Smultronstället (1957)

Een gevoelig werkje dat de thema's dood, spijt, het bestaan van God en het verleden behandelt. Bergman projecteert deze thema's in prachtige zwart/wit beelden, die plaatsvinden in realiteit en droom. De hoofdpersoon, een oude dokter, wordt steeds geconfronteerd met zijn verleden en realiseert zich dat ie niet echt geleefd heeft. De droomscene's, vooral de eerste, zijn zeer mooi en confronteren hem met zijn sterfelijkheid en zijn foute beslissingen en beoordelingen in zijn leven. 4,5 sterren voor dit prachtige portret van een hardvochtige en eenzame man.

Bergman laat de hoofdrol spelen door een veel oudere collega-regisseur, Victor Sjöström. Die had het tot Hollywoodregisseur gebracht, als eerste beroemde Zweedse gastarbeider aldaar.

Bergman bewonderde de oude man zeer.

Zie bijvoorbeeld The Wind (1928).

Niet zo verwonderlijk: Victor Sjöström is een beroemdheid in Zweden. Misschien de Charly Chaplin van Zweden ! en met ook Terje Vigen en The Scarlet Letter.

Ja en nog zoveel andere films die hier niet te verkrijgen zijn.

In Hollywood noemde hij zich Seastrom.

Ik heb heel lang gedacht dat de oude filmer nooit eerder had gespeeld, maar hij heeft wel degelijk rollen gespeeld op toneel en ook vaak in zijn eigen films.

Ik ben er zojuist in geslaagd deze film te downloaden. Geluk alom!

Nu zoek ik me rot naar geschikte (Engelse) subtitles. Moeilijk te vinden.

Weet iemand een site waar je ook de subtitles voor wat oudere en minder bekende films kunt downloaden?

Alvast bedankt!

Mooie film over een oude man em de dood. Mooier sfeertje (de mooie 'droomscene's) als in Het Zevende Zegel (de eerste van Bergman die ik zag),maar toch had ik het gevoel van 'net niet'. Maar goed dit is misschien een film die ik over tien jar nog maar eens moet gaan kijken. Tot nu toe 3,5*.

Wat me vooral zo aanspreekt aan die films van Bergman is dat bijna alle belangrijke thema's van het leven op een zeer verfrissende wijze behandeld worden. Aan de hand van dromen, illussies en herinneringen overdenkt de hoofdrolspeler zijn leven.

De acteurs en vooral actrices zijn leuk om naar te kijken en spelen vol enthousiasme. De film kent z'n grappige momenten, maar blijft altijd serieus als de grote vragen des levens -vaak op een zeer orginele en leuke manier- aan bod komen.

4 *

En dat zijn volgens jou?

In deze film: de dood, liefde, geluk, spijt, berouw... (tenminste, dat was wat ik eruit haalde) Kortom, een film die ècht ergens over gaat! Da's ook wel 's leuk

Aanradertje dus

Goodfella wordt nog een echte Bergmanfan en daar kan ik alleen maar blij mee zijn!

Er is meer in het leven Goodfella

Dat neemt niet weg dat dit geen goede film zou zijn trouwens die nergens over gaat, want dat weet ik niet . Ik was gewoon zeer benieuwd naar wat jij belangrijke dingen in het leven vond! Vandaar

Mooie blik in het hoofd van een oude man. Had wat uitgebreider gemogen allemaal, helemaal gezien het feit dat er wat mindere verhaallijntjes waren (het echtpaar dat even meeliftte, de problemen van z'n zoon en schoondochter) bleef er een beetje weinig over voor de hoofdpersoon zelf

maar goed, zeker de moeite waard...

Nog maar eens gezien. Blijft goed, de levensvragen, het acteerwerk, de actrice's idd, de dromen van de professor.

Kan het trouwens zijn dat Zweden er wel erg vroeg bij was met het verliezen van het contact met God enz., Zweden is altijd al een vrij progressief land geweest, maar dat ze er al zo vroeg bij waren (jaren 50)...

Zweden is inderdaad net als Nederland een progressief land. Het atheisme gaat echter al wat langer mee dan de jaren 50 van deze eeuw. Sla de Oude Grieken Epicurus, Democritus en Lucretius er maar op na.

En vergeet niet dat dit een Bergman Film is die zoals Freek de Jonge ook een Dominee's zoon is. Ze waren in Zweden dus nooit Katholiek maar eerder Protestant...en dan nog erg vaag....

Maar dat is wel erg lang geleden. In die tijd had je nog niet eens het katholicisme of het protestantisme, niet waar?

Als je nou 'Erasmus' had gezegd

En dat de Zweden niet katholiek zijn, wist ik al lang. Maar geloof is geloof, of je nou protestant, katholiek enz. bent. Ik vond het iig interessant om te zien dat in een film uit 1957 al wordt getwijfeld over het nut van religie. Dat moest je in Nederland niet proberen in die tijd, toch?

Het thema dat echt doorklinkt in deze film is de ongrijpbaarheid van het bestaan en het accepteren daarvan. Zelfs een professor die zijn hele leven gewijd heeft aan het bestuderen van de mens in zijn sociale context en daarin uitgegroeid is tot een autoriteit, moet uiteindelijk erkennen dat al die kennis an sich niet zinvol is; in het leven draait het om (kleine) belevenissen, waarin emotionele aspecten uitstijgen boven rationele. Hij die dat accepteert, beschikt over de ware wijsheid want pas dan gunt hij zichzelf het geluk.

...en in die zin is de professor aan het eind van de film eindelijk net zo wijs als zijn huishoudster.

Mooie film!

Vannacht weer gezien, en mijn stem verhoogd.

Verhoogd naar 5 (een vollere film over het einde van het leven zelden eerder gezien)

Het zogenaamde fragmentarische van Bergman is trouwens zijn grote wijsheid in editing...

Tarkovsky was er erg van onder de indruk, en heeft dus vaak langere shots van images van Bergman veelvuldig gebruikt..

Tarkovsky citerend in het Engels

art must carry man's carving for the ideal, must be an expression of his reaching out towards it; that art must give man hope and faith. And the more hopeless the world in the artist's version, the more clearly perhaps must we see the ideal that stands in opposition to it- otherwise life becomes impossible! Art symbolises the meaning of our existence.

Not a leaf was burnt up

Not a twig ever snapped...

Clean as glass is the day,

But there has to be more

Uit het boek "Sculpting in time"

gedicht is flard van Tarkovsky's vader

"Truth has to be lived, not thaught. Prepare for Battle!"

Hermann Hesse, Das Glasperlenspiel.

Heel mooi, kon wel eens een 5* film worden als ik hem nog een keer zie.

Zo, ongelooflijk, ik begon met 4, en later blijft de film in je hoofd rondspoken, je herkijkt hem dus een 4.5 en dan komen er weer andere details naar voren totdat een herziening tot een definitieve 5 leidt.

Het beangstigende feit komt hier naar voren dat je bijna dood gaat maar niet alles gedaan hebt om te voorkomen dat je niet ongeliefd bent.

Je voelt de dood langs Victor langskomen.

Hij realiseert zich zijn tekortkomingen....

en het meest macabere is dat bijna niet meer kan veranderen. Zijn jeugdherrinneringen helpen niet meer, vandaar de bizarheid.

Bunuel-achtige droomsequences.

Victors dromen zijn zo mooi gebracht. Zo onmogelijk mooi in beeld gebracht.

Ingmar Bergman heeft dit ook met Victor besproken dus bijna wordt het een real- event.

Victor Sjosjom overleedt drie jaar later. Maar zo direct in verband gebracht.

Erger nog. Je realiseert je dat je zoveel verkeerde keuzes hebt gemaakt in je leven, keuzes die je niet meer terug kan draaien, keuzes die je een ongelooflijk schuldgevoel geven. En de resterende tijd van je leven moet je die schuld dragen en de dierbare, speelse en onschuldige herinneringen aan je jeugd verzachten de zielspijn een beetje maar tegelijkertijd versterken ze die pijn ook: nimmer zal je dat pure geluk uit je kindertijd nog kunnen ervaren in de tijd die nog resteert. Een hele zware constatering die vaak door mijn hoofd spookt. Films als Smultronstallet, Det Sjunde Inseglet, Stalker, Ikiru en Magnolia(de scene met Robards op bed: 'The regret!') emotioneren me daarom erg; ze raken het diepste van mijn ziel, ze maken me bewust van mijn nietigheid, mijn sterfelijkheid....en ze benadrukken de bijna ongrijpbare en spaarse schoonheid van het leven. Deze films laten me weer zien dat ik geen tijd moet besteden aan luttele ruzies, een groot huis en materiele zaken. De mens moet zijn tijd besteden aan andere mensen, en je moet die momenten koesteren......Ha ha, ik draaf weer te ver door in emotionaliteit! Deze films zijn belangrijke kunstwerken die inzicht geven in 't menszijn en, zoals FisherKing al zegt, Smultronstallet is essentieel filmvoer!

Madadayo van Kurosawa past ook mooi in het rijtje.

Je hebt helemaal gelijk Blabla! Helemaal vergeten!

Is alleen een positiever eind met z'n 'nee nog niet'.

Essentieel filmvoer ja! De film is zelfs zo indrukwekkend dat een klein schermpje buiten op het terras geen belemmering meer vormt. Vooral die scene in die lege straat met paard en wagen was behoorlijk indrukwekkend en angstaanjagend. Ik denk dat de essentie van deze film al meerdere keren is aangehaald. Daar sluit ik mij bij aan. Ik wil hem binnenkort nog een keer zien, maar dan op een gewone T.V. Na Sommaren med Monika vind ik dit de beste Bergman film. (5 sterren dus)

Ik heb me (met dank aan Fisherking) ook maar eens aan een Bergman gewaagd en dat viel niet tegen, hoewel ik nu niet (zoals menig ander voor me) in een euforische jubelstemming daardoor verkeer.

Wat me vooral bevalt aan de film is dat ze op heldere en toegankelijke wijze zwaardere thema's behandelt. Met name in de dromen van Isak komt dit goed tot uitdrukking. Al met al kom ik tot 3,5*

Ik ben toch best wel benieuwd geworden naar andere films van Bergman (ik voorspel nu minstens 10 reacties van mensen die mij the seventh seal zullen aanraden ).

Ik opper de mogelijkheid tot herzien. Dan pas komt de ware rijkdom van de film tot uiting. Iig zo werkte het bij mij.

Het is ook gewenning aan de filmstijl van Bergman die een rol speelt.

Schitterende film over een eenzaam leven dat gekenmerkt werd door egoïsme maar dat eigenlijk mislukt is. Zelfs een officiële verering kan de pijn van die mislukking niet verzachten. Verbluffend mooie droomscenes en prachtige rollen van Victor Sjöström en Ingrid Thulin. Na herziening met een halve ster opgewaard naar 4,5*