No Direction Home: Bob Dylan (2005)

Prima documentaire, van bijna 3 en een half uur, over de beginjaren van Bob Dylan.

Prachtige beelden van zijn eerste optredens en ook hoe hij de overstap maakte van acoustische naar elektrische optreden, dat niet door iedereen in dank werd afgenomen er zelfs op boe-geroep werd onthaald. (Ikzelf ben eerder een voorstander van de 'Elektrische' Dylan).

De film toont toch wat voor prachtige songs Dylan in de beginjaren al heeft geschreven en dat wordt ook beaamd door talloze beroemdheden uit die tijd, zoals Joan Baez, Ginsberg en vele anderen.

De film staat op 2 DVD en is van goede tot uitstekende beeldkwaliteit, gezien de oudere fragmenten. Ook het geluid is prima.

Een hebbeding voor de Dylan-fans, maar ook een mooie gelegenheid om Dylan te leren kennen voor wie dat nog niet heeft gedaan.

De enige reden dat No Direction Home nog een beetje het aanzien waard is, is vanwege de muziek van Dylan verder valt er namelijk maar bar weinig te genieten. Vooral de eerste 75 minuten zijn een regelrechte martelgang. Meer dan een uur de voorbeelden van Dylan bekijken begeleid door hoogdravende teksten van de betrokkenen was echt veels te veel van het goede. Verder was in dit gedeelte de montage ook echt bedroefend slecht. Ik zie montagefouten echt nooit maar hier zag ik zelfs constant het beeld verspringen. Dat had toch wel iets mooier opgelost kunnen worden. Grote probleem bij Dylan is ook dat hij maar bijzonder weinig te melden heeft. Bovendien is zijn levensverhaal zeker in zijn vroege jaren nu niet echt indrukwekkend of boeiend. De verveling ligt dan ook constant op de loer. Na dat eerste deel wordt het dan allemaal iets beter te doen. Vooral omdat Dylan zelf nadrukkelijker naar voren komt. Oké hij heeft nog steeds weinig interessants te melden maar zijn muziek krijgt wat meer de ruimte. Het sterkste punt van No Direction Home buiten Dylan's muziek is bovendien de periode waarin zijn muziek uitkwam. Scorsese heeft hier dankbaar gebruik van gemaakt en de boeiendste momenten zijn dan ook gewoon ordinaire geschiedenisfilmpjes. De dood van Oswald, De toespraak van King en de beelden van Kennedy vond ik begeleid met de muziek zo ongeveer de momenten die het meest de moeite waard waren in het middenstuk. Het laatste deel bevestigt eigenlijk dan weer het grootste probleem van de film. Dylan mag dan goede muziek maken en er mag dan een waas van mysterie over hem heen hangen, de magie die daar van uitgaat verbleekt wel enorm snel als hij aan het woord is. De interviews met de pers richting einde zijn dan wel erg amusant maar benadrukken eigenlijk alleen maar dat je net 204 minuten hebt zitten kijken na een man die eigenlijk maar een weinig boeiend levensverhaal en bovendien werkelijk niets te vertellen heeft.

1,5*

Weinig boeiend levensverhaal... je weet (ondanks het zien van deze film) blijkbaar niet al te veel van Dylan.

Mijn levensverhaal is dan ook totaal niet interessant en zal hopelijk ook nooit in ruim drie uur verfilmd worden. Snap alleen niet zo goed wat dat er mee van doen heeft. Verder bestrijd ik ook nergens zijn invloed op de populaire muziek. Ik wil hier zelfs best beamen dat die enorm is en dat hij zoals ik al zei enorm goede muziek heeft gemaakt. Maar ik beoordeel hier de film en niet de muziek van Dylan. En na die film kom ik tot de conclusie dat Dylan van zichzelf een bijzonder oninteressant persoon is die bijzonder weinig zinnigs over zichzelf te melden heeft. Ik heb daar verder geen moeite mee en kan het zelfs nog wel waarderen die artiesten die zichzelf niet al te serieus nemen maar laat hem dan ook niet zo lang aan het woord want dat levert een bijzonder gezapig en saai werkje op. Als de mensen die de film dan moeten redden ook niet veel verder dan wat standaard teksten komen maakt het er niet veel beter op.

Ik ben inderdaad geen Dylan kenner en die uitspraak was dan ook puur op basis van deze film. Mocht hij echter wel een boeiend levensverhaal hebben dat pleit dat alleen maar meer tegen de film want dan heeft Scorsese dat wat mij betreft niet weten over te brengen.

Dus ik mag omdat ik 22 ben niet zeggen dat nadat ik een film van ruim drie uur over Bob Dylan heb bekeken dat ik die man een weinig boeiend levensverhaal vind hebben op basis van diezelfde film? Dat mag jij natuurlijk vinden maar ik vind het op zijn zachtst gezegd enorme onzin. Verder hamer je er steeds op dat Dylan zoveel invloed heeft gehad. Dat heb ik net ook al bevestigd en is mooi voor Dylan maar dat wil nog niet zeggen dat ik zijn leven daardoor spannender of interessanter ga vinden. Waarschijnlijk zijn er wel meer invloedrijke mensen die een saai levensverhaal te vertellen hebben.

Docu ... of toch eigenlijk een veel te lange TV special.

Als niet Dylan kenner een vreselijke docu waar je bijna niets te weten komt over de man. Eindeloos worden dezelfde liedjes herhaald (wat echt gaat irriteren na een tijd, als Dylan weer eens dezelfde akkoorden op z'n gitaar begint te jengelen) en de docu wordt eigenlijk gedomineerd door archiefmateriaal.

Dylan zelf is echt nietszeggend in z'n interview. Net als zijn antwoorden aan de pers. Ofwel is hij gewoon clueless, ofwel houdt hij zich dom, maar als welbespraakt mens kan je meer met zo'n vragen lijkt mij?

Kende verder niemand van de geïnterviewde mensen, of mensen die in de docu genoemd werden. Je komt er ook weinig van te weten, soms zijn ze gewoon enorm irritant. Die Ier bijvoorbeeld had nooit de final cut mogen halen.

Naast Dylan is het eigenlijk het tijdsbeeld dat vaak in de kijker staat. Absoluut ook niet mijn favoriete periode, ook weinig interesse in, werd ook best aanstellerig over verteld en voorgesteld. Enige interessante wat er dan in deze docu naar voren kwam is de hypocrisie van de folk liefhebbers (en dan diegene die Dylan uit staan te boe-en), de nood om iemand als een icoon te gaan beschouwen en de makkelijk te doorprikken facade van zogenaamde muziekkenners met "interessante vragen".

Zaken die iets te doorloops in de docu zitten maar leuk zijn om te zien. Veel mensen die zich uiteindelijk hopeloos belachelijk maken.

Zoals dutchtuga zei, vast een leuke docu voor liefhebbers van de muziekgeschiedenis, niet zozeer muziekliefhebbers in het algemeen. Dylan is absoluut niet interessant neergezet, en hoewel kleurrijk verder ook geen boeiend persoon wat mij betreft. Veel meer kom je over Dylan ook niet te weten, enige wat ik aan deze docu heb gehad verder is dat ik nu een aantal van z'n songs aan de naam Dylan kan plakken.

Had ook in 10 minuten gekund. Als docu een compleet ongeorganiseerde en slecht gefocuste ramp, erg slecht in elkaar gezet. En dan nog eens veel te lang durend.

Toch 1*, omdat er enkele zichzelf interessant bestempelende facades doorprikt worden.

Je kunt ook met gevoel naar een film kijken.

Oh, en dat betekent ... ?

Voor mij is het heel simpel. Ik wil in mijn gevoel geraakt worden door films. Er zijn films die erin slagen me in mijn gevoel te raken en films die me absoluut niet raken. Gelet op het feit dat ik met mijn gevoel naar films kijk slaag ik er niet in om heel uitgebreid aan te geven waarom een film me niets doet. Ik vind het daarom heel knap van jou dat jij dit wel kunt. Ik vermoed alleen dat de factor gevoel bij het beoordelen van films voor jou een minder belangrijke factor vormt dan bij mij. Dit kenmerkende verschil tussen gebruikers is overigens juist het mooie van deze site.

Denk dat daar wel een kern van waarheid inzit wat docu's betreft. Ik vind dat daarbij vaak wat anders liggen. Is toch minder een vorm die op je gevoel speelt voor mij tenminste.

Daar heb je helemaal gelijk in. Het feit dat ik in tegenstelling tot Onderhond en jou wel heel veel met zowel zijn muziek als de periode waarin hij doorbrak heb maakt het voor mij ook makkelijker door deze documentaire in mijn gevoel te worden geraakt. Ik werd overvallen door gevoelens van nostalgie en weemoed.

Wat een vreemde en compleet foute veronderstelling Geef ik zelf vaak aan als belangrijkste factor.

Nogmaals maar dat heb ik al vaker gezegd ik ben wel degelijk een liefhebber van de muziek van Dylan.

Het is per abuis aan mijn aandacht ontsnapt dat jij een liefhebber van de muziek van Bob Dylan bent. Niets menselijks is mij vreemd.

Enkele off-topic berichten verwjderd.

Het blijkt maar weer, ook onder liefhebbers van het zelfde genre valt over smaak te twisten.

Ik ben er nog niet helemaal overuit wat ik van No Direction Home vind. Echte fans vinden een docu over hun artiest al snel goed omdat ze hun gevoel erin kunnen leggen. Bij anderen moet dat nog komen. Ik houd ook erg van Dylans muziek maar door de manier waarop het eerste deel van de film in elkaar wordt het voor mij nergens intens. De vele fragmenten van artiesten, songs en andere belangrijke personen uit de muziekwereld vliegen je om je oren en nergens kom ik even tot rust. Leerzaam en intressant is het met al die informatie wel. Ik moet het tweede deel nog eens goed zien dus wie weet valt het kwartje nog...

Ik heb de docu zojuist gezien.. op zich een prima documentaire, maar ik vind het erg jammer dat alleen de vroegste jaren van de artiest Dylan door Scorsese werden belicht; niets over de totstandkoming van Hurricane, de latere periode van Dylan (zeg: tot aan medio 2004, toen de film ongeveer voltooid was) en Blonde on Blonde.

Desondanks geef ik deze docu 4 dikverdiende sterren .

Viel me tegen. Ik vond het uiteindelijk een nogal lange, wat vormloze documentaire. Met niet altijd de goede nadrukken. En zoals altijd, Dylan die in interviews vooral heel weinig vertelt. Ergens een beetje gek ook dat in ruim 3 uur documentaire over nog geen viijf jaar een hoop ook niet aan bod komt.

Interessantste delen zijn zijn eerste stappen op de Newyorkse podia (al was dat stuk lang), zijn fascinatie voor Guthrie (waar weer weinig aandacht voor was) en vooral het verzet tegen zijn electrisch spel. De oude interviewfragmenten en publieksreacties waren een hoogtepunt.

Interessant genoeg, maar dat is het dan ook.

3.0*

Ik heb nooit veel met Bob Dylan gehad. (Vind enkel het at Budokan album erg goed) en na deze film is daar niets aan veranderd. Hij schrijft sterke teksten, maar ik vind het een kleurloos persoon. Het tijdsbeeld doet me ook al weinig. De onttrutting ligt al jaren achter ons en ik heb ook weinig op met protestbewegingen en folk.

2,5*

Haal er nog een halfje af. Er is me weinig van bijfgebleven behalve het idee dat ik 3,5 uur naar talking heads en suf archiefmateriaal heb zitten kijken, maar er vrijwel niets van opgestoken heb. Visueel was het oersaai en belegen. Kan me dit keer prima vinden in de mening van Onderhond.

2* dus.

Dit is een mooie documentaire over de invloedrijkste artiest uit de geschiedenis van de populaire muziek.

En het resultaat teleurstellender?

Mocht dat al zo zijn (wat ik betwijfel) dan is het extra knap dat Scorsese daar in drie en een half uur helemaal niets van weet over te brengen...

Hoe langer ik er over denk, hoe meer de film daalt in mijn waardering. Zou best nog wel eens verder afgewaardeerd kunnen worden.

Speaking of...

Vreemd, ik reken mijzelf toch serieus tot een muziekliefhebber in het algemeen, als ik zo kijk naar mijn nogal brede smaak voor verschillende stromingen binnen de muziek.

Dit is dan ook gewoon een vooroordeel dat maar weinig bestaansrecht kent. Ik ben in ieder geval een levend voorbeeld dat een veronderstelling zoals: "niet geschikt voor..." binnen deze context simpelweg niet klopt.

En jij denkt dat ik beweer dat "muziekliefhebbers in het algemeen", zonder uitzondering, 100% allemaal niks aan deze docu zullen vinden ...

mag ik dat eng vinden?

Dat mag je eng vinden, zelfs wanneer ik dit niet beweer. Sterker nog, ik ben nu juist die ''vermeende'' uitzondering.

Ik ben een muziekliefhebber in algemene zin van het woord en bevestig slechts dat de betreffende redenatie: "..een leuke docu voor liefhebbers van de muziekgeschiedenis, niet zozeer muziekliefhebbers in het algemeen...." fundeert op een generalisatie, een vooroordeel, niets meer en niets minder.

... want er zouden natuurlijk mensen dit kunnen lezen en denken dat ik wetenschappelijk onderzoek naar deze bewering had gedaan.

Uiteraard is het een generalisatie

Dan had je het gewoon anders kunnen formuleren Onderhond. Ik reageer slechts op een beweringen die jij ondersteund dat in mijn ogen generalisatie betreft en fundeert op een vooroordeel; vaak het geval bij generalisaties.

Jij beaamd dit en daarmee weet ik waar jij staat binnen deze context; einde discussie. Die gespeelde verontwaardiging is dan ook nergens voor nodig. En daar laat ik het bij, aan jou het laatste woord.