Il Buono, il Brutto, il Cattivo (1966)

Net weer gezien na heel veel jaar: kicken, ben weer helemaal verslaafd aan deze westerns!

Topfilm en een klassieker

Nadat ik pasgeleden voor het eerst Once Upon a Time in the West zag, kon de eerste kijkbeurt van deze film natuurlijk niet lang op zich laten wachten.

Nr.8 in de top 250 maar ook een alom gewaardeerde western, die bijna 50 jaar na dato zijn goede naam nog niet verspeeld heeft.

Na ruim 2,5 uur kan ik voor mezelf bevestigen dat de superlatieven die bij deze film gelden verre van overdreven zijn.

Sergio Leone levert met deze film een ontzettend knap staaltje werk. The Good, the Bad and the Ugly is bij vlagen wat langdradig, en sommige scenes zijn wat lang uitgesponnen, maar dit lijkt allemaal een hoger doel te dienen.

De setting is fantastisch; de locaties zijn mooi gekozen en de manier waarop landschappen in beeld zijn gebracht getuigt van een groot vakmanschap.

Het plot is tamelijk simpel, maar de manier waarop de 3 karakters met elkaar verbonden zijn is briljant.

Alledrie zijn ze op hun manier briljant: The Ugly is de grappigste, the Good is de beste en the Bad is de kwaadaardigste. Ik moet zeggen dat ik met name de rollen van Wallach en Eastwood erg kon waarderen. Wallach vanwege dat constante neurotisch overkomende lachje, en zijn hilarische pogingen aardig te zijn zodra hij zijn slaatje ergens uit kan slaan.

Eastwood is berekenend, duidelijk de slimste en de rustigste.

Von Cleef is iets meer op de achtergrond, en valt met name op in het eerste gedeelte van de film.

De slotscene is meer dan memorabel en zal me nog lang heugen.

Fenomenaal, die muziek van Morricone bij de lange shots. Zo heerlijk dat een scene begeleid wordt door een goed stuk muziek, waarna er weer dialoog is.

The Good, the Bad and the Ugly bewijst dat muziek en gezichtsuitdrukkingen heel veel kunnen betekenen in een film.

Kwalitatief is hier helemaal niets op aan te dingen.

Een film zoals ze nu niet meer gemaakt kunnen worden.

5*

Top film!

Ik vraag me toch een beetje af of deze film ook zo goed zou scoren als hij nu voor het eerst uitgebracht zou worden. Het verhaal hangt van de toevalligheden aan elkaar en hoe er nagesynchroniseerd is, ziet er behoorlijk amateuristisch uit.

De lange versie gezien, wat nog meer nagesynchroniseerde scènes opleverde, aangezien er alleen nog Italiaanse geluidsbanden van de extra scènes bestonden. Ik moet zeggen dat ik ook die nasynchronisatie - ook al is het voor een gedeelte door de oorspronkelijke acteurs gedaan - verre van geslaagd vind. Eastwood en Wallach klinken duidelijk stukken ouder, en zijn ook niet helemaal synchroon met het beeld. Wel maken die extra scènes het verhaal wat duidelijker, maar dat weegt voor mij niet op tegen het nadeel van een nog langere film.

Ik begrijp dat voor velen de aantrekkingskracht in de karakters zit. Een aantal aardige oneliners, en met name The Ugly zorgt soms voor een luchtiger toontje. Wel een kolderieke rol, wat na enige tijd gaat storen. The Good lijkt aanvankelijk vooral goed te zijn omdat hij dat label opgeplakt krijgt. Later een aantal scènes waar hij compassie met stervende mensen toont, maar op dat moment zet de muziek dusdanig zwaar aan dat het overdreven aanvoelt. Het grootste probleem is dat hij zich iets te vaak laat verrassen om vervolgens door stom geluk gered te worden. The Bad vind ik het eigenlijk het coolst. Bij hem krijg je echt het idee dat het een keiharde is. Wat mij betreft was de verhouding in speeltijd tussen hem de The Ugly dan ook gelijkgetrokken.

Afgezien van die sterfmomenten was de muziek erg sterk (en eigenlijk ook bij die scènes, maar daar werkt het niet in combinatie met de beelden). Wat wel jammer is dat er iets te vaak sprake is van repetitie in de muziek omdat de film zo lang is. Ook is het erg duidelijk dat het orkestje halverwege de film aan het faken is. Saillant detail: fijnstemmers op de violen. Die bestonden toen nog niet. Niet heel belangrijk, maar als iemand die viool heeft gespeeld vallen dat soort dingen wel op.

De beelden vond ik niet geweldig, soms had ik ook het idee dat men net wat strakker had mogen kadreren. Dat bijvoorbeeld net de punt van een hoed buiten beeld valt kan me soms best storen. Visueel niet al te mooi dus, waarbij gezegd moet worden dat de voor een Western noodzakelijke dorre achtergronden ook niet echt helpen.

Tegen het einde toch een paar redelijk sterke scènes, te weten The Ugly die op de begraafplaats rond rent, en de Mexican standoff. De muziek werkt erg goed in deze scènes, alleen jammer dat de muziek in de laatstgenoemde scène afgebroken wordt door de schietpartij. Wat mij betreft was die juist net begonnen pas als de muziek op natuurlijke wijze geëindigd was.

Met name de soundtrack maakt dat de film ongeveer op 2* uitkomt. Dat voelt enigszins gul aan, want eigenlijk is 1,75* meer op z'n plaats.

Een film die al lang op mijn lijstje stond, maar waar ik geen zin in had. Ik ben heel blij dat ik hem toch heb gezien nu! Echt een goede film. De muziek is geweldig, er zit humor in, en wauw, geweldige oneliners, en de beelden zien er ook heel goed uit.

Hoewel ik deze veelgeprezen western zeker de moeite waard vind, heb ik er een lagere pet op dan van Once upon a time the west. 2 Westerns die ik altijd met elkaar vergelijk, ondanks dat ze totaal verschillend zijn. Wellicht zullen er dat meer hebben. Ik denk dat het komt door het typetje Eastwood met zijn eeuwige poncho en zijn sigaartje, niet bepaald mijn favoriete westernkarakter dat hij niet alleen in deze film speelt. Beide films hebben wat langdradige scenes maar bij deze vind ik het storender dan bij Once upon....

Pluspunt vind ik de grootse opnamen en vooral het acteerwerk van Eli Wallach en Lee van Cleef.

Wallach speelt een heerlijke schurk die uitpuilt van opportunisme om zijn doel te bereiken. Van Cleef een gewetenloze schurk die sadistisch kan genieten van het aframmelen van zijn tegenstanders, wellicht was hij wel de meest geschikte persoon hiervoor in welke film maar ook. Ach ja, en dan Eastwood de zwijgende mysterieus die net even iets slimmer is dan alle anderen.

Goeie film, maar vind 3 sterren genoeg.

Alhoewel beide films steevast in één adem genoemd worden, zijn ze (in mijn beleving) moeilijk vergelijkbaar.

De ene (deze) is een komedie, en de andere (bloed)serieus.

Komedie... ? Qua thematiek minder zwaar, bedoel je?

Nee, doorspekt met veel humor (vaak aan de zwarte kant)

De personages van Eastwood en Wallach zijn te dik aangezet om ernstig te nemen, maar daarom niet minder vermakelijk.

Het is geen lachfilm!

Er zitten ook zware stukken in de film maar is ook geen drama!

Na lang uitstellen heb ik deze film toch maar eens bekeken, en het was de moeite !

Goed verhaal, goed acteerwerk, geweldige dialogen en dan nog zo'n sterke muziek erbij.

Een klassieker van de hoogste plank !

Tjonge jonge. De oudere hitchcock's als rear window of vertigo, zouden toch ook heel anders beoordeelt worden als ze nu uit zouden komen. Je moet ze in zn tijd laten. Anders kun je die ook vast minder beoordelen. Klopt dus niet helemaal wat je zegt.

Ah oke. Tja dat is dan een verschil van kijk op een aantal films. Als ik bijvoorbeeld een Rear Window kijk, zie ik meer een kunstwerk dan een spannende thriller. Zo zie ik dat omdat hij zo oud is. Zo ook met deze, hij komt uit 1966, en voor een film uit 1966 vind ik hem erg goed. Hij is redelijk traag. Maar dat neem ik voor lief. Ook dit zie ik meer als een kunstwerk. Jammer dat jij dat niet zo ziet.

Onder aanvoering van Morricone's geniale compositie, en Leone's taboebrekende regiseerwerk komen drie van de beste acteurs aller tijden samen in één kletterend feest van close-ups, keiharde actie,klassiekers van een one-liners, en geniaal acteerwerk.

Deze film heeft het moeten doen met het beperkte budget van 1,2 miljoen. In zijn tijdsbeeld gezien is het baan en taboe -brekend, en één van de eerste mainstream succesen met zó veel in beeld gebracht geweld. Dat allemaal mee genomen is het, ongeacht wat, een klassieker.

Helaas is het script natuurlijk weinig diepgaand en zijn de dialogen nogal oppervlakkig, daarbij komt het vrij voorspelbare einde. De climax scene wordt geniaal in beeld gebracht, maar de einduitslag is helaas weinig verrassend.

Op basis van het script pakt The good, The bad, The Ugly, net mis op 'For A Few Dollars More', alsnog een feest om te kijken, keer op keer.

Echt terug in mijn westernjeugd van de goede, de slechte en de slijmerds uit de jaren 60-70. Een duidelijk verhaal. Gevechten op zijn Amerikaans. De grijzen tegen de blauwen. Oneindige zichten.

De ganse cast speelt optimaal en leeft zich in z'n rol. Ik miste de bars niet en genoot van de onderlinge strijd van de drie hoofdvertolkers die het verhaal uitstreken. Vooral met achterdocht en geduld. Het mooiste was nog het slot dat enorm lang duurde maar meesterlijk werd voorgesteld door het regieteam olv Sergio Leone. De muziek van meester Morricone zorgde sterk voor de opbouw van de sfeer tijdens de vele stille momenten. Een aanrader die terecht op de 8ste plaats in de top250 staat.

Verdiend met de max van de punten 5,0 sluit ik dit bericht af van een meesterwerk dat bijna 3 uren duurde met Clint Eastwood in topvorm.

Toch een geweldig "spaghetti" western?

Deze klassieker eindelijk bekeken. Ben er niet echt ondersteboven van.

De heer Eastwood ziet eruit alsof hij voortdurend tegen de zon in kijkt en speelt een vrij saai personage. Ook de andere twee kunnen mij maar matig bekoren. De drinkende kapitein vind ik eigenlijk nog het meest interessante personage.

Jammer is ook het vrijwel ontbreken van vrouwen. Volgens mij draaft er slechts eentje op, een hoer.

Nee dan Once Upon a Time in the West met de prachtige Cardinale.

Redelijk.

The good, the bad and the ugly is een fantastische film, een erg verdiende klassieker die ik eindelijk eens heb gezien. Ik heb eigenlijk nog niet zoveel westerns gezien, waarom dat weet ik niet al zal het wel komen omdat het niet echt mijn favoriete genre is. Maar deze film heeft me omver weten te blazen, alles was wat mij betreft gewoon perfect. De film verveelt gewoon geen seconde en de volle 179 minuten zat ik gekluisterd aan het scherm. Nooit verwacht dat dat zou gebeuren bij deze film, maar niets is minder waar.

De film is erg oud, maar kan nog heel erg goed mee vandaag de dag. Oké, je merkt het wel maar dat boeide me geen minuut want het niveau dat deze film haalt kunnen er maar weinigen evenaren. Sowieso vind ik er visueel absoluut niets op aan te merken. De prachtige shots en het camerawerk van Leone alleen al laten je met een open mond naar het scherm kijken. Die close-ups vond ik echt geweldig en zeker in de laatste scene draagt dat ongelooflijk bij aan de spanning. Die scene op het kerkhof en alles wat daar gebeurt is memorabel en zul je niet vlug vergeten als je het eenmaal gezien hebt. Ik vond de film ook geen moment te lang duren, het had voor mijn part zelfs nog een tijdje mogen doorgaan. Elk moment is geweldig en draagt iets bij aan het geheel. De acteurs waren geweldig en ze vertolkten de personages alsof ze de personages echt waren. Het is zeer moeilijk om een favoriet tussen de drie hoofdrolspelers te kiezen. Ze waren alle drie geweldig en ieder heeft wel zo zijn momentjes. De acteurs vond ik ook gelijkwaardig aan elkaar, al springt Eli Wallach er toch net bovenuit. En de muziek van Morriconne mag ook zeker niet vergeten vermeld worden. De muziek blijft echt in je hoofd hangen. Ik vond de muziek prachtig en die versterkt de al zo sterke sfeer nog maar eens. Want sfeer is toch echt wel het woord dat past bij deze Western. Ontzettend veel sfeer.

The good, the bad and the ugly is een ongelooflijk goede film. Misschien klinkt de verhaalbeschrijving op het eerste zicht niet zo hoogstaand, maar eenmaal de film begint wordt je gewoon helemaal opgezogen door de prachtige beelden, de meesterlijke personages en de kenmerkende sfeer. Een echte klassieker en aanrader.

Dikke 5*

Een film die in de gebruikers-top-10 van zowel MovieMeter (#8) als IMDb (#6) staat, met op déze site op het moment van schrijven al 2209 berichten – wat kan ik daar nog aan toevoegen? Niet veel, want ook van mij krijgt hij de hoogste lof: ik heb hem begin jaren 70 aan de hand van mijn vader (een fervent westernliefhebber) voor het eerst gezien, en ben er al die jaren (en inmiddels negen kijkbeurten) later nog steeds niet op uitgekeken (en –geluisterd natuurlijk). Laat ik uit alle elementen die deze film zo geweldig maken er één uitpikken: de rol van Eli Wallach is misschien wel de grappigste die ik ken, qua taalgebruik ("Id... Id..." Blondie: "Idiots. It's for you."), mimiek (dat gezicht dat steeds in beweging is), lichaamstaal (terwijl Blondie de explosie bij de brug keurig achter zandzakken gelegen afwacht, neemt Tuco een iets minder waardige houding aan) en gedrag (ook de wapenhandelaar die hij op het punt staat te gaan beroven mag even luisteren hoe mooi het geluid van een soepel rollende cilinder klinkt) allemaal even perfect. Alleen de rol van Kevin Kline als Otto in A fish called Wanda komt er wat mij betreft bij in de buurt. Als The good, the bad and the ugly uit niets anders dan Tuco had bestaan was hij voor mij al bijna de maximale score waard geweest.

Na lang geleden een paar keer gezien te hebben (deels misschien, dat staat me niet goed meer bij) deze klassieker weer eens gepakt.

Viel toch wat tegen. Waar ik nog steeds dringend onder de indruk ben van Once upon a Time, valt deze niet echt in goede aarde - de cinematografie vond ik niet zo bijzonder, en de acteurs eerlijk gezegd ook niet. Van Cleef lijkt maar een enkele gezichtsuitdrukking te gebruiken, Wallach is met zijn draaikonterij vooral irritant en Eastwood loopt vrijwel de hele tijd met dezelfde grijns rond - en is wat ongeloofwaardig door zijn accepteren van de draaikonterij van Wallach.

Blijft over de muziek van Morricone, maar op een enkel erg goed getroffen riedeltje na deed dat me ook al niet zoveel.

Mooie film, zeker. Maar een meesterwerk zie ik er niet in. Misschien het verkeerde moment.

Is lang geleden dat ik deze film heb gezien. Ik had er echt zin in, want zijn voorlopers werden hoe beter, hoe beter. Maar wat viel deze film tegen. Ten eerste hij duurt veel te lang, ook vind ik de rol van 'the Ugly' eerder lachwekkend, dan dat ie past binnen de sfeer van de film (moest soms aan Terence Hill films denken. Ook begon dat bekende geluidje op een gegeven moment op mijn zenuwen te werken. Wordt iets te vaak gebruikt.

Eens in de zoveel tijd en als ik er zin in heb omdat het een lange zit is kijk ik deze western.

Ondanks dat ik deze western al verschillende keren gezien heb en dus weet wat er komen gaat .

Heb ik gisteren er toch weer voor de volle 100 procent van genoten.

Wat vooral ook te danken is aan Sergio Leone die alle tijd neemt voor deze western .

Zo laat hij ons het eerste deel uitgebreid kennis maken met de drie personages.

Bovendien maakt Leone veelvuldig gebruik van lange shots afgewisseld met Close ups van b.v. alleen maar de ogen of van een revolver wat prachtig in elkaar gezet is .Maar het is niet alleen het prachtige camerawerk wat de film indrukwekkend maakt maar ook de magnifieke muziek van Ennio Morricone .

Clint Eastwood speelt weer eens de man zonder naam en is net zo cool als altijd.

Lee van Cleef doet voor mij niet onder aan Eastwood en is dan ook briljant als de slechte Angel eyes.

Maar voor mij is het Eli Wallach die de show steelt als Tuco die bovendien ook wat humor toevoegt in deze western.

De verhaal lijn mag dan zeer eenvoudig zijn maar onder leiding van Leone die deze film de juiste sfeer weet mee te geven weet hij van iets eenvoudigs iets opwindends te creëren want saai of vervelend word het nooit .voeg daarbij de sterke optredens van de hoofdrol spelers aan toe.

Evenals de prachtige muziek van Ennio Morricone en je hebt een western klassieker die na 49 jaar nog steeds niks van zijn kracht verloren heeft .

Van alle Sergio Leone's is dit mijn favoriet. Yep, boven Once Upon A Time In The West. Episch, niet alleen vanwege de lengte. Heeft net even wat meer (Once upon a time is in wezen erg nihilistisch), o.a. aan boodschap (dat oorlog zinloos is) en humor. Eli Wallach speelt hier de rol van z'n leven (werd ie later maar wat vaak aan herinnerd). Lee van Cleef is nergens dreigender; vooral de house visit die hij aan het begin van de film doet bij een kerel van wie hij inlichtingen wil. Een vrij lang uitgesponnen scene, die denk ik Tarantino heeft geinspireerd tot de soortgelijke scene in Inglorious Bastards. Clint Eastwood is in deze film quintessentieel Eastwood als eenzelvige bounty hunter.

Zoals ik ook al zei "totaal verschillend". Verder vind ik in Once Upon... de westernsfeer beter tot zijn recht komen. Wellicht ligt dat in mijn geval aan de typetjes en de Death Valley achtergronden.

In zijn tijd zal het vast een geweldige film zijn geweest, maar ik vind het een saaie film. De soundtrack daarintegen is dan wel legendarisch.

haak af t.lijkt wel oudejaarsavond al dat geknal lach..

Tja wat verwacht je dan ook van een western met Eastwood en Van Cleef (van de hand van Leone), dat ze elkaar liefkozende naampjes geven ofzo? Meestal wordt er in spaghetti westerns veel geschoten ja...

Daar was ie dan de film die ik vanuit de wieg heb bekeken! Jeetje alweer 49 jaar oud inclusief mijzelf. En dan te bedenken dat Clint ook nog steeds leeft op zijn 84e leeftijd. Okay hij kan niet tippen aan Once upon a Time in the West maar ik weet zeker dat deze film met deze muziek daar een bijdrage aan heeft gehad. Twee jaar later dus veel beter uitgewerkt. Toch is deze ook best wel vermakelijk. Wel nogal traag en vooral de toevalligheden stapelen zich op elkaar. Dat kan je wel een zwakte noemen. Het valt ook niet mee om deze film op tv uit te zitten met al die reclames. Maar goed heb me best vermaakt al heeft Clint zeker betere gemaakt.