The Last King of Scotland (2006)

Sterke film waarin een jonge Schotse arts bevriend raakt met de president van Uganda. Een goeie opbouw waarbij de naïeve arts steeks verder verstrikt raakt in het web van de dictator. Een spannende thriller die een fictief verhaal goed weet te koppelen aan echte gebeurtenissen en echt personage (Idi Amin). Het acteerwerk is van hoog niveau.Ondanks dat James McAvoy uitstekend is, wordt hij toch overschaduwd door Forest Whitaker.

Goed geacteerd en blijvend spannend, soms een enkele onwaarschijnlijkheid.

Indrukwekkende film.

Ik was benieuwd naar deze film omdat ik de reputatie kende van Idi Amin. Ik had allerhande verhalen gehoord over de kannibalistische Amin die een banket had georganiseerd, waarbij de aanwezigen, zonder het te weten, het vlees van een of andere minister zaten te eten. Ook was ik wel geïnteresseerd hoe een film over de president van Oeganda in hemelsnaam The Last King of Scotland kon heten. En ten slotte wilde ik Forrest Whittaker in deze rol zien. Ik vind de kop van Whittaker iets suffigs hebben wat me altijd een beetje stoort in zijn rollen. Ik was dus wel benieuwd hoe Whittaker een moordende machtswellusteling zou spelen, aangezien hij daarvoor met een Oscar bekroond is.

Dus begon ik met goede moed aan de film. Het stukje met die wereldbol is wel grappig. Als kijker weet je gewoon hoeveel ellende die jonge arts bespaard zou zijn gebleven als hij net wat harder of zachter aan die wereldbol had gedraaid.

Toen de film in Schotland begon was ik even benauwd voor een lange proloog in Schotland. Soms zijn die lange prologen wel mooi, maar daar had ik nu even geen zin in. Gelukkig zit Nicholas lekker snel in Oeganda en ook Idi komt dan al snel om de hoek kijken. Meteen de eerste keer dat Whittaker zijn gezicht liet zien, zag ik meteen het afschrikwekkende wat dat gezicht kon hebben.

De 2 belangrijkste acteurs zijn in deze film toch wel Whittaker en James McAvoy. Bijna de hele spanning in de film komt van de relatie tussen Amin en Garrigan af. Dit komt doordat ik de verhalen over Amins bruutheid ken. Het is gewoon voortdurend spannend om naar dialogen tussen Amin en Garrigan te kijken. Net alsof je zit te wachten tot er een tijdbom ontploft. Deze acteurs speelden allebei uitstekend. Verder was het acteerwerk ook wel goed, maar dit duo sprong er boven uit.

Whittaker weet de charmante kant van Amin realistisch neer te zetten. Het is realistisch hoe Garrigan door al de luxe in het hol van de leeuw gelokt wordt. Maar hoe kan de aardige Amin realistisch worden verandert in het monster Amin? Ook dat werd heel realistisch gedaan. Je ving als kijker zo af en toe een afschrikwekkende glimp op van Amins wreedheid. Steeds meer wordt duidelijk wat voor een psychopaat die man was. Hij wisselt voortdurend van stemming en geeft anderen de schuld van zijn fouten (precies zoals Garrigan op het eind opmerkt: Amin is een kind en dat maakt hem zo ontzettend gevaarlijk).

Met het stuk waarin Nicholas het lichaam van Kay vindt is gewoonweg verschrikkelijk (voor de film in de positieve zin). In een klap wordt duidelijk dat Amin een psychopaat is en niets anders dan een psychopaat. Als je je eigen vrouw zoiets kunt aandoen..... Maar ja, het was ook een vrouw uit een harem. Amin had natuurlijk alleen iets met haar om te kunnen pronken.

De finale is heel spannend. Als Nicholas door de mand valt, hou ik mijn hart vast voor hem. Dan krijgen we Amins wreedheid rechtstreeks van hemzelf te zien. Anders dan in films over bijvoorbeeld Hitler, is de wreedheid van de dictator in deze film veel meer open en bloot. Ik snapte niet helemaal waarom ze Nicholas toen hij aan de vleeshaken hing weer omlaag hesen. Weet iemand waarom ze dit deden? En hoezo kon die dokter zomaar de kamer waar Nicholas gevangen was binnenlopen? Dat was even een zwak puntje in de film.

Het einde van de film laat mij als kijker wel inzien hoe blij we mogen zijn dat we in Europa leven. Niet alleen om de welvaart hier, maar ook om de 'beschaving' hier. Iets dat je je zeker moet realiseren als je net aan zo'n monster als Amin ontsnapt.

Hele indrukwekkende film die me nog lang zal nablijven.

De film begint als een subtiele thriller en dat is goed, erg goed zelfs. Helaas gaat deze subtiliteit tegen het eind grotendeels verloren. Maar door het goede spel (vooral de overdonderend spelende Whitaker) toch een zeer redelijke film.

Whitaker is in deze film in topvorm, en het verhaal is uiteraard gruwelijk maar wel interessant. Toch niet zo goed uitgewerkt als bijvoorbeeld een Hotel Rwanda, vooral naar het einde toe werd het in mijn ogen steeds minder. Was er trouwens van overtuigt dat het allemaal op ware feiten gebaseerd is, maar lees hier dat het hele verhaal rondom de Schotse dokter verzonnen is.

3,5*

Griezelig goed, hoe Forest Whitaker de rol van dictator Idi Amin neerzet. Zijn volslagen idiote gedrag maakt de film boeiend om te volgen. McAvoy wordt als arts meegetrokken door zijn charisma en al zijn beste bedoelingen. Maar na een tijdje verandert Amin in een geschifte dicator. Erg interessant om dit pijnlijke stuk geschiedenis te volgen. Voor de rest weinig aan te merken aan deze film, een goede film dus .

Forrest Whitaker laat goed zien hoe onvoorspelbaar Idi Amin moet zijn geweest, maar angstaanjagend? Ja, die karaktereigenschap op zich misschien, maar de werkelijke wreedheden van deze dictator zie je niet echt. Meer het contrast tussen de gewone mensen en het jet-setleven van de president en zijn directe omgeving.

Ik had hoge verwachtingen van deze film. Misschien wel daardoor viel de film wat tegen. Maar echt slecht vind ik 'm niet.

Doorsnee.

De geschiedenis van Afrikaanse landen - hoe gruwelijk ook - kan me nooit echt boeien. De naam Iddi Amin had ik ooit eens op televisie gehoord, maar men had me niet moeten vragen wie hij was en wat hij betekende voor zijn land.

In dat opzicht ben ik een beetje wijzer geworden na het zien van deze film. Amin was een dictator, gedreven door paranoïa en mede daardoor erg onvoorspelbaar. Dat laatste zorgt voor de nodige frivoliteit, want de Schotse dokter - hoewel voorzien van de nodige naïviteit - vind ik nogal platjes.

Forest Whitaker is zonder meer de trekpleister van deze film. Ik denk dat de meesten het wel eens zijn dat hij hier een stevige performance neerzet. Hij komt niet altijd slim over en net dat maakt hem zo gevaarlijk. Van dat gedeelte van z'n persoonlijkheid heb ik echt genoten.

James McAvoy's prestatie bevindt zich al meteen een paar treden lager. Het zou moeten zijn dat hij beperkt is door dat Schotse accent, want naar mijn gevoel had eender welke andere acteur zijn rol kunnen overnemen.

Ook Gillian Anderson loopt er maar voor spek en bonen bij. Haar rol had feitelijk geschrapt kunnen worden, haar uiterlijk ten spijt.

Verder is The Last King Of Scotland een typische weerspiegeling van de Afrikaanse rumoertoestanden zoals ik daar een beeld op plak. De beelden zijn vaak chaotisch en voorzien van behoorlijk wat kleuren, ondersteund door typische Afrikageluiden. De speelduur had niettemin zeker niet langer mogen duren.

3

Prima Afrikaans dictatorfilmpje dat de drama's die zich daar hebben afgespeeld weer uit een hele andere invalshoek probeert te belichten dan films als Hotel Rwanda (echt drama) of Blood Diamond (Hollywood verhaaltje). The Last King of Scotland maakt er een soort biopic van, maar dan niet door de ogen van Ida Amin, de man achter al het kwaad, maar door de Schotse arts gespeeld door McAvoy. Deze aanpak vond ik erg 'prettig', de film komt dan ook nooit moralistisch over door allerlei emoties naar de kijker af te vuren in de vorm van verhongerende kindertjes of afgerukte ledematen. Dat hebben andere films al eerder gedaan en ik moet zeggen dat ik dan liever naar een film als The Last King of Scotland kijk. Sterker nog, de film doet zo nu en dan wat vrolijk aan, vooral in het begin met de geweldige Afrikaanse soundtrack, de heerlijke tropische beelden en de kleuren die lekker sprekend zijn.

Uiteraard hoeft dit niet ten koste te gaan van de boodschap. Het is dan ook een goede prestatie van de regisseur om de kijker te laten zien wat voor overgang de paranoïde dictator heeft doorgemaakt. Daar horen vervolgens ook de complimenten voor Whitaker bij, die hem erg sterk neerzet als onvoorspelbare gek.

Zo nu en dan wordt het een beetje te actiematig (zoals op het vliegveld) of te dramatisch (het zijplotje met de vrouw en de martelscènes), en dat doet toch een beetje afbreuk aan de film, die zo twee verschillende gezichten krijgt die ik niet bij elkaar vind passen.

Niettemin een alleraardigste film, die een zekere boodschap goed weet uit te dragen zonder irritant te worden.

The Last King of Scotland

De dictator Amin uit Oeganda. Zelf had ik er nog niet van gehoord dus ik wist er nog helemaal niets van. Amin is een man die aansluit in het rijtje van Mugabe en alle anderen. Een zwaar beladen onderwerp uiteraard.

Qua opzet van de film deed het me veel denken aan Hotel Rwanda. Ook leek de setting en het principe er erg veel op. In de kern vond ik het bijna dezelfde films, maar daar kan ik heel ver naast zitten uiteraard en dit is iets wat stof kan doen opwaaien.

Het verhaal van deze film is heel simpel. Het is wel eens waar op feiten gebaseerd, maar het stelt niet veel voor. Daarbij komt dat The Last King of Scotland eigenlijk niet weet te boeien. Er komt niets meer van de grond dan oppervlakkige dialogen en een paar erotische scènes.

Het begin is uiterst vermakelijk. De busreis heen en de ontmoeting met de andere vrijwilligers is plezant om naar te kijken. De daarop volgende vriendschap met Amin is gewoon saai om naar te kijken! Tot slot ontstaat er twist. Dat staat als een paal boven water. Door de werkelijk triest uitgewerkte gewetenswroeging is het einde ook een teleurstelling. Desalniettemin gaan de twee uur in een gewoon tempo voorbij.

Forest Whitaker zet in deze film een goede prestatie neer. Hij weet een zeer creepy en onvatbaar personage neer te zetten. De stemmingwisselingen en de daarbij gebruikte emotie spatten van je beeldscherm af. De wrede man die als een goed persoon naar buiten probeert te treden is werkelijk fenomenaal neergezet. Petje af.

Van James McAvoy ben ik nooit echt fan geweest. In zowel X-Man als Narnia vond ik hem tegenvallend en teleurstellend. Ook hier weet hij niet te boeien met zijn spel. Ik had geen enkel moment het idee dat hij met de overtuiging die in de rol past aan het spelen was. Zonde zonde zonde.

Verder zijn er niet echt acteurs noemenswaardig. De gehele film draait om deze twee personages.

Tot slot is Oeganda een mooi land wat je kan weergeven. Daar is dan ook uitgebreid gebruik van gemaakt. Mooie beelden van de kinderen die achter de auto aanrennen. Cliché, maar leuk om te zien. Zoals ik al aangaf vond ik het heel veel op Hotel Rwanda lijken, vooral in het visuele vond ik daar heel veel gelijkenis in.

Al met al vind ik dat de film hier te hoog gewaardeerd wordt. Hij was geinig, maar meer ook niet. Misschien boeit hij een volgende keer meer.

3*

Ik vind dat het feit dat Amin zo onvoorspelbaar was, hem erg angstaanjagend maakte als persoon/leider. De schrik moet er bij de omstaanders altijd ingezeten hebben, want het hing er altijd vanaf in welke bui Amin was. Mix die overspelbaarheid met zijn impulisviteit en je hebt gewoon een heel angstaanjagend persoon

Ook deze film voor een tweede maal bekeken, het blijft een indrukwekkend verhaal, waar gebeurd

Maar nog indrukwekkender is de prestatie van Forest Whitaker, subliem wat hij hier doet!!

Aardige film, die gedragen wordt door de fenomenale prestatie van één acteur.

Die van Whitaker uiteraard. Geweldige acteur, die zoals vaker, helemaal opleeft in een rol, in zulke mate dat het gewoon eng wordt af en toe. Tuurlijk is zijn personages niet bijster origineel; je weet eigenlijk op voorhand wel wat voor ontwikkelingen zijn personage ongeveer door gaat maken, maar wel erg overtuigend en bij vlagen angstaanjagend neergezet.

Rest van de film is eigenlijk niet al te bijzonder. De (korte) intro is eigenlijk al vrij stompzinnig en ondoordacht, met het hele ''ik wijs een land op de wereldbol aan en daar ga ik heen''. Niet dat ik gehoopt had dat het heel uitgebreid behandeld werd, maar begin dan gewoon niet aan zoiets. Verder een flinke dosis voorspelbaarheid, ''romantische'' subplotjes die vrij redundant waren, en een wat matig einde, waarin de film een wat Hollywoodiaans accent krijgt . Enkele goede scenes, zoals de toespraak scene vrij aan het begin en meerdere scenes met Whitaker redden de film gelukkig nog.

Even getwijfeld tussen 2,5* en 3,0*, maar door Whitaker geef ik hem het voordeel van de twijfel. Kleine 3,0* dus.

Opnieuw bekeken en opnieuw een dikke 4. Ben sowieso een liefhebber van de Afrikaanse cultuur vooral omdat ze vaak zo kleurrijk zijn. Dat is deze film zeer zeker en de Afrikaanse invloeden zijn hier bijzonder aanwezig. Kleurrijk, luchtige muziek, zon en daarbij een uitstekend verhaal van de dictator Ami die uitstekend wordt vertolkt door Oscar winner Forest Whitaker. Misschien had zijn beveiliger wel de beste bijrol moeten krijgen. De film is deels op waarheid berust. In de extra's op deze mooie blu ray zien we de echte Ami en zijn verhaal. Hij werd bijgestaan door Britse artsen maar niet door een snotneus zoals in deze film. Ook dat de tweede vrouw een affaire had met een blanke man is onzin. Wel dat zij zwanger was van een ander en op gruwelijke wijze is vermoord. Dat deze film voor 16+ is komt vooral door het laatste ijzingwekkende scene waar sommigen misschien zelfs nare dromen van kan krijgen.

Ami is overigens in ballingschap gestorven na zijn afzetting en is twee jaar later herbegraven in Oeganda. De typische jubel/haat relatie is voor dit soort landen herkenbaar.

Ik heb ook gekeken naar de verwijderde scenes. Twee ervan hadden van mij er best in gemogen al miste ik ze niet in de film. De bokspartij (het begin van Ami) is eruit gehaald. Daarvoor in de plaats een praatje met de vader en de moeder van de net afgestudeerde "James McAvoy". Zodat de film feitelijk een hoofdrol is voor hem dan voor Ami en mogen ze van mij betreft alle twee de hoofdrol hebben. Een ander toch wel mooi stuk dat is verwijderd is het maken van de gifpillen. In de film merk je wel dat het om gifpillen gaat, maar ik vond de scene toch mooi gemaakt.

The Last King of Scotland komt bij mij in het rijtje van Hotel Rhanda en in mindere mate Blood Diamond.

Sterke en beklemmende film. Veel gebruikers hier blijken nog nooit van Idi Amin te hebben gehoord, maar in de zeventiger jaren was zijn naam synoniem met machtsmisbruik, wreedheid en zelfs (vermeend) kannibalisme (Amin zelf: "I don't like human flesh. It's too salty for me"); ik zal niet zeggen dat hij qua "roem" op één lijn met bijvoorbeeld Stalin of Pol Pot kon worden gesteld, maar a household name als meedogenloze dictator was hij toch wel. Misschien komt het dáárdoor dat ik na afloop van deze film toch een licht gevoel van teleurstelling had: de ontwikkeling van het verhaal zelf was tamelijk voorspelbaar, en ondanks de aanwezigheid van een tweetal gruwelijke scènes (de afgehakte ledematen en de dokter die aan zijn borst wordt opgetakeld) had ik me eigenlijk op nog groter verschrikkingen voorbereid (maar dat kan ook komen doordat deze film vooral het begin van Amins heerschappij belicht: wellicht zou een portret van zijn latere jaren nog een stuk grover kunnen en moeten zijn). Hoe dan ook, uiteindelijk natuurlijk toch behoorlijk indrukwekkend met een uitstekende (maar misschien niet helemaal Oscar-waardige) hoofdrol.

Goed, maar verre van groots. Daarvoor wist dit politieke verhaal me nooit echt te pakken en kende ik ook de achtergronden niet zo goed over Idi Amin. Uitstekende acteerprestatie van vooral Forest Whitaker. James McAvoy zijn rol is ingetogen en goed, maar ik had liever iets meer verhaal over het grotere geheel willen zien en wat minder over het persoonlijke verhaal tussen dictator en dokter, al was het boeiend genoeg. De film duurt met 2 uur ook lang genoeg, maar ik ben allang blij dat het bij 2 uurtjes blijft. Tegenwoordig slaan dit soort films al snel naar een 140, 150 minuten door.

3*

The Last King of Scotland had ik al een tijd klaarliggen, maar het kwam er maar niet van. Het is een degelijke film met een geweldige rol van Forest Whitaker, maar ik viel niet van m'n stoel van enthousiasme. De film is een soort van historische fictie, grotendeels gebaseerd op de werkelijke Idi Amin en zijn dictatuur in Uganda, maar dan vanuit het beeld van de fictieve Schotse arts James Garrigan (McAvoy). En wat mij betreft werkte dat vertelperspectief niet zo, voornamelijk omdat McAvoy niet zo'n overtuigend of interessant figuur speelt; wel is het zo dat op deze manier de werkelijke aard van Amin pas stap voor stap wordt getoond. Een man die onvoorspelbaar en manipulatief is, en hartelijkheid afwisselt met bruut geweld als hij ook maar enig onraad ruikt - ingebeeld of niet. Helaas zien we wat mij betreft te weinig van Amin, en te veel van Garrigan. Maar naast de fantastische acteerprestatie van Whitaker als Idi Amin blijft het verder wat mat, ondanks de exotische locatie en potentieel spectaculaire gebeurtenissen (veel geweld in een chaotische omgeving, de verwording van Idi Amin tot paranoide dicator, de kaping bij Entebbe). Niet slecht, maar mijn verwachtingen werden niet waargemaakt. Ik dacht eerst aan 3.0*, maar Forest Whitaker acteert er nog een halve ster bij: 3.5*.

Idi Amin Dada staat bekend als één van de gruwelijkte dictators op het Afrikaanse continent. Vrij bekend persoon, maar bij het grote publiek toch nét niet. Forest Whitaker zet een geweldige performance neer als Idi Amin en werd er terecht voor bekroond op de Oscars. De film zelf vertelt het verhaal van van het fictieve personage van de jonge Schotse dokter Gilligan die per toeval het pad kruist van Idi Amin. Nog voor hij het beseft raakt hij verstrikt in het web van de spin en is er geen weg meer terug.

De opkomst van de president wordt fijn neergezet en zijn persoonlijkheid en gemoedstoestand is erg intabiel. Grootheidswaanzin werd hem verweten, maar ook paranoïa en wispelturigheid. Bij momenten erg innemend en goedlachs, maar een paar tellen later bulderend en meedogenloos. De echte gruwel blijft achterwege tot het einde met die vleeshaken en bij de afgehakte ledematen van zijn laatste vrouw.

Ik hou wel van films met een Afrikaans sfeertje. Hotel Rwanda was ook zo’n eye-opener, net als Cry Freedom over Zuid-Afrika. The last king of Scotland is niet zo sterk als Hotel Rwanda, maar zeker de moeite waard om mee te pikken. McAvoy mag dan misschien net niet overtuigen, Whitaker maakt het meer dan goed.

Erg indrukwekkend film naar bepaalde beslommeringen rond dictator Idi Amin.

Wat opvalt is de prima tweedeling. Het avontuurlijke enthousiasme van de jonge Garrigan beginnend met het avontuur van zijn leven natuurlijk. Ik moet er zelf niet aandenken naar zo'n hol als Oeganda, of Afrika for that matter, te gaan al is het alleen maar vanwege de warmte. Nobel is het wel om in een dergelijke tak te gaan helpen en daar heb ik dan ook zeker bewondering voor.

Het eerste deel kenmerkt zich met een bepaalde vrolijkheid, de nieuwe leider, het enthousiasme en een uitgelaten acterende Whitaker, iets waar je als kijker gemakkelijk in mee gaat. Charisma blijkt hij ook zeker te hebben getuige zijn feestje en de manier waarop hij de dokter binnenhaalt en inpalmt. Kolderieke momenten, zoals de buikkramp, worden gekenmerkt met een bepaalde achterdocht richting mensen en angst voor zijn vijanden, een gevoel dat zich als een lek steeds verder uitbreid en de sfeer aantast. Mensen die lachen op commando, dwang in de richting van bepaalde keuzes, mensen die plotseling verdwijnen, de angst en onderdrukking waarmee zijn vrouwen behandeld worden. De situatie escaleert vervolgens totaal na de mislukte aanslag op de auto waarna Whitaker zijn veiligheid en bepaalde zaken overdraagt aan zijn rechterhand, een empathie loze en sadistisch kijkende gorilla waarvan je weet dat het een turn for the worse is. Achterdocht, controle, martelingen en natuurlijk wat hij met zijn 'ontrouwe' vrouw laat doen, het is een finale beeld van Amin die volledig doorgeslagen is en definitief niet spoort. Na een vrij sadistische marlingen op het vliegveld weet Garrigan uiteindelijk te ontkomen.

Wat gezegd moet worden, Garrigan is een fictief persoon, losjes gebaseerd op een Engelse militaire/huurling die een tijd tot Amin's vertrouwelingen behoorde. De film weet behoorlijk het boek van Giles Foden te benaderen hoewel daar toch nog wat meer nadruk ligt op wat Amin allemaal met zijn vijanden deed, en de martelscene op het vliegveld is dan weer niet correct, die vind namelijk niet in die hoedanigheid plaats. Desalniettemin wordt het verhaal en de sfeer meer dan goed benaderd. Verder is het allemaal goed in beeld gebracht, prima rol van McAvoy en natuurlijk die zweterige kop met die achterdochtig licht manische oogopslag van Whitaker, FAN-TAS-TISCH!!!

De achtergronden van Idi Amin als dictator van Oeganda was mij onbekend. Het politieke verhaal is interessant om te volgen, al laat het hier en daar wat kansen onbenut. Zo is de focus van het verhaal vooral gericht op de relatie tussen de dokter en de dictator. Sterk acteerwerk van Forest Whitaker die de rol van de dictator overtuigend weet neer te zetten. 7/10

Amin wordt hier eerder nog bijna ingehouden weergegeven. Die man was niet alleen een brute dictator. Hij was ook nog eens niet erg slim en erg paranoide. Dat blijkt heel erg uit de documentaire waar hijzelf veel de hand in had. Général Idi Amin Dada: Autoportrait (1974) (staat in mijn kast en zou ik eens moeten herzien eigenlijk). En bij deze film wordt er ale compromis weer een westerse invalshoek gekozen door een fictieve Schot centraal te zetten die je aan het handje meeneemt. Hoewel heel losjes gebaseerd op ware personen heeft de figuur dr, Garrigan nooit echt bestaan en de persoon van wie er elementen inzitten was vooral iemand die nooit tegen Amin inging. En niet een witte man die zijn moraal redelijk bij elkaar houdt en martelingen ondergaat zoals in de film.

Het goede nieuws is dat Whitaker Amin bijna zo genuanceerd als het maar kan en is ook McAvoy prima in de film. Zij houden de film overeind binnen de wat bedenkelijke opzet. Veel beter dan Blood Diamond en iets sterker dan Hotel Rwanda, waarmee de film hier nogal vergeleken wordt.

Goed.

Film waar ik opvallend genoeg nog niet echt van had gehoord ondanks zijn redelijke status. Ik zag deze film recentelijk voorbijkomen op Tv en omdat het Idi Amin bevat, uit een periode die me best interesseert, besloot ik de film mee te pakken. Ik ben niet teleurgesteld, maar ook niet veel wijzer geworden dan dat ik al was.

Om te beginnen kent deze film een erg vlotte sfeer die het uit het Afrikaanse landschap weet te trekken. Regisseur Macdonald past op uitstekende wijze de filters toe en laat elke minuut binnen deze film tellen. Whitaker vormt een theatraal maar erg interessant personage. Als dit was hoe Amin in het echt was, dan vind ik dat echt ongelooflijk en op een gekke manier fascinerend.

Als je hoopt dat je veel kennis kan opdoen via deze film, dan moet ik je teleurstellen. Deze film lijkt vooral de basisinformatie nog een keer te vertellen en belicht een paar van de allerbekendste momenten binnen de regeerperiode van Amin. Bovendien is het personage van McAvoy volledig fictief, dus wordt je als kijker gedwongen bepaalde momenten binnen deze film met een korreltje zout te nemen.

Dat terzijde. Dit is een erg vlotte en vermakelijke film geworden met een hoop indrukwekkende scenes en sfeerzettingen. Het acteerwerk van McAvoy en Whitaker is erg goed. Ik merk weinig focus richting personages die er niet toe doen, waardoor deze film verzachtend werkt en niet bij elk onnodig detail blijft hangen. Het is fijn om een film te zijn die niet de bingokaart uit zijn broekzak haalt.

Een beetje jammer dat de intrigerende vertelling en kijk in het personage van Amin uiteindelijk overboord wordt gegooid richting de finale. Daar wordt het echt een thrillerfilm, maar ik vond dat niet overheen komen met het scherpe toontje die de rest van de film wel had. Dit was een goede film en de 2 uur gingen vlot voorbij, leuk om gezien te hebben.

Goed verhaal. Je ziet hoe mensen met macht vaak twee gezichten hebben. James McAvoy speelt zijn rol ook wel zeer goed, de eerste keer dat Forest Whitaker speecht gaat hij helemaal mee in het enthousiasme maar naarmate de film vordert wordt dit steeds minder en kan hij voor zijn leven gaan vrezen. Goed verhaal, kende de geschiedenis erachter totaal niet, maar wel eens interessant om gezien te hebben. Ik ken ook niet direct een gelijkaardige film met dit wat ik ook wel kan appreciëren.

Herzien, en dat levert gemengde gevoelens op.

Zonder meer dat de rol van Whitaker briljant is - hij weet precies de juiste toon te treffen voor een door stemmingswisselingen volstrekt onvoorspelbare, onberekenbare dictator die bij het minste geringste mensen uit de weg ruimt. Aan de andere kant irriteert McAvoy met zijn te naieve Dr. Garrigan, en zijn de verdere bijrollen ook nogal matig uitgewerkt.

Erger dan dat, wat we te zien krijgen is wellicht een zinvolle parabel op het leven van Idi Amin, maar ook niet meer dan dat. Een paar minuutjes lezen op Wikipedia leert dat de werkelijke geschiedenis van Uganda zo, zoveel complexer in elkaar zit dan wat we van deze film leren - om maar even te beginnen met Obote, die we hier indertijd wel als 'gematigd' hoorden betitelen - maar achteraf was zijn terugkeer na Amin bepaald geen verbetering voor het land. Noch krijgen we iets te horen over de rise to power van Amin, de buitenlandse inmenging daarin - ga zo maar door.

Daarmee verwordt de film wel ietwat tot een karikatuur van de geschiedenis - even veelzeggend als een film van Chaplin over de jaren-30 is. Leuk kijkvoer, kijk die rare meneer toch eens. En doet de fraaie rol van Whitaker daarmee uiteindelijk niet echt recht aan de absurditeit van de échte Amin of de geschiedenis van Uganda.