Demon Seed (1977)

Het is notabene op vele vlakken erg als 2001. Weer een kunsmatige vorm van intelligentie die het overneemt, ditmaal een geboorte in plaats van een wedergeboorte en tevens weer de visuele reis enkele malen die zo gejat lijkt te zijn. Maar het idee om een AI een baby te laten creeeren is best leuk uitgewerkt. Bij vlagen ook zeer sfeervol. 3 sterren

Zeer sterke SF met een einde dat je dezer dagen niet gauw zal zien in soortgelijke films.

Een dikke 4!

Lekker typische jaren 70 sci fi die wel erg heeft afgekeken bij 2001. Maar storen deed dat nergens. Goede soundtrack, degelijke vertolkingen en de goede sfeer zorgen voor een degelijke 3,5*

Best een mooie film met een goed gevonden einde, maar wat zal er daarna gebeuren met het kind?

Behoorlijk gedateerd, wat een beetje inherent is aan computer-sfi helaas.

Enkele scenes zijn erg sterk, waarin de Catch-22 aan bod komt dat de mens computers creëert om rationele en logische kijk op vraagstukken te geven, terwijl de maatschappij waar binnen die vraagstukken liggen totaal niet logisch is.

Dat hele gedoe met dat kind kon me eigenlijk gestolen worden.

Vond dit vroeger een geweldige maar ook een spannende film. De film was destijds zeer futuristisch maar ziet er nu natuurlijk zeer gedateerd uit. Ze zenden hem nu regelmatig uit op TCM, dus het was weer eens leuk om hem te zien.

Ik kan me doorgaans wel in deze stelling vinden (tweede stuk dan), al vond ik Demon Seed daarop een uitzondering. Voornamelijk omdat de designs die in de film gebruikt worden afwijken van standaard computerstuff en daarom ook vrij tijdloos zijn. Dat uitklapbaar kubusgedoe bijvoorbeeld, echt een geweldig creatief en uniek design.

Ook de onderliggende filosofie kon wel rekenen op mijn interesse. De mens die een computer wil scheppen naar zijn evenbeeld, maar daarin geen rekening houdt met verstrekkende gevolgen zoals de machine die eigen emoties en een eigen wil krijgt. Het deed inderdaad wat denken aan 2001, al is het heel lang geleden dat ik die film gezien heb.

Voor het overige redelijk uitgewerkt. Vooral op het vlak van special FX en designs erg de moeite waard, maar wat spanning of horror betreft redelijk mat allemaal. Gelukkig is er het vindingrijke verhaaltje dat tot de verbeelding blijft spreken en van Demon Seed een meer dan aardig SF-filmpje maakt. Aanradertje.

een typisch b-horrorfilmpje, maar onderscheidt zich van andere, doordat er zo te zien toch wel veel werk is aan te pas gekomen. Acteertalent is natuurlijk niet zo bijzonder nodig, maar niemand die het in dergelijke films verwacht natuurlijk

Dus 3* voor de originaliteit en de nog behoorlijke uitwerking ervan (voor die tijd toch)

Een film die de tand des tijds niet geheel heeft doorstaan, maar vandaag de dag nog interessant genoeg is.

3*

Ik had het boek van Koontz al gezelen. Ik had geen idee dat de man al zo oud was. Een fijn boek, zoals wel meer met computer-SF zijn de verfilmingen al snel verouderd. Het idee is wel interessant natuurlijk. Door de vele automatisering is het op den duur de vraag of wij dat gebruik om te leven of dat we er door geleefd worden. En waar ligt de grens met artificiele intelligentie?

De computer is natuurlijk al lang verouderd en heeft een groot '2001 a space odyssey' gehalte. Slechte effecten en ik verwachte elke moment een grote rode knop achter de stem. Dan gaat het wat beter als de computer zelf begint te handelen en het leven van Susan overheerst om met haar te willen experimenteren zullen we maar zeggen.

Later heeft de computer een manier gevonden om fysiek te bewegen en dat is nogal rommelig. Bovendien is dat gedoe met de baby gewoon overbodig en slecht gemaakt. Een domper op de reeks. Het middenste deel kon perfect gezien het budget en de tijdsgeest, maar dat einde had m'n beter weggelaten. Misschien dat een Hollywoodremake (nu ze toch zo volop bezig zijn) een mooie update kan geven aan de film?

Tuurlijk is het gedateerd, maar dat geeft ook een mooi tijdsbeeld aan de film. Angst voor technologie, het bewustzijn dat er problemen waren met milieuvervuiling. Vooral fijne seventies SF-pulp dit, maar dan wel intelligente en behoorlijk goed gemaakte. Met zoals gezegd wat 2001 invloeden, vooral als de beelden wat abstract worden. Aangenaam.

3.5*

Gedateerd genieten.

Vermakelijke SF die inmiddels qua technieken nogal gedateerd aanvoelt. Het spannende gegeven van een vrouw die gevangen wordt gehouden door een alles besturende computer werkt heden ten dage echter nog steeds goed. Ook zien de special effects er prima uit en kent de film een vlot tempo. Genieten zit er dus nog steeds in na meer dan 35 jaar.

Goed.

Malle sci-fi van toen met wat Kubrick invloeden, al had die film geen op afstand bestuurde rolstoel met een enorme grijparm en een laser wapen. Zo'n film dus. Proteus heeft zo z'n eigen willetje, heeft iets aan ons te vertellen, voor wie dat interessant vindt, en is tot alles in staat. Zelfs zorgen voor nageslacht. Kijk aan. De screensaver onwaardige effectjes gaan nergens meer over, maar die kubus achtige vorm is nog wel aardig gevonden. Het gaat z'n gangetje en ook als dat niet boeit, is er nog altijd die aanstaande geboorte waar je naar uit kunt kijken.

De psychedelische Kubrick invloeden zijn overduidelijk en als vroege film over artificiële intelligentie vond ik dit wel sterk. Domotica, supercomputers, volledig geautomatiseerde operaties... dergelijke ideeën waren nog bij de meeste mensen science fiction. Sterk dat auteur Koontz dit allemaal al voor mogelijk zag. Spannende film ook, ik zat op het puntje van mijn stoel en het voelde best wel eng aan hoe Proteus IV volledige controle uitoefent over het huis en Susan . Demon Seed draagt zijn thriller-label waardig. En de echtgenoot komt wekenlang niet naar huis? Ja zal wel... Het ziet er wat gedateerd uit (hoe kan het ook anders), toch is dit zeker het bekijken waard.

Fascinerende film doet qua thematiek denken aan het middelste deel van 2001: A Space Odissey, maar werkt het basisidee dat de toenemende intelligentie van computers er toe zal leiden dat ze menselijke behoeften ontwikkelen en werkelijk tot alles in staat zijn om die behoefte te bevredigen door de setting in de moderniserende wereld.. Robert Vaughn is perfect als de stem van de organische supercomputer Proteus, ontwikkelt om in te functioneren in dienst van zijn ontwerper Alex Harris [Fritz Weaver] en diens echtgenote Susan [Julie Harris]. Wanneer Proteus de wens uitspreekt om zich voort te planten, zodat zijn nakomeling kan ervaren hoe het is om 'mens' te zijn, zet echter Susans leven volledig op zijn kop.

Het idee klinkt bizar, maar dankzij het intelligente scenario Robert Jaffe en Roger O. Hirson, gebaseerd op de gelijknamige novelle van Dean Koontz, en de uitstekende regie van Donald Cammell die maximaal effect weet te bereiken met naar huidige maatstaven beperkte, maar voor die tijd knappe special effects van Tom Fisher. En Christie is in topvorm in een complexe rol, zij vormt het hart van de film en zorgt ervoor dat het boeit van begin tot aan het huiveringwekkende einde.

Demon Seed, gebaseerd op een boek van de Amerikaanse schrijver Dean Ray Koontz, is een sterke psychologische sciencefiction thriller. De film handelt over het schrikbeeld van kunstmatige intelligentie die de controle over ons mensen zullen overnemen. Uiteraard wordt de computer de meest verregaande en enge eigenschappen toegedicht. In deze film is het de ultra-geavanceerde computer Proteus IV (de stem van acteur Robert Vaughn) die de drang heeft tot voortplanting. Om dit te bewerkstelligen terroriseert hij Susan Harris (een prima rol van Julie Christie) de vrouw van zijn schepper. De film moet het verder niet hebben van grootse special effects, actiescènes of schrikeffecten. De film toont meer de psychologische strijd op tussen mens en computer maar doet dit wel erg effectief. Het camerawerk is degelijk. Hierdoor blijft helaas wel het echte vuurwerk een beetje uit. Gelukkig blijf de film door de centrale thematiek wel boeiend als ook bizar.

Tot slot nog een dramatisch feitje over de regisseur Donald Cammell (1934-1996) Deze maakte in zijn leven slechts vier films, waarbij Demon Seed zijn tweede film was. Na zijn vierde film Wilde Side, die tegen zijn zin zwaar werd geëdit, pleegde Cammell zelfmoord.

Ik ben deze op het spoor gekomen via een nominatie voor de horror top 100, en dit bleek toch een bijzonder vermakelijk filmpje te zijn. Jazeker, het is heel erg jaren '70 qua esthetiek en er is duidelijk goed naar Kubrick (en dan in het bijzonder 2001: A Space Odyssey) gekeken - maar het is een niet altijd even geloofwaardig, maar wel fijn stukje technologie-paranoia. In Demon Seed zien we hoe de kunstmatige intelligentie cq supercomputer Proteus IV ontspoort, en daarbij allerlei menselijke interesses krijgt, waaronder een verregaande interesse in de vrouw van zijn maker. Echt spektakel is er niet, maar het paranoïde sfeertje is erg leuk neergezet als je je tenminste over de zwakheden in het plot heen kan zetten. Leuk dit.

Een film met een typische jaren 70 inslag en aankleding. Heel herkenbaar in films uit dat tijdperk die met een futuristische blik de kijker vermaken. Een blik die nu een achterhaalde indruk achterlaat. Koud, onpersoonlijk en metaalachtig is de indruk die men in die jaren voor de toekomst in gedachten had. Grappig wel.

Desondanks is die visie altijd weer goed voor een optisch feestje. We zien gigantische computers die met reusachtige floppy disks gevoederd worden. En beeldschermen die met metaalachtige stem tot ons spreken. De zeer opvallende bewakingscamera's zijn alomtegenwoordig. En natuurlijk is er een heel klinisch aandoend woonhuis waaruit alle gezelligheid is verbannen. De jaren 70 esthetiek schetst geen toekomstbeeld dat veel vriendelijkheid en warmte uitstraalt.

In het kille woonhuis speelt het gros van de handelingen zich af. De ongezellige inrichting van het huis reflecteert op perfecte wijze de ongezellige gebeurtenissen die zich voordoen als een megacomputer toegang tot het huis krijgt en de vrouw des huizes terroriseert.

Het thema van de machine die de macht grijpt, is in zekere zin nog steeds actueel. Uiteraard is de manier waarop dat in deze film uit 1977 gebeurt ietwat gedateerd. Toch weet de film een zeer beklemmende sfeer op te bouwen. De spanning wordt consequent stevig aangehaald en het spanningsniveau blijft de gehele film hoog.

Het camerawerk is rustig en bedachtzaam. De camera glijdt heerlijk mee in de beklemming die de geterroriseerde Julie Christie (in een goeie rol) ervaart. En dat gebeurt allemaal zonder dat er een druppeltje bloed vloeit en het gebeurt zonder spectaculaire actiescènes. De spanning ontstaat deels door de angsten en andere emoties die vrijkomen als de vrijheid om zelfstandig te handelen ernstig wordt ingeperkt. Een andere oorzaak voor de spanning is gelegen in de kille atmosfeer die de locaties en de megacomputer met zijn blikken stemgeluid oproepen. Beide oorzaken werken.

De clou van het verhaal is een beetje belachelijk en heeft met logica niet veel te maken, maar dat heeft absoluut geen effect op de spanning. Het is meer een constatering. Ik ben op filmgebied in dit opzicht wel wat gewend. De clou zat mijn prettige kijkervaring in ieder geval niet in de weg. De slotscènes zijn op die manier zelfs een spannende beleving en vormen een prima afsluiting van de film.

Lekkere film. Fijne meeslepende suspense! Kom daar maar eens om in de huidige tijd.

.

Vroeger als 16 jarige ooit eens gezien, maar kan mij niet veel van herinneren om de film te beoordelen.

Het enige wat ik nog weet is dat de film geen indruk had gemaakt.

Nu dus een herziening, maar helaas ook nu weet de film mij niet te beklijven.

De positieve punten zijn de charmes van de jaren '70 stijl , de soberheid van het kille huis en het acteerwerk. Spannend is het allerminst. Het bizarre gegeven is op zich wel leuk, maar de uitwerking neigt eerder naar de saaie kant. Het slot is gewoon flauw. Matige film ! 5/10

Onnozele bedoening.

De link naar 2001 is inderdaad niet zo vreemd, zeker niet met een losgeslagen AI. Maar deze computer zijn plannetje gelukkig al wat genuanceerder dan HAL (niet zo héél veel, maar het is toch wat). Maar het waren vooral de crappy "abstracte" scenes die de link met Kubrick's film zo opvallend maakte.

Met dit soort onzin kan ik eigenlijk nog maar erg weinig, vooral wanneer het nog eens met een overdreven serieux behandeld wordt. De boze AI is gewoon geen interessante schurk, ook hier is het weer een compleet ridicuul en cheesy ding, dat op geen enkel moment ook maar enige dreiging uitstraalt.

Gelukkig dat er naar het einde nog wat melige designs en effectjes toegevoegd worden, zodat het pulpgehalte wat stijgt en het net iets leuker wordt, maar het eerste uur is echt compleet belabberd en pijnlijk gedateerd. Een film die enkel z'n cultstatus waardig is voor de laatste 15 minuten, de rest is gewoon erg slechte cinema.

1.5*

Destijds als kind vond ik dit best een toffe film. Zeker met dat best wel zieke einde. Voor die tijd ook wel echt een high concept film met een terechte cultstatus. Maar zojuist heb ik er snel even doorheen gezapt en ben ik bang dat het vooral grafisch enorm tekort schiet bij een herziening. Films van nu zijn vaak toch wel strakker vormgegeven, ook als ze zich binnenshuis afspelen. Dat kubus-achtige ding staat me wel bij. Dat heb ik toen al redelijk fascinerend en apart gevonden. Het verhaal is ook beter maar de prent doet nu qua effecten net zo slecht aan als Saturn 3 (1980). En Farrah Fawcett vond ik toch lekkerder dan Julie Christie. Voor de liefhebber van cult sci fi.

Best leuk.

Demon Seed is geen nipte nipte voldoende. Het zat erg dicht tegen een 3,5* aan. Deze film had ik al op het oog sinds het horrorevenement uit 2019 van MovieMeter, maar het is er pas recentelijk van gekomen. Ik vond het een best leuke film en zeker leuker dan dat ik vooraf had verwacht.

Waar deze film voornamelijk zijn voordeel uit kan trekken is het personage van de computer, die bijna eigenhandig een leuke film mogelijk maakt. Robert Vaughn is ideaal gekozen als stem van deze computer, en komt intimiderend over. Ook wat de computer kan en doet kon me erg interesseren. Het huis waar een slecht acterende Christie in gevangen zit is op deze manier ook erg leuk.

De horror verschijnt vooral pas richting de finale. Een groot deel van de film is namelijk gewoon sciencefiction die bouwt op wat gave designs en lollige effectjes. Het voelt voor een lange tijd aan als een best dure film, het is pas de finale zelf die door alle cheese pas weggeeft dat deze film ook wat B-gehalte verborgen heeft gehouden. Erg suf einde van een leuk centraal stuk.

Het acteerwerk binnen deze film is niet top en de personages evenmin, maar de chemie tussen de computer en Christie vond ik nog wel aardig uitgewerkt. Het is niet het acteerwerk dat dit mogelijk maakt, maar wel de dialogen. Scherpe teksten ondersteunt door wat leuke beelden tussendoor. Het kon me best smaken.

Leuke film waar ik vlot doorheen ben gekomen. De leuke ideeën tussendoor bieden genoeg voedsel voor wat vermakelijke beelden. Ondanks het slechte acteerwerk en het middelmatig balancerende tempo ging de film nog wel af op een 3,5*. Het is de finale zelf die me minder kon smaken, en het realisme van A.I. waar de film nog op kon steunen verdwijnt daar ook gewoon. Een tegendraadse sequentie trekt 0,5* af. Jammer.

Een grimmig beeld op de toekomst van de hand van de bekende schrijver Dean R. Koontz. Wellicht niet helemaal beeldend correct in hoe de situatie met AI zich aan het volvoeren is, maar aan de andere kant zit de beklemmende sfeer wel akelig dicht bij de berichtgeving van alledag. Maar dat is nauwelijks de reden om deze film te gaan zien - interessanter is het prettige spel van de hoofdrollen met voorop Julie Christie. En de regisseur is Donald Cammell - een van de meest intrigerende regisseurs ooit, met maar vier films op zijn lijstje maar allemaal hoog op de cultlijst.

Dat hij de regie perfect op orde had is met deze film wel heel duidelijk - al valt dan ook weer het weetje op dat Robert Vaughn zijn stemrol kennelijk zo oninteressant vond dat hij zijn bijdrage via de telefoon deed. Toch, even terug in de tijd geplaatst en rekening houdende met de beperkingen van de techniek is het toch wel heel knap waar deze film mee komt - de PC bestond nog niet eens, die kwam een jaar of vier, vijf later pas op de markt. Vooral visueel is het daarmee af en toe gewoon een kijkfestijn met alle vintage electronica - hoe ongepast wellicht ook in een toekomstbeeld, het ziet er geweldig uit voor een nerd zoals ik.

Was deze film de eerste om een twee-ogige camera te gebruiken als ‘hoofd’ van de computer? voor wat ik zo even in mijn hoofd heb geloof ik wel. Dat is in ieder geval vaak nageaapt. Het roestvrijstalen monster is dan weer iets wat in die tijd ook wel als papiervouwtruc rondging, dus heel origineel was dat dan wellicht weer niet. Maar hoe dan ook, het einde heeft dan wel weer een volstrekt eigen draai met een erg fraaie serie visuele vondsten. Dat zal toch wel een ervaring geweest zijn indertijd om zo uit de film te komen.

bizarre maar zeker ook boeiende sf thriller over een vrouw die door een supercomputerbrein gegijzeld word in haar eigen huis ( stem van de computer is van Robert vaughn) .