El Laberinto del Fauno (2006)

Eindelijk weer eens mezelf de tijd gegund om een film te kijken en zeker geen spijt van deze keuze met al z'n fantasie. De vermenging met realiteit maakt het tot een origineel geheel, al moet ik zeggen dat de scènes in de realiteit me minder konden boeien dan de fantasiescènes. Desondanks interessant en zeker ook spannend.

De beelden waren over het algemeen mooi, maar een voelden een beetje steriel aan. Ik zou haast wat meer warmte wensen, al is dat gezien het onderwerp wellicht niet echt gepast. De scène overgangen waren wel leuk gedaan, al werd het trucje op een gegeven moment wel een beetje voorspelbaar. Zo wist je elke keer als er weer een grote boom het beeld binnenschoof dat aan de andere kant van de boom weer een andere scène te zien was. De soundtrack was ook een beetje wisselend. Soms voelde het een beetje standaard aan, maar soms was de muziek wel erg mooi.

Uiteindelijk heb ik het gevoel dat het potentieel aanwezig is, maar nog niet helemaal tot wasdom komt. Erg leuk om te zien, maar schept toch vooral verwachtingen voor latere films..De 4* staan echter ruimschoots.

Vorige week gezien en moet even kwijt dat het spijtig is dat de fantasiewereld zo ondergeschikt is aan de rest van de film. De wereld van Ofelia barst van zoveel creativiteit en ziet er zo fantastisch uit ( dat monster aan de eettafel is een van de engste wezens die ik ooit heb gezien ). Alles daarbuiten valt eigenlijk in het niet met de bedenksels van del Toro.

2,5*

Adembenemende film waar je stil van wordt, met mooie scenes en landschappen, uitstekend acteerwerk, en een originele, zeldzaam sterke en diepe verhaallijn.

Het verhaal speelt zich af tijdens de Spaanse burgeroorlog. Ofelia, een 12-jarig meisje, creërt haar eigen fantasiewereld om met die harde realiteit om te kunnen gaan.

Realiteit en fantasie lopen in de gedachten van het kind, en in de film, bijna ongemerkt in elkaar over, en geven je een kijk door haar ogen. Aan de echte wereld en wat zich daarin voltrekt kan Ofelia niet ontsnappen, maar zij geeft die wrange werkelijkheid een plaats in haar eigen fantasiewereld.

Zo creërt Ofelia een fantastisch verhaal om daarin te ontsnappen aan de beangstigende elementen uit de realiteit, die echter stuk voor stuk het verloop van haar fantasieverhaal beïnvloeden en domineren.

Indrukwekkende, mooie film. Topper.

Deze review draag ik op aan Maithe door haar ben ik deze film gaan kijken.

Mensen die me een beetje kennen weten dat ik een film van 2u te lang vind om in 1 ruk door te bekijken. Een kleine plaspauze doet dan al snel wonderen. Maar bij deze film had ik dat niet nodig en dat zegt genoeg.

De film begint heel teder en zeker met het fantasy gegeven dacht ik dat het daar voornamelijk in zou blijven. En integenstelling tot andere fantasy verhalen had ik dat bij deze dat gevoel niet.

De faun en de elven zagen er zeer 'realistisch' uit, in hoeverre dat kan natuurlijk. Terwijl ik dat niet had bij de gevechten zelf.

Dat de karakters niet goed uitgediept worden, daarin kan ik me wel wat vinden, maar daar kijk je snel overheen gezien het tempo van het verhaal. En ook het 'zinloos' geweld? Ook niet echt iets waar ik me in kan vinden.

Zelf had ik niet het gevoel dat zij het was die haar fantasy maakte. Maar dat ze inderdaad een princes is, en dan bedoel ik niet van het acteren.

De spaanse taal zat me, integenstelling tot ik wel had verwacht, totaal niet dwars.

Een prachtig uitgevoerde film. De fantasie van een meisje is groter dan de grauwe werkelijkheid en daardoor kan zij ontsnappen (en bv haar moeder helpen). Is het wel fantasie? Ik vraag mij af waar de (wijsheid van de) aluinwortel eigenlijk vandaan kwam. En hoe kun je ontsnappen door een gesloten deur? Dit kan dus alleen maar fantasie zijn en ze kon de kamer niet uit. De betekenis en functie van het labyrinth bleef aan de oppervlakte. Zelf vond ik verder de wezens een tikje te eng om door een meisje van die leeftijd liefgehad te worden. Ik geloof het dus eigenlijk niet (het verhaal is niet kloppend te maken én in fantasie én in realiteit).
Goed om deze film een keer gezien te hebben, vnl voor het uiterlijk, maar ik hoef 'm niet nogmaals te zien.
Ik heb in het genre (qua verhaal + uitvoering) bv 'A pin for the butterfly' veel hoger staan. Of La Vita e Bella.

Een prachtig mooi Fantasyfilm...

Uitstekende mooi gemaakte film...

Prachtig elfje, sprookje...

Uitstekend mooi verhaal, behalve oorlog ....

Uitstekend acteerwerk...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Uitstekend mooi geluid (Dolby Digital)...

Het is echter moeite waard...

Ik vond dit een hele aparte film. Iets wat eigenlijk alleen maar door een Europese regisseur gemaakt kan worden. Weinig bombarie, maar toch genoeg spanning en dat gewikkeld in een mooi fantasie-jasje. De jonge hoofdrolspeelster speelt erg goed. Ook Kapitein Vidal wordt briljant neergezet. Meestal kennen we dit soort martelpraktijken van de 2e wereldoorlog, maar hier ging het er ook niet erg jofel aan toe. Wat ik vooral erg sterk vond is dat de verwondingen die worden toegebracht zeer expliciet in beeld worden gebracht. Niks wegdraaien van camera's e.d., maar gewoon kogelgaten door gezichten, flessen die hersenpannen tot pulp slaan, messen door de wang heen. De faun moest ik wel om lachen. Die kop en dat Spaanse taaltje. Mooie manier om de gedachtegang van een kind zo verfilmd te zien worden. Het eindigt ook nog relatief goed. De muziek was trouwens helemaal top en het kleurgebruik was ook apart blauw/groenig de hele film. Verder vond ik het soms wel wat eentonig en saai worden. Vandaar dat ik 3 sterren voorlopig wel voldoende vind.

Te weinig fantasie, te veel (oorlogs)drama. En dat is in dit geval een zeer spijtige zaak, daar de onfrisse wezens en de lugubere sfeer die ze met zich meebrengen in mijn ogen tot de beste behoren in hun categorie. De scène met de 'blinde', naakte menseneter is makkelijk één van de meest volmaakte momenten in de algemene filmgeschiedenis. Een nieuwe hoofdzonde aldus dat er werd beslist het wel en wee van een meute soldaten in de kijker te zetten. Niet dat de gebeurtenissen van laatstgenoemden dermate vervelend waren, maar in vergelijking met de sprookjeselementen voelden ze aan als een regelrechte afknapper.

Kon een meesterwerk zijn.

3,00 (3,25)

Een groot nadeel bij mij is dat ik maar een beperkte hoeveelheid tijd heb, en daardoor keuzes moet maken tussen bepaalde films. Die keuzes maak ik door op moviemeter/imdb te kijken naar wat voor score de film krijgt. Het nadeel daarvan is dat ik bij de meeste films vanwege de hoge score al gelijk hoge verwachtingen krijg, en tijdens de film telkens verwacht dat het steeds mooier en mooier wordt, en al helemaal als de film op nummer 58 staat van beste films ooit gemaakt!

Ik had verwacht dat de film -net als Alice in Wonderland- zich voornamelijk in de fantasie wereld zou bevinden, maar helaas was dit niet het geval. Nu moet ik zeggen dat het verhaal in de realiteit ook erg mooi en boeiend was, maar toch had ik liever wat meer van de fantasie wereld gezien.
De fantasie-wereld in deze film was namelijk erg mooi gemaakt! Het had een duistere sfeer die op een erg creatieve manier wordt weergeven. Ook waren de overgangen van fantasie naar werkelijkheid erg mooi weergeven, al moet ik zeggen dat het na een tijdje wel iets teveel van het zelfde trucje was.
Mijn hoogtepunt van de film was op het moment dat Ofelia met een krijt een deur in haar slaapkamer tekent, en zo terecht komt bij een monster die gewoon fantastisch verzonnen en gemaakt is! Dat gedeelte was voor mij het hoogtepunt qua alles! creativiteit, spanning, sfeer,... beter kon het gewoon niet! Op dit moment verwachtte ik ook dat het verhaal echt zou beginnen en alleen maar beter zou worden, maar helaas was dit niet het geval... dat wil natuurlijk niet zeggen dat de rest van de film slecht was, maar ik had verwacht dat ik eindelijk eens de volle 5sterren uit kon geven, en een film ontdekt had die op alle vlakken perfectie uitstraalt, een film die ik kon fascineren en bewonderen. En ik moet gewoon eerlijk toegeven dat ik een klein beetje teleurgesteld ben in het feit dat dat weer niet gelukt is.

De echte wereld vond ik erg interessant en spannend, maar de fantasie wereld vond ik toch net even wat spannender. Hierdoor hadden sommige dingen in de echte wereld niet zoveel impact op me (zoals het overlijden van haar moeder) doordat ik telkens vol spanning zat af te wachten wanneer de fantasiewereld nou weer in beeld zou komen, en hoe het daarmee af zou lopen. Ik vond trouwens de verwondingen erg mooi in beeld gebracht! Ik voelde en zag de pijn gewoon en leefde thuis op de bank helemaal mee! De beelden brachten de pijn erg goed over, zonder al te ranzige (saw-achtige) beelden te hoeven laten zien.

Het einde vond ik echt super! Dat Ofelia uiteindelijk sterft en in haar eigen hemel terecht komt is natuurlijk een prachtig dubbelzinnig eind! Ook vond ik het erg mooi dat het in het midden gehouden wordt of het nou haar eigen fantasie was, of dat werkelijkheid is. Dat zorgt er namelijk voor dat het een erg mysterieus verhaal blijft, die ik graag nog een keer opnieuw wil zien!

Doordat ik verwacht had dat de film zich grotendeels in een fantasie-wereld zou bevinden, had ik verkeerde verwachtingen van deze film en zat ik telkens te wachten op een grote climax in de fantasie-wereld, vol spanning en creaties. Helaas kwam dit ik er niet. Uiteindelijk heb ik het gevoel dat de film zich toch te veel op de 'echte wereld' richtte, terwijl ik juist veel fantasie gehoopt en verwacht had. Uiteindelijk heeft dit mijn stem wel beïnvloed, maar dan alsnog verdiend deze film een volle 4*!

Dat viel tegen. Ondanks de aardige beelden en muziek wil dit sprookje maar niet tot leven komen. Daarvoor ontbreekt het aan inspiratie binnen de fantasy-gedeelten (die opdrachten ook, wat zouteloos zeg), en subtiliteit in de meer dramatisch getinte scenes. Ik snap op zich nog wel dat de karakters zwart-wit worden neergezet gezien de setting, maar doe het dan op z'n minst met een knipoog of wat humor. Verder bevat het verhaal teveel elementen die erg voor de hand liggen of ongeloofwaardig zijn. Ook hoe die generaal met twee messteken in de borst plus nog een flesje vergif op gewoon doorloopt alsof er niks aan de hand is. Nee, goed was het niet. Het einde redt de film nog een beetje gelukkig.

Nog eens herzien en eigenlijk is dit echt wel een geweldige film. Prachtige fantasie op een mooie manier weergegeven met de harde burgeroorlog daar stijlrecht tegenover. Scènes waarbij rebellen meermaals in het hoofd geschoten om zeker te zijn dat ze dood zijn versterken dat alleen maar. Del Toro is een meester in dit soort films en dat bewijst hij echt wel met El Laberinto del Fauno. Waar veel fantasiefilms verzakken in een vorm van slechte SF, absurdisme of een drugstrip is dit een sprookjesachtige fantasie vanuit het oog van een kind. Sommige gebruikers hier maken de bedenking of het verhaal van de burgeroorlog wel nodig was, maar dit is net essentieel om het contrast van wereld waarin het kind vlucht. Het wisselen van emoties tussen dood en verderf enerzijds en een sprookjeswereld anderzijds versterken die emoties alleen maar met een climax op het einde.

Het blijft geweldige cinema en de film behoudt zijn positie in mijn top 10.

Doorstaat met gemak een herkijk. Sowieso is het wel eentje die zich daarvoor leent. Zo zitten er redelijk wat details in bijvoorbeeld de achtergronden die het voor liefhebbers de moeite waard maken. De hoofdmoot blijft ook stevig genoeg voor een kleine twee uur genieten. Het blijkt toch een bijzonder sterke mengeling van fascisme en fantasie.

Het laatste brengt het beste in de film naar boven, maar del Toro verslikt zich niet in een omvangrijke geschiedenis. De verzetsstrijd is redelijk simpel van opzet, maar daarom erg effectief, terwijl Vidal als onverbiddelijke kapitein een schot in de roos is, waarbij een aantal gruwelijke, gemene momenten niet worden geschuwd. Hard en grimmig op z'n tijd.

Soepel hoe beide lijntjes langs elkaar schuiven en uiteindelijk in elkaar kronkelen. Met doordachte overgangetjes, kleurencontrasten die de verschillende werelden benadrukken en een sounddesign dat het piepende en krakende sfeertje versterkt. De pluisjes zorgen voor een dromerig accent. en Ofelia's opdrachten zijn de krenten in de pap.

En daar is The Pale Man het absolute hoogtepunt. Er zit verhaaltechnisch eigenlijk een slippertje, maar zijn vormgeving en introductie zijn te indrukwekkend om daar verder nog bij stil te staan. Zonder meer een klassieker, die scène. De dubbelzinnigheid van het slot en het epiloogje vormen een waardige afsluiter van een nog altijd voortreffelijk sprookje.

Ik hou normaal niet zo van dit soort fantasyfilms maar deze mocht er wel wezen. Het verhaal zat mooi en goed in elkaar en weet ook te boeien (soms ook zelfs wat spannend). Visueel was deze film best prachtig maar de explosies zagen er juist belachelijk nep uit. Dat vond ik best merkwaardig omdat de rest er juist zo fraai en realistisch uitzag. Wat ik vooral bijzonder en juist zo goed aan deze film vond was dat hij geregeld keihard was. De cast deed het trouwens ook goed en ik heb vooral genoten van de keiharde kapitein Vidal welke uitstekend vertolkt werd door Sergi López. Het einde was ook best fraai. Aan de ene kant is het natuurlijk best triest maar aan de andere kant ook weer mooi.

Bijzondere kunstige film die me hier en daar een beetje aan Sucker Punch deed denken. Het plot heeft toch aardig wat van elkaar gemeen, een meisje die van de ellende probeert te vluchten door te schuilen in der droom/fantasie wereld. We nemen plaats in de 2de wereld oorlog in Spanje en maken kennis met de familie Vidal, alhoewel, dat is de stiefvader van Olifia. Een keiharde commandant die niet te houden is, en zijn botte praktijkjes die hij als commandant uitvoert ook thuis op zijn stiefgezin uitvoert. Al die ellende word Olifia te veel, de oorlog, zo'n klootzak van een vader, en zo vlucht ze in der fantasiewereld, die ook erg knap en fraai is gemaakt. Pan zelf is ook een bijzonder wezen dat ook Olifia's opdrachten geeft in de droomwereld. Klinkt allemaal erg aardig, maar uit eindelijk verliest Olifia totaal der controle, wat toch nog wel voor fatale gevolgen zorgt.

Deze film is zeker niet voor kinderen want de schokkende dingen worden ook niet geschuwd. Die scene waarbij Vidal met een fles iemands gezicht verbouwt was weer een Irreversible achtig momentje.

Zoals gezegd zijn de fantasie elementjes erg mooi in elkaar gezet en het is wel een buitengewone combo. Een oorlogsfilm en een fantasiefilm op deze manier door mekaar. Je zou bijna als kijker nog in die hele fantasiewereld van Olifia gaan geloven, maar aan het einde zien we dat het wel echt fantasie was van Olifia, en sterker nog, dat ze daardoor een zinloze dood is gestorven.

Erg knappe film van del Toro, die ik slechts alleen nog ken van Blade 2 en Hellboy 1 en 2. Wat visualiteit weet hij toch wel een hoop te bieden. Dit soort elementen kwam je min of meer ook tegen in Hellboy. Knap kunstwerkje.

4,0*

Pan's Labyrinth is een ontzettend mooie donkere fantasie film.

Het decor, de soundtracks, de wezens, de contradictie van het echte leven en de fantasiewereld. Het is gewoon prachtig in beeld gebracht en het is een samenhangend geheel waardoor de film je meevoert en in de ban houdt tot op het eind.

Of de fantasiewereld van Ofelia werkelijk was of dat het haar verbeelding was, daar kan aan getwijfeld worden na afloop. De kijker heeft door het eigenlijk dubbele einde, de keus om te kiezen welk einde hij/zij prefereerd/geloofd.

Ivana Baquero heeft ontzettend goed geacteerd voor een, op dat moment, 11-jarige meisje. Ik raakte keer op keer ontroerd door haar tranen.

Aan de ene kant heb je Ofelia die bezig is met haar fantasie avontuur, en aan de andere kant heb je gruwlijke daden van Le Capitain Videl, die een strenge regime houdt en de opstandelingen de grond in drukt.

Ik weet niet hoe Guillermo del Toro erop is gekomen om deze twee zeer op zich staande, eigenzinnige verhalen samen te laten smelten in 1 bijzonder mooi verhaal, maar ik ben blij dat hij het gedaan heeft en hier ook ruim de tijd voor nam!

Ik heb nog steeds een heel duister gevoel na afloop van de film door het mooie donkere einde en door de de prachtige soundtrack bij de aftiteling. Beautifully done. Zucht..

Dikke 4*

Goed.

Pan's Labyrinth is op zich een gewaagde mengelmoes waarin de (nasleep van de) oorlog zonder franjes in beeld gebracht wordt en waarin ook fantasy verwerkt zit.

Beide genres hebben absoluut hun charmes, maar soms lopen ze mekaar wat in de weg. Een beetje tegen mijn verwachtingen in is dit vooral een oorlogsdrama. Fantasy komt duidelijk op de tweede plaats.

De personages zijn degelijk geschreven, al had ik aanvankelijk moeite met stiefpapa, die nogal tegen het karikaturale aanleunt. Wanneer hij op het einde dan effectief een sadiste zak blijkt te zijn, mindert dat gevoel.

De cast doet het overwegend goed. Ivana Barquero en Sergi López zijn oké; Maribel Verdú is zelfs uitstekend. Ook opmerkelijk is Doug Jones, een Amerikaan die eventjes Spaans onder de knie krijgt; knap.

Zowel het fantasyluik als het oorlogsgedeelte hebben behoorlijk wat sfeer: de locatie is dan ook ideaal gekozen. Oorlogstaferelen worden rechtdoorzee getoond: een kinderfilm is dit dan ook absoluut niet.

Ook in de fantasyscènes zitten soms vrij bloederige dingetjes. Guillermo Del Toro ken ik eigenlijk niet goed als regisseur, maar dat hij fantasie heeft, is wel duidelijk. Toch vind ik de (overwegend irritante) faun qua design niet overtuigend genoeg. Het bleke creatuur is wel over-the-top genoeg, maar dat handengedoe had dan weer beter in een komedie gepast.

Een laatste puntje van kritiek zijn bepaalde scène-overgangen.

Kleine 3,5

Er is nogal wat discussie op het internet welk genre Pan's Labyrinth is.

Voor mij is het een oorlogsdrama, met Fantasy elementen.

Een Fantasy film kan het voor mij niet zijn, omdat er voldoende aanwijzingen in de film gegeven worden dat alle Fantasy elementen zich alleen maar afspelen in het hoofd van het meisje.

De regisseur zelf beschouwt de film als een parabel.

Vaak maakt het niet zoveel uit in wat voor categorie je een film plaatst, maar in dit geval lijkt het mij vrij belangrijk. Veel Fantasy liefhebbers zullen bij deze film niet aan hun trekken komen. Vooral tegen hen die de film daardoor laag beoordelen zou ik willen zeggen: "Kijk hem over 10 jaar nog maar eens, maar dan als oorlogsdrama. Misschien dat je hem dan meer kunt waarderen, want het is echt een juweeltje!"

Originele combinatie van meerdere film genres. Zeer goed geacteerd door Baquero en mooi gemaakt. Toch vind ik het verhaal wat diepgang moeten voor een hele hoge score. Zowel het fantasie verhaal als het oorlogsdrama stellen op zich weinig voor.

Sterk en magisch.

Ik snap de hoge notering in de top 250,

en toch heeft de film in zijn geheel mij niet helemaal gegrepen.

Het had van mij mysterieuzer gemogen.

De details waren overigens goed verzorgd,

en ik geef een hoog cijfer voor een lichte teleurstelling: *4.0

Dit is absoluut geen kitsch. Het is een pracht film en voor een ieder aan te raden. Ik geef het een volle 5.

IJzerharde film met een ontzettend sterk concept, al mist de film het aan een betere uitwerking. De geweldscenes zijn verschrikkelijk om te zien, vooral de martel scene met de stotterende jongen. moet een van de meest verschrikkelijke stukjes film zijn die ik ooit heb gezien.

Visueel is de film tot in de puntjes verzorgd met een duidelijke del Toro stempel. Werkelijk een lust voor het oog, met The Pale Man als hoogtepunt. Op het gebied van aankleding een dikke vijf sterren waard.

Helaas laat del Toro op het gebied van vertelwijze wat steekjes vallen. De werkelijkheid wordt iets te veel uitgediept waardoor de fantasiewereld achterblijft. Het acteerwerk maakt gelukkig heel veel goed, maar niks komt in de buurt van die fenomenale creaturen.

Toch een dikke vier sterren met een grote pluim voor de kostuums. Zware pil dit, niet te vaak kijken.

Het is een halfuur nadat ik deze film heb bekeken en nog sta ik met open mond te kijken van haar genialiteit. Wat een power komt er van zo'n film af. En ze voldoet ook aan alle criteria waar een goede film aan moet voldoen. Emotie, fantasy, een goed verhaal en natuurlijk niet onbelangrijk geniaal acteerwerk. Van de hoofdpersonage tot de gehate slechterik Vidal. De setting is al fantastisch gekozen: Spanje in 1944. Een politiek statement gaat hier aankomen. dat weet je al.

Dat statement is iets minder duidelijk naar voren gebracht dan ik had verwacht, maar dat een kind uit zo'n desolate wereld kan ontsnappen via haar fantasie (was het wel fantasie?) . De kritiek hierboven is kennelijk dat het rond de hoofdpersoon niet zo spannend was. Ofelia vult hier de plek van emotie in en haar verschijning brengt de sfeer. Als Ofelia er niet zo zijn geweest en wij hier een impulsief en onvoorspelbaar type hadden neergezet zou de film haar magie kunnen verliezen. De slechterik vind ik ook geen interessante persoonlijkheid, maar hij vult wel de positie op waardoor al vanaf het begin de spanning wordt opgebouwd.

De uiteindelijke klap in het gezicht kwam toen Ofelia werd neergeschoten door Vidal, maar zelfs toen nog een uitweg kon vinden in haar fantasiewereld. Het kind heeft gewonnen, want zij is al enige niet emotioneel gebroken na de oorlog. Wat een heerlijke filosofie.

Dan natuurlijk nog de fantasiewerelden die ten eerste zo goed vormgegeven zijn, maar ook alle aspecten bevat die je verwacht in zo'n wereld. Het hoogtepunt van spanning, angst, sensatie en sympathie kwamen samen bij de tempel van die menseneter. Wat ongelofelijk mooi. Spanjaarden kunnen blijkbaar naast goed voetballen ook geniale films maken. Bravo! Bravo!

Man, waarom worden er niet meer van dit soort films gemaakt? Fantasy is echt een prachtig genre waarmee je zoveel kunt. De meeste fantasy-films die ik ken zijn zulke reusachtige producties dat ze al hun schoonheid verliezen. Soms wordt het zelfs kitsch- achtig (zoals Alice In Wonderland van Tim Burton).

Pan's Labyrinth is gewoonweg prachtig. Hij was veel te snel af gelopen voor mij. Mooi, sprookjesachtig, maar toch integer. Ook met een fijn, duister sfeertje. Twee uren om je vingers bij af te likken.

Ik ben persoonlijk niet van de fantasy maar dit hele donkere Spaanse sprookje kon ik goed pruimen.

Het had niet zo' n goede afloop of juist wel? Het is maar hoe je het bekijkt.

Theorieën genoeg op internet, daar ga ik me nu niet mee bezig houden. ik vond het een visueel aantrekkelijke film. De Franco achtergrond maakte het allemaal nog een stukje grimmiger.

Een oorlogsdrama en een sprookje, kennelijk bedoeld als een metaforische fantasy-thriller vanuit het perspectief van een dromerige twaalfjarige.

Hoewel er natuurlijk best wel symbolische verbanden te leggen zijn tussen het één en het ander, zijn die zodanig éénduidig, dat de twee hier zo’n beetje als olie en water blijven: het mixt niet. Erg labyrintisch wil het labyrint maar niet worden; het is steeds duidelijk in welke dimensie (realiteit of fantasy) we ons bevinden. En zo te zien heeft Del Toro van beide genres weinig kaas gegeten, want ook op zichzelf zijn zowel het sprookje als het drama weinig enerverend, en behoorlijk voorspelbaar.

Je moet bereid zijn jezelf op te offeren om het kind (de toekomst van Spanje) uit het huwelijk van onderdrukker en onderdrukte (het verleden, het fascistische Spanje) te redden: zoiets?

Okee...

El Laberinto del Fauno vondt ik een harde en tegelijkertijd sfeervolle film.

Een hard sprookje. Zo laat deze film zich het beste omschrijven. We krijgen in deze film de harde realiteit van de Spaanse burgeroorlog te zien. We krijgen een paar harde scènes voorgeschoteld . Tegelijkertijd krijgen we in deze film een wat eng fantasie verhaal te zien. Een van de beste scènes van deze film vond ik dat we een mummie te zien krijgen die ogen in zijn handen had. En we krijgen in deze film nog meer gekke wezens te zien. Die wezens zijn er goed uit. De special effects bij deze film vond ik erg goed.

Het acteer werk in deze film is erg goed. Vooral Sergi López als kapitein Vida vond ik goed. Die scene dat die kapitein zijn eigen mond hecht vond ik meesterlijk. Ivana Baquero als Ofelia deed het ook erg goed. Iedereen acteerde eigenlijk naar behoorde.

Deze film kijkt lekker weg. De muziek in deze film vond ik ook goed. Lekkere sfeervolle muziek.

Al met al is El Laberinto del Fauno een harde maar sfeervolle film. Dan ben je aan het kijken naar een harde film over de Spaanse burgeroorlog, dan de kijk je een sfeervolle fantasie film. Ondanks dit geven voelt de film niet tweeslachtig aan. Dit is een erg goede film.

4 sterren voor deze film.

De combinatie tussen een fantasie en realiteit vond ik behoorlijk origineel. Helaas is het verhaal over de burgeroorlog bijzonder vlak (haast clichématig) en wist de fantasiewereld mij ook nergens echt te betoveren. Ondanks de moeite die ik had met het uitzitten van de twee uur, toch een krappe voldoende voor de mooie beelden en het hoge afwerkingsniveau.

Wat een film zeg! Simpelweg een meesterwerk.

Het was even inkomen, wist dus ook totaal niet waar het heen zou gaan, en was eigenlijk bang voor een zeer goedkope plottwist. Bijv. dat Ofelia erachter kwam dat het fantasy is, en dan hupsakee klaar. Maar nee dit einde wat mijn inziens zeer sterk is, laat je gissen. Want hoe zal het zitten? Heerlijk. Dit is een sprookje, maar dan zoals hierboven al eerder vermeld, voor volwassenen. Want het geweld is niet mals.

Deze film bevat gewoon alle ingredienten voor een topper, acteerprestaties, muziek, alles ziet er tip top uit, schitterend verhaal. Kan nog vast veel meer verzinnen. Maar dit is er gewoon eentje die je rustig nog een keer kan zien, ga ik dan ook zeker doen.

Er zullen vast een paar minpunten zijn, maar ben op dit moment nog zo overdonderd daar niet over na te willen en kunnen denken. Wat is dat Netflix toch ideaal zeg ha! Had voor de maximum score kunnen gaan, alleen mn gevoel zegt dat dit zo wel genoeg is. Vooral omdat ik vind dat mijn top 10 films, als voorbeeld net even grotere meesterwerken zijn.

Geweldig, 9*

Uitstekende en sfeervolle film in een post-civil war klimaat. Waar ik had verwacht dat deze film met name een sprookje zou brengen, was er in werkelijkheid zo'n beetje sprake van twee films in een. Enerzijds het plot rondom het Labyrinth en de sprookjeswereld, anderzijds een historisch plot rondom de strijd tussen de fascistische winnaars van de Burgeroorlog en de communistische rebellen. Dat tweede vond ik vooral interessant, want op dit gebied is de spoeling dun (wat bekende films betreft). Beide verhalen zijn op goede wijze met elkaar verweven: we zien hoe Ivana Baquero terecht komt op het landgoed van de afschrikwekkende Vidal (geweldige rol van Sergio Lopez), waar zij belandt in een sprookjesachtige wereld, met als spil een oud labyrint, dat zich vlakbij het landgoed bevindt. De muziek bij de beelden roept, in combinatie met de geweldige settings, een unieke sfeer op, die je geheel de film in trekt. Wat dit sprookje onderscheidt van andere sprookjes is de wijze waarop zowel geweld als 'vieze' scenes niet geschuwd worden. De scene met de 'Pale man', de scene in de grote boom; Baquero krijgt te maken met de mest gruwelijke taferelen. Een verademing, omdat dit sprookje voor de verandering eens niet expliciet is gericht op de jeugdige kijker. Het plot rondom de strijd met de rebellen bevestigt dit. Vidal is een ware tiran, en geweld en liquidatie zijn geen taboe. De combinatie van de sprookjesachtige sfeer en de harde,gewelddadige omgeving zorgen voor een unieke combinatie, al zorgt dit er wel voor dat Ofelia's wereld aan het einde toch nog wat onderbelicht blijft. Er had wel meer ingezeten, bijvoorbeeld als de speelduur nog wat verlengd was. Nu is een groot deel van het verhaal toch ook toegespitst op de strijd met de rebellen.

Dit is echter uiteindelijk geen enorm struikelpunt, omdat dit plot ook prima is uitgewerkt.

Pan's Labyrinth is een verrassende, originele film, die zeker nog eens voor herziening vatbaar is.

Ruim 4*

Mooie film waar technisch weinig op aan te merken valt: cinematografisch zelfs uitstekend, mooie sound (-editing) en vooral Ivana Baquera speelt voortreffelijk. Ondanks het mijn genre niet is vond ik het toch een verassend goede en originele film.