Professione: Reporter (1975)

Re-release van een nieuwe restauratie vanaf 6 maart 2008 in het kader van Michelangelo Antonioni en NICE (New Italian Cinema Events).

Tamelijk saaie film over eeeh een man met een identiteitscrisis. Het verleden blijft hem maar achtervolgen in de persoon van zijn naargeestige vrouw. Het verhaal, ahem, kabbelt lekker voort met als hoogtepunt een interessante blik op architectuur van uit de spaanse art nouveau. Sommige achtervolgingen waren best spannend. Maar over het algemeen begreep ik niet altijd het idee, daarnaast als ik het idee begon te begrijpen, snapte ik de beeldende keuzes (om het verhaal te vertellen) niet.

David Lock (Jack Nicholson) is een tv-reporter die na het overlijden van zijn mede-hotelgast van identiteit verwisselt. De overledene blijkt een wapenhandelaar te zijn en Lock krijgt diens belagers plus zijn vrouw en chef achter zich aan. Tot hoe ver kan hij genieten van zijn nieuwe leven en kun je je verleden eigenlijk wel achter je laten?

The Passenger is mijn tweede Antonioni (van wie ik Blowup al heb gezien) en is een zeer fraaie film. Identiteit is een interessant onderwerp en het wordt goed uitgewerkt. Prachtig shot is waar Lock boven Barcelona ‘vliegt’. Lock was zijn ouwe leventje zat, maar dit oude leventje zal hem altijd blijven achtervolgen. Door van identiteit te wisselen word je geen andere persoon (andere prachtige scène is daarom ook die waarin Lock het verhaal over de blinde man vertelt). Een andere gedaante verandert de kern niet.

Cinematografisch zit de film sterk in elkaar. Een shot als hierboven genoemd is maar een klein stukje van wat de film te bieden heeft. Een andere prachtige scène is die waarin Romy Schneider (ze heeft geen naam; het meisje) samen met Nicholson in een auto op een weg onder de bomen rijdt; prachtige kleuren en licht. Antonioni maakt gebruik van desolate plekken, bekende steden, mooie gebouwen en prachtige omgevingen. Toch lijkt alles leeg, hol, stil. Zoals het hoofdpersonage zich ook voelt, of beter gezegd, zoals hij ís.

Een kritiekpunt is wel dat voor een thriller Professione: Reporter weinig spannend is. De aandacht uiteraard vooral gevestigd op de identiteitscrisis van Lock maar wat daar omheen gebeurd is niet spannend. Identiteit is een geweldig gegeven en dit thema draagt dan ook de hele film, hoewel het verhaal behoorlijk dun is. Het uitzoeken van wat en waarom laat je op het eind nog met vragen achter maar geeft wel de mogelijkheid nog eens goed na te denken.

Nicholson en Schneider vormen samen met hun sterke prestaties een mooi duo met voelbare chemie. De film eindigt met een haast eindeloos maar fantastisch shot. Hoe hebben ze dit klaargespeeld? Klik. Nicholson blijkt het ook uit te leggen met het audiocommentaar op de dvd, nog maar eens kijken dan.

The Passenger heeft mijn interesse voor Antonioni weten te wekken, iets wat hem met Blowup niet echt is gelukt (herkijk brengt daar waarschijnlijk verandering in). L’Avventura, La Notte en L’Eclisse zijn allen must sees. Professione: Reporter is een bijzondere film. Het simpele verhaal vervaagt door het thema en Jack Nicholson bewijst wederom dat hij een geweldige acteur is. Mooie film en tijdloos.

****

Had de film dan de ambitie om een thriller te zijn? Naar mijn mening niet (het hele achtervolgingsverhaal met die geheime agenten en wapensmokkelaars betekende voor mij gewoon dat ook zijn nieuwe/huidige leven niet het gene is waar hij tevreden mee kan zijn: hij is op de dool en begrijpt niet veel van wat er rondom hem gebeurt. De vage aanwijzingen in een agenda zijn zo'n beetje de enige houvast in dit kluwen. ).

Voorts ben ik het wel eens met je lovende recensie.

Professione: Reporter is een erg mooie film, vooral op cinematografisch vlak. Het beroemde voorlaatste shot, maar zeker ook enkele andere aardige vondsten: het 'materialiseren' van het verleden in het heden (wanneer Locke op zijn kamer zit en hij later in die scène rondwandelt met de overleden zakenman), het volgen van de auto's op de weg om vervolgens de camera vast te pinnen op Nicholson die op een terrasje aan de kant van de weg zit, de bomenrijen waar de auto tussen rijdt,... Antonioni weet zeker en vast hoe hij mooie beelden kan creëren.

Hiernaast is ook het verhaal goed aangepakt: het heeft het vage, het lege dat perfect past bij de gevoelstoestand van het hoofdpersonage (die zijn vorig leven de rug wilde toekeren, maar verloren lijkt te lopen in zijn nieuwe gedaante).
Eén kleine kanttekening: ik had niet veel met het personage van Maria Schneider. Soms voegde het iets toe aan de algemene sfeer, maar voor mij was ze eigenlijk niet zo bijzonder essentieel voor het verhaal.

Na 'Blow Up' was dus ook deze 'Professione: Reporter' een schot in de roos. Ik kijk alvast uit naar mijn volgende film van deze cineast.

4*

Een beetje te traag naar mijn smaak. Mooie shots hoor en de sfeer vd film is ook wel relaxed, maar ik vond dat er ook wel overbodige beelden/scenes inzaten. Die scenes zullen anderen die de film wel goed vonden, waarschijnlijk wel kunnen waarderen, maar ik had vaak zoiets van: nu weten we het wel.

Dan kun je lang wachten. Hij is overleden.

Dit is een hapje dat je lust, of je lust het niet. Ik smul ervan in elk geval! Ik hou van dat trage tempo. Weer een film zonder overbodige muziek, net als zijn eerdere succes Blow up. Een film waar je nog lang over blijft nadenken. Ik vond de opbouw van scene´s evenwichtiger en rijper dan in zijn eerdere films.

Een film die vragen oproept en waarbij je de antwoorden niet op een presenteerblaadje krijgt. Een meesterwerk, 5 sterren dus.

Na `L Avventura en La Notte onderbreek ik Antonioni `s trilogie over moeizame communicatie eventjes voor deze wat ' latere film van hem '.

3 shots springen er echt uit op mijn kwaliteitsmeter. Dat shot waarin Nicholson zich in de lucht begeeft en naar achteren leunt tegen een wand van blauwe zee, een shot wat na 3 seconden alweer onderbroken wordt. Kortom over een gebrek aan ritme gesproken.....

Als Antonioni dan eindelijk zijn juiste ritme te pakken heeft zit de film er alweer op. Dat langdurende, prachtige maar tevens onmogelijk geachte eindshot is van pure schoonheid. Net zo als dat moment waarin Maria Schneider in die auto gaat staan en zich in rap tempo door een bladerdek begeeft, alleen werd ook dit shot te vroeg afgebroken.

Met het verhaal kon ik eigenlijk weinig. Niet dat het verveelde, maar de bijbehorende dorre landschapsfotografie in het begin en de verkeerde ' focus ' of een scene nou kort of lang moest duren braken de film wat op. Er viel gewoon te weinig te zien. Moeilijke vent die Antonioni, in vergelijking met `L Avventura veel toegankelijker maar eigenlijk weer veel te standaard allemaal voor wat ik in La Notte van hem gezien heb.

Zijn films willen mij niet echt aangrijpen. Alhoewel het niet zozeer saai was, had ik na afloop een wat futloos gevoel. Toch wil ik zijn trilogie nog wel afronden. 3*

Alweer een tijdje geleden dat ik een Antonioni zag en ik ben nog steeds erg gevoelig voor zijn stijl. Nicholsen speelt een reporter die ergens in Afrika identiteit wisselt met een dode zakenman. Gaandeweg wordt duidelijk dat hij dit doet in een poging zijn leven zinvol te maken. Ik vond dit wat gefocuster dan Zabriskie point, maar daardoor ook wat gewoner. Grote manco van de film is dat je als kijker bereid moet zijn nogal wat te projecteren op de personage van Nicholsen, omdat zijn beweegredenen toch wel erg impliciet blijven; dat lukt me bij Visconti beter. Komtie Maria Schneider tegen. Leuk toch, zou je dan denken, maar Nicholsen blijft dezelfde norse, ongrijpbare persoon. Daardoor wordt het lijden van Nicholsen nooit zo schrijnend als pak hem beet dat van Monica Vitti in Il deserto rosso of het paar in La notte. Het einde (met een fenomenaal langzaam onuitvoerbaar 360-shot) is wel smullen.

Inderdaad, een saaie trage film, geen begin en geen eind. Ik vond Maria Schneider zeer belabberd acteren. Zonde van de tijd.

Geweldige film die ik zeker nog veel vaker ga kijken. Wel jammer dat ik er zojuist via IMDB achter kwam dat Nicholson zit te jokken op de commentaartrack van de DVD:

"In the DVD commentary, Nicholson states that Antonioni constructed the entire hotel entirely so that the final shot could be accomplished, though he suggests that the entire hotel was built on hinges instead of simply the bars outside the window. This assertion is incorrect as production photos and several books testify. The shot was made by opening the bars which were on hinges and allowing the camera to pass through and be picked up outside. What also attracted the director to this building is it used to be a church and was across the street from a bullfight ring.

Hij had het vast te druk met dood liggen toen de hele heisa om hem heen aan de gang was

Verder is zijn commentaar heerlijk om naar te luisteren. Ook een aanrader voor de mensen die de film te saai vinden. Jack Nicholson zorgt voor een entertainende ervaring!

Ben erg benieuwd naar de audio-commentaren die hier regelmatig worden aangehaald. maar ook zonder was deze film een waar genot. Practige shots, heerlijk loom tempo en een niet al te gecompliceerd verhaal wat op zeer relaxete wijze wordt verteld. Mijn derde Antonioni na Zabriski point en Blow Up. Tot op heden mijn favoriet.maar ik heb nog geen van de 'italiaanse' films van deze regisseur gezien. maar eens naar opzoek.

Existentieel drama dat lijkt te flirten met het thrillergenre maar uiteindelijk coy speelt.In die zin te vergelijken met de filosofische anti-thriller blow-up.Zoals gebruikelijk bij A. moet de film het vooral hebben van de onberispelijke techniek,terwijl het verhaal vaak niet weet te boeien en zich te veel voortsleept.Jack is uiteraard briljant,Schneider bakt er weinig van.

p.s.:was die trompet op de achtergrond bij de voorlaatste scène een sneer naar Leone?

In de herziening.
Het meesterwerk van Antonioni wat mij betreft.
Qua fotografie één van de mooiste films aller tijden met o.a. de prachtige archtectuur van Gaudi.
Thriller-elementen dienen voornamelijk om Nicholson (zeer ingetogen hier) een beetje existentialistisch rond te laten zwerven.
Film draait dan ook om de sfeer en de onmogelijkheid om te ontsnappen aan je bestaan.
Fameuze klassieke eindscene (camera glijdt door getralied raam naar buiten en kijkt weer naar binnen..hebben heel wat film-studenten op mogen blokken).
Meesterwerk!!

Met die tropische temperatuur buiten bleek The Passenger een prima keuze. De film zit vol met zonovergoten plaatjes van zowel bekende steden als slapende stadjes in the middle of nowhere en de hitte, de desolate landschappen en het zweet op Nicholson’s voorhoofd werden bijna tastbaar.

Het verteltempo ligt laag en er zit verhoudingsgewijs weinig dialoog in, dus als “even tussendoor een onderhoudende film” zou ik hem niet aanbevelen, maar als je er rustig voor kunt gaan zitten is het een film waarbij je je lekker in het lome sfeertje kunt onderdompelen.

Op trage wijze wordt er een beeld geschetst van een man die met name voor zichzelf op de vlucht lijkt te zijn. Gaandeweg komt er iets meer verhaal in, al blijven achtergronden en beweegredenen enigszins vaag.

Nicholson, hier op een bepaalde manier een beetje in het verlengde van zijn rol in Five Easy Pieces, weet ondanks zijn zwijgzame en niet makkelijk te doorgronden personage de aandacht vast te houden. In combinatie met de sfeervolle beelden levert dit een intrigerende film op waar ik tijdens het kijken niet helemaal van wist wat ik er mee aanmoest maar die naderhand toch wel door blijft werken en die eigenlijk met de dag beter lijkt te worden.

Te zien als onderdeel van de Jack Nicholson' zomerspecial van LUX Nijmegen. INFO

En weer een erg goede film van Antonioni gezien.

Ik ken weinig regisseurs die de beeldtaal zo duidelijk over kunnen brengen als deze regisseur en deze film is daar een prima voorbeeld van. Jack Nicholson speelt in deze film de hoofdrol en doet dat overtuigend. Het is echter geen drukke veelpratende rol zoals in One Flew Over the Cuckoo’s Nest of The Shining. Nee, Nicholson speelt een ingetogen rustige rol, zonder veel dialoog en duidelijk een man die op zoek is naar spanning en zijn eigen leven op de een of andere manier zat is.

Antonioni houdt de beweegredenen vaag en laat zoals gezegd de beeldtaal vaak spreken. Cameratechnisch gezien is dit een geweldige film. De beelden van de lege en dorre woestijn aan het begin van de film. Het tempo van de film is uiterst traag en er is weinig dialoog, maar de film verveelt geen moment. De beelden die voorbij komen zijn vaak erg mooi en de muzikale ondersteuning is uiterst aangenaam. Ook de beelden van de prachtige gebouwen in Barcelona, zijn op een erg mooie manier geschoten.

Maar het beste moment van de film moet dan nog komen. Een magistrale in één take geschoten zeven minuten durende eindscène, die werkelijk fenomenaal gefilmd is. Alle lofuitingen voor die scène hier zijn terecht en zien is geloven zou ik bijna willen zeggen. Ook mooi trouwens om te zien dat alle achtervolgers van Nicholson daar samen komen. Dit behoort ook gemakkelijk tot de beste eindscènes, die ik ooit heb gezien in een film.

Een sterke film dus, waar ik erg van genoten heb. De sterke beeldtaal, de fraaie cameravoering en het beklemmende sfeer dat de film weet op te roepen zorgen voor een unieke, maar uiterst aangename kijkervaring.

4,0*

Plot houdt op zich weinig in en toont een man die vastzit tussen twee identiteiten. Hij denkt dat hij uit zijn opgebrande leventje kan ontsnappen door iemand anders te zijn. Daarna wordt hij achtervolgd door zijn eigen verleden (zijn ex) en door dat van de andere man (wapenhandelaars). Hoe goed hij zijn best doet om te ontkomen des te meer komt hij tot het besef dat je altijd herinnerd wordt aan wie je bent.

Het dunne verhaal maakte weinig indruk, maar de werkelijk schitterende fotografie en het sublieme camerawerk zijn toch wel ongelooflijk zelfs nu nog. Antonini neemt de tijd om van elke scène een tafereeltje te maken. Hier zie je geen flitsende montages waarbij de beelden om de zoveel seconden verspringen. Nee, Antonini beheerst wat zich binnen het decor afspeelt en laat de camera traag over de scène glijden. Dit is echte cinema die me overtuigt dat flitsende montages zoals we vandaag vaak zien de onkunde van het hedendaagse camerawerk verbergen. Hij lijkt ook zijn decors zorgvuldig gekozen te hebben : van moderne Gaudi bouwsels in Barcelona, stoffige haciendas in het rurale Spanje, de vieze vervallen dorpjes in Tsjaad. Het zorgt voor flink wat stemming. En zoals ook de meesten al duidelijk gemaakt hebben, is het camerawerk in de lange voorlaatste scène een waar summum voor de filmliefhebber. Ook het eerste hoofdstuk in de Afrikaanse woestijn vond ik erg de moeite.

Nogal saai.

Hoewel het eerste half uur het hoofdpersonage schetst gebeurt er feitelijk niets. Pas na dat half uur komt er wat schwung in de boel.

Die schwung duurt niet lang, want het blijft allemaal maar gezapig voortkabbelen, zonder ergens interessant of spannend te worden.

Jack Nicholson zet anders wel een degelijke rol neer. In tegenstelling tot een hoop andere rollen is hij hier vrij sober en op weinig franjes en typische kenmerken te betrappen.

Ook Maria Schneider is niet geheel onaardig en Ian Hendry valt eveneens goed mee ondanks een beperkte rol.

De grootste troef van The Passenger is echter het camerawerk, dat bij momenten fantastisch is. Veel mooie beelden en langgerekte, veelzeggende shots zetten de toon. De laatste scène is cinema zoals het hoort: één lang shot op een mooie locatie waarin spanning wordt opgebouwd.

Ook aangenaam is de ondersteunende muziek.

Mooie verpakking, ronduit teleurstellende inhoud.

2,5

Het enige dat de film in me opriep was , moet toch eens naar Barcelona vanwege Gaudi.

10km langebaanschaatsen is boeiender. Groeiend gras net niet.

Gaat in het mapje films gezien met de annotatie vk.

Nou goed dan halfje extra voor het einde. En dan bedoel ik niet dat overrated shot door het raam.

La cançó del Lladre

Dat Antonioni een genie is, staat buiten kijf.

Minpunt aan deze film vond ik evenwel de inconsistentie van het erg impliciete, raadselachtige en suggestieve karakter met de soms dan weer té expliciete en overdreven uitgesproken passages. Misschien hoort dit wel bij de combinatie Antonioni - Nicholson...

Uitstekende film van Antonioni, die vooral inhoudelijk nogal teleurstelt.

We krijgen het verhaal van een man die zijn leven achter zich laat en onder een andere identiteit voortleeft. En vervolgens wordt er heel veel bijgehaald en lijkt de film alle kanten op te vliegen en uiteindelijk nergens heen te gaan. Zo zou dit een film kunnen zijn (en wellicht moeten zijn) over iemand die een ander gaat worden, en wat zijn daar de consequenties van? Heel interessant, alleen, er wordt zo weinig mee gedaan op een enkele scène na. In plaats daarvan komt er nog een stukje thriller bij en een aantal mensen die hem zoeken. Elk onderdeel kan een prima prent opleveren, maar dat allemaal tezamen is vlees noch vis.

Nu is Nicholson ook niet de acteur daarnaar. Ik vergelijk hem het liefst met John Wayne: een man met een eindeloos charisma die met speels gemak een memorabele rol kan neerzetten, maar je moet geen psychologische uitdieping verwachten. Ook in deze film dus niet. Nicholson is voor de verandering eens behoorlijk ingetogen en komt altijd geloofwaardig over en heeft een prima chemie met Schneider, maar daar blijft het dan bij. Nergens kruipt hij in de huid van Locke of toont echt de crisis die hij doormaakt. Vergelijk dat eens met O’Toole in Lawrence of Arabia, waar dat punt wel goed uit de verf komt.

Maar goed, toch dik vier sterren, puur omdat dit stiekem wel een audiovisueel meesterwerk is. Het komt vooral neer op het opsommen van vele shots die echt geweldig zijn, maar ik houd het bij enkele: Nicholson in de kabelbaan boven het water, de auto’s die langsrijden bij een restaurant en de camera die steeds meebeweegt en de scène in de slaapkamer met flash-backs erin verwerkt. Vooral die laatste was echt het geniale en absolute hoogtepunt, zoals heden en verleden en beeld en geluid samenvloeien. Dit moet ermee worden bedoeld als een regisseur een verrassing in petto heeft, niet bij een zoveelste domme plottwist. Ook de schitterende kadreringen, de weinige muziek maar wel op juiste momenten, de geluidsmix (overduidelijk uit de studio, maar het klinkt toch lekker, al die voetstappen op steen met de klank van hout) en het opvallende gebruik van abstrahering en de kleur blauw. En dan vond ik dat befaamde shot nog niet eens heel bijzonder.

Nee, was de inhoud wat strakker geweest, dan was dit echt een fenomenaal ding geweest, nu vooral is het een kijkenswaardige film. 4,0*.

Met andere woorden: Jack Nicholson was er eigenlijk teveel aan. Of beter gezegd, te weinig...

Dit karakterportret is een typische filmhuisproductie, met spannende dramatische situaties, waarin vragen gesteld en serieuze discussies gevoerd worden over identiteit. Daarnaast is het een ongebruikelijk kat en muisspel en een verhaal over een gebroken huwelijk. Maar Professione: Reporter is ook een politieke film met (40 jaar later nog altijd een actueel thema) een subplot over vrijheidsstrijders die wapens kopen om hun (onderdrukkende) regering omver te kunnen werpen. Geen gemakkelijke film, maar wel een mooi verhaal en uitermate sterk in beeld en montage.

INteressante theorie en best begrijpelijk, maar ik ben het er persoonlijk volstrekt mee oneens. Juist het nauwelijks tonen van diepgaande emoties maakt de rol vertolking door Nicholson zo realistisch en geloofwaardig. Anders dan de manier waarop O'Toole dat deed in LoA, absoluut, maar zeker niet minder effectief. Integendeel. J kunt namelijk gemakkelijk ordelen dat O'Tool het er wellicht iets te dik op legde.

Had Nicholson zijn rol meer extravert vertolkt, dan was het voor mij minder geloofwaardig, minder reeel en veel minder effectief geweest. Maar goed, dit is mijn mening, voor wat het waard is.

"Psychologisch dieper" hoeft voor mij niet noodzakelijk "extraverter" te zijn, mjk87.

Niet noodzakelijk nee, maar bij Nicholson heb ik dat wel vaak. Al moet ik One Flew Over weer nodig eens zien, want daar heeft hij dat wel. En een Pacino in Scent of a Woman heeft dat ook.

Gezien toen deze film uitkwam, ik herinnerde m niet meer zo. Film is nu volkomen verouderd, sloom en wat speelt die Maria Schneider toch beneden alle peil. En die dialogen, echt om te huilen. Toeristische plekjes bezoeken in Barcelona, kabelbaantje, Gaudi, het is allemaal zo diepgravend. Echt vreselijk.

Ik volg je niet goed, Leo. Kun je wat nader toelichten wat je bedoelt?