorklassieker. Verder vond ik het niet écht bijzonder. Karakteruitdieping was er eigenlijk alleen bij die Eleanore (wel heel goed gedaan, eigenlijk), acteerwerk was oké (maar dus niet bijzonder sterk). Maar goed, heb me wel weer vermaakt. 4 bescheiden sterretjes.

Spannende film, die een goede remake gekregen heeft. Er wordt opvallend goed geacteerd in deze prent, het idee is geweldig. Kan dit beschouwd worden als de eerste spookhuisfilm???

Ik vond het een doodenge film. Eerst heb ik de remake gezien en die vond ik al griezelig, maar toen ik deze gisteren op TCM zag, vond ik hem nog veel enger. Doordat de film zwart wit is en nog niet zo leunt op geweldige special effects, vond ik de film erg goed. Echt een aanrader!

Schitterende film! Ik ben grote fan van het verhaal.

De remake van deze prent vind ik net nog beter, vooral omdat ik het huis dat daar gebruikt wordt magnifiek vind.

Maar ook deze oude prent heeft veel charme

Vrij aardig spookhuis filmpje uit die tijd, de klassieke status ontging me alleen een beetje. Het begint allemaal wat traag en het duurt een tijdje eer het allemaal wat opgang komt, daarbij vond ik die Eleonor (Harris) vrij irritant spelen. Gelukkig wordt dit ruimschoots goed gemaakt door de constante onderhuidse spanning en het geweldige gebruik van geluid en camera technieken. Een mooi einde ook.

3 sterren

Robert Wise waar ken ik die naam toch van?!!!!

Ik heb pas nog mogen genieten van Hitchcock `s Rebecca en onbedoeld is die film ( die zich ook grotendeels afspeelt in een landhuis ) veel onheilspellender en dreigender dan deze matte, saaie bedoening.

Het begin mocht er echter nog best zijn. We krijgen een korte introductie over de historie van het landhuis en zijn voormalige bewoners, zo komen wij te weten waar het landhuis zijn befaamde reputatie nou aan te danken heeft. Daarbij vond ik het wel goed voor de sinistere sfeer, die de film zo graag wou oproepen, dat iedereen kwaad sprak over het huis en Jan en alleman sterk afraadde om een bezoek te komen brengen aan het huis.

Snel daarna loopt het geheel al in de soep. Ik vond het allereerst al geen goede keuze dat zoveel mensen ineens hun intrek, in het pand deden, ik was in de veronderstelling dat Eleonor de nacht alleen zou doorbrengen in het pand. De schrikeffecten in de hele film vond ik ook ver onder de maat: spiegeleffecten, hard gebonk op een deur, schaduwen, geen enge huishoudsters of ander personeel die rondspookten.

Ik kreeg gewoon nooit het idee dat er werkelijk een bepaalde dreiging vanuit het landhuis uitging en dat de personages die de film bevolken iets kon overkomen. Ik hoef echt niet te verschieten van de schrik bij een horrorfilm uit de jaren `60 maar een beetje meer spanning had de film best mogen genereren. De zwart - wit fotografie was bij momenten nog wel redelijk, zij het wat tè statisch, de regisseur leek maar wat graag een beroep te doen op telkens maar weer dat overzichtshot van het landhuis. Een 2*

En alsof de duvel ermee speelt, bleef de letter R van mijn toetsenbord net hangen en ik maar denken: waarom blijft de letter R zich maar ongevraagd vermenigvuldigen?!

Nu heb ik de afgelopen paar maanden aardig wat horrorfilms gezien, maar bizar genoeg ben ik nog het meest onder de indruk van deze film uit 1963. Het jaartal vermeld ik met opzet doordat ik na andere films uit en na deze periode nooit echt zo onder de indruk was. De spanning wordt in deze film gewoon perfect opgebouwd. Het begint met een korte introductie om de sfeer erin te krijgen. Vervolgens beginnen we met het hoofdverhaal en al spoedig worden de eerste paar stappen gezet naar een onaangenaam gevoel, namelijk in de vorm van het personage Theodora. Vervolgens zullen nog een paar nachten volgen vol met deze diepe onderliggende spanning. De hele film heeft een zeer creepy sfeertje, vooral door de effectieve mix van perfect camerawerk, intense muziek en de keuze om de film in zwart-wit te maken (hoewel ik niet zeker weet of dit met opzet was). Het einde vond ik nog het sterkst, en volgens mij heb ik me nog nooit zo hard verschrokken als bij die scène op de wenteltrappen. Waarom? An sich was het niet zeer indrukwekkend, maar door de hele intense opbouw van die scène: een geleidelijk crescendo, gevolg door een dimenuendo en een adembenemend fortissimo. Dat maakt deze film zo fantastisch. Het einde was enigszins voorspelbaar, maar op zo'n degelijke manier opgebouwd dat het nog steeds niet echt afdeed aan het voorgaande. Wat ik aanvankelijk minder vond waren de gedachten van het toch al minder interessante personage. Tegen het einde bleken die echter een elementair onderdeel te zijn voor de algehele spanningsopbouw. Zeer indrukwekkend, helemaal niet verwacht.

Ben ik helemaal met je eens Akron777, ik had het ook niet verwacht van een regisseur die tussen West Side story en The sound of music "even" een horrorfilm aflevert (hoewel hij in de jaren 40 natuurlijk wel begonnen is als regisseur van griezelfilms bij RKO).

Ik ben persoonlijk eveneens erg gevoelig voor "creepy atmosphere": schok- of gruwelmomenten vind ik vaak minder effectief dan een alles doordesemende sfeer van doem en onheil, zoals bijvoorbeeld ook in een niet enge maar wel droomachtige film als, wel... wat voor avatar zie ik daar bij jou? En als ik even naar die film surf zie ik dat jij daar ook al een bericht heb achtergelaten... Interessante smaak heb je. Ken je The ghoul (1933) misschien ook?

En om nog even op The haunting terug te komen... zelf had ik het helemaal niet meer bij die opbollende deurpanelen.

Schokkende scènes doen het inderdaad vaak minder goed dan heerlijke duistere atmosfeer. The Ghoul ken ik niet, maar ik zal hem eens opzoeken. Een monsterrolletje van Boris Karloff is altijd wel goed. Ik houd wel van lekker oude zwart-wit horrorfilms waarvan de volledige cast overleden is. Deze film is me inderdaad ook tot onder de huid gekropen. Die geluiden ´s nachts. na deze film gezien te hebben wist ik eindelijk hoe een koude rilling over de rug aanvoelt .

Horrorfilms uit de oude doos kan ik vaak meer waarderen om hun sfeer en aankleding dan om de horror zelf. De beste ervan zijn vaak hoogstens lichtjes spannend, maar nooit echt griezelig. Toegegeven, de meeste moderne horrors vind ik eveneens niet eng en missen de vaak heerlijk gotische sfeer. Mijn favoriete genre is horror dan ook niet. Vandaar dat ik toch wel verrast werd door The Haunting, een film uit 1963 geregisseerd door nota bene Robert Wise die ik vooral kende van musicals. The Haunting wordt hier nog al eens dan een meer sfeervolle dan spannende film omschreven. Ik ga er helemaal in mee dat het een bijzonder sfeervolle film is, maar ik vond hem absoluut ook spannend. Intens zelfs, tegen het einde aan. Het belangrijkste is dat een gevoel van onvermijdelijke verdoemenis omtrent de hoofdpersoon opgebouwd wordt. Dat de film dit ook weet door te voeren tot een daadwerkelijk slechte afloop maakt het alleen maar sterker.

Het is eigenlijk op de eerste plaats een psychologische horrorfilm en ik heb al vaker gemerkt dat deze mij het beste liggen. Het huis zelf is een superieure versie van andere filmspookhuizen. De belichting, de camerastandpunten, de decors (met een extra vermelding voor de wenteltrap in de bibliotheek) en de niet te onderschatten geluidseffecten weten allemaal de indruk te wekken dat het huis echt leeft. Dit is een geweldige prestatie, maar slechts de helft van het totaalplaatje. De andere grote prestatie is namelijk dat de film dicht bij Eleanor blijft en haar psychologische ontwikkeling altijd in het oog houdt. Dat het huis in werkelijkheid niet vervloekt is en het gewoon Eleanors verbeelding is valt helaas niet waar te maken, daarvoor reageren de andere personages teveel op de bovennatuurlijke gebeurtenissen. Maar de zichtbare aftakeling van Eleanors psyche draagt net zoveel bij aan de spanning dan het huis zelf. In feite kun je ze nauwelijks loskoppelen.

Het levert gewoon een bijzonder intense, mysterieuze filmervaring op. Daarvoor vergeef ik het de film wel dat er soms wat suffe of oubollige stukken inzitten en dat Julie Harris soms wat te hard acteert. Zeker één van de betere horrorfilms dit.
4*

Uiteraard was dit slechts het begin. Direct na The Haunting zou Robert Wise een nog veel gruwelijkere film maken. Een die zo eng is dat ik hem niet nog eens zou durven opzetten.

het is een bla bla bla film.

Andermaal weet Robert Wise me niet te pakken met een horrorproductie. The Body Snatcher was wel aardig, maar biedt visueel te weinig, maar The Haunting vond ik eigenlijk nog zwakker. De spanning was er nauwelijks. Enkel de introductie en de laatste minuten waren de moeite waard. Daarin werd in ieder geval nog wat spanning gecreeërd. Wise haalt vooral zijn eigen film onderuit doordat de bezoekers van het spookhuis er komen met de wetenschap dat het pand kwaadaardig is. Wat precies moet dan nog duidelijk worden. Schrikmomenten zijn er niet. Er zijn scenes waarin wel ‘iets’ gebeurd, maar dat is enkel omdat iemand een pauk op de gang staat te bewerken. De rest wordt opgevuld met gesprekken over koetjes en kalfjes door de hoofdpersonen. Het huis ziet er prachtig uit en is absoluut een prachtig voor een spookhuisfilm, maar Robert Wise verzuimt het om er iets mee te doen.

Hugh Crain left Abigail with a nurse and went to England, where he died in a drowning accident... marvelous!


Geniale opening, en het einde (laatste half uur ongeveer) was nauwelijks minder (behalve het uitleggerige praatje), daartussenin was het regelmatig behelpen met meer of minder interessant geklets, maar ook wel heel aardige stukken; net genoeg om interessant te blijven. Prachtig huis en Nell is lekker gek (in de autoscènes is de vergelijking met Hitchcocks Psycho én aanverwante Marion Crain, pardon Crane, onontkoombaar - Wise lijkt sowieso goed naar Hitchcock gekeken te hebben, want ook Vertigo's vertigo inclusief wenteltrap ontbreken niet).


Ik kom flink wikkend en wegend toch op een behoorlijk positieve waardering uit; 3,5*.

Aardige film, maar echt onder de indruk ben ik niet.

Het is vooral het camerawerk en de sfeer, die bovengemiddeld sterk zijn. In combinatie met de goede karakterontwikkeling van de personages levert dat in ieder geval een paar redelijk sterke punten op. ook de setting mag er trouwens zijn.

Minpunt is wel dat de film in de verste verten niet eng is. Alles wordt op de kracht en de macht van het huis gegooid, maar los van wat gerommel in andere kamers en een bewegende trap, komt het eigenlijk niet. Best jammer, want het psychologische aspect, is nochtans niet verkeerd.

Dan resteert dus een aardige spookhuisfilm. Niet eng, maar verder wel amusant.

3,0*

Sfeervol spookhuis.

Deze beroemde griezelfilm was een van de meest toonaangevende binnen het subgenre der spookhuisfilms. Volgens regisseur Martin Scorsese zijn favoriete horrorfilm en tevens inspiratiebron voor Shutter Island. Al lijkt dat laatste misschien wel wat vergezocht.

Het is het thema van een aantal bezoekers dat tracht de nacht door te komen in een oud landhuis dat bevolkt zou zijn door geesten, wat uitnodigt. Wat vooral opvalt aan The Haunting zijn de deugdelijke acteerprestaties en sfeervolle settings.

Goed.

Had eerlijk gezegd een stuk meer verwacht van deze film. Robert Wise - zeker geen onbekende - probeert vooral psychologisch in te spelen op de kijker, maar dat is bij mij dan toch niet helemaal gelukt. Van horror is al helemaal geen sprake, en ook qua spanning zat ik amper op het puntje van mijn stoel. Ik was bij momenten zelfs soms aan't denken aan de remake, die mijns inziens soms zelf meer voorstelde.

Nuja, het spookhuisconcept heeft hier wellicht een ijkingspunt gevonden, en het uitgangspunt en openingsscene zijn zeker niet mis. Alleen had de uitvoering wat mij betreft iets beter gekund. En het steken op de tijdsgeest vind ik een beetje verkeerd, want er zijn zeker sterkere films gemaakt in het verleden.

Een teleurstellende 2.5* dus

Pff. Aan Hill House ligt het niet. Vooral binnen een prachtige, rijk gedecoreerde setting. Wise is af en toe bezig met spiegels en hun reflecties, doet z'n best met allerlei camerahoekjes en bewegingen om het er zo schots en scheef mogelijk uit te laten zien en, nou ja, noem maar op. De keren dat het huis tot leven komt, doen er op zich ook wel toe, maar er had wel wat meer van dat soort leven in de brouwerij mogen zitten. Heel veel meer.

Van bovennatuurlijke tot psychologische horror en dat vooral rondom Nell. Met een voice over die haar gedachten oplepelt. De hele film lang. Niks aan, een hopeloos karakter. Vanaf het begin bevend als een rietje en, zoals ze onderweg terecht wordt genoemd, een zeur. De anderen zijn gelukkig vlotter, al staat Dr. Markway wel heel veel uit te leggen. Te veel geneuzel en te wenig huiselijk geweld maken dit oudje maar een saaie bedoening.

1 van die horror pareltjes uit de jaren 60, die sfeer in deze film is vooral de drijvende kracht en daar helpt een oud vervallen huis ook goed bij. Mooi dat ze daadwerkelijk in het huis hebben gefilmd(Ook al zijn de binnen scenes van een ander huis dan de buiten scenes) het brengt een hoop creepy sfeer met zich mee.
Ik snap dat sommige kijkers het personage Eleanore onder andere door de vele voice overs irritant begonnen te vinden, ik zelf vond het juist wel een meerwaarde geven om haar gedachtes te kunnen horen en als kijker een beter beeld te krijgen wat door haar heen gaat. Dat ze irritant is voor sommige is eigenlijk alleen maar een kwestie van goed kunnen acteren, want dat ze geestelijk het padje kwijt was was wel duidelijk.

Het is een film van 1 uur en 50 minuten maar toch vond ik de film nergens te lang, de sfeer zit er 90% van de tijd goed in en trekt je als kijker(of althans, mij dan) in het verhaal mee.
Ik ga eens kijken of er nog meer van deze horror pareltjes zijn te vinden want dit is smullen en hedendaagse horror films vallen mij vaak tegen.

4 sterren zijn minimaal op zijn plaats.