No Direction Home: Bob Dylan (2005)

Het 2de deel waarin Dylan zich verzet tegen het publiek-bezit zijn en zijn tanden toont aan journalisten - 'Geeft u er eigenlijk om wat u zingt?' etc. - en opdringerige fans is zalig, het uur waarop die climax kwam kon me eigenlijk niks schelen. In het eerste deel iets te veel mensen die wat anekdotes wilden spuien, maar steeds goeie muziek natuurlijk.

geweldige film over Bob Dylan!

er wordt een mooi beeld weergegeven van Bob in de jaren '60

5 van de 5 sterren!

Eindelijk heb ik weer eens een goede film mogen zien. Ik heb er echt van genoten! Ik keek er al de hele week naar uit omdat ik al zo'n vermoeden had dat ik dit erg goed zou gaan vinden. De 200 minuten waren zo om. Bob Dylan is naast een geweldig artiest dan ook een erg intrigerend persoon.

Normaal gesproken ben ik niet zo dol op docu's. Al vind ik de persoon of het onderwerp waar het over gaat nog zo geweldig, de documentaire is vaak niet interessant genoeg. Een paar maand geleden is Woodstock mij al erg goed bevallen maar deze docu is zelfs goed genoeg voor een 4.

En dan de muziek. Ik vind Bob Dylan waanzinnig. Like A Rolling Stone, Blowin' In The wind , Mr. Tambourine Man en al die andere nummers. Ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Erg leuk ook om al die concert opnames te zien. En niet te vergeten de kleine stukjes met muziek van Joan Baez natuurlijk.

4 sterren (al is het maar voor die geweldige stonede blik van Bob vaak )

Ik vind deze documontaire erg goed. Schetst (denk ik) goed beeld van Dylan in de jaren '60. Mooie muziek.

Hij boeit

schitterende documentaire.

Is het nodig om er meer woorden aan vuil te maken?

Ik denk hier komt een beoordeling van 5 sterren aan maar dat valt dus wel mee

Ik moet deze nog zien, ik heb al zijn concerten gezien in nederland op 1978 in de Kuip na. Toen mocht ik niet mee van mijn zus, maar daar herinner ik ze nog wel eens aan. Ik ben pas weer geweest in Ahoy. Ik ga echt elk concert, want vanaf 1986 denk ik al: " Het kan zijn laatste wel zijn". ik hoop niet dat ie 100 wordt, maar eigenlijk ook weer wel. Hij wordt wel oud. Ik ga deze snel kijken, de recensies zijn in elk geval goed.

Een zeer interessant eerste deel. De (meeste) mensen aan het woord hebben ook daadwerkelijk wat te vertellen en de oude beelden/montage in combinatie met de muziek is subliem. Ik ga er morgenavond zeker weer voor zitten; voorlopig dikke 4*

Beetje net zoals De Geus zegt, al had ik soms iets teveel het "Tell-Sell" gevoel Wanneer ik weer een oude clip zag met 4 cowboys.

Juweel, van een film. Ik had nooit zoveel met Bob, maar door de documentaire wordt mij het een en ander veel duidelijker.

erg indrukwekkend!

Zeer interessant tweede gedeelte met een aantal mooie beelden en grappige situaties; blijft op een dikke 4* staan.

Fijn dat ook niet-fans van Scorsese en Dylan dit een mooie film vinden. Ik zal die ook no aan m'n lijstje toevoegen

Ik heb hier een aantal stukken uit gezien en vond het nogal saai.

Schitterende documentaire, schitterende beelden, schitterend persoon.

en schitterende muziek natuurlijk

Een werkelijk boeiende documentaire van een boeiend persoon. Ik heb Dylan altijd al bewonderd voor zijn muzikaliteit, poëtisch vermogen en originaliteit en dat komt in deze documentaire goed tot uitdrukking.

De extra's op de DVD zijn ook de moeite waard.

No direction home is een DVD die iedere Dylanfan in zijn bezit moet hebben en die elke muzikale liefhebber minstens gezien moet hebben.

Ik geef even een uitgebreidere reactie.
Dit is het schitterende verhaal van Bob Dylan (tot en met de jaren '60). Zijn jeugd word goed uitgediept, zijn inspiraties. Je voelt erg duidelijk die jaren '60 sfeer vol protest, folkrock en dat hectische van touren. van zijn eerste album tot zijn plotzelinge verdwijning in '67 schitterende live beelden van zijn optreden bij DE demonstraties bij het Lincoln monument, tot de woede van het publiek zodra hij een verandering in stijl doorging. Heerlijke rauwe private beelden van een roadie.

Om een goed beeld van Dylan en het protest van de jaren '60 te krijgen is dit een aanrader.

Ben benieuwd naar deze film!

Ik kan je deze film aanraden:

How Many Roads

- een soort docu road-movie over Amerikaanse Dylan fans die (afzonderlijk) naar een optreden reizen:

Binnenkort in de filmtheaters.

Boeiend Andere Tijden achtig document over Bob Dylans eerste (turbulente) jaren uit zijn carriere.

No Direction is helaas ook van toepassing op de regie.

Het is een aaneenschakeling van archiefmateriaal, gelijksoortige interviews en concertfragmenten waarbij Dylan met 1 camera in beeld wordt gebracht. Aangezien de man altijd eenzelfde soort blik heeft is het niet al te boeiend meer na het zoveelste fragment. Ik vind Dylan ook niet per se zo'n artiest die live beter is dan op plaat. Ik luister net zo graag naar een albumopname. Voor de echte fan zal het wel smullen zijn, dat geloof ik graag. Want er is dus veel materiaal bewaard gebleven uit die tijd. Valt me erg mee.

Het is een fragmentarische documentaire, die op den duur last krijgt van overdaad schaadt. Ik heb het vermoeden dat op voorhand de lengte vaststond om in delen uitgezonden te kunnen worden door de coproducerende tv-partners.

Het deel over Woody Guthrie vond ik het interessantst. Jammer dat Dylan niet meer vertelde over zijn bezoek aan Guthrie. Daar had meer in gezeten.

Het deel over teleurgestelde Engelse fans vanwege de impopulaire rock n roll band terwijl ze rekenden op een akoestisch one man optreden, vind ik ook erg interessant.

Dylans contact met de pers is geestig. Je merkt hoezeer de media destijds nog verzuild waren.

Ik ben Dylan liefhebber, maar geen Dylan fan. De film duurt voor mij toch een uur te lang en de montage en samenstelling had wat uitdagender en afwisselender gemogen.

3 sterren

Zoals kappeuter ook al zegt: matige regie. De makers van de documentaire hebben hun best gedaan en veel artiesten opgespoord waardoor Dylan beinvloed werd of waar hij mee samen heeft gespeeld. Maar ik vond het er een beetje teveel, de meeste kende ik ook niet, en ze werden slechts geintroduceerd door korte fragmentjes. Daarbij is wat ze vertellen niet altijd even interessant, en op iemand als Joan Baez na zijn ook niet allemaal even open in hun mening over Dylan.

De vertelling over Dylans jeugd is aardig, maar er had wel wat meer ingezeten. Ik had graag medebandleden uit zijn begintijd, goede jeugdvrienden en familie aan het woord gezien. De docu spitst zich wel heel erg op de muziek toe, terwijl die in feite bekend is en het juist interessant is om de mens achter de muziek te leren kennen.

Op een gegeven moment werd ik het ook wel zat dat de docu de focus steeds bleef richten op het conflict tussen akoestisch en elektrisch. Sowieso vind ik de docu wat langdradig en had hij, zoals kapp al zegt, met deze inhoud zeker korter gekund.

Nou begrijp ik wel dat Dylan een enigszins gesloten persoon is, maar in interview met Scorsese (?) was hij toch redelijk open. Daarom begrijp ik niet dat Scorsese niet wat meer en betere vragen heeft gesteld, ook op persoonlijk vlak. Na ruim 3 uur beeld en geluid ben ik namelijk niet heel erg veel te weten gekomen over Dylan.

Daarbij vond ik het ook erg vreemd dat sommige geinterviewde personen helemaal niet werden geintroduceerd. Die Suze ... was de vriendin van Dylan, maar dat moest je zelf maar uit de beelden opmaken. En wanneer zijn ze uit elkaar gegaan en waarom? En had Dylan nou ook een verhouding met Baez?

Kortom: teveel vragen open gelaten. Ik heb wel genoten van de muziek

2,5 ster

Fantastische documentaire! Na al die jaren, waarin ik geprobeerd heb Bob Dylan te waarderen als muzikant, is het me in een klap gelukt na het zien van deze docu. Erg mooi gemaakt.

Voor weinig te koop trouwens. (Heb hem voor €11,99 zien staan bij de lokale platenboer)

Publiek klappend, protesterend, scheldend....En dan gaat Bob Dylan achter de piano zitten, begint met een schitterende "simpele bass thema" met dat gammel schelle orgeltje en zingt, met z'n typerende penetrante stem de volgende song die begint met:

"You walk into the room

With your pencil in your hand

You see somebody naked

And you say, "Who is that man?"

You try so hard

But you don't understand

Just what you'll say when you get home

Because something is happening here

But you don't know what it is

Do you, Mister Jones?

You raise up your head

And you ask, ïs this where it is?"

And somebody points to you and says "it's his"

And you say, "What's mine?

And somebody else says, "Where what is?"

And you say, "Oh my God, am I here all alone?"

Because something is happening here

But you don't know what is

Do you, Mister Jones?

etc

Aan het eind van deze song houdt hij zijn mooie slanke hand omhoog en spreidt zijn vingers......

You have many contacts

Among the lumberjacks

To get you facts

When someone attacks your imagination

But nobody has any respect

Anyway they already expect you

To just give a check to tax-deductible charity organizations

(fragment van: "Ballad of a Thin Man", met hulp van

"Bob Dylan Liedteksten 1962-1973" mooi vertaalt door Bindervoet & Henkes, 2006, Nijgh & van Ditmar)

Prachtige documentaire die Bob Dylan, bewonderendswaardig eigenzinnig en nuchter, recht doet:

Bob Dylan woont in zijn poëzie en muziek... No direction necessary!

When he hears you speak

And says, "How does it feel

To be such a freak?"

And you say, "Impossible" as he hands you a bone

Because something is happening here

But you don't know what it is

Do you, Mister Jones?

Intrigerende docu.

Kon niet geloven dat de 201 minuten zo ongelooflijk snel zijn gegaan.

No Direction Home is in principe een docu dat verplicht voer is voor iedereen die maar een beetje geinteresseerd is in muziekgeschiedenis. Voor de Dylan liefhebber is het helemaal verplichte kost. Prachtig al die rare footage die we te zien krijgen, en geweldig alle momenten met bekende gezichten als Pete Seeger, Johnny Cash, de verhalen over Woody Guthrie, zijn grootste inspiratiebron, optredens met The Band of backstagemomenten met The Beatles. Geweldig, als muziekliefhebber dit te kunnen zien.

Wel jammer vond ik dat er eigenlijk weinig wordt ingegaan op het totstandkomen van zijn muziek of albums. Zijn motivaties (als die er eigenlijk wel waren) om elektrisch te gaan komen ook weinig aan bod terwijl er wel volop aandacht aan gegeven wordt in de vorm van de reacties uit het publiek.

No direction home vertelt vooral het verhaal van Dylan tot zijn debuutalbum en zijn struggle erna met de bekendheid die hij meer en meer kreeg.

Natuurlijk komen ook de destijdse politieke strubbelingen aan bod. De sfeer die toen heerste in amerika en de roep om protestzangers als Dylan.

Muziek uit een tijd dat muziek nog erg belangrijk was en ook daadwerkelijk gehoord werd. Waar zijn die tijden gebleven.

4*

Is deze film ook doenbaar voor mensen die Bob Dylan niet zo goed of niet kennen?

Juist dan wel geschikt en leerzaam.

Ben hier inderdaad ook als niet-Bob Dylan kenner erg benieuwd naar...met Scorsese aan boord kan het niet anders dan top zijn.

Als enorme Dylan van viel hij wel een beetje tegen.

Als niet-Dylan-fan (had z'n naam al gehoord, z'n liejdes tot over enkele maanden geleden nog niet) viel het ook tegen.

Geen saaie docu op zich: mooie liedjes, intressante mensen die je te zien krijgt(Odetta ),...

Leuk voor een 2 tal uur, maar langer echt niet.

Scorsese stelt spijtig genoeg teleur. 2.5*