Alone in Berlin (2016)

Het is een moeilijk te beantwoorden vraag in welke mate de Duitse bevolking actief, gedwongen, stilzwijgend of ondergaand het nazibewind steunde. Fijn om ook vanuit dat standpunt een verhaal te zien van protest wetende dat het vroeg of laat boven water komt.

Ik vond het een aandoenlijke serene film met mooie rollen van Emma Thompson en Brendan Gleeson. De trigger was duidelijk de dood van hun zoon, maar verder vond ik hun motieven onduidelijk. Dergelijke vastberadenheid en doortastendheid gaat verder dan dat, maar komt niet aan bod in de film. Voor een nazifilm te zijn allemaal zeer braafjes. Amper of geen gruwel te bespeuren al voel je wel het apparaat zijn stempel drukken op de bevolking.

Het politioneel onderzoek was interessant al werd er weinig gedaan met de statistiek van ouders die hun zoon verloren aan het front. De terugkerende kritiek van de taal kan ik alleen maar beamen. Het zou de film extra kracht en authenticiteit gebracht hebben. Blijkbaar ook niet helemaal geijkt op de werkelijkheid, jammer ook. Alles in beschouwing genomen toch een mooie voldoende met 3,0*.

Het is niet echt een film die spannend is en ook nog best wel traag is, maar toch wist het verhaal mij te boeien. Dat komt natuurlijk ook wel door het goede acteren van Brendan Gleeson want die zie ik altijd graag in films spelen. Het verhaal is gebaseerd op het arbeiders echtpaar Otto en Elise Hampel, dus niet Otto en Anna Quangel. Maar dat ze in de tweede wereldoorlog actie voerde tegen het Naziregime klopt wel door middel van postkaarten.

Matige film over een Duits echtpaar die hun zoon verliezen aan het begin van de tweede wereldoorlog. De hoofdpersonages hadden beter uitgewerkt mogen worden. Zelfs het prima acteerwerk weet dit niet echt te verbeteren. Hierdoor blijft het vrij oppervlakkig. De hele aankleding van de film is wel goed verzorgd.

Schitterende roman van Fallada wordt om zeep geholpen door Britse topacteurs. Door dat Engelse gedoe haal je de Berlijnse sfeer helemaal weg. Jammerlijk mislukte film.