The Sheltering Sky (1990)

Na the Last Emperor heeft Bertolucci het hoge niveau van "Novocento" niet weten te evenaren.

Mooie beelden van Debra Winger uuuh Noord-Afrika bedoel ik. Duurt alleen erg lang, en het laatste half uur, na een tragische gebeurtenis, zwakt de film helaas af. Jammer, ik had em graag 3,5* gegund, maar ik hou het op 3*.

Renske, weet je nog welke scene dat was? Ik heb geen extreem lang shot in deze film kunnen ontdekken?

Nee, dat weet ik niet. Zoals ik zei heb ik de scène opgezocht uit The Player waarin men het over al die films heeft. Ik ben níet ook The Sheltering Sky gaan kijken om er achter te komen. Dat vind ik te veel moeite voor een film die ik niks vind.

Ik ben em ook niet gaan kijken vanwege die bewuste scene, hoor. Ik was het eigenlijk alweer vergeten, maar kwam de dvd goedkoop tegen, en ik hou wel van mooie beelden van de Sahara.

En zo slecht is ie toch niet?

Nou, in mijn herinnering wel. Maar ik ben niet zo iemand die gaat zeggen: 'ik kan me níet voorstellen dat íemand deze film mooi vind', want er zijn vast wel gekken die dat roepen

Voor mooie beelden van de woestijn kun je trouwens ook een documentaire kijken, of een diaserie.

ik vond het een erg mooie film en een goede verfilming van het boek van paul bowles (die zelf ook nog aan begin en einde van de film aanwezig is). ik heb ooit eens gelezen dat debra winger na het maken van deze film zelf een beetje doordraaide en net als in haar rol de woestijn in is getrokken en vervolgens een lange tijd niet meer gewerkt heeft omdat ze het allemaal niet meer aan kon. maar ik weet niet in hoeverre dit waar is.

Historisch......de enige film waarbij ik in slaap gevallen ben.

Daarom 2 sterren.

Inderdaad. Booooriiiing.

Neen. Ik kan me niet vinden in al deze negatieve kritiek. Het gaat natuurlijk niet om "sahara-beelden" alleen of om Debra Winger die doordraait. Het is is als geheel een treffend poetische verbeelding van Bowles boek, waarin de blase decadentie van de rijken van de eerste helft de vorige eeuw leidt tot hun ondergang. Poetische beeldtaal. En fantastische muziek van Ryuichi Sakamoto.

Visueel werkelijk overdonderend en goed geacteerd maar voor de rest uiterst pretentieloos. Grote tegenvaller van Bertolucci. 2*

Kan zich meten met het al even matige Little Buddha. Vittorio Storaro's cinematographie is zoals bij al zijn samenwerkingen met Bertolucci een lust voor het oog. De traagheid en oninterressante gebeurtenissen zijn talrijk aanwezig. Het laatste gedeelte vond ik eigenlijk nog het meest interressante als Winger zich echt onder het volk mengt, en je je als kijker eindelijk eens verwant begint te voelen met iets. Sakamoto's muziek is weer subliem, maar ook weer net als bij Little Buddha te mooi voor de film. 2.5 sterren

ik vond het een heel mooie film. Achteraf bedenk ik wel wat is er nou eigenlijk allemaal gebeurd? Maar ik denk ook niet dat het is bedoeld als een ingewikkeld of lastig verhaal. Ik vond hem mooi door de beelden, de hele sfeer en de muziek:)

3,5*

Mooie film, prachtige muziek, vooral als hij aan het ijlen is. De film heeft mijn interesse voor de Sahara, Marokko, Bowles en desert blues gevoed. 4

Bij herzien opnieuw een zware tegenvaller van de regisseur die mij met "Novecento" in vervoering bracht.

Doodse film zonder emotie en een slecht acterende Malkovich.

De enige prijs gaat naar de fotografie die soms adembenemend mooi is. Hier had veel meer ingezeten.

Van 3 naar 2.

Een langdradige saaie film.
Er gebeurd helemaal niets, wanneer er wel iets gebeurd is het erg overdreven, naar mijn mening. Vooral het flauwvallen van Port Moresby.
Laatste deel vind ik nog het best. Het verhaal word dan met alleen maar beelden vertelt, wat ik wel wat vind hebben.
Goede muziek, but not my cup of tea...

Ik ben niet zo afwijzend met deze film.

Zelf heb ik hem ervaren als een prachtige film met een hele mooie, beetje drukkende sfeer, je voelde bijna de verzengende warmte in Marokko, hele mooie beelden waar ik van genoot en hem daardoor ook niet langdradig kon vinden...

Ik heb mij bij het bekijken van deze film gewoon verveeld, waardoor ik de film juist wel langdradig vind.

Inderdaad, die eerste scène (De Aankomst) ... echt niet normaal hoe die strijkers de toon zetten. Ongelooflijk dramatisch van sfeer terwijl je dat eigenlijk niet kunt zeggen van de visuals. Wat verderop in de film, als ze naar de bergen kijken, weet Sakamoto de beelden weer te laten spreken.

The Sheltering Sky enkele keren bekeken. Bertolucci heeft een geweldige regie gevoerd. Hierbij zijn bijvoorbeeld The English Patient of Out Of Africa slappe aftreksels.

Onvoorstelbaar mooie muzikale omlijsting, vooral de nummers uit Noordwest Afrika.

Geen hoogdravend verhaal, maar wel vele beklemmende, broeierige en prachige momenten.

De manier waarop diepte in sommige vergezichten is laten zien, is werkelijk verbluffend.

Je komt terecht in de jaren 20, het toerisme in Noord Afrika was in die tijd niet je van het. In het begin is alles mooi en leuk, verder in de film wordt de reis steeds meer een ontbering. Dit is pijnlijk goed in beeld gebracht.

Al met al een trage, tragische en zeer intrigerende film. In mijn optiek echt de moeite waard.

Unieke film, die hier naar mijn mening schromelijk ondergewaardeerd wordt. Beelden, muziek, spanning, sfeer... gewoonweg zinderend.

Enige minpunten, natuurlijk niet onbelangrijk bij de totaalevaluatie van de film, zijn voor mij de onevenwichtigheid en onsamenhangendheid: het begint als een beklemmende psychologische thriller, de spanning stijgt onafgebroken door de broeierige en ongrijpbare sfeer en het typische spel van Malkovitch, maar het laatste half uur verdwijnt heel die spanning, de sfeer wordt wat uitgemolken, en uiteindelijk wordt de film nogal slappe filosofische koffie. Of thee. Volgens mij draagt met name de figuur van Malkovitch bij tot deze onsamenhangendheid (verkeerde cast?): hij maakt de film in het eerste deel tot iets heel anders, voor mij véél sterker dan uiteindelijk de bedoeling bleek. Die sterkte pleit dan paradoxaal genoeg en ondanks alles eigenlijk dubbel tégen Bertolucci. En dat maakt de uiteindelijke evaluatie zo lastig.

Ik ben alleszins erg benieuwd naar het boek van Bowles. Kan iemand mij daar meer over vertellen?

Prachtige beelden en muziek, maar nogal hoogdravend. Bertolucci is een redelijk geniaal filmmaker, maar daar moet ie wel voor waken. De personages zijn literaire verzinsels ipv echte mensen. Daardoor verliest het drama aan impact. Jammer van de sterke acteurs. Toch zitten er mooie scènes in. Kom niet verder dan 3 sterren.

Klopt, maar de soundtrack van Sakamoto blijft bij de tien beste ooit behoren vind ik.

Het is sowieso een film en dus niet het echte leven maar toch, wat vond je er niet echt aan?

Dat snap ik, maar enige geloofwaardigheid is niet zo veel gevraagd toch? Dat zit hem in simpele dingen zoals hoe mensen tegen elkaar praten, reageren op situaties en zich gedragen in het algemeen. Daar zitten duidelijke intellectuele pretenties achter die niet werken. Hoogdravend is een treffende omschrijving, al zeg ik het zelf.

Daar zit het 'm juist! Ik vind het heel geloofwaardig dat er hoogdravende intellectuele snobs bestaan zoals John Malkovich en die haast neerkijken op alles en iedereen. Toegegeven, dat literaire toontje (toch vooral gebracht door Malkovich) verwacht ik wel een beetje van een kostuumdrama. Had je hetzelfde probleem met Dangerous Liaisons? Ik vind de film (The Sheltering Sky) ook geen hoogvlieger maar ik heb geen problemen met de karakters of de manier waarop ze spreken. Ik vind die snobistische hoogdraverij te midden van de simpele maar krachtige schoonheid van Afrika nou net wel iets hebben.

Ik blijf bij wat ik op 1/3/2013 al zei: de enorme sfeer en spanning van deze film gaat voor mij jammerlijk verloren in het laatste deel. Maar los daarvan verwondert het mij dat jullie (met name AC1 en mister blonde) in alle talen zwijgen over Bowles, naar wie de film toch zeer expliciet verwijst...

Ik denk dat voor mij daar ook het probleem ligt, alhoewel ik in theorie haar totale aanvaarding (tegenover de verbitterde en cynische houding van Malkovich voorheen) en dat zal leiden tot een soort van wedergeboorte wel knap vind.

Bowles? Verfris mijn geheugen eens? Is dat de oude man op het einde van het verhaal?

De oude schrijver zelf van The Sheltering Sky, die op afstand, alleen en zwijgend in het café zit.

Het zit hem niet in het tonen van snobs, daarvan weet ik wel dat ze bestaan. Hoewel je kan beargumenteren dat het een slechte keuze is om dat soort personages als middelpunt te nemen, zit daar het probleem niet. Het zit hem veel meer in hun gedragingen. Daarbij heb ik natuurlijk al rekening gehouden met wat voor soort mensen zij zijn. Ik vind het duidelijk te merken dat dit bedacht is door een schrijver die eens dieper op het leven in wilde gaan en dan gebracht door een filmmaker die het zo belangwekkend wil maken dat ik het niet meer geloof. Op papier zag het er vast beter uit.