Zwartboek (2006)

Deze film had ten tijde van uitkomen Nederland in haar greep, eindelijk weer een film van Hollandse bodem van onze internationale regisseur Paul Verhoeven, dan hoop je op een speelfilm van internationale allure die toch een beetje eigen identiteit behoudt, met ander woorden, soms moet het nog wel een beetje oubollig zijn in de beste Nederlandse traditie.
Dat laatste daar slaagt de film maar een beetje in, denk maar aan de scene waarin de verzetsstrijders zich voorbereiden op een actie, maar er is natuurlijk altijd tijd voor een borrel. maar voor de rest is dit een prima speelfilm.
Het verhaal doet denken aan de verhalen die ver na de oorlog opdoken over de Velser affaire en over King Kong Lindemans.Het verhaal ontwikkelt zich goed, ondanks het tempo van de film. De acteerprestaties zijn prima, op 2 na. Wat doen die Zeelenberg en de Mol in vredesnaam in deze film, ze zijn net zo geloofwaardig als Andre van Duin die de rol van John Wayne overneemt in the Searchers.
Ik denk wel eens dat ze iets wisten over sommige producenten of misschien wel Paul Verhoeven anders hadden ze nooit een rol gekregen.
De rest van de cast levert prima prestaties met voorop van Houten, Hofman, Koch en de Lint.
De actie is goed gedoseerd en geloofwaardig, behalve het moment waarop de verrader moet worden neergeschoten, maar goed dat is dan niet anders, maar zorgt er wel voor dat ik de film niet hoger waardeer. Anders was het wat mij betreft bij die andere oorlogsfilm van Verhoeven in de buurt gekomen, nu blijft het bij een 3,5

Zwartboek

Deze film van Paul Verhoeven verveelt geen moment en dat is iets wat van weinig films kan gezegd worden. Er gebeuren steeds nieuwe dingen, het verhaal rijdt verder aan het tempo van een trein, een goede snelheid dus, niet te snel en niet te traag.

De hoofdrol is voor Carice van Houten die een Joodse vrouw speelt en hiervoor beheerst ze vlot 3 talen en gooit ze al haar emotionele en lichamelijke troeven in de strijd.

De scène met de insuline vond ik schitterend, deze verwijzing kwam al eerder aan bod in de film en dan gebeurt het nog echt met Ellis (Carice van Houten) en die Nederlander. Zulke scenario's geven voor mij een meerwaarde.

Een prachtig Nederlands(talig) meesterwerk toch wel. Bovendien ben ik allesbehalve een fan van films die gaan over WO II, maar Paul Verhoeven is wel een regisseur die me kan bekoren.

Als je over Nederland en film praat, dan heb je het onvermijdelijk over Paul Verhoeven die verschillende meesterwerkjes achter zijn naam heeft staan. Verder heeft Nederland, met uitzondering misschien van Dick Maas, Famke Janssen en Rutger Hauer niet zoveel te bieden. Deze film is totaal weer iets anders dan Starship Troopers wat de kwaliteiten en de internationale allures van de man aantoont. Dit is een schitterend oorlogsdrama met een uitmuntende Carice van Houten in de hoofrol, ongetwijfeld de beste Nederlandse actrice ooit. Alleen jammer van dat Nederlandse accent in het engels haha (je haalt er de Nederlanders zo uit). 5 sterren

Voor mij is dit de beste Nederlandse film. Zit een mooi en spannend verhaal in met een onverwacht einde. Sneu dat Müntze alsnog de doodstraf krijgt . Ze hebben het decor erg mooi aangepast aan de jaren 40. Acteerwerk van Johnny de Mol was wel lachwekkend. Gaaf om te zien dat er gefilmd is bij de strokartonfabriek in Scheemda dat niet zo ver van mijn woonplaats af is.

Na een Hollywood-avontuur dat eindigde met drie onsuccesvolle producties besloot Paul Verhoeven om terug te keren naar zijn geboorteland. Zwartboek werd daarmee de eerste Nederlandse film van Verhoeven in ruim 20 jaar. In totaal heeft de film bijna 18 miljoen euro gekost. Omdat buitenlandse financiers laat waren met betalingen konden crew-leden niet worden betaald, wat tot stakingen en een bijna-faillissement van de studio leidde.

Waar Soldaat van Oranje vooral de heroïsche kant van het verzet liet zien is alles in Zwartboek een stuk minder zwart-wit. De film verteld het verhaal van een joodse onderduikster die tegen het eind van de oorlog bij het verzet komt als tijdens een mislukte actie haar familie wordt gedood. Het verzet wil dat ze de Hauptsturmführer verlijd en als spionne werkt...

Het idee voor Zwartboek kregen Verhoeven en Soeteman al toen ze research deden voor Soldaat van Oranje en onder meer ontdekte dat enkele verzetsleden na de oorlog ter dood waren veroordeelt voor hoogveraad en dat er in Amsterdam na de capitulatie nog twee Duitsers ter dood zijn veroordeeld door hun superieuren omdat ze wilde deserteren. De film vertoond daarnaast ook duidelijk invloeden van W. F. Hermans' De Donkere Kamer van Damokles en Alfred Hitchcock's Notorious. Het research is erg goed gedaan en zodoende is de film behoorlijk historisch correct. De uniformen kloppen allemaal, alleen de data kloppen niet helemaal (Nederland was al bevrijd toen Hitler jarig was) en schijnbaar waren de Canadese vlaggen toen anders. Ik snap opzich wel dat mensen de film onwaarschijnlijk vinden, want dat is het ook wel een beetje (de trekschuit en dergelijke) maar Nederlanders kunnen daar ook zo'n probleem van maken (ontzettend kinderachtig van Alex van Warmerdam overigens).

Carice van Houten acteert in het Nederlands, Duits en Hebreeuws en zingt daarnaast zelfs. Thom Hoffman, Derek de Lint, Peter Blok, Michiel Huisman en Frank Lammers speelde daarnaast ook sterk. Sebastian Koch, Waldemar Kobus en Christian Berkel deden het dan weer sterk als de Duitsers. Daarnaast zit de film boordevol cameo's van bekende Nederlandse koppen. Een beetje storend om op emotionele momenten Theo Maasen of Johny De Mol te zien, maar buitenlandse kijkers merken daar toch niets van. Later zou trouwens een groot deel van de cast in het Amerikaanse Valkyrie spelen.

De film is zeer professioneel geschoten waardoor hij haast on-Nederlands aandoet. Wederom enkele knipoogjes naar Hitchcock in het camerawerk tijdens de shots van de "MacGuffins" (het zwarte boek en het flesje insuline). De Britse componiste Anne Dudley voorziet de film van een prachtige orkestrale soundtrack.

Bizar dat Verhoeven hierna niet gewoon doorgegaan is met magistrale Nederlandse films maken en zolang niets van de grond heeft gekregen. Het in Frankrijk gemaakte Elle was wel redelijk, maar de beste man kan zoveel beter. Dat Zwartboek ook in het buitenland populair is begrijp ik erg goed, het is zeer zeker een van de allerbeste films die in ons land gemaakt is.

Alweer 12 jaar oud, maar nog steeds een dijk van een film. Wat zeg ik de beste film ooit die in Nederland is gemaakt. Een vleugje romantiek, een degelijk plot, spanning, Duitse acteurs dus wat wil je nog meer. Geloofwaardig? Dat niet, maar dat was de insteek van deze film ook niet. Het is gewoon een spannende oorlogsfilm geworden met van alles en nog wat. Het is geen Untergang. Dus het hoeft ook allemaal niet zo realistisch gemaakt te worden. Er zijn toevalligheden, waarvan ik ook denk dat had niet gehoeven. Heb genoten van de acteurs. Ja ook van onze Jumbo man die maar een monotone stem heeft. Dat de een beter speelt dan de ander maakt mij niet uit. De hoofdrolspelers zijn gewoon top. Carice niet genoeg Joods lees ik hier. Tja alle katholieken zien er ook hetzelfde uit. En we zijn bezaaid met topacteurs dus genoeg keus zou je zeggen. NOT. Carice kan acteren en zingen en heeft de juiste uitstraling voor dit soort films. Nu ik Zwartboek voor de tweede keer zie is natuurlijk het verrassingselement wat weg. Maar dat geeft maar aan dat hij nog goed in mijn geheugen staat gegrift. Het is ook een film waar je niet bij verslapt ondanks de wat lange speelduur. Misschien iets te lang op het eind, maar goed.

Beeld en vooral geluid zijn subliem. Ook al is ie alweer 12 jaar oud. Binnenkort ga ik Bankier van het Verzet kijken. Ander soort film, maar toch ook een degelijke film als ik de recensies mag geloven. O ja artikel 153 bestaat. Of ie ook mag worden uitgevoerd na de oorlog is mij niet bekend. Grappig is dat er ook een Pool tussen de Duitsers staat. Waldemar Kobus (Der Hauptmann 2017) Ook een zeer sterke rol. Er zijn weinig hele goede films in Nederland. Maar Zwartboek is zeker een uitzondering. Denk dat zelfs de Duitsers 'm goed vinden

Film 4.5

Beeld 4.5

Geluid 5

Extra's geen behalve de Engelse versie

Ok Verhoeven.

De duurste Nederlandse film allertijden met een budget van 18 miljoen. Voor Hollywood is het een lachertje, maar voor ons landje is het toch wel een hoop geld. En Verhoeven weet die ook wel goed te benutten, want visueel is het allemaal prima.

De goede keuze om het niet al te zwaar te maken, waarmee deze film toch een vrij vlotte toon blijft behouden. Van Houten is ongeschikt om de film te dragen en de dramatische scenes met haar zijn toch wel wat aan de matige kant. De Mol was al helemaal vreselijk, de scene met "Je vloekt! Godslasteraar!" was uitermate zwak.

Verhoeven tovert nog wel actievolle scenes op het scherm hier en daar, maar doet dit eigenlijk net iets te opvallend, waardoor je het na de eerste keer gezien te hebben niet meer onverwacht aankomt in andere scenes. 145 minuten is een vrij lange zit, maar Verhoeven weet hem voor de rest wel optimaal te benutten.

Prima filmpje van eigen bodem, maar een toppertje vind ik hem dan ook weer niet. Soms te ongeloofwaardig in het verhaal maar ook vrij ongeloofwaardig acteerwerk. De Duisters spelen hier de Nederlanders er gedeeltelijk uit. Voor de rest prima, krijgt absoluut een voldoende.

Voor volk en vaderland

Een aantal jaar geleden heb ik pakweg al het eerste uur van Zwartboek gezien. Destijds mijn kijkbeurt noodgedwongen gestaakt, omdat het Duits in de versie die ik zag, niet ondertiteld werd. Het eerste uur was spannend genoeg om te blijven hangen wat tot gevolg heeft gehad dat ik de film een paar jaar later opnieuw opgepakt heb.

Hoewel ik het eerste uur wederom sterk vond, was ik minder te spreken over de tweede helft. Jammer genoeg bleef plottwist na plottwist zich aandienen en ging het allemaal veel te lang door. Het werd allemaal wel aardig spannend toen Rachel als Ellis aanpapte met de Duitse SD-officier Müntze maar de spanning was veel minder aanwezig toen hij eenmaal besloot om haar te gaan helpen. Ook vond ik het onbevredigend hoe Günther Franken aan zijn einde kwam. Deze sadist had veel bruter aan zijn einde mogen komen en het voelde een beetje gemakkelijk aan.

Wat Zwartboek echt de moeite waard maakt is het decor, wat tot in de puntjes verzorgd is en niet onderdoet voor een Amerikaanse productie. Ook het acteerwerk is (over het algemeen) zeldzaam goed voor een Nederlandse productie en krachtig is dat je als kijker ook echt door het verhaal meegevoerd wordt. Oh zo spijtig is het dus dat Zwartboek niet zijn gehele speelduur weet te boeien. Het is net of de regisseur steeds weer niet tevreden is en het verhaal steeds weer in een onverwachte richting probeert te ''sturen''. De focus had beter kunnen blijven liggen op Müntze, Franken en Rachel in plaats van teveel uit te wijden naar de andere personages. Doordat dit nu wel gebeurt duurt Zwartboek simpelweg te lang en had ik af en toe het idee dat de focus een beetje verloren ging.

3,0*

Eindelijk kan ik Zwartboek van mijn lijstje schrappen. Zeer knappe en naar verluidt dure productie naar Beneluxnormen. Zwartboek ligt wat in de lijn van die andere meer recente Nederlandse films Süskind en Riphagen over WOII, verzet, verraad en jodenvervolging.

Zwartboek is een spannende en intrigerende oorlogsfilm geworden waarbij geen enkele moeite werd bespaard naar actie, decor, kostuums, camerawerk en cinematografie. Ook de actrice Carice Van Houten deed het geweldig en is de echte ster van de film. Ingetogen, met daadkracht en emotioneel geeft ze het beste van zichzelf in de complexe rollen die haar personage zijn toebedeeld. Binnen een verzetsbeweging is het vanzelfsprekend dat er altijd wel eentje de mol is, zeker wanneer je propagandeert dat toeval niet bestaat. De film blijft ook daardoor van begin tot eind boeiend om te volgen. De personages zijn niet zwartwit en elkeen heeft zo zijn motieven om zus of zo te handelen.

Verhoeven heeft een realistische oorlogsfilm gemaakt. Misschien net iets anders dan dat hij zelf had gewild, maar het resultaat mag er best zijn. Zwartboek is een mooi oorlogsdrama met een vleugje onbereikbare liefde/romantiek. Geen Schindler’s list of The pianist, maar dat hoeft allerminst een schande te zijn.

Een film die nog nooit hoge ogen bij mij gegooid heeft, en dat ook nooit zal doen. Een gegeven wat ik opzich wel jammer vind, het is namelijk een film met grote potentie en cast, toch verliest de film zich in plat obsceen niets toevoegend gedrag en scènes, zijn er wat mij betreft teveel van die kleine ongeloofwaardige dingetjes die of script technisch of qua montage ronduit debiel zijn, ongeloofwaardige karakters en teveel kleine details die niet lekker lopen.

Opzich wordt er wel een meer dan prima tijdsbeeld gecreëerd. De vluchtroute door de Biesbosch, de vrachtwagen op alternatieve brandstof, kloppende uniformen en wapens op de Thompson na waar Hoffman mee rondzeult, geen wapen die normaliter door de SOE gedropt wordt in tegenstelling tot het andere normale Britse materiaal, het magazine Signal, prima beeld van de bevrijding met betrekking tot de aanpak richting collaborateurs en de moffenhoeren, de gevangenis waar de grootste angsthazen tijdens de oorlog de grootste sadisten na afloop zijn. Verder een erg goed detail, de ouderwetse Canadese vlag. Al met al is de aankleding meer dan prima, niet te vergeten de Duits sprekende Duitsers uiteraard die allen op hun beurt prima acteren.

Maar dan toch, van die vreselijke dingen, zoals de bommen uit de bommenwerper. Die ene komt nog geen twee meter van Huisman en Van Houten in het water en er overkomt hen eigenlijk niets. De volgende legt het onderduikadres in as, het gefluit is amper verstomd of de brandweer komt er al aan. Een glazen bol misschien? Wel handig natuurlijk. Hetzelfde fenomeen gebeurt rond het mislukte wapentransport. Ten eerste al waarom rij je zo hard? Dan zijn de wapens amper ontdekt, de agenten blazen op hun fluitjes en de moffen zijn er andermaal erg snel bij, te snel! Weer die glazen bol I guess...Dan het taalgebruik, accent loze boeren met keurig abn maar men bezigt wel allemaal Engelse termen als fixen, roadblocks, fieldsecurity en gebruikt Hoffman nog een Engelse term, die me even niet te binnen wil schieten, als hij de insuline controleert....tja...en dingen voor het verzet worden openbaar besproken te midden van andere mensen. Dan nog het ongeloofwaardige karakter Theo. Een verzetslid die bij voorbaat niet kan en wil schieten, maar wel door het lint gaat als het doelwit vloekt. Alsjeblieft zeg...om daarna weer te flippen en in het vervolg gewoon weer ingezet te worden bij verzetsacties. Totaal ongeloofwaardig, kolder, anders niet. Het eerste lid die van mij te horen zou krijgen thuis te blijven, anders bleef ik dat wel. Met zo iemand wil je toch niet op pad? Dan die zoon van Ruben die opgegraven wordt in de duinen. Alle andere lijken zijn gemummificeerd maar die zoon ziet eruit als of hij er een week ligt. Dan de tas met juwelen van de joden. Hoeveel joden zijn er op die route bestolen? Maar hoe toevallig ligt er iets van Ellis bovenop. Dan kan Ellis zomaar autorijden als vrouw zijnde, en niet te vergeten Jodin? Laat me niet lachen, om als laatste kritiekpunt aan te halen dat de ontwikkelingen soms wel erg dramatisch van de hak op de tak gaan. Op bizarre bijna GTST-achtig tempo en wijze volgt hoogtepunt op dieptepunt en vice versa. En dan al dat inhoudsloze naakt met als dieptepunt Waldemar Kobus met zijn blote pielemans.... gewoon...waarom? Is shockeren en smakeloos zijn de bedoeling? Het is allemaal zo plat.

Is het dan bagger? Nee, maar heel goed is het allerminst. Als ik de nogal geforceerde wijze van indruk maken zo zie raak ik opnieuw nog meer onder de indruk van Riphagen wat in mijn optiek vele malen geloofwaardiger en stijlvoller wordt neergezet. Het lijkt een over the top krachttoer van Verhoeven die zijn gelijk lijkt te willen halen na de tegenvallende resultaten in Hollywood. Toch wordt de film nergens een memorabel of goed geheel. Vermakelijk op zijn hoogst en aardig voor een keer en kan ik niet anders dan eens zijn met de door The Grunt geplaatste recensie van Peter Bradshaw, een kruising van Allo Allo en een soft pornofilm.

Bradshaw heeft niet ongelijk. Maar bij Verhoeven kun je er nooit precies de vinger op leggen. Suspense als de resulante van een zorgvuldig opgebouwd verhaal, is bij hem altijd ver te zoeken. Verhoeven heeft het altijd moeten hebben van een opeenvolging van schokkende dan wel nog meer schokkende momenten, daarbij inbegrepen een teveel aan onfunctioneel en banaal bloot. Het script doet kunstmatig aan, en (diens vaste scenarist) Soeteman is nooit een held geweest in subtiliteit en ambivalentie. Overigens geeft diezelfde Bradshaw Verhoevens film 'Elle' wel de volle mep van 5*. Ook overdreven.

Erg interessant verhaal maar ik ben lichtelijk teleurgesteld. Het begin van de film loopt niet lekker. Het duurt een tijd voor ik het gevoel heb dat ik in de tweede wereldoorlog zit. De muziek helpt ook niet.

Daarnaast vond ik veel van de Nederlandse acteurs ook niet overtuigend. Carice van Houten doet het wel prima, al lijkt ze ook even in te moeten komen.

Het einde van de film bevat goede scènes uit het einde van de tweede wereldoorlog, die Paul Verhoeven ook nog vaag moet hebben meegemaakt.

Carice van Houten is camerageniek en lijkt het licht op te zuigen in een voor de rest grauwe omgeving. Ze speelt een complexe rol als infiltrante die verschillende maskers op moet zetten en uitwendig glimlacht terwijl ze van binnen walging voelt. Ook zingen gaat de actrice uitstekend af. Voor Paul Verhoeven was het een terugkeer naar Nederland, wat hij benadrukt met een knipoog naar Turks Fruit (1973). Achter op de fiets tilde Monique van de Ven op dezelfde manier haar benen op.

Voedselbedelingen, bombardementen, uniformen, onderduikers en moffenhoeren geven een vrij realistisch beeld van deze periode, maar het is toch vooral een spannende thriller. Van de nazi's wordt een beeld geschetst dat ze naar buiten toe orde en discipline handhaafden, maar binnenskamers braspartijen hielden. Het zijn niet de goede geallieerden tegen de slechte nazi's. Grof geweld, willekeur en onrecht kwamen ook tijdens de repressie voor. Müntze is een sympathieke Duitser, terwijl er maar liefst drie verraders zijn die Rachel ten onrechte vertrouwde: een politieman, een notaris en een verzetslid. Kantelpunten zijn het ontmaskeren van de drie verraders en de herkenning van Franken aan het litteken onder z'n rechteroog. Het begint en eindigt in Israël zoveel jaar later. Kort voor het einde is er een matchcut van het Hollands Diep naar de Dode Zee. Nog een belangrijke scène met water is de vluchtpoging in de Biesbos.

De titel kan symbolisch duiden op een zwarte bladzijde in de Nederlandse geschiedenis, maar letterlijk verwijst hij naar het zwarte aantekenboekje van notaris Smaal. Na z'n dood steelt Rachel steelt dit uit z'n binnenzak om haar onschuld te kunnen bewijzen. Nog een terugkerend motief is de chocolade die Amerikaanse soldaten meebrachten. Wegens de oorlogsschaarste was die in Nederland vrijwel onverkrijgbaar. Deze chocolade redt Rachels leven wanneer ze na een inspuiting met insuline haar bloedglucosespiegel omhoog moet krijgen. Haar troeven zijn moed, vindingrijkheid en de bereidheid om tot het uiterste te gaan.

Heb ‘m destijds wel in de bioscoop gezien, maar wist me er nagenoeg niets meer van te herinneren. Prima film wel. Iets aan de lange kant misschien, de eerste anderhalf uur vond ik eigenlijk wel echt het sterkst, daarna worden de verwikkelingen een beetje te hak op de tak en rommelig. Op zich een interessant plot, maar misschien met net een twistje teveel.

Voor het grootste deel is dit natuurlijk een on-Nederlandse film in zijn opzet en algehele niveau (tja sorry, heb nog altijd niet vaak een goede Nederlandse film gezien), maar wel met hier en daar een Paul Verhoeven-knipoog, doordat alles net wat grover is, zoals bijvoorbeeld de dood van de notaris met die lekker expliciete hoofdwond, het frivole naakt en hier daar een beetje de Hollandse knulligheid (bij die scène op de kade dat ze van Gein doden is het heel even of je in een Dick Maas-film beland bent).

Carice weet de hele film toch wel eigenhandig naar een hoger plan te tillen. Denk wel de beste rol die ze ooit speelde, en ze is prachtig om te zien.

Kleine 4*

Ik vond Zwartboek, 1 van de beste Nederlandse W.O.II films ooit,

Goeie acteurs, strak acteer werk, goed gefilmd.

Verhaallijn was top en mocht je deze film nog niet gezien hebben en twijfel je?

Gewoon kijken! Hij is zeker goed genoeg.

Weer eens herzien. De eerste keer vond ik het maar potsierlijk. Verhoeven wil duidelijk een film maken dat in de Tweede Wereldoorlog niet alles zwart of wit was, maar overdrijft er naar mijn smaak nogal in, waardoor het niet allemaal realistisch is, waarbij het acteerwerk ook niet echt helpt. Deze kritiek deel ik nog steeds, maar deze keer nam ik de film wat minder serieus, waardoor het wat meer genieten is. Natuurlijk de typische Verhoeven elementen zoals het verven van schaamhaar en de erectie onder de lakens die natuurlijk geen erectie is, maar een pistool. Het geeft toch wat meer kleur (pun not intended) aan een film. Het is verder degelijk gemaakt en redelijk boeiend, waardoor ik op 2,5* uitkom.

Degelijke film over de Tweede Wereldoorlog maar het meesterlijke was er nergens. Toch heb ik deze film met plezier gekeken. Hij kijkt lekker weg en Carice van Houten speelt best ok maar is nergens zo sterk als een Adrien Brody in The Pianist. Het ontbreekt de film misschien ook aan een echt memorabele scène. Qua taal is de film wel in orde. Nederlands, Duits en Engels waar het moest. Dat is netjes gedaan. Carice kan wel zeer goed Duits amai. Twist op het einde was ook prima. Bewijst nog maar eens wat voor geweldig product chocolade eigenlijk is.

Na vijftien jaar nog maar eens een keertje opgezet (het blijft ongemakkelijk awkward, 15 jaar oude berichten van jezelf op deze site teruglezen...). Destijds vond ik de film vrij goed, maar mijn smaak is wel behoorlijk verandert in die periode en heel eerlijk is de film nu flink minder pakkend. Wat Zwartboek goed doet is de juiste sfeer over te brengen en ook voelt de film rauw en volwassen, wat je wel aan een vakman als Paul Verhoeven over kan laten.

Minder is dat de film echt gigantisch lang duurt en daardoor de nodige keren flink in kakt qua spanning en tempo, met flink wat overbodige scènes of stukken die wel ingekort hadden kunnen worden. De cast loopt ook niet over van acteerniveau. Carice van Houten doet het best behoorlijk en is charmant, maar faalt ook wel als ze emotioneel moet doen. Dolf de Vries speelt een goede rol, maar verder is het wisselvallig tot slecht, met Johnny de Mol als dieptepunt. Zijn afrekening is onbedoeld vooral heel grappig en tenenkrommend dan indrukwekkend. En ook de eeuwige vriendin van Carice speelt uiteraard mee, Halina Reijn. Ook niet best. De film zit ook vol met hele houterige, matige dialogen, dus echt uitblinken is ook wel lastig. Beiden geven zich nog wel goed bloot en dat is voor mannen niet vervelend om naar te kijken. Verhoeven staat bekend om aanwezig naakt in zijn films en dat is hier niet anders. Het voegt weinig toe en is soms wel echt overbodig intiem. Maar ach, het oog wil ook wat.

Qua plot is het een behoorlijk verhaaltje geworden dat alleen wel vol met clichés en voorspelbaarheid zit. En het duurt allemaal dus gewoon te lang, ook al zitten er een paar prima momenten met zeker ook actie in, al voelen veel momenten ook knullig. Duidelijk dat er wel wat budget in de film zit, met geregeld mooie beelden en sowieso prima decors. Toch vind ik Zwartboek niet erg goed meer. Misschien voor een Nederlandse productie, maar internationaal doen ze dit wel overtuigender. Verhoeven heeft sowieso veel betere films gemaakt.

3* (was 4*)

Net terug van vakantie, ik probeer dan altijd zoveel mogelijk te lezen. Aangezien WOII al jaren m'n interesse heeft lees ik voornamelijk boeken wat met dat onderwerp te maken heeft. Eenmaal thuisgekomen had ik dan ook zin om een oorlogsfilm op te zetten en ik koos voor deze topfilm van Verhoeven.

Ik heb de film denk ik al wel een stuk of vijf, zes keer gezien en elke kijkbeurt is genieten geblazen en boeit het van de eerste tot de laatste minuut. Carice van Houten levert hier echt een topprestatie, ze maakt indruk op heel veel verschillende momenten. Jammer dat ze zich de laatste tijd zo debiel gedraagt wat het klimaat betreft.

Eigenlijk doet Verhoeven alles goed met deze film. Het verhaal is boeiend, meeslepend en verrassend. De cast is, op een dramatische rol van Johnny de Mol na, bijzonder sterk. Ook visueel is het dik in orde en wordt het tijdsbeeld verrassend goed neergezet.

Een paar kleine minpuntjes zoals de al eerder genoemde rol van Johnny de Mol en de wat matig uitgewerkte verzetsgroep verhinderen een score van de volle vijf sterren, maar dat dit een regelrechte topfilm is staat buiten kijf.

4.5* stonden en blijven staan.

Zeer goede oorlogsthriller van Verhoeven, die hier opnieuw naar zijn roots terugkeerde door zijn samenwerking met Gerard Soeteman. Wat 'n vaart in die film. Rachel is een Joodse jonge vrouw die ondergedoken leeft in een boerderij. Wanneer die laatste gebombardeerd wordt, slaat ze op de vlucht en komt terecht bij een groep verzetsstrijders, en gaat verder door het leven als Ellis. Daarna volgt een verhaal van verzet en verraad waarin ze gevoelens krijgt voor een Duitse officier. De zoektocht naar een verrader in hun midden maakt het ook spannend. Verhoeven is een ervaren rot en alle aspecten van de film zijn goed gepland geweest. Zijn vertrouwde "bloed en bloot" keurlabel vind je ook in Zwartboek terug. De film legt de rotte rol van collaborateurs op tafel, door de schade die ze toebrengen aan hun eigen medeburgers. Het is geen wonder dat ze vaak nog harder aangepakt werden dan de Duitsers zelf. Heel netjes.

De terugkeer van Verhoeven in NL herzien op de bluray van 101BlackLabel.

Ik ben nooit zo’n fan geweest van Nederlandse films, maar oorlogfilms kunnen ze als de beste. Verhaal begint met de Nederlands Joodse zangeres Rachel Stein (Carice van Houten) die ondergedoken zit. Daarna gaat ze onder alias Ellis de Vries als spion bij het Verzet. Het word haar taak om zich op te dringen aan SS commandant Müntze (Sebastian Koch) en zo het Duitse hoofdkwartier binnen te dringen en afluisterapparatuur te plaatsen. Ze raakt echter verliefd op hem, en wordt later ook verdacht van verraad door het Verzet.

Carice zet een ijzersterke rol neer als verzetsheldin, net als het grootste gedeelte van de rest van de cast. Ik was helemaal vergeten dat Johnny de Mol ook een klein rolletje had, wat was dat een lachwekkend slechte scene met dat vloeken. Theo Maassen kon ik ook niet serieus nemen. Dat is ook voor mij de grootste issue met Nederlandse films, je kent iedereen en heb een bepaald beeld bij BN-ers. Film kent verder enorm veel vaart en kijkt lekker weg, de 2,5u vliegen voorbij. Laatste half uur vond ik wel iets minder geslaagd. Ook fijn dat iedereen zijn moedertaal spreekt, vind dat altijd enorme stoorzender als zogenaamde Duitsers engels praten. Als thriller zeer geslaagd, als drama iets minder.