Professione: Reporter (1975)

Briljante Rol van Nicholson in dit Meesterwerkje van Antonioni

Heel goede film dit. Deze zag ik gister nadat ik The Seventh Seal had gekeken. The Passenger is toevallig een film met een vergelijkbaar thema, een man in een identiteitscrisis die zich afvraagt wie hij eigenlijk is. Deze film greep me veel meer aan dan The Seventh Seal. De eenzaamheid en de vragen over identiteit, prachtig gespeeld door Jack Nicholson. Hij is ook heel mooi gefilmd, met veel lange shots, die ook echt iets bijdragen aan de sfeer en het thema van de film. 4* voorlopig.

Wat een saaie, trage film. Slap verhaal, dat aan alle kanten rammelt. Als je echt op zoek bent naar een film over een man met een identiteitscrisis, kijk dan Five Easy Pieces, of van mijn part About Schmidt en laat dit prul links liggen. Oh ja, de dame die Nicholson vergezelt in de film acteert bijzonder slecht. Waste of time, je zou er een identiteitscrisis van krijgen.

1,5*

ach kappeuter, ga schaatsen..

Jammer dat je er niks aan vond.

Wellicht vind ik de herziening vrij traag.

Nou, klinkt me niet onaangenaam in de oren. Ik kan wel wat verkoeling gebruiken!

Vind ik ook. Toch is het interessant om films te kijken die je niet liggen. Dan kun je je beoordelingssysteem weer wat beter afstellen.

Wat ik nog niet gezegd had over deze film is dat ik 'm erg gedateerd vind.

Dat weerhoudt me wellicht ook ervan, om de films van Michelangelo Antonioni te herzien. Ik vrees dat ze wel eens lelijk kunnen tegenvallen.

Mijn idee.

Dat heb ik in ieder geval wel.

Een van de beste/mooiste Roadmovies die ik ooit heb gezien. (misschien wel de beste; na Pierrot Le Fou natuurlijk ) Naast L’Avventura de beste van Michelangelo Antonioni.

Waarom zegt de vrouw van Locke dat ze hem (Locke) nooit heeft gekend, wanneer ze hem levenloos op het bed ziet liggen En pleegt hij zelfmoord of wordt ie toch vermoord door de Afrikaanse geheime dienst

Mooie film, man vlucht voor z'n eigen leven door het leven van iemand anders aan te nemen maar komt erachter zoals hij zelf al aan het begin van de film zegt dat het binnenste van jezelf niet zal veranderen. Je eigen leven zal je altijd blijven achter volgen.

Nou herziening deed mijn ogen weer meer open wapperen, wat blijft Michelangelo Antonioni een buitengewoon apart regisseur. Die heerlijke lange shots van hem, dat het-in-de-huid-kruipen-gevoel van wat bij Nicholson gebeurde. Werelds Briljant! Nicholson die hier echt imponeert. Het hele verhaal zit ook zo gelaagd in elkaar.

Ik vrees dat ik nog een herziening nodig heb, want ik heb een hoop gemist.

Die 4.5* staat als een huis.

Nu snel maar eens alle films van Antonioni op DVD te zien bemachtingen.

Absoluut niet. Ik raakte in Bergman, Kurosawa, Cassavetes en Tarkovsky sferen.

Behalve mooi, het zuiden van Spanje levert echt oogstrelende beelden op, vond ik de film met name erg verwarrend.
Niet door de snelheid maar stomweg omdat bij niet altijd het kwartje viel. Niet in de stemming voor cryptische beelden, laat maar zeggen. (Zo had ik op het eind niet eens door, dat 'Robertson' dood was...). Dat las ik hier pas.

Tot de herziening een 3,5*-je

kos schreef:

(quote)

.

Die opmerking van FK zit al een jaar in mijn hoofd en ik kon er maar niet opkomen bij welke film ik die post gelezen had.

Memorabel.

De lange shot op het einde (dood van Nicholson) lijkt me toch iets memorabeler

Uiteraard ! Fantastisch shot in de wereld van de filmgeschiedenis. Zit overigens nog een heel verhaal aan vast hoe die camera door dat raam heeft gekunnen. Dus technisch gezien ook erg goed.

Heb het me al dikwijls afgevraagd, maar kom er niet echt uit ??

Letterlijk gezien is de camera toch niet door het raam hoeven gaan. Het was gewoon een lens met een enorme zoomcapaciteit die destijds werd toegepast, met als resultaat één der langste zooms in de filmgeschiedenis.

Er is toch niet geknipt in die scene dacht ik ?

Camera staat nadien toch buiten en draait terug naar het raam.

Ik heb de scene even opnieuw bekeken en kan nu enkel antwoorden met opengevallen mond. Bij aanvang zoomt men heel de tijd enkel in, maar hoe ze de rest hebben klaargespeeld...geen flauw idee.

Dan maar eens dringend naar het audiocommentaar luisteren bij een volgende kijkbeurt.

ze hebben 't raam als decor stuk gebouwd, volgens mij is letterlijk 't hele decor opgetild. En dat gebeurd precies op 't moment dat 't raam net niet meer zichtbaar is in de lens.

Nope, zit veel ingewikkelder in elkaar.

Jack Nicholson legt 't in het audiocommentaar allemaal (op z'n eigen gortdroge, ultrarelaxte wijze) uit.

Het gebouwtje in kwestie is speciaal voor de film gemaakt, dus men heeft er wel voor gezorgd dat men er alles mee kan wat noodzakelijk is voor het script...

Weinig dialoog, weinig close-ups en ultrastrak gefilmd. Het enige uitbundige in The Passenger komt van Gaudi's architectuur.

In deze stijl past ook het kale verhaal, maar dat was me net wat te gezapig. Het leven van Nicholson zou opwindend moeten worden maar deze ontwikkeling maakt de film niet. Het blijft kleurloos en vrijwel zonder spanning. Mooiste scene zit voor mij nogal aan het eind, wanneer Nicholson het verhaal vertelt van de blinde die weer kan zien. En dat verbluffende shot door het hekwerk natuurlijk. 3,5*