Holiday Inn (1942)

Bing's beslommeringen.

Voor het flutverhaaltje hoeft men de kerstklassieker Holiday Inn niet te aanschouwen. De romantische beslommeringen van Bing Crosby doen zo'n zeventig jaar later nog maar weinig met het publiek. De humor, zij het in kluchtige en luchtige verpakking, weet af en toe nog wel een glimlach rond de lippen te veroorzaken. Hetgeen echter wel goed de tand des tijds kon weerstaan zijn de danspasjes van Fred Astaire en de honingzoete stem van Bing Crosby. Extra laag door de pijptabak klinkt de beroemdste kersthit ooit, White Christmas, nog steeds het beste uit zijn keel.

Goed.

Crosby & Astaire.

Beiden al wel eens tegengekomen naast Kelly en Sinatra, maar nog nooit als echte headliners. Ze laten hier in ieder geval zien dat ze een musical als deze ook best kunnen dragen. Geen al te moeilijke film, veel zang en dans en een film die het vooral moet hebben van het luchtige sfeertje (zoals wel meer in dit genre).

De danspasjes van Astaire zijn soepel en vlot, maar echt mooi vind ik het niet. Dan kijk ik toch liever naar Kelly. Wel grappig dat er een dronken dan inzit, als liefhebber van de drunken kungfu is dit een soort van verre voorloper. Ook Crosby heeft niet echt de charme van Sinatra, al is hij ook wel een héél ander type.

Mijn ding zal het nooit worden, al apprecieer ik ergens nog wel de vlotheid en goedgemutsheid van films als deze. Romantiek (en dan vooral de manier waarop, met meestal een lege doos die niks in te brengen heeft) vind ik nogal waardeloos en de zang en dans is ook helemaal niks, maar dan nog altijd liever dit dan een gefaalde lamlendige arthouse film die 150 minuten duurt.

1.0*

Een film waar ik niet veel van verwachtte. Het is vooral bekend vanwege het nummer White Christmas en ik ging er dan ook van uit dat het enkel dat was wat de film bekend maakte. Een film gemaakt in oorlogsjaren op het randje van de Amerikaanse deelname in WO II. Tijdens de opnames zou Amerika via Pearl Harbor betrokken raken bij de wereldoorlog en daarom werden enkele scènes wat meer heroïsch gemaakt. Dat zie je aan de act bij 4th of July waar extra beelden te zien zijn op een filmdoek.

De film kent een bekend verhaal van 2 mannen die achter hetzelfde meisje zitten. Maar het is net dat wat hier wel goed werkt. Ik ben geen liefhebber van al die feestdagen. De meeste ervan worden bij ons niet eens gevierd. En al op voorhand ging mijn voorkeur sneller naar Fred Astaire dan naar Bing Crosby. Maar ik betrapte me er op hoe ik zo meeleefde met Crosby (Jim in de film) als hij in de Holiday Inn een eigen leven opstart en met Linda een mooie vrouw naast zich heeft waar hij die plannen mee kan delen en dan komt Astaire (Ted in de film) dat allemaal verprutsen voor een carrière en het verwerken van het verlies van zijn geliefde op koste van de liefde van zijn maat. Ik had echt met Crosby te doen.

Raar maar waar is het net dat spel tussen de drie figuren (en die manager als aanhangsel) de grote troef van de film. De liedjes van Crosby vallen wel mee, maar zijn gedateerd. En Astaire heeft ook al beter gedanst. Maar het is zeker niet slecht en past in het concept van al die feestdagen. De film is dan ook als muzikale komedie niet meteen memorabel, maar is wel een goeie romantische komedie geworden. Beter dan verwacht, maar zal denkelijk gezien het genre (de minder geliefde mix van romantiek, komedie en muziek) niet bij iedereen in de smaak vallen.

Zoals de andere films van Mark Sandrich een op routine gemaakte musical met een mager verhaaltje en een paar mooie songs: “White Christmas” en “Easter Parade”. Bing Crosby heeft een prachtige omfloerste zangstem, maar van zijn acteertalent ben ik niet onder de indruk. En Fred Astaire zónder Ginger Rogers vind ik twee keer niks.

Feelgood romantische kerstfilm uit de oude doos die me ondanks de mierzoete liedjes en dito romance zeker kon bekoren .

Mooie decors ( zeker de Inn zelf )en de wintersetting is prachtig .

Er is wat humor in verweven en dat werkt goed verder een gedateerde film maar wat maakt het uit , als kerstfilm zeker geslaagd .

Leuk lichtgewicht met 2 zwaargewichten van het Amerikaanse entertainment: Fred Astaire en Bing Crosby. Ze worden mooi getypecast in een verhaaltje dat weinig om het lijf heeft en voldoende weet te amuseren. Hedendaagse wenkbrauwen kunnen gefronst worden bij het blackface gedeelte waarin Bing en Marjorie Reynolds zwart geschminkt hun act opvoeren. Een act waarin ook echte zwarten betrokken zijn. Dit onderdeel kan vandaag de dag shockeren omwille van het impliciet racisme dat een uiting is van de segregatie binnen de toenmalige Amerikaanse samenleving.

Daarnaast komt in deze film voor het eerst de Irving Berlin mega klassieker White Christmas boven water.

Als film is het een aangebrande classic zullen we maar zeggen.

Als je Bing Crosby White Christmas hoort zingen en Marjorie Reynolds met haar tedere stem meedoet, is het alsof je het liedje voor de allereerste keer hoort.

De film is niet zo interessant en dat komt vooral door het saaie verhaal. Het is erg bekend en het doorlopen van alle feestdagen gedurende het jaar voelde als een sleur.

Het enige positieve aan de film is de geweldige choreografie. Er wordt goed gedanst in deze film. De liedjes zelf zijn oké, maar absoluut niet revolutionair.

Het enige dat erger is dan het slechte script is het gebruik van blackface. Dat was onnodig en gewoon verkeerd.

2.5*

Geinig feitje: De bekende Hotelketen Holiday Inn is vernoemd naar deze film.

Klassieke musicals en ik. We klikken niet altijd. Soms hou ik er erg van, maar vaak ook niet zo. Dit was geen onverdeeld succes. Holiday Inn was bedoeld als eerste in een blokje kerstfilms. Maar dit is meer een feestdagenfilm. En dat moet het oorspronkelijke idee zijn geweest: Een musical die zich over een jaar gespreid afspeelt met liedjes. Voor elke feestdag een. Daar omheen is een verhaal gespannen en dat is nogal gezapig. De liedteksten zijn vaak nogal patriottisch van aard. Met odes aan Washington en Lincoln. En een ode aan de Amerikaanse vrijheid. Het verhaal gaat vooral over Bing Crosby en Fred Astaire die optreden en vechten om dezelfde vrouw en de keuze tussen een showbizzcarrière of een eenvoudiger leven. Vooral het verhaal is weinig boeiend. De film is hier en daar versierd net dingen die niet meer kunnen zoals een dans met een sigaret in je mond en een dansnummer in blackface. en een african american dienstmeisje met de naam Mamie. Al met al zat ik uit te kijken naar het volgende shownummer en dan voioral omdat wat er buiten die nummers gebeurd niet heel boeiend is.

Dit was bron van het nummer dat tot op de dag van vandaag de wereldwijd bestverkochte single allertijden is: White Christmas van Bing Crosby. Deze film won een oscar voor dat nummer en de eerste uitvoering zit vroeg in de film. Maar dat nummer is ook duidelijk het meest memorabel van alles in deze film.

Wellicht dat ik deze maand ook nog kies voor White Christmas de film uit 1954