No Direction Home: Bob Dylan (2005)

26 en 27 september op BBC te zien.

Klinkt very interesting.

Scorsese en Dylan zijn beiden kings. Dit belooft wat.

Trailer

Dylan en Scorcese krijgen bij voorbaat al vijf sterren. De hoes ziet er veelbelovend uit.

De beste Amerikaanse regisseur van de afgelopen vijftig jaar maakt een documentaire over de beste artiest van de afgelopen vijftig jaar. Kunnen de verwachtingen nog hoger zijn?!

Die ga ik zeker even kijken, als voorbereiding op het concert van 28 oktober

Had hem besteld via amazon.com, prachtige documentaire over de opkomst van Bob Dylan. Fans van Dylans muziek, maar ook Scorsese fans moeten deze zien!

4.5*

Eerste deel wordt zondag om 22.00 uur uitgezonden op BBC2. Tweede deel een dag later, op hetzelfde tijdstip.

wil ik absoluut niet missen!!

Niet zondag, maar maandag 26 en dinsdag 27 september.

Meer info: www.bbc.co.uk/...

Hier ga ik ZEKER naar kijken!

Gister het eerste deel gezien en vandaag ga ik het tweede deel kijken. Ik vond hem wel gaaf.

Raad eens wie ook even langs kwam:

http://www.home.zonnet.nl/jim2873/fredneil/neilanddylan.jpg

Toen de documentaire begon met een hemeltergende live-versie van Like A Rolling Stone, wist ik niet hoe snel ik aan twee blokjes kaas moest komen voor in m'n oren. Maar naarmate de docu vordert, hoe duidelijker het wordt waarom het zo hemeltergend was.

Nee, geen Dylan fan, en dat het geregisseerd is door Scorcese is mij ook worst. Dit was een meeslepende muziekdocu met prachtig (historisch) materiaal (en niet alleen van Dylan). Een must see voor liefhebbers van folk, gospel, blues, americana en rocknroll.

Nu maar hopen dat de NPS het gaat lukken de docu te kopen en uit te zenden rond "de feestdagen", zoals ze van plan zijn.

Nadat hij me in juli nog wat Italiaanse filmgeschiedenis heeft bijgebracht, levert Scorsese hier opnieuw een schitterende documentaire af. Ik heb twee avonden samen met m'n moeder genoten.

Hopelijk wordt z'n docu over Amerikaanse films ook nog een keertje uitgezonden.

Misschien niet altijd even kritisch of objectief (daar is het ook niet het soort documentaire naar), maar documentaires over enigma’s zoals Bob Dylan (of Stanley Kubrick) zijn altijd interessant, maar ook verraderlijk, omdat ervan de documentairemaker toch altijd enigszins verwacht wordt dat hij het mysterie van die persoonlijkheden op de één of andere manier weet te ontrafelen. En dat doet Scorsese goed, vooral omdat hij Dylan’s revolutionaire innerlijke ontwikkelingen afzet tegen het tijdsbeeld van de revolutionaire jaren ‘60, en hoe die beide ‘revoluties’ elkaar voedden en versterkten. En 3,5 uur is lang, ja, maar het personage Dylan is interessant genoeg om een documentaire met zo'n speelduur moeiteloos interessant te houden. Ook de keuze van het legendarische Royal Albert concert als leidraad voor de documentaire vind ik goed; het is immer toch wel de climax van Dylan’s belangrijkste periode en het is leuk om de bijbehorende beelden te zien van de bij mij thuis grijsgedraaide plaat

Toch blijven de beelden van Dylan zelf interessanter dan mensen die over hem praten, dus in dat opzicht doet deel 1 (de eerste twee uur) onder voor het tweede deel (maar daar zal wel minder beeldmateriaal van zijn, denk ik). Ergens later in de film, wordt Dylan onderworpen aan haast Kafkaiaanse taferelen tijdens de interviews ('can you suck your glasses' ofzoiets, vraagt een interviewer ergens), waarna we hem het prachtige surrealistische 'Visions of Johanna' (als antwoord op die absurditeiten) zien zingen. Of Scorsese van dit subtiele verband zelf ook op de hoogte was, weet ik niet, maar het is en blijft een (waarschijnlijk onbedoeld) fantastisch stukje montage. Toepasselijke titel ook, want als je dit eenmaal aanzet, is er geen weg terug

Sublieme docu over een van de grootste muzikanten ooit. Met veel plezier naar gekeken, mede ook door de geweldige muziek (inclusief de briljante Woody Guthrie). 4,5*

Niet alleen de beste Scorcese in jaren maar ook één van de beste docus van dit jaar. Door de sublieme montage wordt een mooi tijdsbeeld gegeven over de eerste 5 jaren van Dylans muzikale reis. Een reis mag je het ook wel noemen. Tegen wil en dank probeert Dylan zijn eigen koers te bewandelen. Dat hem dat niet in dank werd afgenomen word pijnlijk duidelijk. Allan Ginsberg (het interview werd vlak voor zijn dood opgenomen) Peter seeger en vele anderen hebben allemaal hun eigen verhaal. dat wordt, hoewel soms wat vlak en vaag, mooi ondersteunt door uitspraken van de meastro himself.

Erg genoten heb ik van de oude concert opnamen. Het deed me beseffen dat de man echt briljante teksten schreef. ben nooit een grote fan van hem geweest maar een bijzondere muzikant is hij zekers.

4 *en

Nou je het zegt. Helemaal niet bij stil gestaan dat de man inmiddels al weer een jaartje of acht dood is.

'Play it Fucking Loud!'

- Bob Dylan, "No Direction Home"

Ik vind dat de kijker weinig te weten komt over het "mysterie" Dylan ... gelukkig maar, tekenend daarvoor vond ik de uitspraak van Baez: "I've given up tryin' to figure Bob out."

Hij kwam me naar voor als een soort muzikale Huckleberry Finn, een tikje pesterig ... zoals ik het graag heb



Dat heb ik niet meteen gezien in de documentaire. Ik zag een muzikant die een tic heeft om met woorden te spelen (prachtige scène waar Bob met de woorden van een winkeladvertentie gaat spelen ), wat vaak resulteert in teksten beladen met prachtige beelden

Ook vond ik die zin van Dylan in het begin van de documentaire veelzeggend: (over z'n twee eerste vriendinnetjes): "Those two girls brought out the poet in me"

Ik vraag me soms af: "Hou zou Bob Dylan geklonken hebben zonder z'n Sara?" ... de meesten hebben het steeds over de wisselwerking tussen de revolutionaire gebeurtenissen en Dylans muziek ... terwijl ik meer geneigd ben te denken dat Sara een belangrijke rol speelde



Nou ja ... het eerste deel vond ik niet bijster interessant. Er werd veel stilgestaan aan bekende gemeenplaatsen ... ik leerde niets veel bij. En wat ik reeds wist werd niet meteen in een nieuw daglicht geplaatst door Scorcese's aanpak.



Nou vond ik het publiek en de journalisten razend interessant. Je kunt je vragen gaan stellen, zoals: waarom gaat iemand naar een concert om Boooooe! te roepen? Het publiek in G.B. wist reeds welke richting hij had ingeslagen, en toch nog geld betalen om iemand te gaan uitjouwen. Vreemd ...

Waarom stellen die journalisten steeds dezelfde vragen: "Why do you sing?"

en heel grappig:

Interviewer: "How much folk singers do you think there are?"

Dylan: "About 136"

Interviewer: "Do you mean about 136 or exactly 136?"



Voor de rest een aardig portret over een artiest die zich nergens laat op vastpinnen

Nou ja, in ieder geval hoe Dylan's muziek de jaren '60 (onbedoeld) richting gaf (maar goed, we moeten ook niet overdrijven ). Overigens lees ik elders dat Scorsese pas later om de hoek kwam kijken, toen de documentaire al in ontwikkeling was, en dat de meeste interviews allang opgenomen waren voordat Scorsese er weet van had. Misschien iets te veel lof voor Scorsese dus (ik dacht eigenlijk dat het zijn initiatief was).

Vanavond op tv, maar is te lang om op te nemen.

met de goeie oude video en een cassete van 240 min kom je er wel

Wordt hij niet in meerdere delen uitgezonden?

Wordt in z'n geheel vertoond Kos. Zet dus maar een flinke pot koffie .

Pff... wie gaat er nu op maandag tot 4 uur snachts zo'n film uitzenden .

Belgen...

... hebben morgen vrijaf .

Iemand nog naar het concert geweest vrijdag?

shit, weer gemist. een film over Dylan door Scorsese. dit moet haast wel heel erg goed zijn.