The Green Mile (1999)

Daar kan ik het ook wel mee eens zijn.

De film duurde 3 uur. Maar ik heb me de hele film vermaakt.

5*

Ik vond dit een geweldige film, heel emotioneel ook

The Green Mile is een erg aangrijpend verhaal over een ex-gevangenisbewaker die terugblikt op zijn tijd in de dodencellen van blok E in Cold Mountain, ook wel de Green Mile genoemd. Hier ontmoette Paul Edgecomb, gespeeld door Tom Hanks, in de 30’ John Coffey, een boomlange neger met bovennatuurlijke krachten.

The Green Mile is een prachtige combinatie van fantasy en drama. John Coffey beschikt over bovennatuurlijke krachten, waarmee hij ziektes kan genezen. Zo verhelpt hij Paul’s urineweginfectie, brengt Mr. Jingles weer tot leven en geneest hij de vrouw van de directeur. Ook heeft The Green Mile behoorlijk wat ontroerende momenten, zoals de executie van de onschuldige John Coffey. Vaak zat ik toch met een krop in mijn keel, wat trouwens niet vaak gebeurt.

Daarnaast heeft The Green Mile een geweldige casting. Tom Hanks doet prima zijn ding, maar zijn rol zal nooit legendarisch worden. Percy is een geweldige pestkop, die er zowat alles aan doet om het leven van de gedetineerden en van zijn collega’s zuur te maken. Verder is er nog de prachtige rol van John Coffey, die op Michael Clarke Duncan’s lijf is geschreven. Niemand anders was beter geknipt voor die rol als hij.

Toen ik de film voor de eerste keer zag dacht ik: “Ai, 3 uur film wordt een lange zit”, maar niets is minder waar. Hij is absoluut niet langdradig, wat de speelduur wel zou voorspellen. Zonder dat je het weet is de film al 2 uur gevorderd, zonder dat je je een moment verveeld hebt.

Ik moet wel even opmerken dat Frank Darabont zich van zijn luie kant heeft laten opmerken. Toen ik hem voor het eerst zag dacht ik nog dat Darabont een fantastisch scenario had bedacht, maar nadat ik een tijdje geleden het boek had gelezen, was ik toch een beetje ontgoocheld. Darabont heeft alles exact tot in de details van het boek overgenomen, zonder ook maar iets van zijn eigen inspiratie er aan toe te voegen. Natuurlijk moet hij niet het hele verhaal omgooien, zoals Stanley Kubrick dat heeft gedaan bij The Shining, maar een beetje creativiteit is nu ook niet teveel gevraagd.

4.5* voor deze erg aangrijpende film.

Dit is nou één van de films waarbij ik gewoon jankend heb zitten genieten. Wat een mooie film!

Bij The Shining is het boek ook fantastisch en net iets beter als de film.

Ik heb het boek van The Green Mile niet gelezen. Maar als, het boek bijna hetzelfde is als de film, dan geloof ik je. Maar ik weet wel dat je vaak bij boeken je eigen fantasie kan gebruiken waardoor je sommige stukken dan meer spannend of beter beleeft. Dat heb ik bij sommige boeken wel gehad anders.

Ja dat is iets heel persoonlijks ja, maar dit was voor mij persoonlijk het eerste boek wat ze net zoals ik me had voorgesteld hebben verfilmd. Gebeurd me niet vaak.

Geweldige film. Zit echt een goede sfeer in. Ik heb nooit zo erg medelijden gehad met de personages uit een film als hier. Maar ik ben niet zo heel tevreden over het einde van de film, alsof die verzonnen was door de conciërge.

Bijna in elke scene is Michael Clarke Duncan aan het huilen, dat alleen maakt het al een lange zit voor mij. Kennelijk verstaat hij onder zielig doen 'crying'.

Zeer mooi gemaakt en de acteurs spelen echt glansrollen.

weinig op aan te merken,heb me prima vermaakt met deze film.

Dit is ook een van weinige films waarin ik 3 uur kan uitzitten zonder op de klok de hele tijd te kijken of me te vervelen. Normaal houd ik niet zo van ''de extreem lange zit'' maar bij ''The Green Mile'' is dat absoluut de moeite waard.

Klassefilm. Het verhaal is prachtig, maar de vertolkingen van onder andere Tom Hanks en Michael Clarke Duncan maken het compleet. Een paar momenten raakten me echt diep, dat maakt deze film voor mij uniek.

Klassieker. Hij verveelt nooit en iedere keer is hij weer even emotioneel. Terecht zo'n hoge notering in de top250.

Ik vond dit een mooie film, maar ik vind het niet nummer 4 waardig. Misschien omdat Hanks t toch altijd net niet doet voor mij. Vind het wel overschat.

Ik vind dit echt een geweldige film man..acteurs spelen geweldig, vooral Michael Clarke Duncan, top performance man, raakt me elke keer weer. vind de film persoonlijk op imdb ook best underrated, mag van mij best in de top10 staan.

Prachtige film.

Een film raakt mij niet snel, maar deze film is een uitzondering. Duidelijk een van mijn mooiste films.

Echte topper.

4.5*

Het probleem van deze film is dat ie heel weinig verteld in heel veel tijd. Ander probleem zijn de personages die een dimensionaal zijn. Een saaie lange zit is het, enkel de executies en wild bill zijn de moeite waard.

loki dan heb jij de film niet echt begrepen dit is echt een hele mooie emotionele film waarbij de acteurs hun rollen goed vertolken. het lijkt allemaal net echt

Niet begrepen? Wat dient er hier precies begrepen te worden? De suggestie wordt gewekt dat er van alles te ontdekken valt, hoewel dat gebakken lucht is zoals Loki dat ook al verwoordt.

de hele intentie van het verhaal is zo meeslepend een film waar je gewoon om kunt huilen.

als je zo in de film zit snap je gelijk wat hij mee maakt als je dat niet begrepen hebt dan heb je de film niet gezien.

Heb de ellenlange zit meerdere malen uitgezeten, maar wat ik vooral niet kan begrijpen is dat je niet door alle zwart-witte karakters kunt heenprikken en er dientengevolge nog echt door geraakt wordt ook. Leuk dat de acteurs hun vak verstaan, maar het had wel geholpen als ze niet allemaal met een etiket op hun voorhoofd rondliepen.

ontroerend mooie film. al 10x gezien maar heb er nog steeds geen genoeg van.

Dat de film (in een zekere mate) zwart-witte karakters heeft, doelt niet meteen te suggereren dat dit de film negatief beinvloed. Het enigzins oppervlakkig getinte sfeertje in de film en diens personages, zorgt juist ook weer voor deze aparte belevenis, waarbij de film juist opleving krijgt door de verschillende personages en diens (ieder unieke) gedrag, jegens het grauwe sfeertje en de enigzins saaie dagelijkse sleur van Blok E, dat de hele film karakteriseert. Ik snap best dat je misschien niet van films/boeken houdt waarbij de verscheidene karakters zich niet ontwikkelen en misschien niet echt diep zijn, maar geloof me: in sommige gevallen veroorzaakt dit juist wel een geweldige belevenis. Het helpt ons doen denken richting de eenvoud en puurheid van het leven!

Een iets te hoge notering als je het mij vraagt.

Ik ben niet ongevoelig, maar geen enkele keer heb ik hier een emotioneel moment mee gehad, wat niet weg neemt dat dit toch een leuke film blijft om naar te kijken. Maar dit zou als jankfilm bekend zijn, wel dat bevestigt dan nog eens hoe subjectief iets kan zijn. Hachiko: A Dog Story en Marly & Me, dat zijn voor mij jankfilms, maar bij The Green Mile heb ik dit totaal nergens ervaren.

Geen slechte film, maar zeker overrated. Die genezing van de hersentumor leek op een gegeven moment wel op een exorcist spin-off. Door de zwarte gevangene van 2 meter lang die in elke scène wel zit te wenen begint het er op lange duur te vingerdik op te liggen dat ze een emotionele film willen creeëren, wat voor mij de afknapper is. Emoties moeten vanzelf komen, het constant uitspelen werkt niet. Tom Hanks blijft welliswaar aangenaam om naar te kijken. De lange speelduur heeft mij nooit gestoord. Mr. Jingles was het leukste personage, grote schok toen hij plat getrapt werd. Het einde en de conclussie vond ik dan wel weer mooi. Hij heeft mij toch een beetje aan het denken gezet. Maar met de monsterscore ben ik het zeker niet eens.

Prachtige ontroerende film. Ondanks zijn lange speelduur verveeld hij geen minuut. Heeft iets weg van een modern sprookje. Een klein smetje was het acteerwerk van Michael Clarke Duncan, dat was middelmatig maar verder speelde iedereen zijn rol goed en hebben we te maken met een echte klassieker. Een tranentrekker!

kun je misschien uitleggen, wat je er niet zo goed aan vond? ik vind het namelijk echt top acteerwerk van Michael Clarke en komt ook goed overeen met het boek personage...

Met name de scenes dat hij verdrietig was of dat hij ging huilen. Dat kwam in mijn ogen erg gespeeld en onnatuurlijk over. Voor de rest ging het wel.

hmmm, ja het blijft natuurlijk een mening, maar ik vond juist wel dat je goed kon zien hoeveel pijn en verdriet er in hem schuilde, en dat bracht hij dan ook goed naar voren...maar inderdaad, misschien af een toe een klein beetje minder overacting was beter geweest!