Close Encounters of the Third Kind (1977)

Alle drie versie's van de film inmiddels gezien, en daarbij is de laatste versie die ik heb bekeken (Theatrical cut) mij toch wel het best bevallen.

Alle drie cut's zijn mij eigenlijk wel bevallen.Er zitten leuke nieuwe toegevoegde dingen in, maar toch miste ik allemaal iets wat wel in de originele versie te zien is.
De film begint heerlijk mysterieus en het verhaal wordt mooi en rustig verteld.Er wordt niet meteen duidelijk wat er nu precies allemaal aan de hand is.Beetje bij beetje ontvouwd het verhaal zich na de "encounter" van Neary, een fantastisch spelende Dreyfuss.Het blijft de gehele film het mysterie vasthouden, om ook genoeg drama binnen het gezin waarin deze vreemde gebeurtenis zich af heeft gespeeld.De situatie en dat het gezin er aan onder door gaat is degelijk, het gaat wel iets te snel allemaal, maar je krijgt wel een duidelijk beel van wat er aan de hand is.De film wordt wel goed afgewisseld met de vreemde gebeurtenissen rondom de wereld.

Het zoeken naar antwoorden lijkt dan ook het hoofd thema te zijn van de film.Waarom gebeurt Neary dit allemaal?Maar ook buiten de thuis situatie wordt naar antwoorden gezocht.Lacombe is er van overtuigd dat er meer is tussen de sterren, en zoekt daarbij ook naar zijn antwoorden.Truffaut zet zijn karakter erg leuk neer.Tevens heeft hij een geweldige blik in zijn ogen die je met hem mee doet leven.Richting het einde komt er wel een soort van spanning, want je wilt weten wat ze hier doen en waarom ze hier zijn.Wat volgt is een soort battle met een prachtig schouwspel.Alleen erg jammer dat het op het laatst een erg hoog E.T. gehalte krijgt door al die lieve aliens maar daarna een toch wel sterk slot krijgt.

De film is prachtig vormgegeven.Spielberg levert zoals bijna altijd wel, goed werk.De film kent een aantal mooie beelden.Oa. in de woestijn waar de eerste gevechts vliegtuigen worden gevonden is mooi om aan te zien.Het zijn natuurlijk wel de ruimte schepen die in de film de show stelen.Dit keer geen schotel modellen, maar fraai vormgegeven schepen met een prachtige kleuren pracht.Allerlij vormen en maten komen letterlijk je beeld door geflitst.De effecten zijn dan ook van een zeer hoog niveau.Met als kers op de taart natuurlijk het grote moederschip.Tevens is het geluid een fantastische beleving.De prachtige muziek van Spielberg's vaste componist Williams maakt het geheel mooi af.

Alle drie versies hebben zo hun sterke en zwakke punten.Waarbij de special edition en de director's cut kleine wijzigingen en groten wijzigingen hebben.Echter als je van de film houd zijn alle drie een genot om naar te kijken.De 30th anniversary edition zal voor de fans van de film dan ook zeker geen miskoop zijn.
Voor mij blijft echter de versie waar ik ooit als klein jochie kennis mee heb gemaakt de beste.

4*

....?

Kinderachtig gezeur verwijderd. Terug naar de film, mensen.

Een leuke maar nogal langdradige film.

Het kwam naar mijn mening allemaal te traag op gang, waardoor zelfs mijn hele interesse in de film verloren leek te gaan.

Toen de film eindelijk een beetje begon te lopen werd de boel weer gigantisch uitgerekt met als gevolg dat ik er voor de 2e keer mee wou nokken...

Toch helemaal afgekeken.

Genoeg mooie special effects waardoor het toch nog de moeite waard was.

(Wel een erg mager verhaal hoor...)

Erg apart om de legendarische François Truffaut in deze film te zien spelen .

als je rekening houdt met het jaar waarin deze film gemaakt is, dan zijn de special effects best oké te noemen. Sommige scènes zijn nogal langdradig idd, maar dat is meestal zo bij oude films.

pfoe moest m'n best doen om wakker te blijven

Als kleine jongen in de bios gezien. Nu viel ie wat tegen. Te langdradig, inderdaad.

Je kan zeggen wat je wilt, maar Spielberg kan als geen ander een verhaal vertellen. Als hij aan het woord is, dan geloof je hetgeen wat hij zegt, hoe onwaarschijnlijk het ook mag zijn. In de jaren '70 en '80 beleefde hij zijn hoogdagen, en in deze film spreidt hij meer dan twee uur lang zijn talent tentoon. Ja, de lichtshow op het einde is het indrukwekkendste moment van de film, maar ook in de minder spectaculaire scènes toont hij zijn virtuositeit. Een voorbeeld is die scène waarin Roy met zijn vrouw belt terwijl we zijn zelfgemaakte "modelberg" zien, met daarlangs de tv waarop het journaal speelt. Op dat journaal horen we dan over het treinongeval waarbij giftige gassen zijn vrijgekomen. En dat zien we een identieke berg als die naast de tv. In deze scène wordt enorm veel verteld zonder al te veel middelen en zonder de kijker het gevoel te geven dat hij de informatie krijgt opgedrongen.

Ik vind de toestanden met zijn gezin ook bijzonder goed. Het lijkt zo'n 'echt' gezinnetje en de problemen zijn niet te sentimenteel in beeld gebracht. De klasse van de acteurs, de kinderen inbegrepen, komt in deze scènes ook naar boven.

De kritiek op het tempo begrijp ik helemaal niet. Naar mijn gevoel was de film net erg vlot en duurde hij geen seconde te lang. Ik vind het ook jammer dat veel mensen een een erg optimistische film als deze meteen kinderachtig noemen. Zelf vind ik het juist een verademing tussen de veelal zware en wat deprimerende films die in die tijd uit Amerika kwamen, zoals Taxi Driver en Chinatown - zelfs een eenvoudige blockbuster uit Hollywood als Rocky eindigde niet echt positief.

Veel "cinefielen" denken als ze de naam Spielberg horen aan hersenloos spektakel. Maar om zijn films echt te waarderen (en ervoor uit te komen), heb je toch een bepaalde "rijpheid" nodig. Het mogen dan wel films zijn die een publiek in de eerste plaats willen vermaken, er gaan veel onopvallende hoogstandjes van een buitengewoon getalenteerd filmmaker onder dit oppervlak schuil. Op dat vlak is Spielberg een beetje vergelijkbaar met Hitchcock.

Deze film gaat inhoudelijk trouwens wel wat dieper dan de gemiddelde blockbuster. Het is natuurlijk geen Tarkovsky of Bergman, maar deze film zet de kijker wel aan om na te denken, zonder hierdoor voor een groot publiek ontoegankelijk te worden. En dat is een erg grote prestatie.

Ik weet niet echt wat ik hier van moet denken.

De film heeft wel een knap en boeiend plot maar soms komt het nogal belachelijk over doordat de score van Williams niet goed zat volgens mij. Mja, dat is dan ook iemand die eerder van die smeuge cliché-roman muziek maakt en die vind ik hier niet echt op z'n plaats, door de score willen scènes te avontuurlijk overkomen terwijl ze dat niet zijn en het drama uit de film haalt. Dus dat vond ik al veel afbreuk doen van het plot, een dikke buis voor John Williams. Maar het plot zelf blijft in de film ook door zichzelf niet echt rechtstaan. Er zitten veel stukken bij die saaier zijn en de film trager maken dan ik wou zien.

Het grootste pluspunt aan deze film zijn wel de effecten die ik erg mooi vond. Zeker de scène in het huis waar het jongetje wordt ontvoerd en de scènes waar de ufo's door de lucht vliegen. Ook vond ik shots van het huis zelf met de sterrenhemel op de achtergrond heel knap en sfeervol.

Ochja, een beetje middelmaat met zijn pluspunten en nadelen. De middenweg dan maar zeker?

2,5*

Toch wel zwaar ondergewaardeerd hier op moviemeter.

Ik kan wel vertellen dat deze echt niet mijn type Science-Fiction is. Deze was niet boeiend genoeg om mijn aandacht volledig beet te pakken en het vast te houden. Nee, geef mij maar anders Aliens.

Dat kan natuurlijk. Maar ik bedoel gewoon in vergelijking met andere sites. Het wordt door vele gezien als 1 van de beste science fiction films ooit. Aliens is wel beter ja.

Het is ook een van de eerste films die Science-Fiction als genre telde, meen ik. Het is ook erg orgineel en vrij oud, dus het kan zijn dat die daarom een redelijk acceptabel gemiddelde heeft.

Misschien is hij dan toch behoorlijk verouderd voor sommige. De special effects zijn nog wel bijzonder mooi.

Hoe kom je daar nu bij?

Ik weet het niet zeker, joh ik zeg maar wat. Er bestaan zeker geen onder de jaren 50 SF films. Vandaar dat ik zeg een van de eerste.

Tuurlijk wel. Le Voyage Dans la Lune van Meliès bijvoorbeeld, die komt uit 1902 .

En toen dit, zeker?

Normaal hou ik van SF, maar hierdoor is een goede reden om op de bank te slapen want deze hield me echt niet bij mijn aandacht vast.

Dat hele drama-verhaal er omheen zeker.

Meer de sfeer. Dat deed me bijna liggen.

Aparte Spielberg-film zeg. Je merkt de hand van hem erin, maar het is toch een tikkeltje anders en dan doel ik dat op het hoge mysterieuze gehalte. Goede spanningsopbouw ook . Sommigen roemen het einde van deze film, het deed mij niet zoveel daarentegen.

Lekker makkelijk om een review te schrijven zo, maar ik ben het grotendeels met starbright boy eens. Had hier toch vrij veel van verwacht, maar vond het op den duur maar wat aanslepen, en de daadwerkelijke encounter een kleine anti-climax. Blijft verder wel een iconische film en interessant om gezien te hebben (ook als tijdbeeld natuurlijk), maar echt bekoren doet hij niet. De huiselijke problemen lijken er zo wat bij gegooid, de suspense op de berg stelt ook weinig voor. Dan zet ik liever de 'sequal' op: E.T..

En Truffaut's rol vond ik maar karig en eigenlijk nogal nietszeggend. Heeft hij het met Spielberg op een akkoordje gegooid om ook eens in een Hollywoodproduct te mogen spelen?

Eerder een eerbetoon van Spielberg aan een regisseur die hij enorm bewondert en die hem ook sterk beïnvloed heeft. La Nuit Américaine is een van z'n lievelingsfilms. Truffaut vond het naar eigen zeggen ook een mooie en erg interessante ervaring om mee te werken aan deze film.

En Godard vond het maar niets, las ik al eens ergens

Typisch . (Ik mag Godard en z'n snob-cinema eerlijk gezegd helemaal niet, houd veel meer van Truffaut.)

Ik hou van beiden. Godard maakt heerlijke cinema.

Volgens mij als jonkie begin jaren 80 dat ik deze film voor het eerst zag. Later als tiener de film op vhs gekocht en inmiddels heb ik hem al vele jaren op dvd. Een klassieker voor mij. Geweldige film. Net als meer films uit die tijd.

Tegenwoordig worden er steeds minder échte klassiekers gemaakt. Donnie Darko en de Lord Of The Rings trilogie zijn m.i. de laatste.

Close Encounters is denk ik een film die je het meest op waarde kunt schatten als je de film ook voor het eerst in die periode gezien hebt en dan vooral als je nog jong bent.

Tieners en begin twintigers van nu die veel films kijken, zullen deze film erg traag vinden en daarom niet boeiend.

Mja, ik heb misschien ook wat te weinig van hem gezien (maar twee films in hun geheel: Alphaville en à Bout de Souffle). Het is vast een vooroordeel tegen de persoon van Godard. Ik houd niet van de manier waarop hij enkele van mijn favoriete filmmakers afkraakt (Bergman, Welles oa.).

"Free your mind" en kijk eens wat meer zou ik zeggen (en ik ben ook een liefhebber van Bergman, maar het doet niets af aan Godard's cinema). Maar goed, dit gaat off-topic!

Zal ik zeker doen. Die mooie Criterion van Bande à Part lijkt me wel wat. Sorry voor het laatste off-topic bericht.