Professione: Reporter (1975)

Wat een saaie, trage film. Slap verhaal, dat aan alle kanten rammelt. Als je echt op zoek bent naar een film over een man met een identiteitscrisis, kijk dan Five Easy Pieces, of van mijn part About Schmidt en laat dit prul links liggen. Oh ja, de dame die Nicholson vergezelt in de film acteert bijzonder slecht. Waste of time, je zou er een identiteitscrisis van krijgen.

1,5*

Weinig dialoog, weinig close-ups en ultrastrak gefilmd. Het enige uitbundige in The Passenger komt van Gaudi's architectuur.

In deze stijl past ook het kale verhaal, maar dat was me net wat te gezapig. Het leven van Nicholson zou opwindend moeten worden maar deze ontwikkeling maakt de film niet. Het blijft kleurloos en vrijwel zonder spanning. Mooiste scene zit voor mij nogal aan het eind, wanneer Nicholson het verhaal vertelt van de blinde die weer kan zien. En dat verbluffende shot door het hekwerk natuurlijk. 3,5*

Na `L Avventura en La Notte onderbreek ik Antonioni `s trilogie over moeizame communicatie eventjes voor deze wat ' latere film van hem '.

3 shots springen er echt uit op mijn kwaliteitsmeter. Dat shot waarin Nicholson zich in de lucht begeeft en naar achteren leunt tegen een wand van blauwe zee, een shot wat na 3 seconden alweer onderbroken wordt. Kortom over een gebrek aan ritme gesproken.....

Als Antonioni dan eindelijk zijn juiste ritme te pakken heeft zit de film er alweer op. Dat langdurende, prachtige maar tevens onmogelijk geachte eindshot is van pure schoonheid. Net zo als dat moment waarin Maria Schneider in die auto gaat staan en zich in rap tempo door een bladerdek begeeft, alleen werd ook dit shot te vroeg afgebroken.

Met het verhaal kon ik eigenlijk weinig. Niet dat het verveelde, maar de bijbehorende dorre landschapsfotografie in het begin en de verkeerde ' focus ' of een scene nou kort of lang moest duren braken de film wat op. Er viel gewoon te weinig te zien. Moeilijke vent die Antonioni, in vergelijking met `L Avventura veel toegankelijker maar eigenlijk weer veel te standaard allemaal voor wat ik in La Notte van hem gezien heb.

Zijn films willen mij niet echt aangrijpen. Alhoewel het niet zozeer saai was, had ik na afloop een wat futloos gevoel. Toch wil ik zijn trilogie nog wel afronden. 3*

In de herziening.
Het meesterwerk van Antonioni wat mij betreft.
Qua fotografie één van de mooiste films aller tijden met o.a. de prachtige archtectuur van Gaudi.
Thriller-elementen dienen voornamelijk om Nicholson (zeer ingetogen hier) een beetje existentialistisch rond te laten zwerven.
Film draait dan ook om de sfeer en de onmogelijkheid om te ontsnappen aan je bestaan.
Fameuze klassieke eindscene (camera glijdt door getralied raam naar buiten en kijkt weer naar binnen..hebben heel wat film-studenten op mogen blokken).
Meesterwerk!!