Pierrot le Fou (1965)

Rembrandt, haarspeldbochten, verkleedpartijen en een tijger,

Bovenstaande woorden bevatten nauwelijks samenhang. Ze zijn moeilijk met elkaar te rijmen. Net zoals Godard in deze film veel tegenstellingen presenteert waaronder een variant van een wat cliche aandoende quote: Het leven is moeilijk, maar het leven is wel altijd mooi.

Mijn 3de Godard en de film heeft ontzettend veel weg van Le Mepris. Qua kleurengebruik even verfijnd als zijn oudere broertje Le Mepris en zijn jaargenoot: Giulietta degli Spiriti. We zijn net 10 minuten onderweg of Godard heeft zijn hele beeld al meerdere keren op laten vullen door slechts een bepaalde kleur. Tijdens een expositie wisselen de kleuren rood, groen, blauw en beige elkaar af. Duidelijk te zien dat Godard zijn film meerwaarde wil geven door voor apart kleurengebruik te kiezen en niet louter voor dialoog. Het nachtelijk gesprek in de auto stond voor mij volledig in het teken van genot. Prachtig hoe Godard speelt met de lichtsinval in de auto. Op een gegeven moment sluipt er zelfs een bepaalde symmetrie in.

Qua stijl verder ook echt Godard. Hij doet wat hij wil en besteedt aandacht aan soms wat onnodig lijkende zijweggetjes. Zo belandden Pierrot en Marianne op een gegeven moment in een cafe. De bezoekers van het cafe kijken hen aan. Waarna Godard 3 personages onder begeleiding van een foto introduceert, door ze een naam te geven, te vertellen waar ze vandaan komen en te vertellen wanneer ze geboren zijn. Aparte vertelstructuur dus, wat ook is terug te vinden in de voice over die ingevuld wordt door een mannen en een vrouwenstem. Beiden haken in op wat er op het scherm gebeurt. Het commentaar van beiden is in ieder geval expres lekker tegenstrijdig en zorgt naast de daarbij gepaarde humor voor wat leuke taalkundige vondsten.

Tijdens de film richtten de hoofdpersonen zich ook af en toe naar de camera en vangen we op wat er zich allemaal afspeelt in het hoofd van ' Pierrot ' die niet zonder zijn boeken en zijn aantekenschrift lijkt te kunnen. De aantekeningen die Pierrot maakt krijgen wij als kijker gewoon te zien, zelfs zijn correcties. Ze worden soms zelfs met een kleurtje opgefleurd. De muziek is trouwens ook prima te noemen. Ik ergerde mij geenszins aan het vrij abrupt verdwijnen van muzikale ondersteuning om na een paar secondes weer zijn rentree te maken.

Het verhaal ten slotte is boeiend genoeg om een flink aantal bizarre situaties aan op te hangen. Een complex liefdesverhaal waarin de hoofdpersonages vaak communiceren via literatuur of via muziek. Prachtige scene wanneer Marianne haar gevoelens uit aan de hand van een gezongen lied, met als achtergronddecor de zee, het losse zand en de rijen donkere bomen die voor een fraai schaduwspel zorgen. Richting het einde boet de film wat in qua frisheid maar verzilverd hij uiteindelijk wel een 4,5* Dankzij een explosief goed einde.

Zoveel woorden komen bij mij op tijdens het zien van Pierrot le Fou. Woorden als origineel, visueel prachtig, maar ook niet boeiende karakters, onsamenhangend en het is toch zeker geen musical. Godard heeft mij in ieder geval weer voldoende weten te verbazen en heeft behoorlijk wat gemengde gevoelens bij mij opgewekt.

Toch heb ik een teleurgesteld gevoel na afloop van de film. Ik heb zo'n gevoel dat Godard wat langs mij heengaat. Ik snap niet alle grappen en bedoelingen, en vind een aantal van die grappen en bedoelingen veelal niet geslaagd genoeg. Ik ben het niet eens met zijn verhaallijnen en vind de karakters op verschillende momenten vervelend. Godard is op dit moment simpelweg mijn smaak niet. Misschien wordt het dat ooit, maar ik ben bang van niet.

Ik zoek ook graag bedoelingen achter films, maar bij Godard heb ik intussen wel door dat dit gekkenwerk is. Als Godard een element in zijn film stopt lijkt het er niet op dat hij zich afvraagt waarom. Hij lijkt eerder te denken: "Waarom niet?"

En tja, waarom eigenlijk ook niet?

Een van de grootste talenten van Godard is niet zozeer zijn vindingrijkheid als wel dat hij van alle absurde dingen, overbodige toevoegingen en het bizarre gebruik van alle technieken toch nog een coherent geheel weet te maken. De film springt van hak op de tak, richt zich op alle emoties, het verhaal probeert zo min mogelijk een verhaal te zijn, maar ondanks dat alles is Pierrot le Fou toch nog duidelijk één geheel. Vorm- en toonvast en naar mijn vermoeden veel slimmer in elkaar gezet dan de film zelf of Godard ooit zou willen toegeven.

Je moet je gewoon mee laten slepen door een film als deze, al kan ik me voorstellen dat het niet werkt als je de humor niet vat, als je geen film om film wilt zien, als je een verhaal probeert te volgen of als het gewoon je ding niet is. Ik kan echter steeds meer genieten van Godard en het valt me op dat hij zich na A Bout de Souffle toch steeds meer ontwikkeld heeft. Dit is wellicht de beste film die ik van hem zag.

Jean-Paul Belmondo past perfect in een film als deze en is een van de weinige acteurs die cool is en tegelijkertijd een totale loser is. En Anna Karina, die nooit te beroerd is om plotseling een liedje te zingen, had mijn hart al eerder gestolen.

Verder is er gewoon een hoop leuks te zien. Dode lichamen en auto-ongelukken duiken overal op. Muziek komt en verdwijnt compleet willekeurig. Mensen praten alsof ze een advertentie voorlezen. Willekeurige voorbijgangers vertellen bizarre anekdotes. Karina en Belmondo spelen de Vietnamoorlog op hilarische wijze na. Er wordt wat gezongen, gefilosofeerd (het enige wat voor mij soms de vaart eruit haalt), rondgereden, mensen vermoord, films geciteerd, gezoent, overvallen gepleegd en zelfs een bijzondere manier van zelfmoord plegen kan niet uitblijven. Complete gekte, maar soms toch geslaagd serieus. Godard lijkt ook te beseffen dat een feestje nooit compleet is zonder Samuel Fuller, dus die komt ook even voorbij om uit te leggen wat een film is.

Kortom erg Godard. Mensen die hem niets vinden zullen hier waarschijnlijk geen plezier aan beleven. De rest wel. Zo simpel is het.

Ik geef 4,5*. Waarom ook niet?

Mensen die houden van films met een samenhangend verhaal zijn bij Godard meestal aan het verkeerd adres en zeker bij deze film. Er zit net zo veel logica in deze film als in een droom en waarschijnlijk is dat ook de bedoeling van Godard.

Deze film oogt zeer mooi en het spel van Anna Karina kan mij net zoals in "Vivre sa Vie" weer zeer bekoren. Bovendien bevat deze film ook een aantal zeer mooie surrealistische scenes.

Echter, wie de films van Godard van vóór 1965 gezien heeft, kan niet anders dan concluderen dat Godard toch te veel in herhaling begint te vallen. Al die verwijzingen naar schilders, naar film regisseurs, naar dichters en filosofen, dat hebben we allemaal al eerder gezien. Daar komen ook nog zijn politieke boodschappen bij - verwijzingen naar Vietnam, Algerije - die steeds talrijker beginnen te worden tot het irritante toe en in films zoals in "Le Chinoise" en "Week-end" zijn dieptepunt zouden bereiken.

Kort gezegd; ik vond dat "Godard" met deze film al enigszins op zijn retour was. Hoogtepunten van het oeuvre van Godard zijn voor mij nog altijd: "A Bout de Souffle", "Vivre sa Vie" en "Le Mépris".

3,5*

Opnieuw een martelscène in een badkamer, Godard was daar blijkbaar wel fan van.

Mais bon, Pierrot le Fou is opnieuw een visueel erg verzorgde film. Frisse locaties, de kleurenfilters werken en goed camerawerk. Vooral de autoscène in het begin is een pareltje dat volledig klopt. De juiste dialogen goed opgevoerd en visueel sterk met alle kleuren die voorbij razen. Prachtig stukje cinema.

Het verhaal is goed maar ietsje te dun voor de speelduur, kon wat uit geknipt worden lijkt me. Maar verder geen problemen. Vooral de zwarte humor is weer goed met als hoogtepunt de scène waar ze een auto-ongeluk willen faken aan dat stukje brug. Vreemd beeld maar o zo leuk.

De kwaliteiten van beide hoofdrolspelers zijn bekend. Jean-Paul Belmondo levert hier wellicht zijn beste rol af en Anna Karina is zowat één van de beste actrices. Enkel jammer van die muzikale scènes, zowat het enige grote minpunt aan de film.

****

Mijn eerste Godard... Verontrustende film dit vooral omdat de helft zo'n beetje compleet langs me heen leek te gaan. An sich is de rode draad nog wel te vinden maar de logica is bij tijd en wijlen echt ver te zoeken. Nu hoeft dat geen probleem te zijn maar ik had toch wat moeite om in de film te komen. Moet wel zeggen dat ik best moe was gisterenavond en dat de omstandigheden dus waarschijnlijk niet optimaal waren voor een moeilijke franse film.

Positief is het prachtige camerawerk, het geweldige kleurgebruik en de geweldige enscenering, die ondanks dat ik er soms geen donder van begreep toch erg fascinerend blijft. Jammer dat de montage dan weer soms erg slordig was, vooral de geluidsband irriteerde me mateloos (maar misschien was dit wel de bedoeling?). De stukjes musical, het richten tot de kijker vond ik niet bijzonder geslaagd het haalde me nogal uit de film. Ook het politieke commentaar op met name de Vietnam oorlog is maar zozo...

Belmondo doet het erg goed in deze film maar als iemand mijn hart gestolen heeft is het wel Anna karina, nog nooit een film van haar gezien maar... Phoeh! Wat een vrouw zeg. Vroeg me ook nog af of Tran zijn gezichtschilder-scene uit Xich-Lo hier vandaan heeft?

Pierrot le Fou en Godard zijn fascinerend genoeg om me nog eens wat verder te verdiepen in de mans oeuvre en om deze film in wat betere omstandigheden nog eens te bekijken. Voor nu houd ik het voorlopig op een 3* want uiteindelijk kon ik niet zo heel veel met de film als geheel en kwam er tegen het eind toch een spoortje langdradigheid en te moeilijk doen bij mij opzetten.

Ben het toch wel eens met Madecineman. Typisch weer zo'n Godard die echt teveel moeite doet om rebels te zijn. Zo van 'zie ons eens counter-culture zijn!'

Dat gezegd hebbende, het levert ook wel een hoop lol op en een verfrissend stukje cinema. Alleen zaten er net zoveel missers in als positieve punten. Een beetje inherent aan dit soort film.

Overall erg aardig maar niet echt een film die me heel veel doet.

Afgezien van Anna Karina...*zwijmel*

Waar in het eerste half uur nog iets van een verhaal te bespeuren was gaan in de rest van de film alle remmen los. Er worden enorme sprongen gemaakt die de kijker vervolgens zelf mag invullen. Wat overblijft is een collectie van absurde scenes, waarvan de meeste me op zich wel bevielen, maar het gemis aan een coherent verhaal zorgde er toch voor dat mijn aandacht hier en daar verslapte.

Toch blijft Godard een fascinerende filmmaker die je op onverwachte momenten weet te verrassen met de meest uiteenlopende zaken, wat ik dan wel weer kan waarderen. Daarnaast is het prachtig om te zien hoe hij met kleur, camera posities en locaties speelt.

Waarschijnlijk valt het bij herziening allemaal wat beter op z'n plaats, maar voor nu 3,5*

Deze vanavond voor het eerst gezien.

Voor mij is dit eindelijk eens een Godard, die redelijk te pruimen is.

Deze bevat in ieder geval iets wat in de verte nog lijkt op een doorlopend verhaal, met een bepaalde spanningsopbouw.

Feitelijk is dit natuurlijk gewoon een roadmovie, maar dan op zijn Godards, incl allerlei vreemde figuren, lange -vaak totaal niet ter zake doende- dialogen en absurde scene's.

Belmondo is zoals gewoonlijk zeer goed en Karina geeft goed tegenspel.

Dit alles prachtig geschoten in mooie kleuren en op prachtige locaties.

Natuurlijk krijgen we ook nu weer plotseling beginnende muziek, die ook weer net zo abrupt stopt. Dit blijft amateur-achtig overkomen.

Verder bevat de film uit het niets lijkend beginnende musical-achtige songs.

De muzikale score van Antoine Duhamel is echter opvallend mooi (en deed mij denken aan die van films van Hitchcock, of een vroegere DePalma) en is zeker een meerwaarde bij het kijken van de film.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Godard's bekende acteurs, Jean-Paul Belmondo en Anna Karina, zitten in deze prachtig geschoten film die zeer triest van inhoud is. Het verhaal gaat over een man (Belmondo) die zijn gezin verlaat en met een oude vlam (Karina) op de vlucht staat. Ze moorden en roven om in leven te blijven. De politie zit hen op de hielen, maar hun grootste zorg is een gangsterbende die het op de dame heeft voorzien.

Qua verhaal klinkt allemaal redelijk plotgestuurd, maar net als bij vele andere films van Jean-Luc Godard is dat niet het geval. Het is een odyssee van twee geliefden en de personageontwikkelingen die dat teweeg brengt. Dat levert een hoop onduidelijke situaties op. De setting is een realistische wereld van het hier en nu, maar de acties en gesprekken zijn dat allerminst. Net als in andere films richten personages zich zo nu en dan tot de kijker. Opvallend is de zonnige zomerse sfeer die door de exotische locaties en het kleurgebruik teweeg wordt gebracht, terwijl het verhaal zeer droefgeestig is en het met de personages niet goed afloopt.

Pierrot le fou is wederom een uitdagende film van de Franse cineast die soms wel erg poëtische trekken aanneemt, maar desondanks als een fraai filmkunstwerkje beschouwd kan worden.

In de introductie van de DVD wordt gezegd dat de zus van Godard na het zien van deze film bang was dat hj zelfmoord zou plegen. En helemaal gek is dat ook niet, wan ik vond dit een bittere, teleurgestelde film van Godard. Alsof hij zjn idealen en zekerheden aan het verliezen was. En dat is, zoals hierboven saat een opvallend contrast met de locaties en shots die Frankrijk op zijn meest toeristisch laten zien. Zon, zee en strand. Ook door het gebruik van kleur en de shots wordt dat verstrekt.

Buiten die bitterheid ook genoeg, soms absurde humor die in de meeste Godards wel terug te vinden is en een boek vol referenties. De film is eigenlijk een soort van verfilming van een boek van Lionel White (die noir-achtige boeken schreef), maar Godard maakt er natuurlijk een extreem losse verfilming van. Godards twee meest met hem geassocieerde acteurs maken het af.

Heel erg Godard vooral en bij zijn sixtiesfilms kan ik dat goed hebben.

3.5*

Bijzondere kerel die Godard, en cinematografisch gezien enorm briljant, met enorm veel vondsten en leuke referenties, samenhang in het verhaal is alleen de sta-in-de-weg en gelijk heeft ie. Al doet ie hier nog wel zijn best om de storyline van een degelijke samenhang te voorzien maar Godard wil gewoon veel laten zien, en erg aangenaam is dat zeker. Anna Karina is een prachtige verschijning, de interpretatie van de vietnamoorlog, de poëzie die hij voordraagt, hoe Karina haar gevoelens uit d.m.v. zang, de anekdotes van random voorbijgangers etc. Bij de aftiteling moest ik even laten bezinken wat ik nou precies gezien had, maar dat het briljant was kan geen twijfel over bestaan. Mooie tip van Sasha Grey om deze wel voorrang te verlenen als je aan de Godard gaat.

Heerlijke Godard.

Zonder al te veel samenhang en niet bepaald narratief. Ook deze is weer uitermate charmant en oh zo stijlvol, en geweldig geschoten. De acteurs zijn weer geweldig, Karina is gewoon echt een plaatje. Verder een hoop geweldig memorabele scenes en een hoop verwijzingen. En bij vlagen gewoon ook erg komisch!

Het komt nog in beeld ook in neon: 'Cinema'. En dat is het..

4*

Tja, dat gevoel krijg ik ook na een aantal Godard's gezien te hebben. Het wekt bij mij eerder irritatie op als bewondering. Net als sommige (overbodige?) personages die al blatend door het beeld wandelen, zoals die Libanese prinses. Het zal wel.

En Anna Karina. Prachtige verschijning, ieder keer weer, wat deze films voor mij zeker kijkbaar blijven maken. Jammer alleen dat ze altijd van die ontevreden kijkende, vervelende, verveelde wichten moet spelen!

Aan de andere kant zijn er ook wel weer leuke en bijzondere dingen te zien. Wat dat betreft verveel je je nooit bij Godard!

Ik moest trouwens even greinzen bij de scène bij het tankstation. Volgens mij heeft dit ook als inspiratiebron gediend voor één van de afleveringen van 'Filthy Rich & Catflap'.

Op één of andere manier vond ik de monoloog van die kerel in de haven (die muziek hoorde) ook wel weer geinig.

Conclusie: Godard is best bijzonder, maar ik ben gewoon te platvloers en bot om het nouvelle-vage gewauwel in zijn films te kunnen waarderen.

Zo goed als 'Le Mépris' worden de films van Godard niet meer (voor mij), denk ik. Eén geniaal stukje cinema tegenover weer een film die gewoon ''leuk'' is, deze Pierrot le Fou. Apart en vermakelijk.

De 1e helft van de film vond ik bijzonder leuk, vooral zo'n scéne bij het tankstation, wanneer ze zonder te betalen ontsnappen is bijna geniaal. Geweldig, wat een humor. Enige logica is bijna niet te ontdekken in dit originele stukje film. Karina is leuk en Belmondo is echt geweldig met die sigaret.

Op visueel vlak érg overtuigend, met enkele bijzonder fraaie shots en het gebruik van kleur, zoals we dat eerder zagen bij Godard. Helaas kon de film me vooral in de 2e helft niet meer zo boeien.

Toch wel weer een behoorlijk fijne Godard dit en wat vallen hier net als in Le Mepris, die heerlijke fijne, frisse kleuren toch weer op. Dat geeft de film gelijk een fraaie stijl en ziet er verder gewoon bijzonder mooi uit.

Verder is het best een aparte film, met een verhaallijn die niet altijd even duidelijk lijkt en die op het gebied van de cinematografie echter wel erg mooi is. Belmondo is verder een fijne acteur, die er erg stoer en cool uitziet in deze film, maar zijn personage vond ik niet altijd even interessant. Anna Karina is echt een schoonheid van een vrouw en kan, nadat ze op een gegeven moment op fraaie wijze een vrolijk nummer ten gehore heeft gebracht, bij mij niet meer stuk.

Het eerste gedeelte van de film, waarin som erg leuke humor verweven zit, vond ik duidelijk het sterkst. De tweede helft zakt de film wat in, al is het einde wel weer sterk gevonden moet ik zeggen.

3,5*

Niet omdat het moet, maar omdat het kan! Met deze insteek heeft Godard deze film gemaakt en dit keer vond ik het eigenlijk bijzonder geslaagd. In vergelijking met eerdere Godards vond ik dit experimenteler, vreemder en daardoor gek genoeg nog beter ook. Het gaat echt alle kanten op, maar de hoofdlijn van twee jonge mensen on the run wordt nooit helemaal losgelaten en vond ik zelf wel leuk om te volgen. Zeker als het gefilmd wordt in een vrolijke kleurrijke stijl. En ohja Karina is natuurlijk superokee.

Het blijft een beetje wringen tussen mij en Godard. Ik vind het echt een briljante cineast. Zijn speelse, experimentele stijl werkt zeker aanstekelijk, maar tegelijkertijd bouwt hij net iets teveel een afstand in tot de karakters om mij nog volledig mee te kunnen krijgen.

Ondanks de soms luchtige (of zelfs leutige), licht-absurdistische sfeer een film met een wat vertwijfelde en sombere ondertoon. Doet daarmee wel denken aan A Bout de Souffle, maar die vind ik beter.

Het geheel lijkt een commentaar op van alles en nog wat, wil breken met conventies, en speelt met stijlen en genres, maar hangt naar mijn gevoel iets te veel aan een vernieuwingsdrang op zich, en maakt daardoor een nogal kunstmatige indruk. De talloze literaire referenties maken dat er niet beter op.

Niettemin toch wel een aantal zeer geslaagde scènes, en het is bepaald geen straf om iemand als Anna Karina door het beeld te zien dartelen. Belmondo is ook weer goed.

Ik heb - nu, na één kijkbeurt - het idee dat Pierrot le Fou lijdt aan een euvel dat wel meer jaren zestig-producties hebben: hoe hipper toen, hoe gedateerder nu. Gemaakt natuurlijk in de context van een bepaalde tijd, en dan is het de vraag in welke mate het daar bovenuit kan stijgen.

Wel interessant genoeg om dat ooit nog eens nader te bekijken.

Vierentwintig films bracht Godard uit in de jaren '60. Vierentwintig. Waaronder in zes jaar tijd; A bout de souffle (1960), Vivre sa vie: film en douze tableaux (1962), Le mépris (1963), Bande à part (1964) en Pierrot le fou (1965).

Alleen dat al is een ongelofelijke artistieke prestatie. In tegenstelling tot sommige anderen heb ik helemaal geen moeite met de meta-grapjes van Godard ("did you see a Hollywood film star in technicolor passing by?"), en beschouw ik zijn werk al helemaal niet als gedateerd. Integendeel; ik kan geen andere vooraanstaande regisseur bedenken die het aandurft om zoveel filmregels tegelijk overboord te zetten als Godard doet in Pierrot le fou. Werkelijk niks is normaal in deze film, of het nu gaat om de cinematografie, de montage, de belichting, de vertelwijze, de muziek, de personages, en vooral niet in de combinatie van al die zaken. En dat levert een aaneenschakeling op van briljante scènes.
Letterlijk een aaneenschakeling wat mij betreft, want een zwak moment kent de film gewoonweg niet. Die eerste autorit, de duizelingwekkende scène in het appartement met de dode man (let op alle details, bijvoorbeeld de Mandela-poster aan de muur), Anna Karina als Vietnamese vrouw, de schitterende musical-scene met het lied over de handlijn, om een paar favorieten te noemen.

Anna Karina en Belmondo vormen een fantastisch koppel, uitermate geschikt om de luchtigheid en de tragiek tegelijk uit te beelden. Daarin houdt Pierrot le fou eigenlijk het midden tussen Bande à part aan de ene kant en Le mépris aan de andere. Het knappe is dat de tragische ondertoon wordt gevoeld zonder dat er naar gezocht wordt; zelden liet ook een hoofdpersoon met minder drama het leven op het witte doek.

Toch waardeer ik deze film vooralsnog niet zo hoog als enkele andere creaties van Godard. Eigenaardig genoeg is het geheel in dit geval iets minder dan de som der delen. Hoewel het best zou kunnen dat ik hier na een herziening anders over denk (dat is me in het verleden al vaker gebeurd met het werk van Godard). Juist omdat het allemaal zo gededramatiseerd is vraagt het soms wat langer voordat de film echt binnen komt.

Voor nu een dikke vier. Geweldige film die nog steeds fris is, heerlijk wegkijkt en toch ook onder de huid kruipt.

Leuke Godard.

Zowat de enige klassieke (pre-70s) regisseur die geregeld een voldoende weet af te leveren. Pierrot le Fou is meteen ook een perfect voorbeeld waarom het Godard wel lukt. Ik ken maar weinige regisseurs van wie de films zoveel speelsheind uitstralen. Ik zie hem dan ook vaak als een Franse, 40-jaar oudere Miike (ondanks dat er ook genoeg verschillen zijn tussen beide regisseurs, zijn het de overeenkomsten die zo uniek en differentiërend zijn).

Visueel vond ik het aardig maar toch ook weer verouderd. Die volle kleur-scenes ogen bijvoorbeeld wat slordig, het camerawerk is degelijk maar niet echt verrassend en ondanks wat leuke sets oogt het vaak een beetje kaal. Gebruik van muziek en editing was wel geniaal. Ook het gespeel met dialoog kan ik wel waarderen, ondanks dat het vaak iets te gezocht highbrow is naar mijn smaak. Met de vorm niks mis.

Belmondo vind ik niet zo'n best acteur, Karina laat mij (in tegenstelling tot de meesten hier blijkbaar) ook volledig koud. Vond het een nogal grijs duo, zeker aangezien hun rollen toch genoeg ruimte hadden voor wat meer acteerplezier.

Film is aan de lange kant, gelukkig laat Godard niet af en blijft de gekkigheid doorgaan tot in de laatste scene. Niet z'n beste, wel leuk, vermakelijk en voor mij persoonlijk erg blije cinema.

3.0*

Tja, Godard. Sommigen worden daar helemaal idolaat van. Ik niet. Met uitzondering van Vivre Sa Vie kan eigenlijk geen enkele film van Godard mij enigszins bekoren. Ook deze niet. Aanstellerige eigenzinnigheid om het eigenzinnig zijn volgens mij. In al zijn pretenties gekunsteld, saai en uiteindelijk irritant. En dan te bedenken dat ik hiervoor Peter van Straten’s “Vader en Zoon” opzij heb gelegd. Die fout moet ik voortaan maar niet meer maken. Toch nog twee ** voor de fraaie plaatjes en de aanwezigheid van de kittige Anna Karina, maar voorlopig heb ik het wel weer gehad met Godard.

Aan de basis ligt een misdaadverhaal van Lionel White met een begin, een midden en een einde. Dit beschouwde Godard slechts als een kapstok om z’n artistieke en politieke ideeën aan op te hangen. Zoals Velázquez wilde hij het ongrijpbare weergeven. Meermaals wordt de kijker eraan herinnerd dat hij naar een kunstwerk zit te kijken, bv. wanneer Anna Karina de vierde muur doorbreekt of wanneer figuranten zichzelf voorstellen. De wapens zien er nep uit; het bloed is duidelijk een laag verf. Iemand bewusteloos slaan gaat veel te gemakkelijk. Ook de op onlogische momenten wisselende vertellers creëren afstand.

De twee hoofdpersonages kennen inwendige paradoxen. Ferdinand is tegen de Amerikaanse interventie in Vietnam en tegen het terrorisme van de OAS, maar uiteindelijk wordt hij zelf een moordenaar. Hij krijgt de bijnaam Pierrot, naar de trieste clown aan de muur van Marianne Renoir. Zij draagt de voornaam van het zinnebeeld van de Franse Revolutie en de familienaam van een schilder en een regisseur. Ze straalt onschuld uit en wil gewoon leven, maar tegelijk is ze een moordenaar en een dievegge. Op het mediterrane eiland onder de azuurblauwe lucht vergelijkt Ferdinand zichzelf met een dagboek schrijvende Robinson Crusoe en z'n metgezellin met Vrijdag.

Felle primaire kleuren contrasteren met elkaar. Anna Karina draagt vaak rood als symbool voor haar passionele karakter. Belmondo draagt het blauw van de koele intellectueel. Er zijn bruuske overgangen en ongewone camerastandpunten. Een schaar voor een groothoeklens lijkt groter dan Anna Karina zelf. Je moet hier minstens twee keer naar kijken: één keer om het verhaal te leren kennen en een tweede keer om op de stijl en onderliggende ideeën te letten.

Godard waagt zich aan een roadmovie. Of is het Bonny & Clyde zonder de drama? De film kent iets meer verhaal dan we van hem gewoon zijn, maar het is evengoed van zijn hand. En met dit keer maar twee hoofdspelers, is er meer interactie. Pierrot le Fou is een typische Godard en oogt rommelige en verward, maar tegelijk boeiend en speels. Anna Karina is een icoon en draagt de film. Belmondo kent zijn plaats. Maar het is samen dat ze er een goeie film van maken.

Deze Godard lijkt (alweer) een oefening in het existentiële, met een parodiërend losse eindjes gangsterverhaal als favoriete context. De personages van Anna Karina en Jean-Paul Belmondo delen een verleden - zie de naamsverwarring Ferdinand/Pierrot bvb. - maar dat wordt verder niet prijsgegeven (scheelt ook alweer in het scenarioschrijven). Poëtische beschouwingen over het bestaan en semantiek komen met regelmaat van de klok langs. Een aantal stilistische stokpaardjes uit voorgaande films passeren eveneens; de soundtrack die op onverwachte momenten stopt, gretige verwijzingen naar andere films, een cameo van een regisseur (Samuel Fuller is de gelukkige), hints naar musical, tot een gerecycleerde martelwijze toe. Nieuw item is de context van de Vietnamoorlog die het leven van de personages binnensijpelt via radio en tv-beelden, en een laagje grimmigheid toevoegt.
De film heeft verder een surrealistische feel over zich, met enkele uitgesproken hilarische momenten. Bvb. de kleine Japanse gangster met de mega walkie talkie, het casual praatje van Belmondo met een voorbijganger in de garage. Er zijn ook shots die moeilijk te plaatsen zijn binnen een welbepaalde logica, al kunnen we natuurlijk ook te maken hebben met het standpunt van gekke Pierrot.

Pierrot Le Fou wordt ook wel gezien als een pessimistische film en dat hangt natuurlijk samen met de gitzwarte - smurfenblauwe - finale. Een film die me bij eerste visie niet onmiddellijk aan boord weet te trekken, zoals wel het geval was bij voorgaande films van Godard. Niettemin vind ik hem fascinerend genoeg om er ooit nog een keer voor te gaan zitten, en het zomaar weer te ondergaan.

Mijn eerste kennismaking met Godard en die is aardig goed bevallen! Prachtig kleurgebruik door de film heen en wat heb ik genoten van de gezicht expressies van Pierrot. Anna Karina is wel genoeg over gezegd, potjandorie! Beetje lastig te volgen dialogen zo nu en dan, en het oogt ook allemaal wat rommelig, maar hee, c'est la vie!

De film is typisch Nouvelle Vague: een soort collage dat bewust incoherent, achronologisch en asynchroon is en dat aldoor speelt met de verhouding tussen film en realisme zodat juist het realisme de scenes duidelijk nep maken (er wordt niets weggemoffeld om de illusie van realisme te scheppen). En daar wordt dan weer op metaniveau mee gespeeld zoals dat de ene keer wordt opgemerkt “Dit moet echt lijken. Dit is geen film” (terwijl het natuurlijk wel een film is) en de andere keer direct de kijker wordt aangesproken (“Waar kijk je naar? Naar de kijker.”). Daarbij wil Godard niet de dingen laten zien maar wat er tussen de dingen gebeurt zodat het verhaal uiteenvalt in details en de hoofdlijn moeilijk te volgen is (al is dit nog een van de toegankelijkere films van Godard).

De film verwijst aldoor naar zowel kunst en literatuur als de popcultuur (reclames, stripverhalen, Amerikaanse speelfilms, etc) en zoals in veel films van Godard behandelt het het leven als een roman of film en vice versa (zij staat voor het gevoel en wil leven, hij leest boeken en leeft in een droom), onder meer resulterend in een verdubbeling van de werkelijkheid en dubbelgangers terwijl het probeert het leven zelf uit te drukken. Dat lukt nooit (‘ceci n’est pas une pipe’) maar de film is zo energiek en speels dat het dicht in de buurt komt. Zowel Godards filmtechnieken en script als de twee hoofdpersonen zijn aldoor energiek en speels en wet daardoor telkens te verrassen en boeiend te blijven; inhoudelijk is de film een soort vrolijke Bonnie & Clyde met twee onbezorgde verliefde jongeren op vlucht voor politie en huurmoordenaars dat behalve levensenergie uitstraalt ook bewust het dagelijks geweld in de wereld een gezicht geeft. Zoals de Amerikaanse regisseur in de film zegt: film is als een veldslag met liefde, hoop, wanhoop, geweld etc. Net als het leven dus.

De films van Godard zijn experimenteel en dit experiment is zeker geslaagd: het weet de gebruikelijke stortvloed van ideeën bij Godard te transformeren tot gevoel en een cinematografisch feest. De film geldt terecht als een klassieker.

Speels. En zo zie ik Godard het liefst. Ik vind de man geen beste verhalenverteller en zijn films moeten het van alle losse momenten hebben. In de speelse films werkt dat als geheel beter dan in zijn meer serieuze films. De film gaat alle kanten op, waarvan ik me afvraag of er soms überhaupt een idee achter zit, maar voelt knap als een geheel aan. Sommige stukjes zijn heel leuk, andere stukjes werken minder goed. Soms geweldig leuk camerawerk, muziek, kleuren (die scènes aan het begin in rood, groen of blauw maar sowieso ziet de film er super uit). Maar ondanks dat het een geheel vormt is de waardering niet de som der delen. Maar gelukkig wel vermakelijk genoeg. Belmondo en Karina passen wel uitstekend in deze film. 3,5*.