Shooting Dogs (2005)

Dit is geen goede film, maar wel een erg belangrijke. Wat er getoond wordt over het conflict in Rwanda is walgelijk, genoeg om je vertrouwen in de hele wereld in een klap te verliezen, en volgens Guy Poppe, VRT-radiojournalist die ter plaatse was in '94, geen moment overdreven. Noch de gruwel, noch het totale onvermogen van de VN-soldaten om ook maar iets te ondernemen. Wat dat betreft vind ik ook de titel geweldig goed en o zo cynisch: het enige nut van de VN in heel de genocide was dat ze de honden konden neerschieten, die de lijken oppeuzelden. Wat dat betreft dus een geweldig goede film, schokkend, realistisch, juist en overtuigend.

Dan de andere kant. Blijkbaar is het nog niet mogelijk om hier een film over te maken die op iets trekt. Blijkbaar moet het per se verteld worden vanuit het standpunt van twee blanke Britten (Britten?? Waarschijnlijk ongeveer de enige die in het hele land aanwezig waren, maar wel hoofdrol in deze film ) die ook erg heldhaftig zijn hoewel toch menselijk enz. Blijkbaar moet er een neuzerig muziekje onder elke pakkende scene. Blijkbaar moet elk mogelijk cliché afgegaan worden om de film toch maar interessant te houden, want ja, zo'n genocide alleen daar maak je geen film mee, dat interesseert geen hond (snap je 'm?) Blijkbaar zijn de zwarten ofwel corrupt, ofwel wreedaardig en dom, ofwel weerloze slachtoffers. Blijkbaar is de zonsondergang ook bij deze gebeurtenissen erg mooi en moeten we hem toch wel een keer of vijf tonen.

Ik vind het geweldig dat er films gemaakt worden die mensen bewust willen maken van vreselijke dingen die gebeurd zijn of gebeuren, en er worden soms ook geweldige films over gemaakt. Omagh is een geweldige film. The Constant Gardener is een geweldige film. Cidade de Deus is een geweldige film. Dit niet. Maar wel allemaal gaan kijken, sommige dingen moet je gewoon weten. En je verontwaardiging uitkotsen achteraf, dat lucht op.

Ik sluit me aan bij Freud's mooie recensie. Het is geen 'goede' film, maar wel een film die met keiharde feiten komt over de walgelijke gebeurtenissen die destijds in Rwanda hebben plaatsgevonden.

Dat de hoofdrolspelers Engelsen, en tevens helden zijn (vooral de priester) is ook niet zo vreemd.
Het is tenslotte een Engelse film, en ik denk als je alle leraren en priesters uit Europa in Afrika naast elkaar zet, dat de Engelsen toch wel het meest vertegenwoordigd zijn.

Ik had graag nog wat meer willen zien over de oorsprong van de haat tussen de Hutu's en de Tutsi's, en dat de kloof tussen de twee bevolkingsgroepen voornamelijk veroorzaakt is door de Belgen, die in de eerste helft van de vorige eeuw voornamelijk privileges gaven aan de Tutsi's, slechts een klein gedeelte van de Rwandese bevolking, en hen opstookte tegen de Hutu's.
De éénzijdigheid vind ik daarom een minpunt, omdat de Hutu's slechts bestonden uit met hakmessen zwaaiende apen.

Er zijn ook duizenden Hutu's gestorven die sympathie toonden voor hun Tutsi- landgenoten. Er zijn Hutu's die hun eigen Tutsi- familieleden onder dwang hebben moeten vermoorden, of onder dwang mee hebben moeten doen aan de slachtingen omdat anders hun familie vermoord zou worden, inclusief zijzelf.

De onderlinge haat is gekweekt, en als een mens vol haat zit, is hij tot de gruwelijkste dingen in staat.
De hele Rwandese bevolking heeft hieronder geleden, zwaar geleden, mijn god, 800.000 afslachtingen in een paar maanden, het is onvoorstelbaar.

Net zo onvoorstelbaar als het optreden van de Verenigde Naties. Toen de vrachtwagens van de UN de poort uitreden, langs de Hutu's met de hakmessen, wisten ze dat deze mensen binnen zeer korte tijd de school zouden gaan bestormen om iedereen af te slachten. Dat wil je toch niet op je geweten hebben?

Als ze dan toch zo op hun regeltjes staan, en toch besluiten om zich terug te trekken, hadden ze op zijn minst een vrachtwagen met wapens achter kunnen laten, zodat ze zichzelf konden verdedigen. Niemand hoeft dat toch te weten? Geen goede oplossing, ik weet het, maar het had een hoop onschuldige levens kunnen redden.

Meer levens hadden ze kunnen redden door gewoon te blijven, de mensen in het vluchtelingenkamp blijven beschermen, en een goede oplossing vinden voor de moordenaars buiten het hek. Voor de UN waren de honden het grootste probleem, en dat is toch wel heel
wrang. De titel van deze film is dan ook fantastisch gekozen. Je gaat je afvragen waar de Verenigde Naties goed voor zijn. Ze geven mensen valse hoop. Hetzelfde gebeurde een jaar later in Srebrenica, en daar met de Nederlanders ipv de Belgen.
En nu dit weer. De kleinere hulporganisaties kunnen het niet aan, de VN wordt niet toegelaten. (uit angst voor nog meer slachtoffers?)

Ik was behoorlijk onder de indruk van de film, maar dan voornamelijk van de gebeurtenissen in de film. Ik had niet eens tijd om naar acteerprestaties en montage enzo te kijken, maar zat me vreselijk op te winden over die mietjes van de Verenigde Naties. Ik heb er geen goed woord voor over.

Ik was het ook helemaal eens met de woorden van de priester: “Fuck the protocol!”

Na de uitstekende Rwanda-genocide-verfilmingen Hotel Rwanda en Sometimes in April, is Shooting Dogs een beschamende afsluiter van de onofficiele trilogie.

Grootste probleem is dat de problematiek voornamelijk gezien wordt door de westerlingen, incl. christelijke moralen. Hoe briljant John Hurt wel niet is, de rol van de priester is nogal opmerkelijk te noemen. Ik kreeg er jeuk van, met de wetenschap dat de kerstening van de Afrikanen een van de oorzaken is van de problematieken in Afrika.

Hollywood-sentiment door het verhaal te richten op een paar Rwandezen, achteraf goedpraat dialogen door de vele blanken, het voelt allemaal te gemaakt aan.

Het authentieke gevoel met vele perspectieven dat Hotel Rwanda en Sometimes in April me wisten te geven, ontbreekt hier veelvuldig. Het ziet er allemaal fantastisch uit, de acteurs zijn goed, maar omtrent de grote script-avontuurtjes ben ik minder te spreken. Film gemaakt uit schaamtegevoel lijkt het haast wel, zeker als bij de aftiteling een aantal overlevenden van de genocide die meewerkten aan de film (dan ook nog in kleine functies, ik wind met te veel op merk ik al) in de picture komen met teksten hoe ze 't hebben overleefd en wie er allemaal gestorven zijn in de familie. Kleine 2,5*.

Prima film en regelmatig ook indrukwekend (slachtpartijen). Ik ben blij dat ik niet geboren ben in zo'n Afrikaans land. Persoonlijk vond ik Hotel Rwanda wel iets spannender. Qua verhaal lijken ze trouwens erg op elkaar.

Prachtige film. Ben het helemaal met JDSsmetje eens. Zeer gelijkend aan Hotel Rwanda. Beter kan ik niet zeggen aangezien ik Hotel Rwanda nooit volledig heb gezien. Maar in ieder geval een fantastisch verhaal wat sterk wordt neergezet. Goed geacteerd en het zag er allemaal erg indrukwekkend uit. Een aanrader voor iedereen wie Hotel Rwanda beviel.

Middelmatige film. Het onderwerp Afrikaanse burgeroorlogen blijkt telkens te moeten toegeven aan de conventies van het genre. Dat de hoofdrolspelers nobele blanke mannen(oud en jong)zijn doet de authenciteit van het geheel geen goed maar swat, daar wil ik nog over kijken.

Verder zag ik ook niets nieuws onder de zon, dat de film vergeleken wordt met Hotel Rwanda is behoorlijk normaal. Beide films trachten op een simplistische manier een complexe materie voor het publiek te verwerken, en slagen daar maar deels in.

Wat de film wel duidelijk maakt is hoe omslachtig en ronduit belachelijk die mandaten waren in de praktijk. Het gehele genocide begrip daarentegen wordt op een soort kinderlijke manier aangepakt en hier gaat het wederom de mist in.

Deze film heeft zijn hart op de juiste plaats, maar mist de ballen om daadwerkelijk te beklijven. Het is allemaal net iets te gladjes en braaf vormgegeven.

2.5*

Nou, Rwanda #3.

Ik heb er niks op tegen dat dit soort films gemaakt worden, maar wat mij betreft had eentje wel volstaan. Natuurlijk het is aangrijpend, maar zoals altijd aangedikt. Vooral de muziek stuurt aan op een tearjerker. De dialogen zijn behoorlijk cliché en soms zelfs tenenkrommend, maar de aftiteling sloeg eigenlijk alles. Ben het dan ook zeker niet eens met commentaar als 'authentiek drama'.

Ik vind alle drie de films niet goed of slecht, het zijn alle drie films met redelijk wat tunnelvisie, weinig verschillende invalshoeken, oppervlakkigheid. Ik vind vooral de beweegredenen van de Hutu's onderbelicht (vooral in deze film, Hotel Rwanda is eigenlijk te lang geleden). De films lijken enkel gemaakt voor de boodschap en het gewicht van het drama. Mij pakken ze er niet mee in.

2.5*

Het is alweer een tijdje geleden dat ik Hotel Rwanda en Sometime in April gezien heb, maar deze film doet daar gelijk erg aan denken. Of je het nu wilt of niet, onbewust maak je toch automatisch de vergelijking met die films.

Shooting Dogs is uiteindelijk toch wel de minste van de drie.Het verhaal is op zich best aangrijpend, maar vooral richting het einde voelt het soms nogal wat gemaakt aan. De beelden zelf zijn wel goed en de regisseur schuwt het niet om alles goed in beeld te brengen, iets wat ik dan altijd weer wel kan waarderen. De muziekkeuze is dan weer wat te vol en overdreven en vond ik de meeste scene's dan juist weer geen goed doen.

Het is wat mij betreft zeker geen slechte film, maar ook geen hele goede. De film mist een bepaalde frisheid en kon mij op de beslissende momenten net niet overtuigen.

2,5*

Ik had 'm ooit al gezien.

Het komt allemaal vrij stoffig en droog over, nogal logisch natuurlijk omdat het zich in Afrika afspeelt maar je moet er wel even voor gaan zitten.

Er passeren veel dialogen en veel dingen worden herhaald, maar het gaat nu eenmaal over de situatie waarin de Rwandanesen verkeerden en als je nagaat dat deze film mede mogelijk is gemaakt door overlevenden van de genocide, kun je er eigenlijk niet omheen dat ze hier een juist beeld hebben gecreeërd van de toestanden met de VN, de Hutu en de Tutsi.

Prima film, al had het misschien wat strakker gekund.

Een goed document om deze genocide nooit meer te vergeten en ons met de neus op de feiten te drukken hoe waanzinnig deze acties zijn. Daar is deze film waardevol in.

Het lijkt mij echt hartverscheurend om mee te maken hoe de ene helft van de bevolking de andere helft met de hand (met knotsen en zwaarden nota bene) dood slaat en erbij staat te juichen. En dat gebeurt nog steeds volop. Hoe zinloos en wezenloos is dat?

@ diverse criticasters over de VN soldaten in de film en elders:

Jan soldaat dient orders uit te voeren en is afhankelijk van rugdekking, dus gaat niet op eigen houtje uit menslievendheid met 50 of 100 man het tegen 500.000 man opnemen, dat is onzin.

Voor kritiek moet je bij de bevelhebbers zijn.

Boeiend, gruwelijk, kwaadmakend en een ontroerend (waar gebeurd) verhaal tot het einde... dat zeker.

Toch vind ik de verfilming van deze dramatische gebeurtenis niet geheel geslaagd.
Het acteerwerk vond ik een tikkeltje magertjes, vooral van de meeste Afrikaanse personages. Dat zien we in veel soortgelijke films en helaas vond ik het hier ook niet helemaal overtuigend. Het gaat nergens echt storen ofzo, maar het is soms op het randje en dat ervaar je als kijker.

De film kent een aantal aangrijpende scenes die mij kwaad wisten te maken. Ik vroeg mij af waar in godsnaam de versterking/luchtsteun bleef om deze arme mensen voor een middeleeuwse dood te behoeden. In slechts enkele uren tijd kunnen wij als 'het westen' met onze militaire middelen overal ter wereld aanwezig zijn, maar blijkbaar waren deze mensen niet 'interessant' genoeg en/of hadden wij er verder geen belang bij... Iets om je als 'het westen' zijnde kapot voor te schamen.

De meeste punten geef ik voor het aangrijpende verhaal. Het is zeker niet dusdanig verfilmd dat het ergens slecht wordt, dat zeker niet en de film heeft echt wel zijn ijzersterke momenten, maar toch had het vele malen overtuigender gekund in mijn ogen.

Zeker een film die een ieder gezien zou moeten hebben ter educatie danwel bewustwording.
Rotsvaste 3,5*

Als je de nabrander leest, zou je het de film gunnen om een monument te zijn. In zekere zin is het dat misschien ook wel, maar een memorabele brok cinema is het uiteindelijk toch duidelijk niet. Shooting Dogs is indrukwekkend wanneer het de gruwelijke feiten toont, maar dat zou in een willekeurige documentaire ook te vatten zijn. Als film weet Caton-Jones er niet bijster veel van te maken, alhoewel je 'm moet nageven dat het wel een beheerste worp is geworden.

Er wordt niet al te opzichtig gemikt op een traan. Wel faalt hij om een krachtig verhaal op poten te zetten, vooral omdat de focus grotendeels ligt op hoe een priester en een leraar zich proberen staande houden in de waanzin. Het zijn de buitenlanders die de hoofdmoot van de film vormen, de Rwandezen komen slechts in actie wanneer de plot daarom vraagt, terwijl de Hutu jongen die het kamp verlaat en de medicijnenverkoper juist interessante personages hadden kunnen zijn.

Marie krijgt dan wel vrij veel screentime, ze lijkt ook de ziel van de film te dragen, maar het is wel grotendeels in dienst van Joe's schudgevoel, Christopher's weldoenerij en de voortgang. Veel meer ruimte krijgt ze niet. Niet alleen een gemiste kans, maar er sijpelt daardoor heel wat impact uit de film. Zo komt de (tweede) evacuatie scène totaal niet van de grond en is de opzet rondom de vlucht van enkelen wel erg krakkemikkig. Dan nog is het snoeihard, maar toch.

De opmerking van de BBC journaliste is een rake, maar verder is veel van het blanke perspectief niet bepaald iets wat deze film naar een hoger plan tilt. Het laat zelfs een wat wrange smaak achter. Uiteraard door de aangrijpende taferelen, maar ook vanwege daar waar het, hoe je het ook wendt of keert, climaxt. Toch dubieus om dat te doen via de moord op de priester, terwijl er elders zo veel aan de hand is. Shooting Dogs laat daarmee een wat nalatige indruk achter.

En de wereld stond erbij en keek ernaar...

De Rwandese genocide is één van de schaamtelijkste gebeurtenissen uit de twintigste eeuw. Shooting Dogs gooit stenen genoeg naar de Blauwhelmen, die faalden in hun verdomde plicht om de Tutsi's te beschermen.En dit door een verrotte bureaucratische cultuur in het Westen waarbij regeltjes en procedures boven morele principes geplaatst worden. En het verhaal blijft zich maar herhalen als je nu naar het Syrië conflict kijkt. Goed gespeeld door Dancy en Hurt, twee machteloze getuigen in een film die het gevoel van een documentaire heeft. Het blijft allemaal wat aanslepen en het zwaard van Damocles dat boven hun hoofd hangt mocht voor mij iets vroeger naar beneden vallen. De dramatiek dringt vooral op het einde goed door. Hoewel ik Hotel Rwanda beter vond, mag de authenticiteit en oprechtheid van Shooting Dogs zeker geprezen worden.

Een goede drama/historiefilm...

Een waargebeurd verhaal...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs John Hurt en Hugh Dancy...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Prima achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Dat ik deze film zo hoog scoor, komt vooral door het onderwerp. De film past mooi in het rijtje van Hotel Rwanda en Sometimes in april. Deze film werd eveneens gefilmd in Rwanda, bijgestaan door overlevers van het grote drama. Persoonlijk blijft het fascinerend dat de VN bij een genocide van 800.000 mensen (zo'n 265 x het aantal slachtoffers van 9/11) haar zicht afkeerde en niet de moeite nam om in te grijpen. In België kwam het wel even in het nieuws kan ik me herinneren, door de moord op 10 Belgische blauwhelmen. Het zou jaren duren voor ik de echte inpakt leerde van de genocide in Rwanda.

De film is als film niet bijster speciaal, buiten het feit dat het gefilmd is in Rwanda en bijgevolg ook gefilmd moet zijn met Rwandezen. Het idee alleen al moet toch spannend zijn, zeker omdat de film amper 11 jaar later uitkwam. Dit moet nog vers in het geheugen liggen van die mensen. Of ze nu Hutu of Tutsi waren/zijn.

Shooting dogs legt de focus op 2 blanke hoofdpersonages, wat bij Hotel Rwanda en Sometimes in april beter overkwam met Rwandese personages. Al doen beide heren het zeker niet slecht. Van mij mogen ze nog meer van deze films maken, het blijft een zwarte bladzijde in de recente geschiedenis die zeker niet mag vergeten worden...

Indrukwekkend beeld van de genocide in Rwanda. Even indrukwekkend is ook hoe de film tot stand kwam met overlevenden en aldus kroongetuigen van het drama. Bedroevend massageweld met sterke rollen voor John Hurt en Hugh Dancy.

Dit was de tweede maal dat we deze film hebben gekeken met een tussenpoos van ongeveer 5 jaar en nog steeds maakt de film indruk. Je moet wel een "hart van steen" hebben als je niet geraakt wordt door de angst en ellende dat deze mensen overkomt. De haat die in de film is te voelen en de daadkracht tot moorden die vertoont wordt (bij velen na overmatig drankgebruik), is niet te beschrijven. Het laat ons denken aan soortgelijke taferelen die de mensheid zag na de pogroms in Rusland, de Holocaust in Duitsland en grote delen van Europa, de oorlog op de Balkan en ga zo maar door!

Het verhaal speelt zich af op het terrein van een school die leerlingen opleidt voor een technische baan en/of vervolgopleiding. De Katholieke kerk is ook vertegenwoordigt door Pastor Christopher, subliem vertolkt door de Britse acteur John Hurt. Verder speelt ook de UN een grote rol in de film, op het schoolterrein is namelijk een UN-detachement van Belgische soldaten dat helaas, blijkt later, een mandaat mee torsen. "Alleen ingrijpen als de wankele vrede tussen Hutu's en Tutsi's in gevaar is, men mocht niet op de milities schieten". ("de Interahamwe")

Vreemd is dat als de Hutu's de ruim 2000 Tutsi's op het terrein willen afmaken, men het mandaat niet gebruikt om deze mensen te beschermen. Misschien dat ik dit allemaal fout begrijp maar dan hoor ik dat graag. Toch zou je van de UN in New York meer inzicht verwachten.

Een prima film over een stukje geschiedenis waar we van kunnen leren, dat we dit soort van tijden dienen te voorkomen. Om hier nog iets meer van te zien, deze film is ook uitstekend: Sometimes in April (2005).

Voor deze geschiedenisles op film een waardering van een 8+!

Shooting Dogs is een realistische weergave van een zwarte bladzijde uit de geschiedenis. Onbegrijpelijk maar waar. Het verhaal zit goed in elkaar en het acteerwerk menselijk. Het geeft een duidelijk beeld van wat er destijds heeft afgespeeld. Een ver van je bed show komt zo akelig dichtbij.

Zeer behoorlijke film over het conflict tussen de Hutu's en Tutsi's in Rwanda. Het is al lang geleden dat ik Hotel Rwanda heb gezien, maar deze film lijkt wel redelijk vergelijkbaar. Goede cast en ook goed acteerwerk (met name van John Hurt, Hugh Dancy en Nicola Walker). Een indrukwekkend verhaal dat op gedegen wijze wordt verteld.

Ook deze film nog eens herbekeken, nu als 2de in de reeks.

Het is en blijft een indrukwekkende film, met een indrukwekkend, maar helaas, waar gebeurd verhaal.