Black Narcissus (1947)

Briljante Film, waarom staan hier nog geen posts ?

Fantastische rol van Deborrah Kerr, in een cinematografisch meesterwerk, camera perfect weer natuurlijk van Jack Cardiff, en een ongelooflijk mooi verhaal. Ik heb hem vroeger gezien (jong, haartjes gewassen, en kijken naar de zaterdagmiddagfilm van de BRT en dit soort meesterwerkjes zien op een zwart-witTV)

4,5 * (nog niet te bevatten, dat dit in die tijd mogelijk was)

Wil nu alles van Pressburger en Powell zien

Viel mij tegen. Het is allemaal wel mooi gemaakt, maar het verhaal kon me niet genoeg boeien, integendeel.

The Archers. They Rule. 4.5* blijft staan

Wat een beeldenspektakel, een lust voor het oog.

Het verhaal deed me af en toe denken aan de verhalen van Louis Couperus over Indonesië; het mystieke, ongrijpbare. Alsof de omgeving met zijn overweldigende natuur een oeroud geheim verborgen houdt, waar geen buitenstaander bij in de buurt kan komen. Dit wordt prachtig duidelijk uit de ontwikkeling van zuster Ruth...

4*

Met dank aan FisherKing en Dustyfan voor de tip

Zeker een interessante film (dergelijk symbolisch beladen verhalen brengen ze tegenwoordig niet meer ) met knappe karakterpsychologie en goed geacteerd. En dat het verhaal zo typisch is heeft bovendien wel zijn charme, en de regie is uitmuntend. Maar het mooiste aan de film zijn natuurlijk de decors: prachtige (zeg maar schilderachtige) berggezichten uit de Himalaya, die zo sfeervol zijn dat ze zeker niet hetzelfde effect bereikt zouden hebben mochten ze echt naar daar gegaan zijn. Enkel een schilderij kan zo mooi rood kleuren op gepaste momenten

Nee, zeker de moeite, heb ervan genoten!

Slechts twee euro bij Bart Smit, gekoppeld met Moulin rouge (1952)

Mijn tweede Powell & Pressburger, en ook deze keer weer een prachtige, stijlvolle film over een onderwerp dat mij normaal gesproken niet zou interesseren (net als het schitterende Life and Death of Colonel Blimp, dat ging over het levens- en liefdesverhaal van een oude, dikke, besnorde Britse kolonel). Ook Black Narcissus heeft een sterke psychologische ondertoon. Daarnaast zijn de matte paintings van de Himalaya prachtig en overtuigend(de film is in zijn geheel in Engeland en Ierland opgenomen!) en wordt er zeer effectief van de soundtrack gebruik gemaakt (vooral in de scenes met een 'loslopende', doorgedraaide sister Ruth ). 4*

Naast Contraband het beste van de twee regisseurs wat ik tot nu toe zag.

Eindelijk iets van Powell en Pressburger gezien en ik vond het vooral verrassend donker. Tot nu toe zag ik alleen Peeping Tom van Powell alleen,

Erg interessante film. Vooral over een cultuurclash. Maar ook over psychologische teloorgang en met voor die tijd vrij gewaagde hints naar seksualiteit en zelfs zo'n duister sfeertje dat het tegen het einde bijna horrorachtig wordt.

4.0*

Als blikken konden doden... Dat gezegde lijkt haast wel voor deze film bedacht. Want wat kunnen die nonnen flink nijdig kijken. De uitwisselingen van blikken tussen zuster Clodagh en zuster Ruth (perfect geacteerd door beide actrices) krijgen hier haast hetzelfde effect alsof ze elkaar met messen te lijf zouden gaan. Misschien nog wel een beter effect zelfs.

Gisteren had ik het geluk deze film in de bioscoop op het grote doek te kunnen zien en ik heb geen spijt dat ik gegaan ben. Een visueel pareltje is dit. Ik zag van dit regieduo al eerder A Matter of Life and Death en die vond ik al mooi, maar deze film voelt meer af. Dit is ook zo'n zeldzame film die haast er van lijkt te profiteren dat de meeste vergezichten schilderijen waren. Ongeloofelijk knap dat de makers er toch in slagen het gevoel te geven dat je echt in de Himalaya zit terwijl je weet dat je naar schilderijen kijkt. Maar het gebouw zelf is ook een mooi decorstuk. En het kleurgebruik natuurlijk. Visueel is het kortom, schitterend.

Of het slim is om een bel zo dicht bij de afgrond te plaatsen blijft bediscussieerbaar (ik kon al raden dat daar iets mis zou gaan), maar het levert prachtige plaatjes op. En die climactische scène daar is zeer spannend. Geweldig!

Het verhaal mag er ook zijn. De regisseurs verraden hun Britse afkomst met hun gevoel voor ironie. Het is deze ironie die deze film ook net dat beetje extra geeft waardoor het een meesterwerk wordt. De hele situatie is eigenlijk gewoon absurd en Pressburger en Powell beseffen dit. Veel scènes heb ik met een glimlach kunnen aanschouwen. Deze lichte humor zit het serieuze drama en de psychologische diepgang niet in de weg. Zoiets lijken alleen Britten meestal te kunnen presteren.

Black Narcissus is eigenlijk kitsch, maar ook puur genieten. Aanrader!
4*

Black Narcissus zal ook later dit jaar een re-release krijgen in de Nederlandse zalen via distributie door het Filmmuseum.

Klopt, een gerestaureerde versie van de film. Lux in Nijmegen had dus al de eer om deze versie van de film twee keer te vertonen deze week.

Wat een vreemde film is dit Het gaat om te beginnen over nonnetjes!!! Ik had geen zin om een tweede SISTER ACT te zien, maar bleef toch verder kijken. Dit beloofde iets goed te worden. En ik had gelijk: het werd een zeer vreemde, aparte film. Vandaar mijn twijfelend oordeel: 2.5 sterren.

Wat een onderschatte film! Zelfs Hitchcock moet in 1946(!!!) met zijn ogen geknipperd hebben als hij dit haarscherp meesterwerk gezien had. Het verhaal is prachtig: de botsing der culturen, kolonialisme bereikt zijn grenzen. Powell heeft met deze film in 1946, (volgens MM 1947) voor de Britten een harde realistsiche film gemaakt. De religieuze verschillen. (qua inzet deed het me aan "I Confess" van Hitchcock denken). De sensualteit van de Indaase cultuur i.t.t de gedisciplineerde nonnen. De toename van de onderhuidse sexuele
spanningen bij de nonnen. De opkomende achterdocht en paranoia leidt tot een spookachtig einde. Als dit kitsch is dan is het fabuleuze kitsch. Maar het is Powell's typische filmtaal die ik ook in "Peeping Tom" gezien heb.

Prachtige close-ups met veelbetekende gelaatstrekken die horen tot de mooiste die ooit geschoten zijn. De landschappen en cultuur zijn 'overdreven' mooi maar dat maakt precies duidelijk waarom de gevoelens van de nonnen op drift raken: nostalgie, oude liefdes, heimwee.......

Maar het mooiste vind ik misschien wel de belichting van de sets, de ruimtes, de schaduwen, de kleuren, de wind die door de gewaden van de nonnen waait en dan de Indiase prins en het 'bedel' meisje dat precie weet wat voor effect haar schoonheid kan hebben.......wat een schitterende contrasten!!!!

En natuurlijk de dialogen. Die gerelativeerd worden door de zwijgende heilige, die ooit een cosmopolitsche opleiding heeft genoten en vele Westerse talen kent, verkiest een verstild bestaan
letterlijke boven al de luxe die hij eventueel zou kunnen hebben. In een kleine scéne wordt dit verteld maar is veel betekend! Ook voor ons moderne bestaan anno 2007!

Powell en Co wisten precies wat ze wilden. De film "Passage to India" had al een adembenemende voorganger! vette 5*

56 stemmen maar en nog geen volledige pagina met reviews. Ik ben 't eens met je.

Het gaat om de kwaliteit, niet om de kwantiteit.

Ik heb "I Confess" en "Black Narcissus" in mijn top 10 van plaats verwisseld. Deze film met magnifieke decors deed me in m'n stoel

vastgenageld zitten: ik viel van de ene verbazing in de ander: zowel inhoud als vorm zijn subliem. En dat is in 1946 gemaakt! Echt vakwerk! En nog spannend ook! En zo wordt je ook nieuwsgierig naar Emeric Pressburger.......en zo....houdt het nooit op!

Vreemd dat de re-release datum niet vermeld staat (maar wel in het bios-overzicht staat). (bugje?)

Het Filmmuseum komt met een Powell/Pressburger oeuvre-dinges (god, nu kom ik niet op 't woord) deze herfst. Black Narcissus zal rondreizen als officiele release door de Nederlandse filmzalen.

Dat is goed nieuws Mug! Iets om naar uit te zien.

Dat is geweldig nieuws inderdaad. Was het ook niet in een volledig gerestaureerde versie ?

Retrospectief ?

Juist.

meer info

Gebeurt wel vaker, Jordy weet ervan.

visueel overweldigend, zeer goed verhaal en uitstekende acteerprestaties. Meer hoef ik er niet over te zeggen. Erg fijne film

4.5*

Fijn dat dit meesterwerk (5.0*) weer op nieuw in de belangstelling komt, met de re-release en kort retro. Ben erg benieuwd naar de gerestaureerde versie. De versie die ik twee of drie jaar terug zag in Filmhuis Den Haag (als eerbetoon aan cameraman Jack Cardiff) leek zich meer in een gevangenis af te spelen door alle kabels dan op een klooster. Er liepen toen veel weg, want er was vooraf gewaarschuwd. Ook de audio was bar. Was de eerste keer al gegrepen toen ik m ooit op de BBC zag. Kan deze steeds herkijken.

Dit is mijn favoriete Powell&Pressburger. Hoewel ik vier films (uit ongeveer dezelfde periode) tot hun absolute hoogtepunten reken en bijna allemaal met 4.5* of meer waardeer: The Life and Death of Colonel Blimp (1943), A Matter of Life and Death (1946), Black Narcissus (1947) en The Red Shoes (1948). De meeste van de andere films van het duo gezien, maar de magie is hier het best en meest voelbaar. En dan met die prachtige kleuren!

Erg mooi en overigens is dit denk ik een van de mooiste aanwinsten van de collega's: Powell en Pressburger. Black Narcissus is een prachtige film die je meeneemt naar de meest rijke natuuromgevingen, het gehele sfeertje met die nonnen en alles maakt het gewoon in z'n totaliteit en dit is zeker een van de mooiste technicolor aanwinsten...

natuurlijk is Criterion zoals gewoonlijk het meest intressant als koopitem, deze uitgave is een normale single disc maar bevat wel intressante extra's waaronder;

Special Features

- Breathtaking new digital transfer, created with the participation of cinematographer Jack Cardiff

- Audio commentary: a conversation with late director Michael Powell and Martin Scorsese

- Painting with Light, a new 27-minute documentary on Jack Cardiff and Black Narcissus by Craig McCall, created for this release

- A collection of rare behind-the-scenes production stills, including shots not used in the final version of the film

- Original theatrical trailer

- English subtitles for the deaf and hearing impaired

Ikzelf vindt de film ook erg intressant omdat de schaduwen erg mooi zijn gefilmt plus de pure technicolorkleuren maakt het geheel een waar kunstwerk.

Naar aanleiding van Voorjaars Klassiekers selecteerden Studium Generale en Filmtheater Images Black Narcissus, met de alternatieve titel Huis der vrouwen. En daar was ik erg blij mee want zo kon ik deze wondermooie film in het groot op het witte doek zien....Er was een lezing vooraf, dat was geen goed idee, want het verhaal van de cultuurwetenschapper begon mij, ondanks zijn interessante weetjes, te iiriteren....de lezing had beter achteraf gekund.... In zijn enthousiasme gaf hij veel prijs....of stelde vraagtekens bij de (geremde) onderhuidse erotiek in deze film.
Want de man in korte broek was ridicuul en niet sexueel.....en waarom liet Kerr niet meer naaktheid zien.....'Onze', jawel sympathieke, cultuurwetenschapper opperde suggesties......voor een film uit 1947....

Nee, dan terug naar de bron....Rumer Godden....die met haar koloniale leven en schrijven alle wetenschappelijke rimram overbodig maakt.....één citaat van haar geeft, voor mij, de kern van het verhaal weer:

"There is an Indian proverb that says
that everyone is a house with four rooms,
a physical, an emotional, a mental and a spiritual.
Most of us tend to live in one room most of the time,
but unless we go into every room every day,
even if only to keep it aired, we are not a complete person."

Maar Powell en Pressburger drijven één fundamentele emotie op de spits. De film speelt zich hoog in de bergen af, waar de hoogste piek "De Naakte Godin" heet. Daar in een mausoleum voor haremdames....willlen de nonnen Westers vroom leven in blazen........De frisse wind uit het exotisch Oosten waait door het gebouw.....Deze erotische lucht erodeert het vrouwelijk bewustzijn...de flashbacks... tot haar animale vruchtbeginsel. Daar kan Deans malle korte boek niets tegen doen.... en die prachtig wapperende nonnenkledij ook niet.
(Maar misschien geef ik nu teveel prijs.......in mijn enthousiasme....)

Ik ging met een heerlijk ouderwets cinemagevoel de deur uit....betovert door het contrastrijke verhaal, de dialogen en het spel van licht en donker....en vooral kleur.

Mijn weetje: Rumer Godden is ook de schrijfster van het verhaal The River die Jean Renoir in 1951 verfilmd heeft.

Vanavond deze film nogmaals bekeken. Opvallend vind ik in deze film het gebruik van de techni-color én dat alle decors nep zijn. Ik wil hiermee zeggen dat alles of bijna alles in de studio volgens mij is opgenomen. De beelden van de kloosters, de himalaya en zelfs van de luchten. Het viel mij op dat ik geen enkel wolkje zag bewegen.

Ondanks dat is en blijft het visueel een mooie film.

Neem aan dat je hiermee doelt op Couperus' De Stille Kracht.

Tijdens het kijken van de film dacht ik hier niet direct aan, maar achteraf kan ik het goed terugkoppelen. Hoe moeilijk het is om vroom te blijven (of trouw te blijven aan hetgeen je voor staat/je bent) in een omgeving waar elke stap je aan het wankelen lijkt te maken.

Vond de regie soms wat te ijverig, waardoor het naar het einde toe wat mij betreft iets te veel een thriller leek te worden. Maar dit draagt aan de andere kant wel bij aan de mystiek van de film. Ik kon vooral het culturele samen/tegenspel en de moeilijkheden die erbij komen kijken aardig. Net als de muurschilderingen in gebouw lijkt de film ook een mythe te creëren met zijn fotografie en een groots verhaal.

Echt overtuigd ben ik echter (nog) niet, daarvoor kwam het op mij toch te stijf over.

(Ik weet overigens niet of ik nou wel of niet van Technicolor hou. Aan de ene kant is het inderdaad schilderachtig, aan de andere kant doet alles hierdoor nog meer aan als een decor. Ik ben er nog niet over uit.)