What Ever Happened to Baby Jane? (1962)

Erg fraaie klassieker. Sinister en spannend en tegelijkertijd over de top en zwartkomisch en die mix werkt erg goed. Mede dankzij Crawford, het script en vooral Davis.

Mooi einde, al deed het me wel denken aan een andere film met een nog mooier einde.

4.0*

P.S. Leuk om nu de film bij de vete te hebben gezien. Hilarisch idee dat Davis Crawford off camera gewoon door bleef pesten.

Invalide vrouw (Joan Crawford) wordt geterroriseerd door haar zus (Bette Davis) met wie ze samenwoont. Davis zet een echte duivelin neer voor wie niks te gek is om haar zus helemaal gek te maken. Echt spannend is de film niet maar wel interessant, vooral door de topprestatie van Davis. Je gaat ook wel meeleven met de zielige zus voor wie geen uitweg mogelijk lijkt.

Waanzinnig goede film met fantastische acteerprestaties. Met name Davis is angstaanjagend goed, maar Crawford doet weinig voor haar onder. Ook de rest van de cast doet het heel goed. Verder is het opnieuw met name de regie van Aldrich en het camerawerk dat deze film naar eenzame hoogte brengt. Geweldige onderhuidse spanning, veel memorabele momenten en dus geweldig in beeld gebracht. 4,5 sterren en een plek in mijn top 100. Ik wil meer zien van Aldrich, Kiss Me Deadly was ook te gek.

Ai dat eerste uur moest ik moeite doen om erin te komen, maar in het tweede uur gaat het roer volledig om. Behoorlijk goede spanningsopbouw en steeds meer mooie shots en belichting en sterke scenes. De vrouwen hebben echt een enorm 'powerful' uitstraling in deze film, niet alleen Baby Jane maar ook de huishoudster bijvoorbeeld. Fantastisch acteerwerk, alleen die bolle Engelsman hangt er maar een beetje bij.

Het enige wat me in dit soort films vaak tegenstaat is de orkest-score die bij elke handeling een hoop synchroonlopend kabaal uit je luidsprekers moet knallen. Buiten dat is het laatste deel echt genieten van het dreigende en onvoorspelbare gedrag van Baby Jane. Het 'label' horror vind ik overigens wel onterecht, veel eerder thriller.

Geweldige thriller met fantastisch acteerwerk!

Laat ik maar gelijk beginnen met te zeggen dat ik dit echt een zeer goede film vond. Vorige week heb ik kennis gemaakt met het werk van Aldrich, maar deze tweede film die ik zie van hem, heeft mij pas echt weten te overdonderen.

Dat is mede te danken aan de twee hoofdrolspeelsters, die beiden voortreffelijk acteerwerk leveren. Ik was vooraf al bekend met de persoonlijke vete die de twee voor, tijdens en ook na deze film hadden. Dat geeft deze film nog een extra lading mee, zeker als blijkt dat de een de ander in de film moet treiteren. Bette Davis maakt op mij nog de meeste indruk. Wat zet zij een eng personage neer als de compleet gestoorde Jane, die echt op alle punten weet te overtuigen. Brrrr wat een eng mens is me dat zeg. Dan zou je haast vergeten dat Joan Crawford ook gewoon ontzettend goed acteert. Zij moet als Blanche wat meer ingetogener spelen, maar doet dat voortreffelijk. Ik had op een gegeven moment echt medelijden met haar. Het lijkt er haast op dat de twee vrouwen doordat ze elkaar niet konden uitstaan elkaar naar grote hoogten stuwen.

Verder natuurlijk ook een compliment voor Aldrich, want je moet het maar durven om twee van zulke feeksen, naast elkaar in een film te zetten. Dat lijkt me niet gemakkelijk om daar mee te werken als regisseur zijnde. De regie van Aldrich is trouwens ook meer dan in orde. Hij weet van de onheilspellende momenten goed gebruik te maken, door de cinematografie ook te voorzien van veel schaduwen, wat de duistere en naargeestige sfeer van de film absoluut ten goede komt.

Verder was ik uiteindelijk ook enorm benieuwd naar het einde. Het moment waarbij Blanche aan Jane vertelt, dat Jane onschuldig is aan haar handicap, vond ik echt een meesterlijk moment. Als je erover gaat nadenken, geeft het de film als het ware nog meer impact mee. Ja ik ben erg onder de indruk van deze film, dat moge duidelijk zijn. Vooralsnog geeft ik de film vierenhalve ster, maar ik sluit niet uit dat er in de toekomst nog een halfje bijkomt.

4,5* dik

Wat een geweldige actrice is Bette Davis toch! Net als in het minder bekende The Nanny wordt zij hier opgevoerd als een überslecht mens dat een kwelduivel is voor haar tegenspelers. Een flink deel van de onderhuidse spanning in What Ever Happened to Baby Jane? wordt dan ook versterkt door haar enge grimassen en schelle stem. Daarnaast krijgen bepaalde scènes door het dynamische camerawerk een zenuwslopend effect. In dat opzicht doet de film wat denken aan Polanski's Repulsion (ook in zwart-wit en ook uit de jaren '60 en ook over twee zussen).

In tegenstelling tot wat we tegenwoordig doorgaans voorgeschoteld krijgen door gehaaide producenten en ongetalenteerde eendagsregisseurs is dit een horrorfilm die steunt op een sterk script, goede vertolkingen en scherpe dialogen. Erg veel gebeurt er niet, maar de zorgvuldige opbouw laat je als kijker mee groeien in de zieke relatie van de twee zusters, gevoed door afgunst, jaloezie en obsessief gedrag. Bij vlagen erg spannend, soms een tikkeltje gestoord en eindigend met een zwartgallig slot dat op het netvlies gebrand blijft.

Een huiveringwekkend spektakel met een aanzienlijke dosis (psychologische) wreedheid. Een duivelse kwaadaardigheid wordt geïncarneerd in de persoon van Jane, die toen ze klein was zong en danste en het talent leek te hebben van een wonderkind, maar spoedig de gunst van het publiek verloor, om later vast te stellen dat haar zus Blanche in de filmwereld meer succes oogstte dan haar. Vele jaren later is Blanche evenwel verlamd en afhankelijk van haar. Er werd verteld dat Jane haar had aangereden en haar uit jaloezie opzettelijk kreupel had gemaakt. Nu is Blanche van de bekommernis van Jane afhankelijk, en Jane ontpopt zich als een echte monsterachtige feeks, die drinkt, scheldt en haar zus op alle mogelijke manieren het leven zuur maakt. Bette Davis is grotesk als Jane wat tot uiting komt in de misdadige krankzinnigheid en ziekelijke jaloezie die ze uitbeeldt.
Het einde is verrassend, wanneer je vaststelt dat ook de sober acterende Joan Crawford (Blanche), waarvoor je als kijker medelijden had in de film in feite door haar leugens even cynisch en wreedaardig is. Zij heeft haar zus immers zo lelijk gemaakt, door haar met onterechte schuldgevoelens op te zadelen. Eigenlijk is deze prent een uiterst realistisch drama waarin je de psychische wreedheid als een ware gruwel ervaart. Het camerawerk doet je dan weer denken aan een Hitchcock. De film is prachtig geregisseerd en gefotografeerd en laat door de intensheid waarmee de cast acteert en de sterke dialogen een zeer diepe indruk na.
Nederlandse titel bij bioscooprelease : "Wat is er toch van Baby Jane terechtgekomen?"
De film is nu uit op Blu-ray in de States maar momenteel erg duur in vergelijking met de tegelijk uitgebrachte DVD.
Voor enkele screenshots en een uitgebreide vergelijking.

Akelige Bette Davis hier als krankzinnige en zwaar aan de drank zijnde voormalig kindsterretje Baby Jane...niet helemaal vrij van wat overacting terwijl Joan Crawford zich af en toe wel heel gewild laat slachtofferen.

Wel een paar hele fijne suspense-scenes en een klassiek eind.

Desalniettemin niet de beste Robert Aldrich film (ook bij lange na niet z'n slechtste).

Ok na The Nanny en Hush hush sweet Charlotte ook deze film gezien, waarin Bette Davis nog maar eens de rol speelt van een gestoord mens. Zo een rol lijkt echt wel op haar lijf geschreven. Gedurende de hele film had ik medelijden met het karakter van Joan Crawford, maar op het einde, ohlala wat een ontknoping. Ik vond die andere films wel spannender moet ik zeggen. Deze vond ik bij momenten toch ietsje te langdradig. Desalniettemin geef ik een goede score.

Intense film hoor. Twee oudere acteerkanonnen (Bette Davis en Joan Crawford) zijn hier op hun best als twee zussen, waarvan hun omgang is afgegleden naar een triest niveau. Crawford zit in een rolstoel en wordt verzorgd door Davis, die een en al gestoord is en haar eigenlijk mishandelt. De spanning is voelbaar en wordt alsmaar sterker tussen hen. Spannende en goede film dus, zeker qua afloop!

Ik vond het eigenlijk wel erg goed. Erg over de top natuurlijk, aangedikt acteerwerk. Ook de muziek is wat dik aangezet bij vlagen met dat "I've written a letter to daddy"-deuntje wat steeds vaker terugkomt. Maar het past toch wel binnen de sfeer van vergankelijkheid van roem, de altijd actuele downfall van kindsterretjes, onderhuids groeiende spanning en woede en de totale afhankelijkheid van een gek. Nog voor Michael Jackson waren sterren die nooit volwassen zijn geworden dus al een thema.

Veel memorabele momenten ook en een mooi eind. Eigenlijk allemaal erg geslaagd. 4*

Uitstekende film over een verlamde vrouw die door haar zus wordt opgesloten in de slaapkamer. Deze psychologische thriller over de rivaliteit tussen twee zussen heeft een goed opgebouwd verhaal en twee boeiende personages. Sterk acteerwerk waarbij Bette Davis een memorabele rol weet neer te zetten.

Bette Davis zal me nooit liggen, maar hier speelt ze toch een mooie rol. En met de prachtige Joan Crawford tegenover haar, wordt de film gedragen door twee sterke filmdiva's. Het verhaal ligt in de lijn van het latere boek Misery van Stephen King, dat misschien wel z'n inspiratie hier vandaal haalde. Zoals wel meer films, series en boeken. De makers wilden een film maken die hetzelfde effect had als Psycho. Deels is dat wel gelukt. Op haar eigen manier is What ever happened to Baby Jane, een klassieker geworden in de filmgeschiedenis.

De film zelf is misschien wel wat gedateerd. Dergelijke stijl werkt niet helemaal meer. En ook al hou ik van oude cinema, had ik een eerder subtielere aanpak gewild om dan groots uit te pakken bij de finale. Gelukkig zijn Davis en Crawford goed bezig, zodat het toch enigszins boeiend wordt. Dit moet zeker in haar tijd een grote impact gehad hebben. Een film die me niet helemaal ligt, maar toch wat blijft hangen en enkele mooie acteerprestaties kent. Misschien niet voor iedereen bestemd, maar evengoed een film die je niet zomaar mag voorbijgaan.

Terecht dat Kim Carnes een nummer over Bette Davis' ogen heeft gemaakt / gezongen. Alleen na deze film verdient ze dat al met die doodenge kijkers van haar. Memorabele rol. Had het allemaal nét even wat anders verwacht met deze 'What Ever Happened to Baby Jane?'. Het genre horror had ik niet eens opgemerkt, maar de film is bij vlagen echt wel die vermelding waard. Met dank aan Davis. Nou mag de prachtige rol van Crawford niet worden vergeten natuurlijk. Mooie rol ook. Zit je daar wat opgesloten.

Enige wat ik echt op deze prent heb aan te merken is dat het qua geloofwaardigheid nogal makkelijk doet. Crawford had veel makkelijker / eerder contact kunnen zoeken met de buitenwereld / de buurvrouw. Buiten dat om is dit genieten geblazen. Bij vlagen eng, constant spannend. Mooi geschoten plaatjes van L.A. in zwart-wit. Erg mooi. De duidelijk aanwezige zwarte humor past, vreemd genoeg, precies in het totaalplaatje. Het thema wordt angstaanjagend goed gebracht - zie Davis aan het einde van de film kasteeltjes bouwen op het strand. Nooit echt kind geweest. Ja, vond dit een bijzondere en erg goede film.

Prachtige rol van Bette Davis in een goed gemaakte film. De thrillerelementen waren soms wel wat cliché en het laatste half uur wordt het een beetje langdradig.

Dit is zo'n film die vanaf het begin op de zenuwen werkt. Wellicht ook door de tergende rol van Bette Davis: wat voor persoonlijkheidsstoornis dit precies moest voorstellen weet ik niet, maar vond het psychologisch totaal ongeloofwaardig en overdreven, en voor het acteerwerk geldt hetzelfde. De intrige van What ever happened to baby Jane is heel pover, met name omdat Blanche te passief is en de bijpersonages die worden opgevoerd om de spanning van een mogelijke ontsnappingsroute te creëren, niet echt hun best doen. Een verdere bron van irritatie wordt gevormd door de bijna voortdurend aanwezige muziek.

Als je het mij vraagt is dit dus niet zozeer verouderd (Les diaboliques en Psycho bewijzen afdoende dat er in die periode uitstekende psychologische thrillers gemaakt werden) maar gewoon slecht.

Vergane glorie, waangedachten, obsessie, psychische gestoordheid...het zit in deze film, het verhaal van twee rivale zussen uit de show-en filmwereld.

Bette Davis en Joan Crawford zorgen voor het vuurwerk, zo heftig dat de film bij momenten erg akelig en benauwend aandoet.

Oogt in mijn ogen wat thetraal wat amper iets afdoet van de toch nazinderende prestaties van beide hoofdrolspeelsters.

Toch had ik er iets meer van verwacht. Niet zo direct op filmisch vlak (beeldvorming, decors...zitten goed) maar had niet zo'n extreme personagetekening verwacht.

Bette Davis en Joan Crawford hoefden zich weinig in te leven in hun rollen in Robert Aldritch's 'What Ever Happened To Baby Jane?' Ze haatten elkaar ook in real life met de grootst mogelijke intensiteit. Mede daardoor (?) vliegt de film soms bijna uit de bocht maar de spanning is groot genoeg om de aandacht tot het eind vast te houden.

Horrorklassieker.

Al kan je bij het genre horror wel een aantal vraagtekens plaatsen. Veel meer dan een uit de kluiten gewassen thriller is het niet. De grens tussen beide genres is soms redelijk dun, maar geen idee wat deze film tot horror zou bombarderen.

Al helpt het ook niet dat ik maar weinig affectie kon opbrengen met wat er zich afspeelde. Het deed me wat denken aan Sunset Blvd, maar dan met een wat grimmiger plotje. Subtiliteit kan je de film zeker niet verwijten, jammer genoeg zijn de larger than life personages niet zo heel interessant.

Vooral Davis weet geen indruk te maken, wat een probleem is gezien haar personage voor alle dreiging moet zorgen. 't Is een droef karikatuur waarbij mij niet helemaal duidelijk werd waarom ze nu zo overpowerend zou moeten zijn. Het twistje op het einde (jaja, hadden ze toen ook al) voegt maar weinig toe, behalve dan aan het dramatisch aspect, dat zoweer nog slechter uit de verf komt dat de horror.

Visueel valt er niet veel te beleven, de soundtrack is vooral aanwezig. Naar goede gewoonte duren dit soort films ook nog eens veel te lang, waardoor het allemaal nog wat meer op de zenuwen gaat werken.

Geen beste kennismaking met Aldrich.

1.0*

Spannende thriller over vergeten kindersterretje Baby Jane waarbij jaren later de stoppen zijn doorgeslagen. Helaas voor haar invalide zus Blanche is ze volledig afhankelijk van de instabiele Jane. Het geheel deed me sterk denken aan Misery van Stephen King, ook al zo'n goede film.

In het echt konden Bette Davis en Joan Crawford blijkbaar ook niet goed door één deur en dat is naar mijn mening goed naar de film vertaald. Als horror een gezicht heeft dan is het het smoelwerk van Davis wel. Fantastisch geacteerd, wat een creep. De onvoorspelbaarheid, het schizofrene gedrag, de schelle stem, de woede-uitbarstingen en de ogen die uit haar kop poppen; het is geen oma waar je voor de gein even op bezoek gaat. Ook de belichting valt daarbij op wat haar gezicht nog enger maakt.

Maar ook Joan Crawford zet een goede rol neer. Ik kreeg al snel met haar te doen, zo hulpeloos en gevangen. Het einde met de twist miste echter wel zijn uitwerking. Voor mijn gevoel is Crawford nog steeds het slachtoffer van de gruweldaden van haar zus. Maar eens een keer meer opzoeken van Davis, zoals The Nanny en Hush...Hush, Sweet Charlotte.

Fraaie film met een behoorlijk tempo en waarvan de kwaliteit al vanaf de eerste minuut ervan afspat. Deze boeiende thriller met als rode draad de jaloezie tussen twee zussen die elkaar nodig hebben weet over de volle lengte te boeien zonder in te zakken. Het lijkt me ook een beetje een aanklacht richting de filmwereld voor wat betreft hoe er toen met kindersterren werd omgegaan. Bijna 4* die het nipt verliest door de wat zwakke laatste scene.

Een klassieker dat de tand des tijds met zeer veel glans heeft doorstaan. Een geweldig acterende Bette Davis (geen oscar?!) in een goed geregisseerde film. De toch wel verrassende plotwending op het einde laat je ook nog eens met verstomming achter. Toppertje!

What Ever Happened to Baby Jane? verteld het verhaal over twee zussen. Een van hen was ooit de populaire kindster Baby Jane. Het succes van Baby Jane zou echter niet lang duren. In de jaren '30 werd haar zus Blache een succesvolle actrice. Door een tragisch ongeluk is Blanche invalide geworden en moet Jane voor haar zorgen. De van jaloezie verbitterde Jane heeft haar zus nu precies waar ze haar hebben wil.

Een van de redenen waarom de film zo sterk overkomt was misschien wel omdat de twee hoofdrolspeelsters elkaar in werkelijkheid nog meer haatte dan de personages deden. Al zouden de rollen eigenlijk omgedraaid moeten worden, gezien Crawford bijzonder jaloers was op het Oscar-record van Davis en zowel tijdens de productie als daarna, alleen maar hatelijke dingen over Davis gemaakt heeft. Zo zou ze gezegd hebben dat Davis er zo oud uit ziet dat ze haar moeder had kunnen zijn. Op haar beurt zou Davis Crawford een keer echt geschopt hebben in de betreffende scène.

Waar Crawford het verschrikkelijk vond om als een oude gebroken vrouw in de film te moeten verschijnen, wilde Davis zo overtuigend mogelijk in de rol van alcoholische uitgebluste actrice kruipen. Persoonlijk vond ik Crawford maar braafjes en niet heel bijzonder spelen, hetzij zeker niet slecht. Bette Davis daarentegen was weergaloos als de verbitterde vrouw, die tegelijkertijd hopeloos vast wil houden aan haar jeugd.

Je zou haast niet geloven dat de film niet van Hitchcock was. Het claustrofobische, de suspense en het einde waar de politie zich toevallig bevind op het strand waar de twee voortvluchtigen zich bevinden, het is allemaal heel erg Hitchcockiaans. Hitchcock was overigens wel gevraagd om de film te regisseren, maar wees af omdat druk bezig was met The Birds.

Later zou het claustrofobische van het invalide zijn nog beter worden vertolkt in Misery. Hier zijn de achtergronden dan weer beter gedaan. Er is geen sprake van slachtoffer en dader. Beide zussen hebben reden elkaar te haten, beide zijn schuldig en beide zijn slachtoffer.

Psychologische horror waarbij de angst komt van zus Blanche die niet weg kan vluchten voor zus Jane. Nu staat of valt dit soort werkjes met hoeveel binding er is of hoe afstotend de actrice(s) in kwestie zijn. In mijn geval viel dat vies tegen! Dit begon eigenlijk al aan het begin toen ik kindsterretje Baby Jane een paar verschrikkelijke liedjes hoorde zingen. Dat deed me vooral denken aan; Wilma Ook een meisje dat een weinig fortuinlijke levensloop had.

Eenmaal volwassen zal je toch denken dat het beter zal gaan worden. Echter dit bleek een illusie. We krijgen namelijk Bette Davis te zien. Nu weet ik niet of deze manier van acteren ook synoniem staat voor haar andere rollen maar ik zag hier vooral een aanstellerige Diva. BAH! Bij vlagen deed ze me denken aan Meryl Streep en dat is voor mij zeker geen goede aanbeveling. Daarnaast kon ik ook niet met Joan Crawford meeleven omdat ik steeds maar me eigen zat af te vragen waarom iemand die rijk was nooit geen lift in haar huis heeft laten bouwen. Ook bij de twist aan het einde had ik zo mijn vraagtekens.

Wat ervoor mij dus restte was alleen maar redelijk goed uitziende zwart-wit cinematografie waar ik me 134 minuten te lange minuten doorheen moest worstelen.

Vond het altijd al een intrigerende filmtitel, en heb nu dan Whatever Happened to Baby Jane gezien. Aldrich toont zijn zwartgallige visie op Hollywood weer en wordt daarin ondersteund door twee legendarische actrices, allebei inmiddels op een leeftijd dat de studio's wat minder vaak bellen. Zowel Davis als Crawford zijn niet bang hun lelijke kant te laten zien en vooral Davis slaagt daar glansrijk in als morsige, uitgerangeerde alcoholiste met overgewicht. Haar uiterlijk, vuilspuiterij en maniakale gedrag moeten toch wel wat wenkbrauwen hebben doen fronsen in '62. Grappig hoe Aldrich haar duidelijk bitch laat zeggen maar het geluid overstemt met dat irritante belletje (Blanche was eigenlijk ook best irritant).

De film kent daarnaast leuke bijrollen, met name de pianoman Edwin- Aldrich had hier natuurlijk ook een wat neutraler personage kunnen kiezen, maar dat hij juist zo'n groteske figuur die zelf ook vol complexen zit laat opdraven draagt alleen maar bij aan het groeiende ongemak. Het script heeft misschien wat onvolkomenheden, maar ik heb toch de hele duur geboeid gekeken, en het einde was natuurlijk prachtig. Deed ook denken aan Sunset Boulevard, een film die ik nog wel wat hoger aansla. Tot nu toe mijn favoriete film van Aldrich, van wie ik tot voor kort alleen The Dirty Dozen kende, maar ik ben bezig met een kleine inhaalrace.

Degelijk.

De zussen Jane en Blanche staan elkaar naar het leven nadat Blanche verlamd is geraakt en Jane voor hen beide moet zorgen. Baby Jane kijkt vol afgunst naar de succesvolle carrière van haar zus en gaandeweg gaat ze Blanche die geen kant opkan steeds slechter behandelen. Leuk! Ware het niet dat de film een ontzettend conventioneel verloop kent en ook nog eens veel te lang duurt. Betty Davis en Joan Crawford spelen allebei naar hun kunnen al zij het net wat te theatraal. Het lukt ze in ieder geval makkelijk om de film te dragen en dat is maar goed ook want de bijrollen zijn niet om over naar huis te schrijven. Het komt de film ook niet ten goede dat de personages vaak geen logische keuzes maken. De horror blijft jammer genoeg ook binnen de lijntjes. De statische cinematografie draagt bij aan de claustrofobische sfeer, maar is op zichzelf niet genoeg om 2 uur en een kwartier te blijven boeien.

Creepy sfeervolle film over de strijd tussen de twee zussen Joan Crawford en Bette Davis, met respectievelijk een fysieke beperking en een persoonlijkheidsstoornis. Goed script, prima acteerprestaties, mooie fotografie. Het thrillerelement wordt in deze vrij lange film doorbroken met de ietwat komische scènes rond Victor Buono, zeer welkom wat mij betreft.
Opvallend dat de film voornamelijk bevolkt wordt door vrouwen: naast de twee zussen zijn belangrijke rollen weggelegd voor de buurvrouw, de poetsvrouw en de moeder van V. Buono. De mannen komen er in deze film eerder bekaaid af. Victor Buono speelt de rol van een moederskindje die de zaak niet bepaald vooruit helpt, heeft ook weinig 'mannelijke' kenmerken.
Het gegeven van de film in de film, waarin de echte carrières van Davis en Crawford verweven, alsook de real life animositeit tussen beide actrices, draagt eigenlijk alleen maar bij aan het kijkplezier.
Te bekijken sixtiesklassieker.

“My name is Jane Hudson. Maybe you remember me? I'm Baby Jane Hudson.”

Wat is Bette Davis toch een geweldige actrice. Ik vraag me af of What Ever Happened to Baby Jane? wel had gewerkt zonder Davis’s inbreng, want het is haar acteerwerk dat de film boven de middelmaat doet uitstijgen. Een bepaalde twist tegen het einde op het strand mag er ook wezen, en het zorgt ervoor dat je alles wat er aan vooraf ging toch opeens met andere ogen gaat bekijken.

Joan Crawford acteert wat vlak en wordt overschaduwd door Davis, maar dat kan natuurlijk ook aan de rol liggen. Het verhaal is niet heel bijzonder en kent wat plotgaten (de lange speelduur is ook problematisch), maar toch bleef ik geïntrigeerd kijken naar Jane en haar psychopathische en manische acties en gedachten.

Film waar wel meer in zat als de speelduur een stuk korter was en als Blanche niet zo'n gemakkelijke prooi was. "Roep dan toch op je buurvrouw" dacht ik enkele keren.

Al bij al is de film redelijk spannend en wordt het nergens echt saai.

Net niet.

Ik had er vooraf maar weinig zin in. Een film uit 1962 die 134 minuten duurt, je moet er natuurlijk een beetje voor klaar zitten. Gelukkig wist ik totaal niet wat me te wachten stond. Ik heb veel klassieke horrorfilms gezien, maar deze was al die tijd onopgemerkt gebleven. Gelukkig heb ik alle spoilers tot dusver ontweken, maar niet dat het veel van de film overigens had geruïneerd als ik deze wel wist.

Ik heb wel een paar afbeeldingen gezien van de film, waar met name Davis me de stuipen op het lijf joeg. Wat een eng gezicht, echt geweldig gedaan. Helaas, eenmaal ze met spreken begint, is daar niet al te veel meer van over. Ik vond dat Aldrich haar eigenlijk wat teveel persoonlijkheid en vooral komische scenes gaf. Uiteraard is dat een controversiële en tegendraadse mening en ik weet maar al te goed dat dit dan een deel van het verhaal teniet had gedaan mochten deze dingen verminderd zijn. Toch wil ik nog even toevoegen dat de film er wel een stuk enger, mysterieuzer en spannender mee had kunnen zijn, want echte "Nightmare Fuel" zat er wel in.

Davis en Crawford houden elkaar mooi in evenwicht. Twee bijzonder sterke acteerprestaties die soms wat theatraal, maar over de grote lijn overtuigend uitpakken. Ze konden in ieder geval allebei moeiteloos mijn aandacht vasthouden. Dat Davis er met de prijs vandoor ging verbaast me echter niet, die speelt toch een veel complexer en uitbundiger personage dan Crawford. Waar het verhaal heenging vond ik wat teleurstellend (ik had een veel knapper einde verwacht), maar dit voldoet uiteindelijk wel.

134 minuten moeiteloos aan de buis gekluisterd. Bij vlagen creepy, maar in het algemeen is dit op de dag van vandaag moeilijk nog een horrorfilm te noemen. De situatie escaleert wat te snel en het zijspoor van Buono vond ik als komische interruptie eerder misplaatst, maar dat wil niet wegnemen dat de film goed in elkaar zit, een aangenaam tempo kent en twee hoofdrolspelers heeft die acteren alsof ze elkaar perse moeten overstijgen uit haat (en dat zelfs letterlijk probeerden).

P.S. Toen Davis Crawford naar bed probeerde te slepen hoor je wellicht stenen in de audio. Dat zou moeten kloppen, want Crawford stak er een aantal in haar jaszak om het Davis extra moeilijk te maken. Ze hadden tenslotte een hele lange ruzie, dus die twee deden er alles aan om elkaar het leven zuur te maken.