Over Marjorie Reynolds
Marjorie Reynolds werd geboren als Marjorie Goodspeed op 12 augustus 1917 te Buhl, in de staat Idaho. Haar vader was arts en toen Marjorie drie jaar oud was verhuisde het gezin naar Los Angeles. Op haar zesde beleefde ze haar filmdebuut in Trilby (1923) en zou ze hierna nog in drie films kleine rollen spelen, zo klein dat haar naam niet eens op de credits verscheen. De jonge Marjorie besloot om het acteren voorlopig vaarwel te zeggen om zich volledig te concentreren op school. Ze zou pas als tienermeisje terugkeren op het witte doek in Wine, Women and Song (1933), hoewel haar rollen de komende jaren klein en onopvallend bleven, vaak als danseres in films als Dancing Pirate (1936), The Big Broadcast of 1937 (1936), College Holiday (1936), Top of the Town (1937) en The Broadway Melody of 1938 (1937). Haar eerste echte grotere rol beleefde ze in Murder in Greenwich Village (1937) en stond ze voor het eerst vermeld op de credits als 'Marjorie Reynolds'. Ze had de naam aangenomen van haar eerste echtgenoot, casting-director Jack Reynolds, met wie ze in 1936 huwde. Hoewel dit huwelijk in 1952 strandde, bleef ze de rest van haar carrière als 'Marjorie Reynolds' op de credits staan. De grote doorbraak was er eind jaren dertig nog steeds niet en werkte ze vooral voor de kleinere studios zoals Monogram en Republic Pictures, vaak westerns met ondermeer Tex Ritter, Buck Jones en Roy Rogers. Ze was dan wel te zien in Gone with the Wind, één van de beroemdste klassieke speelfilms uit de geschiedenis van Hollywood, maar wederom verscheen haar naam niet op de credits, omdat ze slechts een gast speelde op het landgoed Twelve Oaks. Maar ze hield vol met films als The Fatal Hour (1940), naast Boris Karloff, Up in the Air (1940) en Law of the Timber (1941). Haar doorzettingsvermogen werd beloond toen ze in 1942 naast Bing Crosby speelde in Holiday Inn, waarin ze twee keer het wereldberoemde kerstlied White Christmas vertolkte (een keer in duet met Bing), geschreven door Irving Berlin. Marjorie Reynolds zong het lied overigens niet zelf, maar werd ingezongen door Martha Mears. Holiday Inn werd meteen haar bekendste film uit haar loopbaan. Hierna was ze nog te zien in Dixie (1943) wederom naast Bing Crosby, Ministry of Fear (1944) van Fritz Lang, Three is a Family (1944), Bring on the Girls (1945), Monsieur Beaucaire (1946) naast Bob Hope, Heaven Only Knows (1948) en That Midnight Kiss (1949) naast Mario Lanza. Rond deze tijd vertolkte Marjorie Reynolds nog steeds vaker bijrollen dan hoofdrollen en hoewel haar naam bekend was zou ze nooit een grote Hollywoodster worden. In de jaren vijftig waren haar filmoptredens al minder frequent en was ze ondermeer te zien in producties als Home Town Story (1951), His Kind Of Woman (1951) naast Robert Mitchum, de Bowery Boys film No Holds Barred (1952) en Juke Box Rhythm (1959) van Arthur Dreifuss. In de jaren vijftig had ze ook het medium televisie ontdekt en speelde ze naast William Bendix in de zeer succesvolle tv-serie The Life of Riley (1953-1958). Haar laatste filmoptreden was in The Silent Witness (1962) naast George Kennedy en haar allerlaatste rol speelde ze in de tv-miniserie Pearl (1978). In 1953 trad Marjorie Reynolds voor de tweede keer in het huwelijk met John M. Haffen, die als John Whitney een korte carrière kende als acteur. Dit huwelijk zou stand houden tot diens dood in 1985. Op latere leeftijd leed Marjorie Reynolds aan een hartziekte. Op 1 februari 1997, tijdens het uitlaten van haar hond op Manhattan Beach,Californië, werd ze onwel en overleed ter plekke. Ze werd 79 jaar. Haar asresten zijn in het bezit van de familie.
Marjorie Reynolds
