Black Narcissus (1947)

Viel mij tegen. Het is allemaal wel mooi gemaakt, maar het verhaal kon me niet genoeg boeien, integendeel.

Met dank aan FisherKing en Dustyfan voor de tip

Zeker een interessante film (dergelijk symbolisch beladen verhalen brengen ze tegenwoordig niet meer ) met knappe karakterpsychologie en goed geacteerd. En dat het verhaal zo typisch is heeft bovendien wel zijn charme, en de regie is uitmuntend. Maar het mooiste aan de film zijn natuurlijk de decors: prachtige (zeg maar schilderachtige) berggezichten uit de Himalaya, die zo sfeervol zijn dat ze zeker niet hetzelfde effect bereikt zouden hebben mochten ze echt naar daar gegaan zijn. Enkel een schilderij kan zo mooi rood kleuren op gepaste momenten

Nee, zeker de moeite, heb ervan genoten!

Eindelijk iets van Powell en Pressburger gezien en ik vond het vooral verrassend donker. Tot nu toe zag ik alleen Peeping Tom van Powell alleen,

Erg interessante film. Vooral over een cultuurclash. Maar ook over psychologische teloorgang en met voor die tijd vrij gewaagde hints naar seksualiteit en zelfs zo'n duister sfeertje dat het tegen het einde bijna horrorachtig wordt.

4.0*

Als blikken konden doden... Dat gezegde lijkt haast wel voor deze film bedacht. Want wat kunnen die nonnen flink nijdig kijken. De uitwisselingen van blikken tussen zuster Clodagh en zuster Ruth (perfect geacteerd door beide actrices) krijgen hier haast hetzelfde effect alsof ze elkaar met messen te lijf zouden gaan. Misschien nog wel een beter effect zelfs.

Gisteren had ik het geluk deze film in de bioscoop op het grote doek te kunnen zien en ik heb geen spijt dat ik gegaan ben. Een visueel pareltje is dit. Ik zag van dit regieduo al eerder A Matter of Life and Death en die vond ik al mooi, maar deze film voelt meer af. Dit is ook zo'n zeldzame film die haast er van lijkt te profiteren dat de meeste vergezichten schilderijen waren. Ongeloofelijk knap dat de makers er toch in slagen het gevoel te geven dat je echt in de Himalaya zit terwijl je weet dat je naar schilderijen kijkt. Maar het gebouw zelf is ook een mooi decorstuk. En het kleurgebruik natuurlijk. Visueel is het kortom, schitterend.

Of het slim is om een bel zo dicht bij de afgrond te plaatsen blijft bediscussieerbaar (ik kon al raden dat daar iets mis zou gaan), maar het levert prachtige plaatjes op. En die climactische scène daar is zeer spannend. Geweldig!

Het verhaal mag er ook zijn. De regisseurs verraden hun Britse afkomst met hun gevoel voor ironie. Het is deze ironie die deze film ook net dat beetje extra geeft waardoor het een meesterwerk wordt. De hele situatie is eigenlijk gewoon absurd en Pressburger en Powell beseffen dit. Veel scènes heb ik met een glimlach kunnen aanschouwen. Deze lichte humor zit het serieuze drama en de psychologische diepgang niet in de weg. Zoiets lijken alleen Britten meestal te kunnen presteren.

Black Narcissus is eigenlijk kitsch, maar ook puur genieten. Aanrader!
4*

Geweldige film. Begint als (melo)drama. Genoeg te beleven aan de nonnen met aanpassingsproblemen. De flashbacks van de oppernon (hoe noem je zo iemand) gaven aan dat je alleen het klooster in gaat, als uitweg. Film is dan ook licht kritisch ten aanzien van het hele geloof ('What Would Christ say') en de film kent vele zijweggetjes die goed passen bij het geheel en boeiend zijn ik noemde al de flashbacks, maar ook de liefde van die 'generaal' voor het straatmeisje of het verliezen van het geloof van Ruth, die niets goed kan doen waren boeiend genoeg. Heerlijk sfeer, prachtig gefilmd en goed de mystiek van het Himalayagebergte en het bijna spookachtige klooster gevat.

Heel geleidelijk (onzichtbaar eigenlijk) gaat het dan meer de kant op van een thriller en daarin is de film meer dan goed. Subliem zelfs. Geweldig gespeeld door de actrice die Ruth speelt. Echt angstaanjagend en die angst wordt versterkt door technische trucjes. Heel spannend en erg goed gedaan.
Prima film die ook goed in elkaar steekt en erg klopt (details), erg van genoten. 4 dikke sterren.

Zeker geen slechte film, al had ik er persoonlijk wat meer van verwacht. Het verhaal over een groepje nonnen die intrekken in een klooster en met allerlei strubbelingen en vooral ook persoonlijke verlangens te maken krijgen is aardig. Die innerlijke strijd en de rol van Kerr zijn leuk om te zien en de cinematografie is gewoon erg goed. Probleem van de film is echter dat de personages mij niet veel deden. De dramatische ontwikkelingen richting het einde van de film deden mij mede daarom ook niet zoveel. Desondanks keek het allemaal wel fijn weg en is de setting van de film zeker bijzonder te noemen.

3,0*

Emeric Pressburger en Michael Powell wisten met hun uiterst vermakelijke A Matter of Life and Death genoeg interesse bij mij op te wekken om eens wat dieper in de films van dit duo te duiken. Mijn tweede ervaring Black Narcissus was echter beduidend minder. De film over een groep van vijf nonnen die in de Himalaya een school en ziekenhuis proberen op te zetten mist de relativerende humor en luchtigheid die A Matter of Life and Death wel had. Bovendien is het verhaal op zichzelf niet interessant genoeg om dik anderhalf uur mee te vullen. Het grootste minpunt zit hem echter in de ontknoping van de film. Deze wordt vooral gekenmerkt door het afschuwelijke theatrale acteren van Kathleen Byron waardoor elke scéne een opgave wordt om uit te zitten.

Dit alles neemt niet weg dat het eerste uur hoewel weinig spectaculair zeker de moeite waard is. Iets dat vooral komt dankzij de scénes waarin hoofdrolspeelster Deborah Kerr en David Farrar elkaar al bekvechtend het leven zuur maken.

Kleine 3 sterren

Canon, War ship, Bajonet, Dagger, Gun.

Dat zijn enkele van de eerste Engelse begrippen die de inheemse kindertjes worden ingeprent door de vertegenwoordigsters van de Westerse beschaving, aangevoerd door een geweldige Deborah Kerr als Sister Clodagh. En dat zijn (niet) toevallig ook de instrumenten waarmee de vermeende superioriteit van die beschaving op het Indiase subcontinent geschraagd moest worden. Maar wat men ook allemaal kan doen met bajonetten: men kan er niet op zitten. Macht is nog geen gezag.

'Black Narcissus' scheen mij in eerste instantie eerder een esthetisch dan een intellectueel genoegen toe. Het verhaal, of de verhaallijnen, lijken niet uit te stijgen boven de anekdote. Maar na herziening moet ik toch concluderen dat de film er wel degelijk in slaagt iets van die botsing der culturen, die uiteindelijk natuurlijk ook een confrontatie van het Westen met zichzelf is, voelbaar te maken.

De beschavingsmissie in de slipstream van de bajonetten loopt hier te pletter op de rotsen van de Himalaya, en op de bewoners daarvan, die net zo ondoordringbaar, onverschillig en.. vreemd zijn. Hun vederlicht, schijnbaar kinderlijk opportunisme blijft ongrijpbaar voor het loodzware ethos en de discipline van de nonnen. En terwijl de atmosfeer van de overweldigende omgeving en de onophoudelijke wind de standvastigheid van de vrouwen langzaam maar zeker wegvreet, moeten zij ook nog, letterlijk en figuurlijk op hun 'eigen' terrein, een razend populaire kluizenaar dulden, als een levende - en vooral zwijgende - ontkenning van hun spirituele en sociale waarden.

Maar het is in 'Black Narcissus' toch vooral de twijfel van de nonnen aan zichzelf en hun roeping, die hen ten onder doet gaan. Deze zelfopgelegde 'burden' kunnen zij toch niet dragen. En daarmee zijn zij metaforisch voor het British Empire dat ten tijde van de opnames van deze film op zijn laatste benen liep: het is aan de vooravond van het vertrek van de Britten uit India.

Maar wat een fantastisch mooie ondergang! Naast het geweldige camerawerk, de belichting, de onwerkelijk fraaie kleuren en de kostuums, die bijna elke scène een lust voor het oog maken, is vooral ook de onderhuidse spanning in, en de uitstraling van het personage van Deborah Kerr, van een ongekende schoonheid.

Prachtige film.

Magische filmervaring. Vind het er buitengewoon en onverwacht fraai uit zien in deze 65 jaar oude film. Het acteerwerk is ook dik in orde en hoewel niet al te veel gebeurt, blijft het onderhoudend. Mevrouw Kerr (leeft zij nog?) heeft een enorme uitstraling net als enkele leden van de cast die de inheemsen vertolken. Puik.

Heerlijk dramatisch. De scenes zijn netjes afgepaste actes ieder in hun eigen decor, dit doet denken aan toneel, zo ook de opvallend gearticuleerde spraak. De (aangename) filmische muziek maakt er dan weer een film van. Ik heb genoten van de visuele contrasten en de kleurtjes, het maakte dat de film een tikje een surrealistische uitstraling kreeg. Prachtig uitgevoerd en zeer verzorgd.

Het verhaal bevat aardig wat intrigerende en diepzinnige elementen.

En de sfeer....., broeierig is het woord.

Voor mij is dit een van de betere oudere films.

En: Remember, the superior of all is the servant of all (een fraaie, memorabele uitspraak:))

Uitstekende film waarin een aantal nonnen een missie beginnen in het hooggebergte van de Himalaya. Het verhaal komt wat langzaam op gang en het duurt daarom een hele tijd voor het echt boeiend wordt. Maar de film ziet er wonderschoon uit. Mooi kleurgebruik, kostuums en een unieke locatie. Ook prachtig camerawerk met een werkelijk duizelingwekkend shot. Ik had overigens wel wat moeite om de zusters te onderscheiden van elkaar.

Cinematografisch en qua production design een absolute topper. Knap hoe men in de Pinewood Studios een haast levensecht Himalaya decor heeft ontworpen.
Ook het acteerwerk van Deborah Kerr en Kathleen Byron (Sister Ruth) is prima verzorgd, maar de rest van de cast presteerde in mijn ogen maar matig. Dat vind ik ook van het verhaal. Het is allemaal wat vlakjes en er zitten weinig tot geen hoogtepunten in tot het voorspelbare moment dat het tot een clash komt tussen Moeder Overste en Sister Ruth.

Al met al een degelijke film van Powell en Pressburger, maar hij haalt niet het niveau van hun The Red Shoes van een jaar later.

Een mooie dramafilm...

Prima verhaal...

Wel ouderwetse acteerwerk...

Klassieke muziek, wel een

prima geluid (geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen HD aanwezig, redelijk kwaliteit

breedbeeld... wel een mooi ondertiteld...

Redelijk mooi landschap (=> geen HD)...

Prima camerawerk...

Het heeft vast met die rare, ijle, winderige lucht te maken, maar wanneer er een klooster hoog in de Himalaya opgezet wordt, ontstaan er al gauw spanningen tussen de bewoonsters. Haat en nijd is bij de nonnen ook geen ongewone zaak! Echt soepeltjes verloopt het contact met de locals ook al niet, dus ze maken zich het best lastig allemaal.

Echt super vond ik de film niet, een beetje zouteloos. Behalve dan dat het einde nog wel okee werd met een Hitchcockiaanse climax! Dat had ik dan weer niet verwacht. Blijft over dat Powell en Pressburger een kei blijven in het schieten van kleurrijke decors en ook zo'n sfeer van een klooster prima neer kunnen zetten.

Onlangs de film weer op de BBC gezien, mijn eerste kijkbeurt was misschien wel 20 jaar geleden en er stond me alleen die drama scene bij de bel nog voor de geest, dus tijd voor een hernieuwde kennismaking. Visueel is de film een topprestatie, als je bedenkt dat alles is opgenomen in de Pinewood studios dan is het des te knapper dat de makers er in die tijd in slaagden om de locaties zeer realistisch als Himalaya/India te laten overkomen.
Van overdonderende acteerprestaties moet deze film het niet hebben, Kerr en Farrar zijn ok, maar de show wordt gestolen door Kathleen Byron, bij mijn weten is zij nooit echt bekend geworden, maar als je haar oeuvre bekijkt dan vraag je toch wel waarom zij nooit bekender is geworden. In deze film spat haar personage van het doek, het verhaal is wat fragmentarisch, maar haar rol maakt het allemaal wel wat acceptabeler. Zoals zij de aandacht op zich vestigd in de film met soms haar angstaanjagende blik in haar ogen en dan de transformatie van non naar wereldlijke vrouw, adembenemend. Ik gaf al aan dat het verhaal wat fragmentarisch is, soms springen de onderwerpen van de hak op de tak waardoor sommige zaken onderbelicht blijven of totaal niet uit de verf komen, wat was nu eigenlijk de rol van Jean Simmons? Ik kreeg het gevoel dat zij als beeldvulling was gebruikt. Dat is dan het enige nadeel, maar wel een wezenlijke, aan de film. Voor de rest een geweldige film, de belichting, de effecten, denk alleen maar dat voortdurend de wind in iedere scene aanwezig is, is het niet in geluid dan in flakkerende lichtjes, wapperende gordijnen of bewegende gewaden, maar het meest angstaanjagende is dat monotone gehuil wat de neerslachtigheid daarvan voelbaar maakt. De muziek maakt het geheel af, zeer treffend en niet overheersend. Powell en Presburger leverden een prima film af die de tand des tijds goed heeft doorstaan.

Niet geheel boeiende film. Het is vooral jammer dat David Farrar veel tijd in beslag neemt, want dit had perfect zonder hem gekund met enkel de nonnen centraal. Zelfs een film over allemaal vrouwen heeft in Hollywood toch een haantje nodig blijkbaar. De uitwerking van de personages is best wel boeiend, maar het is wat mager op vlak van het verhaal. Wat je bij dit soort films toch wel snel zou verwachten. Weliswaar mooi geschoten met prachtige beelden. Ik blijf genieten van de warme Technicolor. Iets wat ik in films uit de jaren '80 en '90 wel mis bij veel historische films of avonturenfilms. Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen.

Mooie film dus, maar het mist de nodige pit om een echte topper te worden.

Alweer een aangename film van The Archers met een geweldig einde. Hoewel er niet op locatie wordt gefilmd, slagen ze er toch in een overtuigende en sfeervolle setting te creëren. De grootste troef is wederom de fenomenale cast die overloopt van charisma. Hun persoonlijkheden worden goed ontwikkeld en dragen elk bij tot het geheel. De samenwerking (en het contrast) tussen de pragmatische nonnen en de nonchalante Mr. Dean, de profetische liefde tussen de prins en de 'beggar maid' en allerlei plaatselijke tradities getuigen net zoals in voorgaande Archer producties van het cliché 'opposites attract'. Het is ook duidelijk een film die meer is dan de eerste indruk doet vermoeden. Neem in acht de geschiedenis van het paleis, het verleden van Clodagh, de horrorwending op het einde met de jaloerse Ruth bezeten door de Duivel, de naam van het parfum dat vervliegt in de huilende wind, de schijnbare nutteloosheid van de missie. Het is in zekere zin een tijdelijke omarming van het absurde met Mr. Dean als absurde held en de zusters blindelings gedreven door God. Schitterend in beeld gebracht met Technicolor die belangrijke zaken accentueert en verheft. Een film die meerdere keren bekeken moet worden.

Vermoeiend.

Powell & Pressburger hebben kort indruk gemaakt bij mij, maar nu ik de derde film heb gezien heb ik het allemaal wel gezien. Ik vind het nu oninteressante regisseurs die het geluk hebben dat hun films in kleur gemaakt mochten worden. Maar veel beter worden ze er niet van.

Het verhaal is best interessant, maar oh zo braaf uitgewerkt. Je ziet bijna niets dat je maar een beetje kan raken. Afstandelijke romantiek, wat gehuil en 1 scene met een zweepslag. Verder komt het niet en ik kan het daarom vrijwel impactloos noemen. Het sloeg niet bepaald aan.

En dan krijgen we ook nog een paar compleet ridicule karakters voorgeschoteld waarvan alleen maar Farrar nog positief indruk weet te maken. Eigenlijk was dat kleine jochie nog de beste acteur. Kerr vond ik echt oliedom. Rare gezichtsuitdrukkingen. Byron was al helemaal vreselijk. Wat een abnormaal ridicuul karakter. Door een actrice gespeeld die werkelijk zo talentloos is dat ik me ongemakkelijk ging voelen. Ik heb geen enkele goede scene met haar gezien.

En om te bedenken dat de film nog zo goed begon. Die beelden boven dat bergstadje waren serieus indrukwekkend. Die gehele intro was van hoger niveau. Indrukwekkende decors en grandioze detail. Er is echt wel wat te prijzen hier, maar een hoop andere elementen laten het toch afweten.

Nog een aantal andere scenes die als een tang op een varken slaan qua uitvoering. Ik snap het idee, maar de uitvoering is vaak om te huilen. Om tranen met tuiten bij te huilen. Die dans van dat poppetje voordat de generaal binnenkomt. Het is gewoon pijnlijk te noemen.

Hier en daar dan nog wel een aantal aardige momenten. Het flauwvallen met rode gloed. Het gevecht boven de klif. En nogmaals die sterke intro. Allemaal filmisch goede momenten die compleet de das worden omgedaan door de ridicule loop. Ik wil de film best goed vinden, maar ik vind dit echt niet om aan te zien.

Ik zal mijn cijfer nog een beetje milder afstemmen, omdat deze film dan toch nog wel filmisch indrukwekkende momenten weet te vertonen. Voor de rest een grote teleurstelling.

Een oudere film die mij prima heeft vermaakt. Het acteerwerk vind ik niet slecht, maar ik vond het soms te gespeeld en het voelde soms als een toneelstuk. Qua beeld en setting vind ik het er goed uitzien. Zeker voor die tijd. Ik vind het geen bijzonder indrukwekkend verhaal, maar wel leuk om deze gezien te hebben. 3,5*

Europeans eat sausages wherever they go

Eigenlijk had ik niet echt veel behoefte aan Black Narcissus. Ik had indertijd een "boxset' (of hoe je noem je eigenlijk een DVD met 2 films op?) gekocht met daarin Moulin Rouge van John Huston en dus ook deze Black Narcissus. Als Huston fan (The Night of the Iguana!) was het me eigenlijk vooral om Moulin Rouge te doen maar dat was een fikse tegenvaller en de DVD werd ergens in een hoekje weggestoken. Het plot van Black Narcissus sprak me helemaal niet aan maar het was met recentelijk het mooie The Inn of the Sixth Happiness te hebben gezien dat de film me opeens terug te binnen schoot.

Ik had op voorhand absoluut geen idee of dat überhaupt vergelijkbare films waren maar dus gisteren eindelijk eens opgezet. Er zit een zekere zelfde lijn in maar verder weinig raakvlakken en Black Narcissus is bovendien ook nog een stukje beter. Wat lijkt te beginnen als een film over een stel nonnen die eens eventjes beschaving gaan brengen in een verre uithoek, verandert langzaamaan in een fascinerende film over geloof, intriges en jaloezie die bovendien de nodige zelfkritiek niet schuwt. De ontwikkeling van de relatie tussen Sister Clodagh en Sister Ruth wordt bij vlagen ijzingwekkend (die ogen van Sister Ruth! Zou hier het spreekwoord "if looks could kill" vandaan komen?) neergezet en hoewel je vanaf de eerste seconde dat je de bel ziet weet dat er nog iemand van die klif gaat vallen, is de opbouw naar die aanval van Ruth heerlijk spannend. Sowieso ook één van de schoolvoorbeelden van wat voor moois Technicolor ons kon brengen. Die sets zijn werkelijk prachtig.

Daar moet dan ook onvoorstelbaar veel werk in gekropen zijn maar het is wel elke seconde waard geweest. Ik ben niet zo'n enorme fan van Oscars en vind het een nogal overschatte prijs maar kan me niet voorstellen dat er dat jaar op gebied van Cinematography en Art Direction/Set Decoration iets beter is uitgebracht. Tot nu toe enkel en alleen maar positieve geluiden dus maar qua cast loopt het wel een tikkeltje in het honderd. David Farrar lijkt als Mr. Dean een soort van tweedehands James Stewart te zijn en weet niet geheel te overtuigen en ook bij de Sisters zelf loopt niet alles even goed. Deborah Kerr en Kathleen Byron zijn overduidelijk de twee meest gelaagde & geslaagde personages en de interactie onderling is uitstekend maar de drie anderen (Flora Robson als Sister Philippa, Jenny Laird als Sister Honey en Judith Furse als Sister Briony) blijven wat onderbelicht. Verder weer de klassieke stereotiepe personages die je wel vaker in films van deze leeftijd tegenkomt maar dat moet je nu ook eenmaal in de tijdsgeest zien.

Ja, ik ben onder de indruk. Een paar schoonheidsfoutjes zorgen ervoor dat ik hier geen 4.5* aan kwijt geraak (sowieso had ik in het begin wel wat last met de Sisters op zich uit elkaar te houden, dat had toch iets beter mogen zijn) maar ik sluit niet uit dat een herziening wel eens dat halfje extra kan opleveren. Kerr blijft toch een indrukwekkend goede actrice, ik moet dringend eens wat meer van haar gaan zien.

Dikke 4*

Psychologisch drama - draagt zeker het cachet van zijn tijd - maar komt toch wel cinematografisch behoorlijk uit de verf, met goede fotografie, maar heel veel zag ik er toch niet in.

Wat hadden ze toch om Deborah Kerr in nonnekleren te steken ? "Heaven knows Mr. Allison"...

Sfeervolle klassieker die hem vooral moet hebben van zijn prachtige decor en settting. Dat klooster zo hoog in de bergen is echt verbluffend. Telkens genieten wanneer die klok geluid moet worden. Acteerwerk is ook meer dan behoorlijk.

Qua verhaal wat traag en iets te weinig vaart om echt aan te slaan. Film ook volledig vanuit Westers katholiek standpunt gemaakt. Film raakte me nauwelijks, nogal afstandelijk en feitelijk. Nochtans een sterk en veelbelovend begin, maar ik had meer focus op het kloosterleven gewild. Die man kwam iets te nadrukkelijk op de voorgrond.

Niet alle aspecten van de film hebben de tand des tijds doorstaan, maar al met al is dit nog steeds een meeslepend, langzaam escalerend drama over een groep nonnen die ergens in de Himalaya een school en een ziekenhuis gaan opzetten. Tegen het einde verandert de film in een Hitchcock-achtige thriller en kruipen er zelf wat horrorelementen in. Wat natuurlijk wel zo fijn is.

Het regisseursduo Powell en Pressburger wist erg veel indruk te maken met A Matter of Life and Death, maar deze Black Narcissus vind ik toch een stuk minder.

Dat ligt zeker niet aan het visuele aspect, want dat is gewoon erg mooi zoals in A Matter of Life and Death. Het decor van het klooster ziet er prachtig uit, evenals de schilderijen van de Himalaya die ervoor zorgen dat je je werkelijk in die omgeving waant.

Echter het hele verhaal rond een groep nonnen die naar een klooster in het hoge gebergte wordt gestuurd om de lokale bevolking te gaan onderwijzen en de zieken te verzorgen, kon me maar matig boeien. De switch van het drama gedeelte naar het thriller gedeelte vond ik wel een interessante keuze, alleen werd er iets te weinig mee gedaan. De mentale inzinking van Ruth werd naar mijn gevoel nogal snel afgehaspeld.

2.5*