No Direction Home: Bob Dylan (2005)

Toen de documentaire begon met een hemeltergende live-versie van Like A Rolling Stone, wist ik niet hoe snel ik aan twee blokjes kaas moest komen voor in m'n oren. Maar naarmate de docu vordert, hoe duidelijker het wordt waarom het zo hemeltergend was.

Nee, geen Dylan fan, en dat het geregisseerd is door Scorcese is mij ook worst. Dit was een meeslepende muziekdocu met prachtig (historisch) materiaal (en niet alleen van Dylan). Een must see voor liefhebbers van folk, gospel, blues, americana en rocknroll.

Nu maar hopen dat de NPS het gaat lukken de docu te kopen en uit te zenden rond "de feestdagen", zoals ze van plan zijn.

Boeiend Andere Tijden achtig document over Bob Dylans eerste (turbulente) jaren uit zijn carriere.

No Direction is helaas ook van toepassing op de regie.

Het is een aaneenschakeling van archiefmateriaal, gelijksoortige interviews en concertfragmenten waarbij Dylan met 1 camera in beeld wordt gebracht. Aangezien de man altijd eenzelfde soort blik heeft is het niet al te boeiend meer na het zoveelste fragment. Ik vind Dylan ook niet per se zo'n artiest die live beter is dan op plaat. Ik luister net zo graag naar een albumopname. Voor de echte fan zal het wel smullen zijn, dat geloof ik graag. Want er is dus veel materiaal bewaard gebleven uit die tijd. Valt me erg mee.

Het is een fragmentarische documentaire, die op den duur last krijgt van overdaad schaadt. Ik heb het vermoeden dat op voorhand de lengte vaststond om in delen uitgezonden te kunnen worden door de coproducerende tv-partners.

Het deel over Woody Guthrie vond ik het interessantst. Jammer dat Dylan niet meer vertelde over zijn bezoek aan Guthrie. Daar had meer in gezeten.

Het deel over teleurgestelde Engelse fans vanwege de impopulaire rock n roll band terwijl ze rekenden op een akoestisch one man optreden, vind ik ook erg interessant.

Dylans contact met de pers is geestig. Je merkt hoezeer de media destijds nog verzuild waren.

Ik ben Dylan liefhebber, maar geen Dylan fan. De film duurt voor mij toch een uur te lang en de montage en samenstelling had wat uitdagender en afwisselender gemogen.

3 sterren

Zoals kappeuter ook al zegt: matige regie. De makers van de documentaire hebben hun best gedaan en veel artiesten opgespoord waardoor Dylan beinvloed werd of waar hij mee samen heeft gespeeld. Maar ik vond het er een beetje teveel, de meeste kende ik ook niet, en ze werden slechts geintroduceerd door korte fragmentjes. Daarbij is wat ze vertellen niet altijd even interessant, en op iemand als Joan Baez na zijn ook niet allemaal even open in hun mening over Dylan.

De vertelling over Dylans jeugd is aardig, maar er had wel wat meer ingezeten. Ik had graag medebandleden uit zijn begintijd, goede jeugdvrienden en familie aan het woord gezien. De docu spitst zich wel heel erg op de muziek toe, terwijl die in feite bekend is en het juist interessant is om de mens achter de muziek te leren kennen.

Op een gegeven moment werd ik het ook wel zat dat de docu de focus steeds bleef richten op het conflict tussen akoestisch en elektrisch. Sowieso vind ik de docu wat langdradig en had hij, zoals kapp al zegt, met deze inhoud zeker korter gekund.

Nou begrijp ik wel dat Dylan een enigszins gesloten persoon is, maar in interview met Scorsese (?) was hij toch redelijk open. Daarom begrijp ik niet dat Scorsese niet wat meer en betere vragen heeft gesteld, ook op persoonlijk vlak. Na ruim 3 uur beeld en geluid ben ik namelijk niet heel erg veel te weten gekomen over Dylan.

Daarbij vond ik het ook erg vreemd dat sommige geinterviewde personen helemaal niet werden geintroduceerd. Die Suze ... was de vriendin van Dylan, maar dat moest je zelf maar uit de beelden opmaken. En wanneer zijn ze uit elkaar gegaan en waarom? En had Dylan nou ook een verhouding met Baez?

Kortom: teveel vragen open gelaten. Ik heb wel genoten van de muziek

2,5 ster

Intrigerende docu.

Kon niet geloven dat de 201 minuten zo ongelooflijk snel zijn gegaan.

No Direction Home is in principe een docu dat verplicht voer is voor iedereen die maar een beetje geinteresseerd is in muziekgeschiedenis. Voor de Dylan liefhebber is het helemaal verplichte kost. Prachtig al die rare footage die we te zien krijgen, en geweldig alle momenten met bekende gezichten als Pete Seeger, Johnny Cash, de verhalen over Woody Guthrie, zijn grootste inspiratiebron, optredens met The Band of backstagemomenten met The Beatles. Geweldig, als muziekliefhebber dit te kunnen zien.

Wel jammer vond ik dat er eigenlijk weinig wordt ingegaan op het totstandkomen van zijn muziek of albums. Zijn motivaties (als die er eigenlijk wel waren) om elektrisch te gaan komen ook weinig aan bod terwijl er wel volop aandacht aan gegeven wordt in de vorm van de reacties uit het publiek.

No direction home vertelt vooral het verhaal van Dylan tot zijn debuutalbum en zijn struggle erna met de bekendheid die hij meer en meer kreeg.

Natuurlijk komen ook de destijdse politieke strubbelingen aan bod. De sfeer die toen heerste in amerika en de roep om protestzangers als Dylan.

Muziek uit een tijd dat muziek nog erg belangrijk was en ook daadwerkelijk gehoord werd. Waar zijn die tijden gebleven.

4*

De enige reden dat No Direction Home nog een beetje het aanzien waard is, is vanwege de muziek van Dylan verder valt er namelijk maar bar weinig te genieten. Vooral de eerste 75 minuten zijn een regelrechte martelgang. Meer dan een uur de voorbeelden van Dylan bekijken begeleid door hoogdravende teksten van de betrokkenen was echt veels te veel van het goede. Verder was in dit gedeelte de montage ook echt bedroefend slecht. Ik zie montagefouten echt nooit maar hier zag ik zelfs constant het beeld verspringen. Dat had toch wel iets mooier opgelost kunnen worden. Grote probleem bij Dylan is ook dat hij maar bijzonder weinig te melden heeft. Bovendien is zijn levensverhaal zeker in zijn vroege jaren nu niet echt indrukwekkend of boeiend. De verveling ligt dan ook constant op de loer. Na dat eerste deel wordt het dan allemaal iets beter te doen. Vooral omdat Dylan zelf nadrukkelijker naar voren komt. Oké hij heeft nog steeds weinig interessants te melden maar zijn muziek krijgt wat meer de ruimte. Het sterkste punt van No Direction Home buiten Dylan's muziek is bovendien de periode waarin zijn muziek uitkwam. Scorsese heeft hier dankbaar gebruik van gemaakt en de boeiendste momenten zijn dan ook gewoon ordinaire geschiedenisfilmpjes. De dood van Oswald, De toespraak van King en de beelden van Kennedy vond ik begeleid met de muziek zo ongeveer de momenten die het meest de moeite waard waren in het middenstuk. Het laatste deel bevestigt eigenlijk dan weer het grootste probleem van de film. Dylan mag dan goede muziek maken en er mag dan een waas van mysterie over hem heen hangen, de magie die daar van uitgaat verbleekt wel enorm snel als hij aan het woord is. De interviews met de pers richting einde zijn dan wel erg amusant maar benadrukken eigenlijk alleen maar dat je net 204 minuten hebt zitten kijken na een man die eigenlijk maar een weinig boeiend levensverhaal en bovendien werkelijk niets te vertellen heeft.

1,5*

Docu ... of toch eigenlijk een veel te lange TV special.

Als niet Dylan kenner een vreselijke docu waar je bijna niets te weten komt over de man. Eindeloos worden dezelfde liedjes herhaald (wat echt gaat irriteren na een tijd, als Dylan weer eens dezelfde akkoorden op z'n gitaar begint te jengelen) en de docu wordt eigenlijk gedomineerd door archiefmateriaal.

Dylan zelf is echt nietszeggend in z'n interview. Net als zijn antwoorden aan de pers. Ofwel is hij gewoon clueless, ofwel houdt hij zich dom, maar als welbespraakt mens kan je meer met zo'n vragen lijkt mij?

Kende verder niemand van de geïnterviewde mensen, of mensen die in de docu genoemd werden. Je komt er ook weinig van te weten, soms zijn ze gewoon enorm irritant. Die Ier bijvoorbeeld had nooit de final cut mogen halen.

Naast Dylan is het eigenlijk het tijdsbeeld dat vaak in de kijker staat. Absoluut ook niet mijn favoriete periode, ook weinig interesse in, werd ook best aanstellerig over verteld en voorgesteld. Enige interessante wat er dan in deze docu naar voren kwam is de hypocrisie van de folk liefhebbers (en dan diegene die Dylan uit staan te boe-en), de nood om iemand als een icoon te gaan beschouwen en de makkelijk te doorprikken facade van zogenaamde muziekkenners met "interessante vragen".

Zaken die iets te doorloops in de docu zitten maar leuk zijn om te zien. Veel mensen die zich uiteindelijk hopeloos belachelijk maken.

Zoals dutchtuga zei, vast een leuke docu voor liefhebbers van de muziekgeschiedenis, niet zozeer muziekliefhebbers in het algemeen. Dylan is absoluut niet interessant neergezet, en hoewel kleurrijk verder ook geen boeiend persoon wat mij betreft. Veel meer kom je over Dylan ook niet te weten, enige wat ik aan deze docu heb gehad verder is dat ik nu een aantal van z'n songs aan de naam Dylan kan plakken.

Had ook in 10 minuten gekund. Als docu een compleet ongeorganiseerde en slecht gefocuste ramp, erg slecht in elkaar gezet. En dan nog eens veel te lang durend.

Toch 1*, omdat er enkele zichzelf interessant bestempelende facades doorprikt worden.

Viel me tegen. Ik vond het uiteindelijk een nogal lange, wat vormloze documentaire. Met niet altijd de goede nadrukken. En zoals altijd, Dylan die in interviews vooral heel weinig vertelt. Ergens een beetje gek ook dat in ruim 3 uur documentaire over nog geen viijf jaar een hoop ook niet aan bod komt.

Interessantste delen zijn zijn eerste stappen op de Newyorkse podia (al was dat stuk lang), zijn fascinatie voor Guthrie (waar weer weinig aandacht voor was) en vooral het verzet tegen zijn electrisch spel. De oude interviewfragmenten en publieksreacties waren een hoogtepunt.

Interessant genoeg, maar dat is het dan ook.

3.0*

geweldige film, heeft me respect opgeleverd vr Bob Dylan. wel jammer dat het zo plots afgelopen was, Scorsese had gerust nog een uur langer mogen filmen. de film is geweldig.

Ik heb veel respect voor Scorsese als filmmaker en onlangs wist hij me enorm in positieve zin te verrassen met zijn nieuwste film Shutter Island. Deze documentaire is echter tot nu toe het minste wat ik van hem gezien heb.

Poe wat een lange zit was dit zeg. Ik heb niets met Bob Dylan en ook niet met diens muziek. Het eerste uur was echt helemaal niets. Slechte montage en grotendeels ook niet interessante info die we voorgeschoteld krijgen. Daarna wordt het zowaar ietsje beter. Dylan zelf is een man, die eigenlijk helemaal niet zo interessant is. Wat hij zegt is vrij inhoudsloos, al is zijn muziek soms nog best aardig.

Het laatste half uur is ook nog wel redelijk, maar al met al heeft Scorsese het veels te lang uitgesponnen. Vaak vind ik dat bij hem een pluspunt, hier is het voor mij een groot minpunt.

1,5*

Aardige documentaire over Bob Dylan, niets meer en niets minder. Dont Look Back is het niet bepaald, maar als liefhebber van Dylan vond ik het best leuk om te zien hoe Dylan langzaam doorbrak in de muziekindustrie. Wel duurde dit stuk erg lang, terwijl die tijd ook in andere dingen gestopt hadden kunnen worden. Ik vond de verdeling van de aandachtspunten dan ook het grootste minpunt hier. Sommige momenten werden eindeloos toegelicht, terwijl anderen niet behandelt werden of snel afgeraffelt verteld werden. Helaas waren dat vaak de interessantere momenten. Daarnaast wordt er geen enkele poging ondernomen om de artistieke kant van Dylan te begrijpen. Want de interessantste vraag is natuurlijk waar Dylan de inspiratie voor die geweldige nummers vandaan haalt. De teksten van Dylan zijn het beste aan zijn nummers en je hoopt als liefhebber op wat achtergrond op dat gebied. Er wordt geen woord over gerept, wat ook wel enigzins te verwachten viel. Dylan is op dat gebied nogal terughoudend en eigenlijk is dat ook maar beter zo.

De tweede helft, de overstap naar de electrische muziek, vond ik een stuk boeiender. Die archiefinterviews met Dylan zijn geweldig, evenals de beelden van het verschrikkelijke publiek tijdens concerten. Prachtig tijdsbeeld levert dat op en het is ook zelfs ontroerend om te zien hoezeer Dylan daar uiteindelijk onder lijdt en duidelijk concertmoe wordt. Duidelijk het sterkste deel van de docu. Het is wel jammer dat het ook echt tweedelig aanvoelt. Twee verhalen in een. De vraag die dit oproept is: waarom dan ook niet meteen die andere verhalen in latere delen? Je kunt niet alles hebben neem ik aan. Als totaalplaatje is dit dus misschien een ietwat teleurstellende docu, maar er zitten genoeg boeiende momenten in om de Dylanliefhebber bezig te houden. Mensen die niets met Dylan hebben zullen hier waarschijnlijk weinig uit halen. In tegenstelling tot Dont Look Back.

3*

I don't mind being shot, I just don't dig being told about it

Ik begin Bob Dylan cd per cd te ontdekken. Het begon nog niet zo lang geleden met een mooie rode CD box met daarin 3 best of cd's van bovengenoemde. De CD kostte 2x niets en was een verschrikkelijk mooie editie maar sindsdien is de muziek van Dylan continu aanwezig in mijn nog jonge leventje. Vanaf dan komt er zo om de maand eens één of twee schijfjes van Dylan binnen ten huize Metalfist en al een serieuze tijd was het de beurt aan deze No Direction Home. Ik had de film blind gekocht omdat de combinatie Scorcese en Dylan me al lang over de streep hadden getrokken maar ik had me niet gerealiseerd dat de film meer als 3 uur ging duren. Daarstraks dan toch eens tijd van gemaakt om hem op te zetten en man, wat heb ik genoten.

Films over Bob Dylan kan ik precies altijd wel trekken. I'm Not There. behoort nu al tot één van mijn favoriete films maar ook dit werk van Scorcese hoort daar vast en zeker bij. Het is eigenlijk vreemd maar eigenlijk concentreert de film zich met zijn lange speelduur maar op een redelijk korte periode uit het leven van Bob Dylan. De film werkt geheel toe naar de omschakeling van akoestisch naar elektrisch in 1966, wat dus eigenlijk maar een viertal jaar is als je rekent vanaf zijn eerste cd. Het lijkt niet veel maar Scorcese brengt hier dan wel een heerlijk geheel naar het scherm. Dylan werkte al met Scorcese ten tijde van The Last Waltz maar gaf hem ook toestemming om alle materiaal uit het archief te gebruiken, iets wat hij nog nooit had toegestaan aan eender welke documentairemaker. Scorcese maakt hier dan ook gretig gebruik van en we krijgen dan ook bijzonder veel beeldmateriaal dat voor de fan een waar walhalla is. Ik ben sowieso geen fan van Youtube dus veel materiaal en live-opnames waren nieuw voor mij. Het is wel jammer dat Scorcese vooral gebruik maakt van de film Don't Look Back. Ik kon het gevoel niet vermijden dat dit een soort vervolg op die documentaire was waardoor sommige stukken nogal onsamenhangend overkomen. Daar komt dan ook nog eens bij dat het soms allemaal nogal chaotisch aan elkaar is geplakt, iets wat vooral in de interviews met Dylan zelf is te merken. Vaak zie je erg hard dat twee zinnen worden geknipt en geplakt tot één zin waardoor je je soms afvraagt of die zin wel effectief is wat Dylan bedoelde. Ach, het zijn maar een paar kleine minpuntjes want voor de rest wordt er een uitstekend coherent beeld geschetst voor de fan. Er worden een aantal interessante thema's aangesneden waaronder het Woody Guthrie gedeelte, de overgang tussen akoestisch en elektrisch en de evolutie die Dylan doormaakt. No Direction Home kent een erg lange speelduur en was bij mij gespreid over 2 discs maar toch vliegt de documentaire zo voorbij.

Dylan is zo'n persoon waar ik urenlang naar kan kijken. Het is vreemd want de man kent bijzonder weinig emoties, toch zeker in het interview dat Scorcese afneemt met de zanger.Dylan geeft op zich wel weer weinig informatie over zichzelf weer maar daar zit dan ook de kracht van de man in mijn opzicht. De mysterieuze factor is een groot pluspunt aan het imago van Dylan maar gelukkig weet Scorcese dat je geen meesterwerk kunt maken met alleen maar beelden van Dylan die wat over zichzelf vertelt. Daarvoor geeft hij te weinig prijs over zijn beweegredenen van zijn muziek en dergelijke dus zijn er gelukkig nog de vele archiefbeelden en de vele interviews met collega's of jeugdvrienden. Ik begrijp de commentaar wel dat dit aspect niet echt deftig is uitgewerkt, dat is het ook, maar ik stoorde me er niet zo bijster hard aan. Bij elke persoon wordt wel gezegd wat ze zijn, waren of wat de link is met Dylan en als het er niet expliciet bijstaat, dan wordt het wel duidelijk aan de hand van live opnames of foto's. De film kent dan ook een groot aantal artiesten die de moeite waard zijn om te zien maar jammer genoeg wordt ook dit aspect niet altijd even goed uitgewerkt. Neem nu iemand zoals Johnny Cash. Geniale zanger en heeft een aantal keren samengewerkt met Bob Dylan (ze hebben elk op een studioalbum van de andere gezongen) maar de relatie tussen hen beide wordt amper uitgewerkt. Toch zijn het factoren waar ik me tijdens het zien niet erg aan stoorde. De beelden spreken voor het overgrote deel voor zich waardoor dit een erg interessant werkje is.

Scorcese heeft me ook wel geïnteresseerd gekregen in Don't Look Back, een documentaire die precies over hetzelfde onderwerp gaan, althans toch ongeveer dezelfde tijdsperiode. In ieder geval is No Direction Home een uitgebreide biografie over de eerste 4-5 jaar van leven van Dylan. De archiefbeelden zijn verbluffend en de interviews zijn erg vaak de moeite waard, met hier en daar een uitzondering maar dat is niet moeilijk als je bekijkt dat de documentaire meer dan 3 uur duurt. Een dikke aanrader voor een Dylan fan maar een Dylan leek zal hier vrees ik niet veel aan hebben.

4.5*

Dè film uit de Top 250 waar ik het meest tegenop zag.

Gelukkig blijkt het allemaal goed mee te vallen. Juist omdat ik van tevoren helemaal niets af wist van de persoon Bob Dylan. De naam was mij wel bekend, maar of hij nou dood of levend was en welke nummers nou bij hem hoorden, geen idee en ook nooit enige moeite gedaan om hem even te googelen.

De 200 minuten gingen gewoon best vlot voorbij. Bob Dylan die zelf aan het woord is, was een beetje saai. Het verhaal over zijn opkomst, zijn ( hypocriete ) fans, de inhoud van Bob Dylan `s muziek en de vele gesprekken met mensen die met hem gewerkt hebben waren wèl interessant. Al was ik graag nog wat meer te weten gekomen over de thuissituatie van Bob Dylan.

De muziek had ik nog nooit eerder gehoord, maar vond ik toch best wel aangenaam voor een keertje. Uitzondering op die regel, is: Like a Rolling Stone. Een fijn nummer die ik gelijk even toegevoegd heb aan mijn mp3 playlist. Een 3*

2 jaar na z'n documentaire The Blues kwam deze documentaire uit over Bob Dylan. Scorsese weet wel hoe hij een documentaire moet maken, maar het verschil met The Blues is toch groot. Dat is echt met liefde en respect gemaakt in tegenstelling tot het wat standaard portret van Dylan. Fans van de zanger zullen hier wel aan hun trekken komen. En zelf als muziekliefhebber vond het best wel interessant. Veel beeldmateriaal, de master himself aan het woord en een weergave van een tijdsgeest. Als film vond ik het nogal standaard en soms vrij eng. Dan had ik meer aan de creatieve biopic I'm not there.

Boeiende documentaire; komt wat traag op gang en qua muziek absoluut niet mijn ding, maar de complexe Dylan en zijn bijzondere levensverhaal zorgen in ieder geval wel voor onderhoudend kijkvoer. Met ruim 3 1/2 uur uiteraard aan de bijzonder lange kant, maar ik heb me eigenlijk nergens verveeld. Fraaie interviews met de man zelf en een schat aan bijzonder archiefmateriaal.