Il Buono, il Brutto, il Cattivo (1966)

Uitzonderingen bevestigen de gaten in mijn filmkennis.

Laatst voor het eerst deze geweldige film gezien. Het zal een filmervaring worden die ik nooit zal vergeten. Alles klopt, de beelden zijn prachtig, het acteerspel is goed en hij verveelt niet. Geen enkele scene is langdradig, geen scene te veel. Het is verhaal is simpel, maar toch heel goed bedacht. De laatste scene is legendarisch en zal dat nog heel lang blijven in de geschiedenis van de film.

Kortom een film die iedere filmliefhebber eigenlijk wel gezien moet hebben.

Dit is dan ook wel een typisch voorbeeld van een spaghetti western. Was idd niet normaal en ja, je houdt ervan of je houdt er niet van.

Schitterende film over de gehele lijn ! Ondanks zijn leeftijd een must voor wie het nog niet bekeken heeft. Voor mij persoonlijk zijn 5 Sterren waard...

Er zit een goed verhaal in deze film. Dat mag duidelijk wezen. Er is knap gebruikt gemaakt van close-ups. De muziek is in één woord fantastisch. Het trekt je helemaal mee de film in. Clint Eastwood (The Good), Eli Wallach (The Bad) en Lee van Cleef (The Ugly) zetten een topcast neer en spelen hun rol uitermate goed. Deze film stond toch altijd/lange tijd op nummer 1 in de westerntoplijst en boven Once Upon a Time in the West in de top 250, of heb ik niet goed gekeken?

Euh... Lee van Cleef is The Bad en Eli Wallach is The Ugly. Echt waar.

kijk dit filmpje eens!!!

Il Buono, il Brutto, il Cattivon is een briljante film. In deze film volgen we drie personages. Namelijk The Good, the Bad and the Ugly.

The Good word gepeeld door Clint Eastwood. Clint Eastwood zet in deze film een geweldig personage neer. Ook al heet het personage van Eastwood The good. Ook de Good is geen lieverdje en kan als het moet ook meedogenloos zijn, net zoals iedereen in deze film. Iedereen denkt in deze film aan zichzelf. Dit is dan ook een vrij grauwe en een vrij harde film. We krijgen een wereld te zien van hebzucht bedrog, verraad, egoïsme en geweld. Een wereld die helaas eigenlijk ook werkelijkheid is. Ook de goede mensen zijn niet helemaal zuiver. Dit geld dus ook voor het personage the Good uit deze film. Aan het eind van de film zie je een ernstig gewonde soldaat. The Good geeft hem zijn jas en laat hem wat van zijn sigaar roken zodat die man een waardige dood sterft. Als de man eenmaal dood is neemt The Good de jas weer mee. Hij had hem natuurlijk nog nodig. Treffend voorbeeld hoe ook hij aan zich zelf denkt. Zo heeft The Good ook geen enkel probleem mee om de samenwerking die hij met the Ugly had aan het begin van de film plots op te zeggen toen het hem niet meer uitkwam. The Good liet the Ugly achter midden in de woestijn. Wat nou goed? Dat The good minder slecht is dan de andere personages merk je bijvoorbeeld bij het eerder genoemde stuk van die gewonde soldaat en dat hij aan het eind van de film the Ugly toch nog spaart. The Good is dus ook zeker geen lieverdje. Hij is ook een vrij hard personage die aan zichzelf denkt. Alleen vergeleken met de andere personages is hij wat minder gemeen en wat minder meedogenloos en denkt The Good soms nog een beetje aan anderen.

The Bad word gespeeld door Lee van Cleef. Lee van Cleef zet in deze film een geweldig personage neer. The bad is echt een meedogenloze killer. Zo molesteert The Bad zonder moeite een mooie vrouw aan het begin van de film. The Bad heeft ook geen enkele moeite mee om zijn opdrachtgever te vermoorden nadat die hem betaald heeft. The bad haalt het einde van de film niet. Hij is de gene die tijdens het legendarische duel bij de begraafplaats vermoord word door the Good. Dit duel is legendarisch vanwege de briljante muziek en de prachtige close ups op de gezichten van de drie hoofd personages. We krijgen veel close ups te zien in deze film van de gezichten van de personages. Het camera werk is in deze film subliem. De muziek in deze film is legendarisch. The Bad is een charismatische en meedogenloze schurk. Eigenlijk had het personage wat meer screentijd verdient.

The Ugly word gespeeld door Eli Wallach. Eli Wallach zet in deze film een geweldig personage neer. The ugly vindt ik het leukste personage van de film. The Ugly is net zo slecht als the bad. Maar het is wel een compleet ander personage dan The Bad of the Good. The Ugly is het personage in de film die zorgt voor de humor. De hebberigheid van het personage word ook goed duidelijk in de film. Zoals bijvoorbeeld aan het eind van de film als The Ugly als een gek langs de graven op de begraafplaats rent om het juiste graf te vinden. Het kinderlijke enthousiasme van hem als hij denkt het juiste graf gevonden te hebben is echt meesterlijk. Een voorbeeld van ook een hele goede scène met The Ugly is de scene dat hij een wapen steelt en dat hij aan het eind de bange eigenaar van de winkel het bordje gesloten in de mond duwt. Grappig wordt het ook als the Ugly wraak neemt op the Good. The Good laat aan het begin van de film the Ugly in de woestijn ploeteren. Maar the Ugly neemt dus wraak en laat the Good ook door de woestijn ploeteren. Alleen dan wel een veel grotere afstand. En terwijl The Good door de woestijn zit te ploeteren zit the Ugly op zijn paard met zijn parasolletje mee te reizen. Als the Ugly the Good later toch nodig heeft, dan zorgt The Ugly goed voor The Good en is The Good plots zijn beste vriend . Door The Ugly zit er humor in de film. Dit zorgt ervoor dat de film , die soms een beetje meer vaart had mogen hebben, beter wegkijkt. The Ugly is een gemeen maar ook een leuk en een grappig personage.

Il Buono, il Brutto, il Cattivon is een geweldige film. Geweldig acteer werk , geweldig verhaal, geweldig camera werk, geweldige muziek en zo kan ik nog wel even doorgaan met het benoemen van de positieve punten. Deze film is nagenoeg perfect. Het is een hele tijd geleden dat ik de Spaghettiwesterns heb gezien. Ik besloten ze weer een keer te herkijken. Ik ben begonnen met Il Buono, il Brutto, il Cattivo. Ik ben zeker van plan om binnenkort nog een paar andere Spaghettiwesterns te herkijken.

5 sterren voor deze film.

Het grappige is dat in de film ze inderdaad als zodanig geïntroduceerd worden, maar in de trailer het omgedraaid is. Echt waar

Een van de beste dingen die de filmwereld ooit is overkomen moet wel de samenwerking tussen de Italianen Sergio Leone en Ennio Morricone zijn geweest. Ze werkten sinds het begin van de dollartrilogie in 1964 samen steeds verder naar een hoogtepunt toe. En of dat hoogtepunt nu in 1966 of in '68 zou zijn bereikt, met The Good, the Bad and the Ugly waren de beide heren op de toppen van hun kunnen en de wereld is sindsdien een klassieker van formaat rijker.

Alleen al de manier waarop de drie hoofdpersonages worden geïntroduceerd en de tijd die daarvoor genomen wordt, is uiterst uniek en briljant. Net zo geniaal is de manier waarop hun wegen elkaar vervolgens kruisen en hun verstandhoudingen veelvuldig op het spel komen te staan. Vooral de band tussen Blondie (Clint Eastwood) en Tuco (Eli Wallach) ondergaat de nodige beproevingen. Als puntje bij paaltje komt is het ieder voor zich, maar ze kunnen elkanders hulp zo nu en dan ook wel erg goed gebruiken. Schitterend om te zien hoe Angel Eyes (Lee Van Cleef) in hun avonturen verstrikt raakt omdat hij op het goud uit is dat alleen zij gezamenlijk kunnen vinden.

Het is, naast deze geweldige rollen van Eastwood, Wallach en Van Cleef, natuurlijk de combinatie tussen Leone's lange shots en Morricone's fenomenale muzikale begeleiding die er voor zorgt dat deze trage en langdradige film gewoon geen minuut verveelt. De weidse Europese vlakten worden zo nu en dan mooi in beeld gebracht en alles doet vrij Amerikaans aan, met name door de setting. Het sfeertje van de Burgeroorlog wordt aardig neergezet, en er wordt bovendien af en toe leuk op ingespeeld.

Tegen het einde van de film komt alles op een zeldzaam mooie manier bijeen. Het slot van de film wordt natuurlijk niet voor niets bijna als een meesterwerkje op zich gezien en sluit het hele gebeuren erg mooi af. De karakteristieke koppen van de drie goudzoekers worden door Leone als nooit te voren in beeld gebracht en Morricone weet een erg bijzondere spanning te creëren, waardoor het bij aftiteling eigenlijk jammer is dat de drie uur er al weer op zitten.

Een meesterlijk testosteron-schouwspel onder begeleiding van God himself, Ennio Morricone. De stoicijnse blikken, de geniaal uitgevoerde gezichtsuitdrukkingen, de inmense opbouw naar een legendarisch hoogtepunt. Kan de film inmiddels al van achter naar voren in 26 talen dromen, maar ik blijf het een grensoverschrijdende, innoverende, geniaal uitgevoerde klassieker vinden. Keer op Keer. Verveelt nooit.

De beste film aller tijden, die ook nooit meer geevenaard gaat worden.

If you work for a living, why do you kill yourself working?

De dood van Eli 'The Ugly' Wallach zal de liefhebbers van The Good, the Bad and the Ugly niet ontgaan zijn. Hij is 98 jaar geworden, heeft een oeuvre om U tegen te zeggen en heeft bovenal een aantal iconische rollen neergezet. Het was alweer een aantal jaar geleden dat ik de film, met wat over het algemeen als zijn beste rol wordt beschouwd, had gezien en een herziening leek me een mooie gelegenheid om de acteur te eren.

Ik heb altijd al wel een zwak gehad voor Sergio Leone. Toen ik me nog niet lang voor film begon te interesseren was opeens Once Upon a Time in the West daar. Ik was meteen verliefd en Leone was ook één van de eerste regisseurs (samen met Alfred Hitchcock) waar ik bewust films van begon op te zoeken. Hoewel de algemene tendens andersom lijkt te zijn, bleef ik altijd met het gevoel zitten dat Once Upon a Time in the West beter was dan deze. Men zegt echter dat je films op verschillende periodes in je leven moet zien en ik was wel benieuwd wat een herziening meer als 5 jaar later zou brengen. De hekelpunten blijven echter nog altijd aanwezig en dat is namelijk dat het gewoonweg te lang duurt eer ons trio aankomt op het kerkhof. Daartussen zitten een aantal geniale scènes, maar Leone rekt de boel ook nodeloos lang. Heel het segment met het opblazen van de brug bijvoorbeeld had voor mij zeker en vast niet gehoeven en haalt de vaart uit de film. Gelukkig weet de regisseur met het einde voor een heerlijk stukje cinema te zorgen. De Mexican standoff onder begeleiding van Ecstacy of Gold... Het is en blijft een legendarisch fragment, des te jammer dat het zo lang duurt eer Leone aan zijn slotstuk komt.

Het was alweer zo lang geleden dat ik de film had gezien dat ik zelfs niet meer wist dat Tuco eigenlijk de hoofdrol vertolkte. Blondie en Angel Eyes hebben natuurlijk ook hun nodige portie in de film, maar ik ontdekte voor het eerst diepgang in Tuco die de anderen niet hebben. De conversatie tussen Tuco en Blondie nadat ze Tuco's broer hebben bezocht is misschien wel de treurigste (Tuco die overduidelijk liegt) en tegelijkertijd de mooiste (Blondie die overduidelijk weet dat Tuco liegt, maar zijn mond houdt) scène die de film kent. Wallach is voor mij dan ook de echte ster van de film, al zul je mij nooit horen verkondigen dat Eastwood en Van Cleef hier niet thuishoren.

Zelfs een dag later blijf ik twijfelen tussen 3.5* of 4*. Het middenstuk haalt de vaart serieus uit de film, maar daar staat wel een uitstekend begin en einde tegenover. Bovendien kan de film rekenen op een cast die wel erg goed op elkaar ingespeeld is. Laat ik ter ere van Eli Wallach de film dan toch maar het voordeel van de twijfel geven.

Kleine 4*

Bedenkelijke eer...

Wat is er bedenkelijk aan?

Denk dat hij dat bedoelt omdat je twijfelt. Niks minder ter ere van Wallach.

Beste film ever

Ik had een heel bericht getyped, maar door het quoten was die verdwenen. Dus laat maar zitten.

Ik wil alleen nog toevoegen dat bovenstaande user de genoemde scène nog eens moet bekijken.

Ik heb de scène maar meteen teruggekeken. Ik heb het fout gezien bij die scene. Je ziet in die scene dat the Good na de dood van die soldaat een jasje wegpakt. Ik dacht dat het de jas was die hij aan die soldaat had gegeven maar die jas laat hij juist liggen. Ik heb deze film al vaak gezien, maar dit valt me nu pas op .

Zo zie je maar dat je zelfs in een van je favorieten films soms scènes verkeerd ziet.

Overigens is mijn mening over het personage the Good onveranderd. Hij is minder slecht dan de andere personages, maar ook hij is geen lieverdje.

Spoon is mij ook een keer gebeurt dat ik wat ik geschreven had , weg was door het quoten. Ik schrijf sindsdien alles in Word zodat ik nog een back-up heb.

Het is geen jas maar een poncho die hij pakt.

Of zag je dat ook niet goed?

En het is dezelfde poncho die hij draagt in "For a fistfull of dollars" en "For a few dollars more".

Daarin rookt hij ook die sigaartjes. The good is namelijk The man without a name.

Deze beide films zijn wel eerder gemaakt als The good, the bad, and the ugly maar de poncho is duidelijk een verwijzing naar deze films en misschien kan je The good eventueel zien als een soort prequel.

Maar even over de film. Wat een prachtige sfeer. Zo moeten westerns worden gemaakt.

De beelden zijn zo indrukwekkend dat je constant het gevoel hebt er midden in te lopen.

Ik wacht al jaren op een nieuwe western van dit kaliber.Maar tot nu tevergeefs.

Samen met Once upon a time in the west, The wild bunch en The long riders zijn dit wel de westerns van weleer.En Lonesome dove niet te vergeten als de beste western serie.

Misschien een tip voor de liefhebbers onder ons. Het is mijn persoonlijke keuze natuurlijk maar misschien heeft iemand hier iets aan.

Hopen maar dat er ooit weer een echte klassieker als dit wordt gemaakt.

Ja er zijn wel andere goede westerns maar deze hebben net dat beetje extra finesse wat ik zoek.

Ik zie het als een klein dingetje waar je nu over valt, maar je hebt gelijk. Je moet het geen jas noemen maar een poncho. Het zijn twee andere dingen. Maar ik zie een poncho eigenlijk toch gewoon als een soort jasje. Dus vergeef me dat als ik even een reactie plaats dat ik die namen dan door elkaar haal.

In het legendarische duel heeft Eastwood trouwens die poncho ook aan. Vertrouwd gezicht inderdaad. Je staat er daardoor niet bij stil hoe hij er aan komt. Verder deel ik je mening dat dit inderdaad een prachtfilm is.

Hij krijgt een poncho omdat hij een andere rol krijgt, nieuwe verhoudingen. Verder gewoon een beetje bizar, net als het parasolletje van tuco.

Dit is een stijl icoon. Kunst. Een film die je gewoon gezien moet hebben. Laat je bij deze film één onderdeeltje weg, de muziek, dan klopt de hele film niet meer.

De poncho loopt als een rode draad door de "dollar-trilogie" films.

Het is het kledingstuk dat hem de iconische figuur maakt die hij is in die films samen met de afgekloven sigaartjes.

Dat hij zijn oude jas van zich afschudt en een nieuwe rol aanneemt maakt het een symbolische betekenis. Nooit zo bekeken.

Tuco is een komisch figuur met een kinderlijk simplistische kijk op het leven. Aandoenlijk doet die aan hoe gemeen en egoistisch hij in werkelijkheid ook eigenlijk is. Die parasol is dan een bijpassend plaatje.

Ik viel er niet echt over.

Wilde je er alleen op wijzen. Was verbaasd dat het je niet opviel.

Inderdaad in de eind scene is de poncho duidelijk aanwezig en maakt de figuur compleet.

De poncho als de cape van superman. Het kostuum van de naamloze man. Hij schoot raak met kanonnen. Kan door het gebulder het geluid van sporen onderscheiden. Het is allemaal een tikkeltje absurd. Maar als kijker wil je het accepteren. Wat buitengewoon knap is van leone, morricone en de acteurs.

Een interessante discussie.

Maar eerlijk gezegd denk ik niet dat er veel symbolische gedachte achter de poncho an sich zit. Het feit dat het personage zijn jas niet terug pakt is een betekenisvolle, onzelfzuchtige actie. Dat hij een poncho voor zijn jas terugkrijgt is meer om een band te creëren met de eerder gemaakte films in de (officieuze) dollars trilogy. Die later in chronologie zitten.

Volgens mij heb ik ooit ook gelezen dat de hele look van Eastwood door hem zelf bij elkaar is gezocht, maar dat zal vast al wel eens in één van de vele pagina's hier zijn besproken.

een maand geleden deze pas voor het eerst gezien (Ik weet het, slechte zaak haha) maar sindsdien helemaal verslaafd aan de spaghettiwestern, wat een film, wat een verhaal, het regisseer werk van Leone, de muziek van Ennio Morricone, het acteerwerk van Eastwood, van Cleef en Wallach is subliem. Heerlijke film die geen minuut verveeld, en dat ondanks de leeftijd van bijna 50 jaar!

wat kun je meer zegen gewoon fantastisch hou van die westerns maar ja ook het zelfde als de vorige film met andere acteurs met clint ja dat het geen onbekende in de film wereld maar zijn oude films zijn nog steeds de moeite waard ei had de naam in de film als de man met een arm. en de andere twee zijn ook niet minder van cleef heeft dus net als Eatwood ook reeds enkele westerns gespeeld twee maal met hem en wallach rip iets minder althans voor mij bekend.

Timing in film is alles! Net als leestekens bij geschreven tekst. Anders begrijp je er niks van ...