Black Narcissus (1947)

Dat alles (veel?) decor was, heb ik door (sommige scènes (in de tuin bijvoorbeeld) leken me toch echt in de buitenlucht geschoten, maar daarbij vroeg ik me weer af of het daadwerkelijk op locatie was of toch thuis in Engeland).

Wat dat betreft moest ik meermaals denken aan Rear Window, waar ook alles decor was, én tevens in Technicolor geschoten. Het geeft de films een erg theaterachtige uitstraling.

De kleurkeuze die in die tijd gemaakt werd vind ik boeiend, ik denk wel dat een film als deze (waar bloemen en kleurrijke muurschilderingen, en de inheemse klederdracht een belangrijke rol spelen) baat heeft bij kleurenfotografie.

Ik vraag me echter mijmerend af of ik het nou ook echt mooi vind (Technicolor) of toch wat naar kitsch vind neigen - ongeacht de mogelijkheden van toen.

En wat bedoel je met het 'realistisch ervaren'? Dat de kijker het decor ervaart, of dat de kijker juist het idee moet hebben zich in de Himalaya te begeven?

Aardige film dat wel, maar niet het complexe drama dat ik had verwacht.

Oeps?

Louter enthousiaste en overwegend positieve reacties terwijl ik niet kon worden geboeid door deze film. Helaas. Maar ja, ik keek deze ook na een serie Welles-films.

Het verhaal was wel aardig, maar de symboliek heb ik er niet uit kunnen halen.

Dan de uitstraling van de film zelf. Ik geloof niet dat ik een fan ben van technicolor. Ik vind het (technicolor dus en niet deze film speciaal) er vooral uitzien als een oude filmtechniek die achterhaald is. Maar, zoals gezegd: ik hou wel van die scherpe contrasten uit die zwart-wit Welles films en dan is Black narcissus toch andere koek.

Ik ga hem nog eens kijken voordat ik een cijfer geef........Kansje geven, met in het achterhoofd jullie meningen en reacties op de film.

Tja, na de 2e keer ben ik toch niet om. Gedateerd, dat is voor mij het key-word.

Op en top de kracht van film dus.

Heerlijk om het ook eens oneens te zien.

Ik heb er zo'n gevoel bij wat ik ken van vroeger, wanneer er op zaterdagmiddag van die vervelende films op tv waren, Sisi en zo. Ik wil niemand beledigen hoor, maar deze deed het niet voor me...............

Mochizuki Rokuro schreef:

(quote)

Betovering die voor mij. Universeel, krachtig, theatraal, nog steeds veelzeggend na 60 jaar.

Op en top de kracht van film dus.

DVD voor 5 € gekocht bij Boudisque. Moet deze film toch maar weer eens opnieuw gaan bekijken. Het zit mij toch niet lekker dat ik fragment nr 13 uit MM Contest # 5 niet wist. En dat kwam uiteraard uit deze film.

Deze film nogmaals herzien en dat deze film van mij een ruime voldoende krijgt is hoofdzakelijk te danken aan de prachtige kleurenfotografie en de bijzondere sfeer die deze film oproept. Zeer mooi vond ik de sensuele dans van Kanchi (Jean Simmons). Van het verhaal moet deze film het van mij echt niet hebben. Dat was zeer gedateerd. Ik kan niet bekijken dat men anno 2008 nog een film gaat maken over een nonnenverhaal. Ik had die Deborah Kerr ook veel liever de hele tijd in burgerkleding gezien, want zo onaantrekkelijk is zij niet.

3,5*

Deze film wordt op het holebifilmfestival Vlaams-Brabant gespeeld op zondag 16 november in de studio's te Leuven.

Ben het inderdaad met The One Ring eens. Vond dat nu net het sterke punt aan de film.

Ik zag deze film niet als een kritiek van de regisseurs op de westerse volkeren omdat zij andere volkeren onze normen en waarden wilden opleggen, zogenaamd omdat wij zoals hier de Britten die superieur vonden. Indien dat wel de bedoeling was van de regisseurs dan moet ik "The One Ring" en "danuz" met wat zij hier argumenteren enigszins gelijk geven.
Mijn sympathie in deze toch best wel goede film ging ook zonder meer uit naar de oosterse volken én de zuster die op het eind in opstand kwam en op een Hitchcockiaanse manier aan zijn eind kwam. De laatste scene deed mij trouwens erg aan "Vertigo" denken..

Gisteren herzien en er kan toch niet genoeg benadrukt worden hoe geweldig de sfeer in deze film is! Toch wel jammer dat er geen regisseurs lijken te zijn in deze tijd wiens stijl ook maar enigzins lijkt op die van Powell en Pressburger. Black Narcissus blijft vooralsnog mijn favoriete film van dit duo, met A Matter of Life and Death als goede tweede.

Geweldige film. Begint als (melo)drama. Genoeg te beleven aan de nonnen met aanpassingsproblemen. De flashbacks van de oppernon (hoe noem je zo iemand) gaven aan dat je alleen het klooster in gaat, als uitweg. Film is dan ook licht kritisch ten aanzien van het hele geloof ('What Would Christ say') en de film kent vele zijweggetjes die goed passen bij het geheel en boeiend zijn ik noemde al de flashbacks, maar ook de liefde van die 'generaal' voor het straatmeisje of het verliezen van het geloof van Ruth, die niets goed kan doen waren boeiend genoeg. Heerlijk sfeer, prachtig gefilmd en goed de mystiek van het Himalayagebergte en het bijna spookachtige klooster gevat.

Heel geleidelijk (onzichtbaar eigenlijk) gaat het dan meer de kant op van een thriller en daarin is de film meer dan goed. Subliem zelfs. Geweldig gespeeld door de actrice die Ruth speelt. Echt angstaanjagend en die angst wordt versterkt door technische trucjes. Heel spannend en erg goed gedaan.
Prima film die ook goed in elkaar steekt en erg klopt (details), erg van genoten. 4 dikke sterren.

Alleen al de mimiek van Kerr is het bekijken van de film waard.

Maar dat is niet het enige dat mij hieraan boeit.

Sterk acteerwerk van de meeste actrices en acteurs.

De sfeer speelt een grote hoofdrol.

Ongelooflijk hoe de indruk gewekt kon worden dat men werkelijk in het Himalaya gebergte was, terwijl alle opnames plaats vonden in Engeland en Ierland.

Minpuntjes zijn het gebruik van Shetland ponies, die in niets lijken op de paardjes die in het Himalaya gebergte gebruikt worden als rij-en lastdieren.

En de Papegaaien en kaketoes die in het tochtige gebouw te zien zijn zouden het hooguit enkele dagen hebben overleefd.

Die kunnen namelijk absoluut niet tegen tocht.

Maar verder blijft het voor mij een bijzondere film.

Formidabele film van Powell & Pressburger. Cinematografisch dik in orde, prachtige kleuren en fantastisch gebruik van licht. Visueel echt een genot om naar te kijken. De scene waarin de non de bel luidt aan de rand van een steile berg is echt een mooi staaltje filmkunst. Prachtig mooie setting ook. Ander pluspunt was de mystieke, betoverende en soms weer naargeestige sfeer die door de film heen hing.

Het einde waarin de film omslaat in een thriller is goed getimed en past verder uitstekend binnen het hele verhaal. Ben nu ook razend benieuwd naar A Matter Of Life And Death.

4,5*

Zeker geen slechte film, al had ik er persoonlijk wat meer van verwacht. Het verhaal over een groepje nonnen die intrekken in een klooster en met allerlei strubbelingen en vooral ook persoonlijke verlangens te maken krijgen is aardig. Die innerlijke strijd en de rol van Kerr zijn leuk om te zien en de cinematografie is gewoon erg goed. Probleem van de film is echter dat de personages mij niet veel deden. De dramatische ontwikkelingen richting het einde van de film deden mij mede daarom ook niet zoveel. Desondanks keek het allemaal wel fijn weg en is de setting van de film zeker bijzonder te noemen.

3,0*

Emeric Pressburger en Michael Powell wisten met hun uiterst vermakelijke A Matter of Life and Death genoeg interesse bij mij op te wekken om eens wat dieper in de films van dit duo te duiken. Mijn tweede ervaring Black Narcissus was echter beduidend minder. De film over een groep van vijf nonnen die in de Himalaya een school en ziekenhuis proberen op te zetten mist de relativerende humor en luchtigheid die A Matter of Life and Death wel had. Bovendien is het verhaal op zichzelf niet interessant genoeg om dik anderhalf uur mee te vullen. Het grootste minpunt zit hem echter in de ontknoping van de film. Deze wordt vooral gekenmerkt door het afschuwelijke theatrale acteren van Kathleen Byron waardoor elke scéne een opgave wordt om uit te zitten.

Dit alles neemt niet weg dat het eerste uur hoewel weinig spectaculair zeker de moeite waard is. Iets dat vooral komt dankzij de scénes waarin hoofdrolspeelster Deborah Kerr en David Farrar elkaar al bekvechtend het leven zuur maken.

Kleine 3 sterren

Erg goede film over een groep nonnen wier oerinstincten terug boven komen drijven als ze met een nieuwe, eenzame plek geconfronteerd worden, ver van de buitenwereld. Prachtig gefilmd, zeer sfeervol en gestileerd in beeld gebracht (die stukken met de doorgedraaide Ruth deden me soms zelfs denken aan die expressionistische Duitse horrorfilms uit het stomme tijdperk). Zijn tijd ver vooruit.

Ik zag de film twee dagen geleden en hij is me bijgebleven en sterkte wat aan in mijn gedachten, altijd een goed teken. Eerst toch twee minpuntjes waar ik me lichtjes aan stoorde: de beschilderde Himalaya-achtergronden (vreemd dat de meesten hier zo lovend over doen, ik vond het té kneuterig overkomen en veel nepper dan andere decors uit die tijd) en de Jonge Generaal die - sorry als ik hiermee mensen voor de borst stuit - zich toch net iets te verwijfd gedroeg om niet lichtjes hilarisch over te komen, ook de geloofwaardigheid van het personage leed er een tikkeltje onder vond ik. En eigenlijk vond ik ook de vrouwelijke "housekeeper" lichtjes irritant, op de één of andere manier hebben veel van die films uit de jaren '30 en '40 zo'n lollig vrouwig nevenpersonage, dat bij mij zelden positief overkomt...
Het verhaal komt in eerste instantie ook nogal "makkelijk" en haastig over, maar na twee dagen de film te laten rijpen denk ik net dat dat de kracht van de film is: op een heel duidelijke, eenvoudige manier worden dingen krachtig en mooi overgebracht.

Absolute sterktepunt vond ik de sfeerschepping: het klooster bovenop de bergtop voelde schitterend aan, met knappe belichting binnen een goed decor en de wind die continu doorheen het gebouw waaide. Vooral het hierbij gepaarde huilende geluid werkt bijzonder sterk in op de zintuigen - ook iets wat ik erg wist te waarderen in de griezelfilm Black Christmas - en draagt veel bij aan de broeierige climax van de film.
Het verhaal is, zeker voor die tijd, best gewaagd en apart, met onderhuidse gevoelens en verdrongen herinneringen die terug naar de oppervlakte komen binnen het isolement van het klooster en de clash met de lokale, "vijandige" bevolking. Zuster Clodagh werd duidelijk veel te vroeg aangesteld als moeder overste, haar falen - allicht voor het grootste deel door haar omgeving veroorzaakt - wordt op een mooie manier naar de kijker overgebracht. De climax van de film voelt erg sterk aan: de mentale aftakeling van zuster Ruth wordt bijzonder verontrustend in beeld gebracht, en ligt het aan mijn verbeelding of hebben de makers haar tijdens de hele film als enige personage twee rode lichtpuntjes in de ogen geplaatst?.
Een beetje tegen mijn verwachtingen in komt de film uiteindelijk met een goede 4* weg, mooi!


4*

Ja,dit zijn de betere visuals.Je zou soms durven zweren dat alles op locatie geschoten is,ziet er vaak fenomenaal uit.Toch heeft voorgaande recensent niet geheel ongelijk,want soms zie je dan weer decors waar je bwvs de verfklodders nog op ziet zitten,vreemd.Dat de technicolortechniek kitscherig zou zijn is natuurlijk volslagen kolder,dit was toen state of the art.Kun je ook wel roepen dat Welles hopeloos achterliep door zw te blijven gebruiken,net zo'n absurde bewering.

Wat het verhaal betreft:als alle andere P&P's wordt hier vrolijk met allerhande genres gehusselt,gebeurt er van alles en krijg je steeds weer net iets anders voorgeschoteld dan je verwachtte.De meligheid regeert nog niet of daar wordt je potdikkie geconfronteerd met een uitstapje richting Gothic horror.IIIG achterhaald is de weinig politiek correcte casting:de zgn. locals bestaan uit een ratjetoe van mulatten,Tibetanen,Indiers,een Tamil prins die idd. een volkomen nicht is(wordt ook vrij expliciet gesugerreerd) en als toppunt een bruingeschminkte Simmons als tempeldanseres/hoer,die natuurlijk wel een zeer sensueel dansje weggeeft .Clichématig is verder de reden die wordt aangevoerd voor de retraite van Kerr,al mag je van een Britse film verwachten dat het geen lofzang wordt op het kloosterleven.Dan nog is het ontbreken van een Hollywood achtig Triumph des Willens happy end prijzenswaardig.

Wat de thematiek betreft:de titel verwijst al naar onoverbrugbare cultuurkloven,zonder dat 1 partij wordt aangewezen als de meest bekrompene.Voeg daarbij de reeds gememoreerde onderhuidse erotische spanning en je hebt een film die thematisch behoorlijk rijk is.

Van de declameerkunsten der actrices raakte ik niet onder de indruk,maar de mimiek was voortreffelijk.

Tenslotte nog de triviale opmerking dat de nonnetjes zo te zien stiekem manicuresetjes,make-up en zelfs een kapper naar dat klooster hebben gesmokkeld.Stelletje stiekeme donderstenen.

Canon, War ship, Bajonet, Dagger, Gun.

Dat zijn enkele van de eerste Engelse begrippen die de inheemse kindertjes worden ingeprent door de vertegenwoordigsters van de Westerse beschaving, aangevoerd door een geweldige Deborah Kerr als Sister Clodagh. En dat zijn (niet) toevallig ook de instrumenten waarmee de vermeende superioriteit van die beschaving op het Indiase subcontinent geschraagd moest worden. Maar wat men ook allemaal kan doen met bajonetten: men kan er niet op zitten. Macht is nog geen gezag.

'Black Narcissus' scheen mij in eerste instantie eerder een esthetisch dan een intellectueel genoegen toe. Het verhaal, of de verhaallijnen, lijken niet uit te stijgen boven de anekdote. Maar na herziening moet ik toch concluderen dat de film er wel degelijk in slaagt iets van die botsing der culturen, die uiteindelijk natuurlijk ook een confrontatie van het Westen met zichzelf is, voelbaar te maken.

De beschavingsmissie in de slipstream van de bajonetten loopt hier te pletter op de rotsen van de Himalaya, en op de bewoners daarvan, die net zo ondoordringbaar, onverschillig en.. vreemd zijn. Hun vederlicht, schijnbaar kinderlijk opportunisme blijft ongrijpbaar voor het loodzware ethos en de discipline van de nonnen. En terwijl de atmosfeer van de overweldigende omgeving en de onophoudelijke wind de standvastigheid van de vrouwen langzaam maar zeker wegvreet, moeten zij ook nog, letterlijk en figuurlijk op hun 'eigen' terrein, een razend populaire kluizenaar dulden, als een levende - en vooral zwijgende - ontkenning van hun spirituele en sociale waarden.

Maar het is in 'Black Narcissus' toch vooral de twijfel van de nonnen aan zichzelf en hun roeping, die hen ten onder doet gaan. Deze zelfopgelegde 'burden' kunnen zij toch niet dragen. En daarmee zijn zij metaforisch voor het British Empire dat ten tijde van de opnames van deze film op zijn laatste benen liep: het is aan de vooravond van het vertrek van de Britten uit India.

Maar wat een fantastisch mooie ondergang! Naast het geweldige camerawerk, de belichting, de onwerkelijk fraaie kleuren en de kostuums, die bijna elke scène een lust voor het oog maken, is vooral ook de onderhuidse spanning in, en de uitstraling van het personage van Deborah Kerr, van een ongekende schoonheid.

Prachtige film.

King Diamond zong bij de legendarische metalband Mercful Fate al dat nonnen geen lol hebben. In plaats van Nuns Have No Fun, kun je dat ook makkelijk interpreteren als ‘nuns are no fun’. The Black narcissus gaat over vijf nonnen die een school opzetten in de Himalaya. Iets wat eind jaren ’40 een volstrekt normale zaak was. Het tijdsbeeld is best interessant, maar anno 2011 zijn dit soort personages afgrijselijk saai. Tijdens het kijken, moest ik vooral terugdenken aan de verhalen van mijn moeder en oma, over hoe zij een vreselijke hekel aan hen hadden op de lagere school, tot lijfstraffen aan toe. Aangezien je dat in 1947 niet in beeld brengt, blijven er alleen maar norse, weinig begripvolle personages over.

Cultuurkloof of niet. Ruim zestig jaar verder zal de algemene mening toch zijn dat het christendom helemaal niets te zoeken heeft in dat deel van Azië. De religieuze en culturele kwesties die hier aan bod komen, interesseren me enkel als historicus, en niet als filmliefhebber. Enkel sister Ruth is een leuk karakter, omdat ze aan het eind begint te flippen en bezeten lijkt. Krijgt de film zowaar een horrorrandje. Buiten de soms schitterende locaties en verder prima acteerwerk kan ik eigenlijk niets positiefs bedenken.

De prachtige beelden, setting en close-ups zijn het mooiste aan dit morele, spirituele en soms cynische drama, die vooral de culturele verschillen tussen de Britse bezetters en de locale bevolking weergeeft, maar op emotioneel en sensueel vlak is het verhaal te mager, te simpel en te traag, zodat het de tands des tijds nauwelijks tot niet kan doorstaan.

Magische filmervaring. Vind het er buitengewoon en onverwacht fraai uit zien in deze 65 jaar oude film. Het acteerwerk is ook dik in orde en hoewel niet al te veel gebeurt, blijft het onderhoudend. Mevrouw Kerr (leeft zij nog?) heeft een enorme uitstraling net als enkele leden van de cast die de inheemsen vertolken. Puik.

Heerlijk dramatisch. De scenes zijn netjes afgepaste actes ieder in hun eigen decor, dit doet denken aan toneel, zo ook de opvallend gearticuleerde spraak. De (aangename) filmische muziek maakt er dan weer een film van. Ik heb genoten van de visuele contrasten en de kleurtjes, het maakte dat de film een tikje een surrealistische uitstraling kreeg. Prachtig uitgevoerd en zeer verzorgd.

Het verhaal bevat aardig wat intrigerende en diepzinnige elementen.

En de sfeer....., broeierig is het woord.

Voor mij is dit een van de betere oudere films.

En: Remember, the superior of all is the servant of all (een fraaie, memorabele uitspraak:))

Bijzonder mooie film waarin nog maar eens blijkt dat een vakkundig geschilderde achtergrond set nog altijd veel betere sfeer opwekt dan CGI. Verder weten Powell en Pressburger natuurlijk precies waar ze mee bezig zijn op cinematografisch vlak. De shots zijn perfect gekozen en zeker tegen het einde wanneer Zuster Ruth doorslaat weten ze de omslag in sfeer (het wordt eventjes een horror) perfect te hanteren. Verder zit de film bomvol met thema's die mij wel liggen, maar die allemaal net wat te min worden uitgewerkt (juist doordat de film zoveel verschillende zaken aankaart).

Uitstekende film waarin een aantal nonnen een missie beginnen in het hooggebergte van de Himalaya. Het verhaal komt wat langzaam op gang en het duurt daarom een hele tijd voor het echt boeiend wordt. Maar de film ziet er wonderschoon uit. Mooi kleurgebruik, kostuums en een unieke locatie. Ook prachtig camerawerk met een werkelijk duizelingwekkend shot. Ik had overigens wel wat moeite om de zusters te onderscheiden van elkaar.

Sterk, meeslepend en zeer mooi Zelfs beter dan ik had verwacht. Nog net geen 5 sterren.