Bobby (2006)

In't begin soms wat saai omdat het idd geen samenhangend verhaal is, hoe meer je over iedereen te weten hoe interessanter het wel wordt vind ik. Vooral veel bijgeleerd over Kennedy en z'n standpunten, want behalve dat hij doodgeschoten was wist ik eigenlijk heel weinig van die mens. Het einde was gewoon aangrijpend.

Ik neig naar 4 maar hou het op 3,5 * door de saaiere stukken

vond het niet echt een dramafilm, maar meer een speelfilm. wel is alles heel erg mooi in beeld gebracht wat er zich die dag allemaal in het hotel afspeelde.

3.5

De film en de verhalen gaan ook niet zozeer over Bobby, maar over waar hij voor stond en hoe het land er op dat moment voorstond. De verhalen passen in dat licht volkomen als een puzzle in elkaar.

Het einde was heel mooi...ook heel mooi gefilmd, maar de rest van de film???

Je leert alleen maar mensen kennen met een neit echt intressant leven

een 2 omdat het einde wel mooi was

3,5 ster. Sommige personages en hun verhalen vond ik niet echt boeiend, maar in het geheel (en vooral het einde) was het wel een mooie film.Soms misschien wel een beetje langdradig, maar het einde maakt toch wel weer goed.

3,5 *

Ik kende (de schrijver-regisseur) Emilio Estevez slechts van de nogal slechte film "Men at work" en had dus niet al te hoge verwachtingen van "Bobby". Heb echter met open mond zitten kijken hoe Estevez op fraaie wijze een Robert Altmanesque mozaiek heeft gemaakt. Vanzelfsprekend niet zo goed als de oude meester maar af en toe zat er een scene in waarin hij echt behoorlijk dicht in de buurt kwam! Ik kan het nauwelijks geloven maar de man heeft gewoon talent!

vond dit geen hele leuke film, viel me eigenlijk een beetje tegen met al die goede acteurs. heb heel even op het punt gestaan om hem uit te zetten, maar heb hem toch afgekeken en het einde vond ik dan wel weer mooi.

Voor zo'n 90% van de speelduur best een boeiende film, al is het probleem met dit soort ensemblefilms natuurlijk altijd dat niet alle verhaallijnen even boeiend zijn (met name die LSD-trip is hopeloos irritant en overbodig, en de Wood/Lohan-verhaallijn heeft een wel erg hoog soapgehalte). Het is dramaturgisch allemaal niet diepgaand, maar het kabbelt prettig voort.

Wat de film echter uiteindelijk nekt, is het gebrek aan een conclusie. Ja, Kenndy wordt doodgeschoten; dat weten we allemaal en verbaast dus niemand. Maar hoe slaat dit nu terug op al die verhaallijnen en al die personages die de film zo uitgebreid heeft opgezet? Doordat we niets van de invloed van de moord op de verhaallijnen zien, wordt de hele moord in plottermen een irrelevante gebeurtenis.

De hele film lang wordt een soort larger-than-life cultus om Kennedy's personage heen gebouwd (dat de man zelf alleen in archief-opnamen te zien is en zich dus niet in hetzelfde vlak als de personages lijkt te begeven, draagt daar op een vreemde manier nog aan bij ook). Estevez bewonderde Kennedy kennelijk zeer - verafgoodt hem bijna -, en lijkt echt te geloven dat de man de oplossingen bezat voor alle problemen in de wereld.

Als je daarin met hem mee wil gaan, kan ik me goed voorstellen dat de climax voor jou wel werkt. Dan is het verlies immers een schok voor de natie (zo niet voor de hele wereld), en is de impact op alle mensen (waaronder dus de personages) impliciet evident. Tegelijkertijd kun je je dan des te meer afvragen welk nut al die personages en verhaallijnen dienen, als het drama van de moord enkel en alleen in die scene ligt (is dat dan enkel ter sfeerschepping van de jaren '60? dan valt zelfs die LSD-verhaallijn nog op z'n plaats).

Een veel groter probleem heb je echter als je als kijker niet kunt delen in Estevez' Kennedy-adoratie. Als je de maatschappelijke relevantie van de moord er niet zelf bij bedenkt (of zelfs geheel ontkent) is de relatie tussen het einde en het voorgaande niet-bestaand. Ik hoor in de slot-speech enkel eindeloos veel holle frasen en open deuren, die ik op geen enkele manier kan relateren aan de problemen van de personages.

Deze relatie, of deze maatschappelijke relevantie, ligt niet in de film besloten. De film benadrukt het fenomeen 'Kennedy', maar belicht nergens wat er in de kern van dat fenomeen zou moeten liggen. Dat volgt enkel impliciet uit de politieke overtuiging van de makers, en hun aanname dat de kijker wel dezelfde overtuiging zal hebben is op z'n best een ongelukkige misvatting - en op z'n slechtst een ernstig geval van gebrekkig scriptschrijven. 2 *

Het einde was toch enigzins verrassend ...zo staat er na dat Kennedy dood is geschoten dat alleen hij dodelijk gewond is geraakt, alle andere hebben de aanslag overleeft. Echter de bruidegom ligt toch echt met een flinke schotwond in zijn hoofd bewegenloos op de grond, ziet er toch tamelijk dood uit.

In het begin gewoon niet goed (errug soapachtig, beroerd acteerwerk van bijvoorbeeld Wood) maar op het eind toch heel indrukwekkend gedaan. Het had allemaal een stuk beter gekund, maar als tijdsbeeld toch wel heel aardig gedaan.

Ik vind Bobby een aangrijpende film waar voor mij de muziek erg aan bijdraagt. Er zit eenzelfde sfeer in de film die ik erg speciaal vind. Ik vond de LSD trip grappig, de overige verhaallijnen interessant, het einde aangrijpend.

Ik wist eigenlijk weinig van Bobby Kennedy, door de vele terugblikken in de film nu wat meer. Jammer dat iemand die het beste leek voor te hebben met de mensen en wereld om hem heen niet de kans heeft gekregen dat te kunnen laten zien. En daarin is hij is niet de enige.

Terwijl veel leiders, die wat minder hebben met het iets goeds willen doen, de kans wel krijgen te leiden. Dat is wat er bij mij blijft hangen na de film.

Film net gekeken..

De film is in het begin erg langzaam.. maar wordt steeds iets boeiender tot aan het einde..

De echte beelden van kennedy vond ik erg indrukwekkend.. zoals velen had ikwel van kennedy gehoord maar ook alleen maar dat hijwas vermoord..

Een film die alle mensen die bij de moord van kennedy aanwezig waren duidelijk in beeld bracht.. en in 2 uur heeft laten zien wat voor levens deze mensen hadden en wat voor persoon ze waren..

Velen vinden de LSD scenens onnodig.. ik vond van niet.. die scenens maken deze film juist wat luchtiger.. en zorgt voor een beetje humor in het nogal zware verhaal..

4 wel verdiende sterren!.

Wel een goede film maar het eerste uur vond ik niet al te interessant door te veel karakters en standaard verwikkelingen.

De laatste 50 minuten waren een stuk boeiender en het einde vond ik erg goed.

De film zit trouwens vol met Hollywoodsterren.

aardige cast... (Emilio Estevez, Laurence Fishburne, Heather Graham, Anthony Hopkins, Helen Hunt, Ashton Kutcher, Lindsay Lohan, Demi Moore, Martin Sheen, Christian Slater, Sharon Stone, Elijah Wood)

maar geen goede film.. bekende namen blijken toch geen garantie

Geweldige film! Uitgangspunt van deze film is de 22 mensen die zich bevonden toen RFK werd vermoord, in hetzelfde hotel. Het is dus niet de 'Ashton Kutcher' of de 'Anthony Hopkins' show.

Goed spel van de vele bekende acteurs, prima ingetogen en integer gespeeld, vol overgave. Het geeft een mooi tijdsbeeld van de jaren 60 (die ik niet heb meegemaakt).

Het laatste kwartier heb ik (inwendig) toch wat traantjes moeten laten

Een *4.5

Leuke kijk op de jaren zestig maar over Bobby kom je weinig te weten weten.

Geweldig! zielig maaar soms ook grappig kijk naar ashton kutcher

Een buitengewoon teleurstellende mozaiekfilm. Het mozaiek gegeven draagt namelijk helemaal niets-zero-nada-noppes toe aan de historische context en het hoegenaamd aangrijpende einde. Een behoorlijk trage film met veel nietzeggende personages. Alleen Sharon Stone deelt niet in de malaise, zij is de enige die iets neerzet, in tegenstelling tot Ashton Kutcher die altijd nóg slechter blijkt te zijn, dan je vooraf al vreest.

Dat ook ja, maar sowieso zijn de personages ten opzichte van de context helemaal niet relevant. Of eigenlijk: de context van Vietnam en Amerika eind jaren 60 heeft helemaal geen enkele relatie met de gekozen personages. Het is er met de haren bijgesleept.

Geweldige cast! Vind dat de film goed uitgewerkt is naar de dood van Bobby. Alles wordt mooit neergezet en komt samen tot een einde. Toch mist er iets wat ik even niet kan opnoemen. Vind het wel een hele mooie film!

4*

Indrukwekkend eerbetoon aan Bobby Kennedy. Denk niet dat Estevez iets aan wilde tonen of zijn theorieen wilde bewijzen zoals Stone dat deed met JFK. Een reeks personages die in het verloop van de film diepte krijgen en zo bij de schietpartij betrokken worden.

Sommige acteurs zetten een sterke rol neer, waaronder Anthony Hopkins, in een van z'n beste rollen, vind ik. Bij hem komt alle tekst over alsof hij het zelf gezegd zou kunnen hebben, bij mindere acteurs zoals Nick Cannon, Joshua Jackson, Elijah Wood en Lindsay Lohan komt dat altijd wat geforceerd over.

De scenes die voor luchtig vermaak moeten zorgen vallen dankzij Shia LaBeouf gelukkig mee, want Ashton Kutcher vond ik niet echt thuishoren in deze film. Vooral de tripscene hoor niet in zo'n flm thuis, maar soit. Dat hoort erbij om het tijdsbeeld van eind jaren '60 te scheppen.

De muziek is erg zorgvuldig uitgekozen, met als hoogtepunt Simon & Garfunkel's The Sound of Silence.

Jammer dat er over het laatste deel een hele speech zit van RFK, die verloren gaat door de indrukwekkende beelden van het slotakkoord. Dat had voor mij niet gehoeven. Het was ook nog een vrij ingewikkelde speech, waar je goed naar moest luisteren om het allemaal te kunnen bevatten. Dat einde was te veel.

Toch een interessante film. Neig naar de 4*, maar hou het op 3,5* omdat er iets te veel zwakke stukken (en acteurs) in zaten.

Wat begint die Estevez op z'n vader te lijken zeg

De cast was inderdaad indrukwekkend maar de film zelf vond ik eerder rommellig overkomen met al die verschillende personages.

Het heeft me dan ook niet echt kunnen boeien op het laatste kwartier na.

2,5 sterren.

Ik vond het een prachtige film. Maar weelicht ben ik bevooroordeeld omdat ik me de moord op Bobby Kennedy nog zo goed kan herinneren en nog weet wat voor een schok dit teweegbracht. Hoe had de wereld eruit gezien als deze man tot president was gekozen.

"Het idealisme werd vermoord", las ik ergens.

Een mooie film. Prachtig in beeld gebracht. De persoonlijke geschiedenis wordt van de personen in de film wordt mooi in beeld gebracht (relaas van de dag dat Bobby K wordt vermoord). Iets over de top (te moralistisch).

Soms zie je van die films waar je niks van verwacht, maar die toch helemaal geweldig blijken te zijn. Dit had ik ook bij deze film, echt prachtig. Zo'n grote cast als in deze film zie je maar zelden en het feit dat ook alle acteurs het goed doen maakt het alleen maar beter. Van de oude rotten in het vak - Anthony Hopkins, William H. Macy en Sharon Stone - tot de jonge talenten - Shia Labeouf, Ashton Kutcher en Mary Elizabeth Winstead - in het wereldje. Ze doen het allemaal prima.

Daarnaast is het verhaal natuurlijk behoorlijk interessant. Wat mij betreft levert regisseur Estevez een behoorlijk eerbetoon af aan Kennedy. Hij mag trots zijn op deze film die dankzij een prachtige opbouw van het verhaal, goede montage en prima camerawerk gewoon boven het gemiddelde uitsteekt. Daarnaast is de sfeer onbetaalbaar. De muziek uit de late 60's is wederom geweldig. The Sounds of Silence van Simon & Garfunkel blijft mooi om te horen, maar is in deze film dan ook prima toegepast in de scénes. We mogen zelfs nog genieten van Hurdy Gurdy Man van Donovan wanneer Labeouf en zijn maatje drugs gaan scoren bij Kutcher. Geweldige tripscéne volgt daarna trouwens.

Over het algemeen een erg goede film die me behoorlijk heeft verrast. De film kijkt lekker weg en word naar het einde toe nog aardig indrukwekkend. Echt zware kost word het nooit, want daar gebruikt Estevez teveel luchtige scénes voor, die bij mij in ieder geval erg goed in de smaak vielen.

Zeer onderhoudend filmpje, goed verhaal en goede acteerprestaties!

Queto heeft het uitstekend beschreven. Bobby geeft een mooi tijdsbeeld weer, met een schitterende en vooral gevarieerde ensemblecast, maar de connectie van de verschillende verhaallijnen met de moord ontgaat mij toch. Ik was aangenaam verrast door enkele van mijn favoriete acteurs (Jacob Vargas, Joshua Jackson) in bijrollen te zien. Een van de mindere mozaiekfilms. 3,0*

Wat een film met een geweldige cast; Anthony Hopkins, William H. Macy, Christian Slater, Martin Sheen, Demi Moore, Sharon Stone, Helen Hunt en zo kan ik nog wel even doorgaan. En ze passen allemaal in het plaatje dat ik verwacht had van Bobby, zonder ook meer een teleurstelling. sterker nog, ik had het acteerwerk niet zo goed verwacht.

Bobby gaat niet over Robert F. Kennedy, maar over de mensen die hem bijvoorbeeld volgen op tv en hem dus niet persoonlijk kennen dat de film juist nog beter maakt, omdat de meeste situaties gewoon heel herkenbaar zijn, zoals niet naar een baseball wedstrijd kunnen gaan, het vreemdgaan en met pensioen gaan, terwijl dat best belangrijke factoren zijn in de film die toch te maken hebben met Robert F. Kennedy.
Voor Amerika was Robert F. Kennedy erg belangrijk, hij had veel te bieden en het leek erop dat hij het ook allemaal kon waarmaken, omdat er teveel verschillen waren in de jaren 60 die op een of andere manier tegen elkaar waren opgezet. Ook de Vietnamoorlog was aanwezig, dus het was best een heftige tijd, toen de verkiezingen kwamen. En wat het mooie aan Bobby is, is dat je het niet meemaakt als Robert F. Kennedy zelf, maar als een buitenstaander die juist om hulp roept, als het ware.

De hele sfeer in de film is geweldig. De jaren 60/70 in films vind ik sowieso wel prettig om naar te kijken, maar hier proef je die hele sfeer ook. Ik denk ook dat het komt omdat je zelf Robert F. Kennedy niet ziet, maar hem alleen in beelden die van de echte Kennedy gefilmd zijn. Dat maakte best een indruk en waarschijnlijk had ik de film minder goed gevonden als Kennedy gespeeld werd door een acteur.
Ook de hele LSD-trip die je voorbij ziet gaan is echt gewelidg en ik moest echt even twee keer kijken om te zien dat Ashton Kutcher ook nog aanwezig was en dat zorgt ook voor de nodige sfeer in de film.

Wat bij mij wel een indruk achterliet, is wanneer Kennedy neergeschoten wordt, terwijl je eigenlijk vrij weinig ziet. Ik denk dat het komt omdat je het als buitenstaander ziet en ook meemaakt. Je ziet eigenlijk de gehele film wat Kennedy probeert te doen voor Amerika en als zijn doel behaald is, wordt het hem toch wel hardhandig afgenomen.
Aan het einde van de film moest ik eigenlijk wel aan Magnolia denken. In Bobby is Kennedy het middelpunt en de personages die je in de film volgt, kruisen elkaar op een zeker moment, dat is idem dito bij Magnolia, waar Earl juist het middelpunt is van de film. Het kan aan mij liggen, maar ik zag daar wel wat overeenkomsten tussen.

Ik vond het echt een prachtige film en ik heb me echt geen moment verveeld. Bobby is soms wel wat langdradig, maar zeker niet saai. Ook door de soundtrack van de gehele film heb ik mij prima vermaakt!

Ik hou het nu op een 4,5*.
Misschien bij een herziening een half puntje meer.

Aardig ensemble stuk met maarliefst 15 bekende sterren. Veel

gebeurd er niet, maar het kijkt allemaal lekker weg. Film eindigt helaas in een overdosis aan drama en moralisme. Kleine 3,5.

Die LSD-trip. Heerlijk.