The Godfather: Part III (1990)

het huilstuk op het moment dat ze dochter word doodgeschoten
KIPPENVEL!

dit moest gewoon the 'Godfather 3: Lips' heten. door die lippen van die wijf. Het stoorde me heel de film.

Na herziening van de trilogie ben ik nog grotendeels eens met mijn vorige recensie. Wel niet qua score (4* lijkt me voldoende), al blijf ik er bij dat het acteerwerk vrij sterk is. Weer hetzelfde probleem echter als in deel 2 dat Pacino geen sterke tegenspelers krijgt. Enkel Andy Garcia brengt wat pit en eindelijk zitten Connie en Kay wat in hun vel. Veel personages uit de oude reeks die ontbreken. Het verhaal met het vaticaan maakt gelukkig veel goed. Blijft een klassieker, al kan het toch niet tippen aan deel 1 uit de reeks.

Wat een ijzersterke film en ook deze krijgt van mij de volle 5 sterren. Waar we in de eerdere delen al te maken kregen met een uiterst machtige en wrede Michael Corleone, leren we in dit laatste deel zijn sentimentele kant kennen. De scène waarin Mary doodgeschoten wordt en de schreeuw van Michael door merg en benen gaat, spreekt boekdelen. Zoals ik al eerder zei, alhoewel dit best iets anders is dan het eerste en twee deel, geef ik ook dit deel hetzelfde cijfer.

5*

Een ijzersterke afsluiter van de reeks. Alles is schitterend gefilmd, en in beeld gebracht. Het acteerwerk is niks op aan te merken. Al Pacino acteert gewoon meesterlijk. En hoewel een paar vaste gezichten niet meer zijn teruggekeerd in dit deel, blijft de cast van uitzonderlijk hoog niveau. Verder heeft het verhaal een goed vervolg gekregen, en ook de typische sfeer is weer aanwezig. 4,5 ster.

Na een wat minder begin een megasterk einde, wat vooral mijn beoordeling heeft gemotiveerd, geweldig! Had eerst het begin dat het 1e deel het beste zou zijn, maar dat neem ik terug.

Elk deel heeft zo zijn sterke punten!

Het opera-gedeelte, wow -> kippenvel!

Amen!

Persoonlijk vond ik deze de beste van de trilogie, waardig en zeer treurig einde.

De martelgang is ten einde. Uiteindelijk waren de laatste loodjes niet het zwaarste, maar ook van het slotstuk ben ik niet onder de indruk. Door het hogere aantal wisselingen van podia en wat interessantere karakters vind ik het derde deel van de trilogie al een stuk beter dan de tweede. Al is dat ook voor een flink deel te danken aan het feit dat deze film een half uur minder lang voort emmerde. Nog altijd heb ik weinig tot niets met de Corleones. De toevoeging van Andy Garcia maakt het al iets beter, maar nog altijd hoef je geen kenner te zijn om te weten dat in deze film de haat en nijd zo opbouwt dat er aan het einde weer een aantal mensen vermoord worden. Op het moment dat het deels gaat om paus Johannes Paulus I, vielen alle puzzelstukjes in elkaar en kon ik praktisch het hele vervolg wel voorspellen. Natuurlijk zijn er nog wel enkele dramatische momenten die, zeker in tegenstelling tot deel twee, al een heel stuk beter geschoten zijn. De muziek komt daarmee ook veel meer tot zijn recht. Echter, ik vind het nog steeds een bijzonder saaie trilogie.

Mr.Horror

Die overgang is wellicht plotseling maar volgens mij heeft de regisseur daar een bepaald doel mee. Zoals ik het zie, na een paar uur brainstormen met een vriend en mede Godfather dan, is de dood van zijn dochter de boete die hij moet doen. Hij gaat gebukt onder het feit dat hij zijn broer heeft vermoord, de zoon van zijn moeder, de zoon van zijn vader zoals hij het zelf omschrijft en wordt natuurlijk constant door moraalridder Kay om zijn oren geslagen met het feit dat hij gevaarlijk is, en slecht.

De priester waar hij biecht geeft aan dat er verlossing kan zijn, redemption, maar Michael gelooft daar niet in, hij is te slecht.

Dan zie je in de opera dat Jezus sterft, Jezus is gestorven voor de zonde van de mens. De dochter van Michael sterft voor de zondes van Michael en is dus zijn boetedoening.

Wat die overgang van de moord op zijn dochter naar de dood van Michael mij vertelt is dat hij vanaf dat moment zal lijden, lijden omdat zijn meest waardevolle bezit is vermoord vanwege het leven dat hij leidde, en dat lijden duurt de rest van zijn leven. Tot de dood hem daarvan verlost, redemption, eindelijk.

Ik vind het mooi om het op die manier duidelijk te maken. Wat voor jou dus een onlogische overgang is vertelt voor mij dat Michael vanaf dat moment uitkijkt naar de dood om hem uit zijn lijden te verlossen..Het tussenstuk is dus niet interessant meer, zijn ziel is dood.

Overigens, ik vind dit het minste deel van de trilogie. Deel 2 is voor mij het beste, dan deel 1 en dan dus deel 3. Nog steeds vier sterren, en nog steeds is het een film die wij elk jaar volledig kijken, en elke keer weer boeit. Er zit zoveel in, veel relatielijntjes, veel zaken die niet expliciet verteld worden maar wel spelen.

En ik wijk ook af van de mening dat dit een fim is over Michael Corleone, voor mij is het een film over Vito en Michael Corleone waarbij de eerste dit leven heeft gekozen en de tweede door dit leven is gekozen. De eerste is altijd 1 stap voor de rest, en de tweede altijd 1 stap te laat is. De eerste leeft naar zijn eigen set aan regels, de tweede wil zich aansluiten bij de bestaande set aan regels

Ik zou nog uren kunnen doorschrijven maar laat ik maar stoppen

Spoilers..

Spoilertags geplaatst.

Van iedereen wordt natuurlijk verwacht dat hij spoilertags plaatst, maar als je een bericht zonder ziet, graag even melden via een alert. Dat maakt het makkelijker voor de mods en zorgt dat de spoilers sneller weg zijn.

Ok.

Een uitstekend derde deel bezorgt me toch nog een goed gevoel over deze 'Corleone'-trilogie.

Daar het tweede deel me zeer teleurstelde zorgt het derde en laatste deel voor een soort reünie-gevoel.
Veel oude bekenden komen weer in beeld, alleen nu een jaartje of 15 ouder. Michael probeert afstand te nemen van z'n verleden en heeft een hoop schuldgevoelens over z'n vroegere daden, vooral het doden van z'n broer heeft diepe sporen achtergelaten.

De film is goed te volgen, iets wat in deel twee niet altijd het geval was. Het aanwezig zijn van Andy Garcia is een pluspunt, goeie acteur.
Ook Al Pacino zorgde weer voor een goed gevoel. Zijn uiting van verdriet toen z'n dochter werd doodgeschoten was van zeldzame klasse en bezorgde me kippenvel.

Een waardige afsluiter van een trilogie met hoogte- en dieptepunten. Dit derde deel en vooral het eerste deel laten de balans toch naar het positieve uitslaan.
Vier dikke sterren!

Grappig, de meeste mensen vinden deel 3 juist een schande vergeleken met de 1e 2 delen. Leuk om eens het omgekeerde te lezen.

Ja, klopt. Schaam me er niet voor, deel 2 vond ik wat rommelig en werd het laatste uur pas echt goed. Te laat naar m'n zin, omdat ik de eerste 2 uur behoorlijk vaak op m'n klokje heb gekeken..

In deze film leer je het Vaticaan anders kennen

Ik vind het maar vreemd als je deze beter vind dan I of II. Het hele einde van deze film is absoluut top maar het script en de cast vind ik veel minder dan in deel I en II. Robert Duvall had sowieso in deze film moeten zitten. Het einde redt de film. Overigens wel topprestaties van Andy Garcia en Eli Wallach.

Zonder afronden:

I: 5,0

II: 4,9

III: 3,8

Geniale afsluiter! Beste trilogie die ik ken.

Hoezo?

Ik heb ze nu allemaal gezien. De hele Corleone familie en hun zaakjes hebben me nooit geboeid. De laatste scènes in de opera waren wel knap gefilmd en kregen mijn volledige aandacht.

The Godfather part 2 flikte dat ook dat ik naar het einde toe toch opnieuw meeging met de film.

Niettemin blijven ze alledrie een zeer lange zit als het hele verhaal je niet interesseert.

Mama mia, wat een heerlijke edelkitsch film is het toch. Moord, wraak en opera. Deze film is een stuk 'vetter' dan de eerste 2 delen maar is daarom juist erg lekker en emotioneel. De film zou gaan over eind jaren 70. Jammer dat die sfeer niet zo sterk is neergezet. Sterker nog, ik zag geen 70's sfeer. Goeie rol van Don Wallach en talloze ijzersterke/ inmiddels legendarische scenes.

Vreemd genoeg had ik m nog nooit gezien. Verweg de beste in mijn ogen. Waarom? Beter tempo, minder geneuzel, geloofwaardigere karakters en een fantastische spannings en sfeeropbouw. Enige wat je zou kunnen zeggen is, is dat het inhoudelijk meer een combi van 1 en 2 is maar ach, wel een zeer goede combi. Het stuk bij de opera is echt een van de mooiste stukken die ik in een film heb gezien.

Deel 1 is te stoffig helaas, en onderhevig aan tijdsgeest, heel die vito is een karikatuur als je t mij vraagt. Deel 2 te traag en te nikszeggend. Edoch beide als sfeerplaatje wel heel goed natuurlijk.

Beter verhaal als de nr.2

Maar helaas te ongeloofwaardig het berouw die de film kleurt.

Uiteindelijk als je deze film op zich zou zien, krijg je gewoon een betere familiefilm.

Is het raar dat ik dit het beste deel uit de reeks vindt?? The Godfather-reeks werkt misschien volgens hetzelfde trucje (opbouwende climax en boem, iedereen gaat eraan), het is enorm meeslepend. Net als wijn worden acteurs beter als ze ouder worden, hier ook het geval. Deze ervaren Pacino bevalt me beter dan de jongere. Maar wat maakt hem nu beter dan deel 1 voor mij?? Misschien het feit dat de kerk en het Vaticaan er zo bij gesleurd worden. Want Kay heeft wel gelijk, Michael gebruikt de kerk om zijn zonden weg te spoelen. Op het einde is er de gebruikelijke climax, maar met wat extra's erbij. En niet zomaar wat, wat een acteerwerk/ontknoping!!!

Ik vind m ook het best, simpelweg om dat de 1e te traag is en teveel een plaatje probeert te creeeren, en de 2e te saai en nikszeggend is..

Tja, een geweldige film zeker, maar toch lijkt allemaal net wat minder. ik denk voornamelijk omdat het ook minder IS.

Was er minder geld? Om de een of andere reden ontbreekt er veel wat er in de andere films wel zat. Daar zag je auto's aan en af rijden, een heel groot feest met honderden figuranten, tussenshots van auto's die door Havanna, Miami rijden. In deze film ziiten we steeds heel snel op kleine sets met een beperkt aantal acteurs. het mist duidelijk de grandeur van de andere.

Het werkt ook ten nadele van de geloofwaardigheid. In het begin is er nog wel een redelijk groot feest, maar je hebt de indruk dat deze film om een personage of drie draait. De familie is bijna letterlijk uitgestorven, Hagen is weg, Alleen Al Neri blijft nog over van de oudgedienden.

Alleen Vincenzo heeft nog wat maatjes (groentjes) en een paar haastig opgetrommelde handlangers. Hoewel het spel dat gespeeld zogenaamd steeds grootser wordt, steeds in hogere kringen terecht komt, lijkt het of het met steeds minder mensen gecontroleerd wordt.
Vincenzo lijkt eerder een soort laatste stuiptrekking van een familie-imperium dan de de nieuwe sterke man.

Het was ook wel erg makkelijk en wederom ongeloofwaardig hoe hij het vertrouwen van Altobello kon winnen en zomaar meteen tot hun diepste geheimen toegelaten kon worden, want was deze Vincenzo niet nog net even impulsiever (= dommer) dan zijn vader?

Wat dan geweldig was in de eerste delen, begint hier een beetje krampachtig te worden: een identiek opgebouwde climax, wat natuurlijk ook wel de bedoeling was, maar toch had ik iets van "jaja, nu heb ik het wel gezien."

desondanks blijft het vakwerk natuurlijk. Ik vond de jonge Pacino trouwens zeker niet slechter spelen dan de oudere. Die razernij-uitbarstingen (nog perfect gedoseerd in deel II) doen toch eerder denken aan de Pacino-trukendoos dan aan echt ge-weldig acteren. Oké, ik overdrijf. Pacino is een geweldige acteur. Maar nogmaals. Toen hij jonger was, zat het meer in zijn ogen. Die ingetogen woede bevalt me meer.

Garcia was zeker niet slecht en frisse wind Sofia Coppola ( hoewel er bij het uitkomen veel kritiek was, onterecht!) heeft de film zeker nog voor een groot stuk extra punch en emotie gegeven.