El Laberinto del Fauno (2006)

Mijn tweede film van Guillermo del Toro, Hellboy vond ik op zich wel aardig voor een superheldenfilm. Maar dit is heel iets anders. del Toro is hier compleet buiten Hollywood bezig en dat kan ik wel waarderen. Lekker donkere fantasy en ook nog eens een prima oorlogsfilm.

De eerste Spaanse film die ik kijk, voor zo ver ik het kan beoordelen vond ik het acteerwerk goed. Ivana Baquero was in ieder geval best goed voor haar leeftijd. De Spaanse oorlog is misschien wel het minst gedocumenteerde conflict uit de moderne geschiedenis. Ik heb er zelf voor school ooit een werkstuk over geschreven. Onvoorstelbaar dat Spanje zelfs in de jaren '70 nog een fascistische dictatuur was. Hoewel ik de avonturen van het meisje stiekem veel interessanter vond was ook de oorlogsdrama hier erg goed.

De film is duidelijk erg beïnvloed door Europese folklore en dat vind ik zelf über tof. Lekker donkere fantasy. Die Faun was geweldig en ook die lekker smerige kikker en die creepy man zonder ogen. Heel ander soort film als Labyrinth, want het draait hier niet zo zeer om het labyrinth zelf. Waar de Amerikaanse titel vandaan komt - Pan's Labyrinth - is mij een raadsel, wat is Pan? In iedergeval een sterk verhaal.

De effecten waren over het algemeen wel goed. Ik vond alleen het CGI bloed en de gore niet zo geweldig. Ook waren de elfjes in CG een beetje matig. Wat dan wel weer geweldig was waren de animatronics die godzijdank werden gebruikt. De faun en close-ups van de magische wezens zagen er erg goed uit. Echt klasse. Ook de locaties waren mooi.

Het camerawerk was ook helemaal in orde. De overgangen waren ook mooi gedaan, vooral in het bos met de bomen. De muziek van Javier Navarrete was ook goed.

El Laberinto del Fauno is niet echt een kinderfilm, voornamelijk door de burgeroorlog maar ook sommige schepsels kunnen een beetje creepy zijn. Een erg sfeervolle dark fantasy, wou dat er tegenwoordig meer van dit soort films waren.

Sprekend contrast tussen de fantasiewereld van een kind en de gruwel van een oorlog.

Cinematografisch prijzenswaardig, met een uitstekend script en prima vertolkingen waarbij Maribel Verdu (onvergetelijk sinds "Y tu Mama tambien") de grootste indruk maakt.

Ik ben er stil van.............en dat gebeurd niet zo vaak. Gewoon een film opgezet omdat het buiten regende........en nog Spaans ook.......Tjonge, staat gelijk en mijn top 10. ....gewoon kijken en over je heen laten komen..... geen behoefte aan een wetenschappelijke analyse.

Staat 10 jaar na dato nog altijd fier overeind.

De (helaas nog altijd) zeldzame combinatie van macaber geweld en fantasierijk sprookje doet het heel goed. Vooral Hollywood/Disney is debet geweest aan het ontgrimmen van sprookjes en het is jammer dat studio's de commerciële waarde van G/PG/PG-13 ratings prioriteit blijven geven boven de meerwaarde die besloten ligt in het duistere randje, inherent aan de tegenstelling tussen goed en kwaad. Del Toro wilde die concessie niet doen en dat levert een prent op met een écht gewetenloze bad guy, oprécht huiveringwekkende wezens en voelbaar ontregelende chaos die hoort bij oorlogstijden.

Daarbij staat Del Toro voor mij nagenoeg synoniem voor uitmuntend creature design en decors. Wellicht dat de CGI soms wat te herkenbaar is (de elfjes, de pad, die gemberknol onder het bed); de vormgeving van werkelijk ieder wezen is ontzagwekkend. Ook het sound design werkt sterk sfeerverhogend, met foley die niet altijd voor de hand liggend klinkt maar voor een fantasy-film is die vervreemding juist een absolute meerwaarde. Op audiovisueel gebied is dit gewoon volle bak smullen, bar none.

De scheiding tussen echte en fantasiewereld is kundig uitgevoerd, de twee lopen op een vloeiende manier in elkaar over en zijn beide ook even interessant om te volgen. Toch heb ik bijtijds een beetje moeite met de pacing van de film. Genoeg sterke scènes (uit beide werelden) die elkaar afwisselen, ik had niet het idee dat er van een echte opbouw sprake was.

Een herziening die nog altijd zowel ontroering, ontzag en huivering weet op te wekken. Ik blijf bij 4,5*.

El Laberinto del Fauno

Geweldige film! Dit Spaanse meesterwerkje van Del Toro is een keihard oorlogsdrama en een fantasierijk sprookje ineen en het werkt wonderwel. De jonge Ofelia sluit zich af van de verschrikkingen van de oorlog door te ontsnappen in een fantasiewereld waar een Faun haar aanwijzingen geeft om terug te keren naar een wereld, waar zij prinses is en waar ze wordt herenigd met haar overleden vader.

Hoe Del Toro dit heeft vormgegeven is briljant. De decors, de cinematografie, hoe de vreemde wezens eruit zien, de ijzingwekkende sfeer, de kostuums… Geniaal. Vooral die scene met dat wezen met ogen in zijn handen zal me nog lang bijblijven, angstaanjagend en prachtig tegelijk. Het is interessant om een Spaanse film te zien over het tijdperk onder de dictatuur van Franco en ook dit gedeelte maakt indruk. Baquero is geweldig als de jonge Ofelia en het is knap dat zo’n jonge actrice al zulke complexe emoties moeiteloos kan overbrengen. Ook López was geweldig als de keiharde Vidal die zijn hand niet omdraait voor een gruwelijke marteling en je zonder pardon neerschiet. Het einde is triest en opbeurend tegelijk en iedere kijker zal zijn eigen interpretatie eraan kunnen geven. Een hard, triest en angstaanjagend maar ook mooi, fantasierijk en bemoedigend cinematografisch hoogstandje van Del Toro.

Ik volg toch ook Teejey en TornadoEF5 hun mening eigenlijk. Qua boodschap is de film wel duidelijk: je zou kunnen zeggen dat monsters leven in een fantasiewereld, maar de echte monsters die leven gewoonweg in de echte wereld. Kapitein Vidal is wel een prachtige verpersoonlijking van zulk monster, het moet gezegd. De film is op momenten lekker rauw en dat kon ik wel smaken maar er ontbreekt gewoon iets en ik denk dat dat vooral komt doordat ik nooit echt een band wist te ontwikkelen met de personages.

Er zijn ook momenten zoals waar Mercedes, dus de vrouw die de rebellen helpt, de kans krijgt om kapitein Vidal te kelen maar ze het niet doet, gewoon omdat de Vidal op het einde nog een rolletje moest vervullen... Ook die scène met het monster met de ogen in zijn handen (hoe komen ze erop hehe) hadden ze beter op een andere manier gedaan dan dat met die druiven eten, dat vond ik dan weer wel kinderachtig. Bovendien vond ik maar weinig aan het labyrint, rechts links rechts links en meer was er niet aan leek het wel, het aspect van 'verdwalen in een doolhof' is dan ver zoek.

Al bij al is de film mooi geschoten en kent de soundtrack wel een aardig deuntje dat ik waarschijnlijk morgen alweer vergeten ben. Dusja, wat mij betreft toch overgewaardeerd en heb ik er minder van genoten dan ik had verwacht, misschien komt het inderdaad door de generatiekloof Ik word bijna 23

Blijft mooi.

Na meerdere kijkbeurten is het verrassende van de fantasy elementen wel een beetje weg, maar dan blijkt dat deze film ook op dramatisch vlak toch goed z'n mannetje kan staan. En zo levert del Toro een film waar fantasy en drama elkaar perfect aanvullen.

Visueel is het enkel de CG die wat ouderdom vertoont, verder erg mooi en sfeervol geschoten. Soundtrack is wat flauwer en had iets meer pit en eigenheid mogen hebben, gelukkig is het acteerwerk wél op niveau. Toch niet zo evident, met een 12-jarige hoofdrolspeelster en nogal wat drama tussen de fantasy door.

Een film die verder ook erg makkelijk wegkijkt en een divers publiek heeft weten overtuigen. Ik ben op zich wel benieuwd wat del Toro met The Shape of Water neergezet heeft, vanuit de verte lijkt die wat op deze film te lijken, maar tot dan blijft dit duidelijk mijn favoriete del Toro film.

4.0* en een uitgebreide review

Gisteren wist ik helemaal niet wat ik met Pan’s labyrinth moest aanvangen. Ik begreep er aanvankelijk niet veel van, noch inhoudelijk, noch waarom de film zo hoog staat aangeschreven staat. Ik ben nog steeds niet helemaal wild van de film, maar hij intrigeerde me wel – toch een eerste premisse om hoog te quoteren, vandaar ook mijn post van deze nacht en mijn besluit om hem tijdens mijn middagpauze op het werk een tweede kans te geven. Ik moet misschien met het schaamrood op de wangen ook schoorvoetend toegeven dat ik met het indommelen klaarblijkelijk een klein half uurtje heb gemist van de film. Bij een herziening kom je dan soms tot verrassingen te staan.

Een sprookje voor volwassenen, zo staat El laberinto del Fauno aangeschreven. Klopt ook wel: dit is hoegenaamd niet geschikt voor kinderen, hoewel de meeste kindersprookjes nu ook niet bepaald kindvriendelijk zijn gaande van kinderdumping over kannibalisme tot wraakmoorden, maar dit terzijde. Pan’s labyrinth is een mix van drama, fantasy en horror, een setting waar Del Toro wel weg mee weet en ook in het verleden al duchtig mee experimenteerde (Hellboy, Blade II, …).

Hetgeen in de eerste plaats alle lof verdient, is de prachtige setting en decoropbouw van de sprookjeswereld: somber, donker, mysterieus en beangstigend. Het labyrint en de kromme door de maan verlichte takken zorgen voor een onheilspellende benepen sfeer. Ook de fantasierijke creaturen zijn bij momenten afgrijselijk waardoor je je in een monsterlijke nachtmerrie waant. De vraag kan gesteld worden welke wereld – de realiteit ten tijde van de naoorlogse dictatuur van Franco of deze donkere fantasiewereld – je het meest schrik moet aanjagen: de sadist Vidal of het soepballenmonster? Voor Ofelia is deze keuze snel gemaakt en ze vlucht weg in deze droomwereld, hoewel het soepballenmonster ook geen lieverdje is als je je niet aan de regels houdt.

Het boeiende, maar voor mij persoonlijk ook het bizarre van de film is de wisselwerking en combinatie van het Francoregime met deze droomwereld. Voor mij kwam dit bij momenten te geforceerd over om op die manier dit regime aan de kaak te stellen. Dit regime wordt verpersoonlijkt door de moordbeluste sadistische Kapitein Vidal, beetje een clichématig figuur, maar wél mooi vertolkt door Sergi Lopez. Ook Ivana Baquero als de kleine Ofelia – prachtige naam overigens – doet het prima. Vidal heeft echter maar twee levensdoelen: de trouw aan het regime en dit met hand en tand (zelfs letterlijk) verdedigen enerzijds, en anderzijds het opvoeden van zijn zoon als zijn opvolger en voortzetter van zijn nageslacht. De rest laat hem koud en dat laat hij dikwijls blijken ten aanzien van zijn vrouw en (stief)kind.

Het einde is verrassend, geen idee of het nu een bad of een happy end blijkt te zijn, een beetje van beide lijkt me, maar zeker een pluspunt! Niet mijn meest favoriete film, maar bij deze tweede kijkbeurt kan ik hem best appreciëren. Net zoals je kinderen dingen 10x moet laten proeven eer ze het niet lusten, moet je sommige films ook een tweede (of misschien zelfs derde kans geven). Deze waardering doet mijn eerste vluchtige (latente) quotering ook stijgen van 2,0* naar een degelijke 3,5*. Del Toro’s nieuwste film The shape of water zal ondanks de aanwezigheid van een vismonster het wellicht niet zo gortig maken als deze film, maar de interesse is alvast aangewakkerd!

Uitstekende film waarin een jong meisje met haar zwangere moeder naar haar stiefvader verhuist. Een donker sprookje voor volwassenen. De echte wereld (in dit geval het fascistische Spanje tijdens de tweede wereldoorlog) en de fantasiewereld zijn op een mooie manier met elkaar verbonden en verworven. De film ziet er prachtig uit (de kostuums, decors, creatures en kleurgebruik).

Erg goed.

Beste film van Del Toro to nu toe, dit niveau heeft hij nooit meer behaald. Ik heb me uiterst vermaakt met dit ontzettend donkere sprookje. Leuk dat Del Toro zich aan bijzondere projecten waagt, en dat dat nog goed uitpakt ook.

De sfeer is knap gedaan, evenals de combinatie met een deprimerende oorlog en sprookjes. Al zijn de sprookjes niet heel kleurrijk weergegeven is het altijd weer een genot om ze te zien. Het acteerwerk van de kleine Ofelia is goed maar iedereen doet het in het algemeen wel goed.

Inderdaad, een Fantasy/Drama met milde horror elementen, sommige scenes springen er tussenuit en zijn erg sterk. Een donker sprookje dat uitstekend uitgewerkt is. Duurt wel wat lang en is bij vlagen wat traag maar in het algemeen is deze film toch echt wel goed gedaan.

In eerste instantie met frisse tegenmoet aan begonnen omdat ik persoonlijk niet van de fantasie ben. Eenmaal zover viel het me eigenlijk tegen gezien de titel en de hoes van het doosje hoeveel fantasie er nu eigenlijk in voor komt. Niet dat me dat stoort, ik was juist erg positief verast met de tweedeligheid van de film en met name het deel over de burgeroorlog en hoe dat in al zijn wreedheid en rauwheid getoond wordt. Prima rol ook van de kapitein. Wat een bijzonder naar mannetje is dat. Wil de film binnenkort nog eens zien om hem helemaal goed in te schatten.

Een herziening jaren uitgesteld, omdat ik bang was dat een tweede kijkbeurt tegen zou vallen. Maar nee hoor, de film staat nog steeds als een huis. De creatieve afwisseling van fantasiebeelden en de gruwelen van de guerrillaoorlog trekken je vanaf de eerste scènes naar het puntje van je stoel. In meerdere betekenissen van het woord een fantastische film, met geweldige vertolkingen van de jonge Ivana Baquero én haar tegenpool, de meedogenloze Sergi López. Maribel Verdú stelt bij mijn weten nooit teleur. Naar mijn bescheiden mening een meesterwerk.

Blijft waanzinnig vette film, de combo fantasy en ruwheid levert een subliem werkje af, met een heerlijk niet te versmaden sfeertje. Sowieso fan vd duistere fantasy en daar dan nog fasco's bij, die voor het nodige geweld zorgen, da's smullen van begin tot eind. Top10 waardig!

Nee, in deze film niet. De twee verhaallijnen raken elkaar niet, en die sadistische elementen zij absurd in deze fantasy-mislukking. Een heel naar filmpje.

Geweld of gewelddadigheid in films heeft mij altijd wel aangesproken vooral wanneer de

scenes (Met een schokeffect) indruk maken door de uitvoering, zoals ook in deze film.

Een overdaad aan expliciet geweld kan soms irritatie wekken vooral wanneer er visueel

weinig bizonders mee wordt gedaan met doorsnee geweldscenes die te pas en te onpas

bijna klakkeloos de revue passeren. Een Tarantino vind ik er puur filmisch een meester in.

Het geweld in deze film vond ik formidabel werken, in functioneel contrast met de fantasy

scenes. Die twee lijnen hebben volgens mij ook terdege veel met mekaar te maken en was

dat bij mij in ieder geval welzeker uiterst voelbaar. Een zonderlinge mekaar aanvullende

tegenstelling van harde realiteit met fantasie, met als ontroering dat het meisje door die

naargeestige, dreigende omgeving haar toevlucht schijnt te zoeken in een wereld die de

wrede realiteit ontstijgt. Met als gevolg een uiterst fraai en betoverend magisch-realisme,

waarbij de combinatie van fantasie en realiteit tot en met het einde van de film in een

wonderbaarlijk evenwicht wordt gehouden. Het slot ervoer ik als een even verfijnde als

doeltreffende tearjerker.

Wat heb ik net gekeken? Erg zwaar, prachtige film. Een film die ik niet voor de lol kijk. Maar toch erg van genoten heb. Ik heb hem ooit proberen te bekijken toen hij net verscheen, kwam niet eens tot de helft. Vandaag op npo2extra de kans gezien om nog een keer de poging te wagen. Dit gaat eigenlijk niet om het fantasy element, of toch wel? Tranentrekker wat mij betreft; vooral de afsluitende scènes. Kan er niet veel meer van maken. Dit is een ervaring die je moet ervaren.

Een film, met een dubbele lading wat betreft de samenstelling.

Het prachtige fantasy gedeelte.

Maar ook het grove wat mij betreft sadistische overbodige expliciete geweld.

Dat laatste, deed wat mij betreft flink afbreuk op deze film.

Als deze film hierdoor niet, mee overschaduwd was.

Had ik hem veel beter gewaardeerd.

Wel is het wat betreft acteer prestaties, een sterke film.

Maar ik had er meer van verwacht en vooral minder naar verwacht.

Prima film, maar geen favoriet wat mij betreft.

Met hoge verwachtingen deze dark fantasy opgezet. Toegegeven: de rauwe realiteit en sprookjesachtige droomwereld zijn bijzonder fraai met elkaar verweven. Toch komt het allemaal ietwat gekunsteld over op me. Blij dat ik dit 'meesterwerk' eindelijk afgevinkt heb, maar echt verdwalen in voldoening doet Pan's Labyrinth mij niet.

3,0 * Grimmig sprookje

Ja, erg mooie film. Ik was eerder al enthousiast over de meest recente films van Guillermo del Toro, namelijk diens verfilmingen van Pinocchio en Frankenstein. Beide niet unaniem lovend ontvangen, maar zijn stijl sprak me heel erg aan. Tijd dus om wat meer van hem te bekijken en deze El Laberinto del Fauno wordt volgens mij door velen wel als zijn kroonstuk gezien, dus de verwachtingen waren hooggespannen.

Altijd gevaarlijk natuurlijk, want dan kan het haast alleen maar tegenvallen. Toch was dit niet het geval. De film is vooral erg boeiend en de speelduur wordt mijns inziens ook optimaal benut. De combinatie tussen fantasy en harde realiteit is gewaagd en voelt wellicht aanvankelijk bevreemdend, maar uiteindelijk is mijn conclusie dat het juist heel goed samengaat. Of de fantasiewereld nu echt is of niet, lijkt de kijker zelf te mogen invullen. Mijn optimistische zelf neigt er uiteraard in te geloven, maar zelfs als je het puur als een hersenspinsel van Ofelia beschouwt, komt het naar mijn mening goed uit de verf. Interessant dat beide perspectieven gewoon een hele fijne film opleveren. Persoonlijk had ik graag nog wat meer van de fantasiewereld gezien. Wat we nu hebben volstaat en komt de mystieke sfeer ten goede, maar meer had ook gemogen van mij. Eigenlijk alleen maar een compliment, want het is dus inderdaad gelukt om een wereld te creëren waarvan je snapt dat Ofelia er door in de ban raakt.

Geweldige cast ook. Ik heb al een aantal keren naar haar verwezen, maar Ivana Baquero zet Ofelia innemend neer. Ik leefde met haar mee en vond haar ook zeer overtuigend. Ook Maribel Verdú, Ariadna Gil en Doug Jones spelen stuk voor stuk erg fijn. Sergi López schuurt met zijn bikkelharde personage misschien nog het meest tegen een karikatuur aan van iedereen, maar hij speelt zijn doortrapte personage zodanig dat je oprecht een hekel aan hem krijgt: missie volbracht, dus. De personages komen allemaal tot leven en dat is knap. Ze voelen niet oppervlakkig of overbodig. Zelfs het bijrolletje van de dokter, gespeeld door Álex Angulo, is een aangename toevoeging. De prachtige vormgeving, het kleurgebruik, de muziek en het prachtige, ontroerende slot maken het plaatje voor mij compleet.

Hele fijne ervaring dit. Soms onbehaaglijk, maar dan wel op een positieve manier. Het is absoluut een unieke film en opnieuw een bevestiging voor mij dat de stijl van Del Toro me wel ligt, al spreken zijn actie-blockbusters me dan weer wat minder aan. Voor een ieder die kan wegdromen bij het fantasy-genre en sprookjes is El Laberinto del Fauno in ieder geval zonder meer een aanrader. Wellicht niet gegarandeerd een match door de bijzondere invalshoek, maar zeker het proberen waard.

4*