American Me (1992)

Blood in, Blood out is de beste Mexican Gangster Movie ever!!!

Deze viel me echt wel tegen. Bij vlagen slaapverwekkend.

Weltrusten.

Uitstekende film over de opkomst van een crimineel in Los Angeles. De film weet op een realistische manier de cultuur van de Mexicaanse mafia neer te zetten. Een goed verhaal met een aantal sterke momenten. Grimmig en gewelddadig, zoals het hoort bij dit soort films. Zeker geen verkeerd regiedebuut van acteur Edward James Olmos.

Hoewel ik misdaadfilms vaak kan waarderen is dit exemplaar niet aan mij besteedt. Een beetje neppig, overdreven vooral door de dialogen en het acteerwerk. Een B-film.

Ik kan geen ese en orale meer horen, man man man. Ook de voice-over -deze keer deels op rijm - en sowieso vaak een zwaktebod kan mij niet bekoren.

Matig.

Graag wordt deze film vergeleken met `blood in blood out´. Natuurlijk zijn het beide Latino bendes en bajas verhalen, en lijkt het om die reden behoorlijk veel op elkaar. Voor mij is `American me´ toch net even iets realistischer. Er wordt op een hele overtuigende manier uiteengezet hoe de opkomst en teloorgang van deze Mexican maffioso plaatsvindt. Voor geweld wordt niet gevreesd en geen detail blijft ons gespaard. Petje af voor Edward James Olmos. Zowel zijn regie en rol in de film zijn van een lovend niveau.

En maar weer eens op de gok, want een bekende titel is dit niet voor mij dus ik had niet echt kennis wat te verwachten. Maar eenmaal thuis bleek dit wel een 'safe bet'.

Het is in het begin even zoeken met de voorgeschiedenis in de jaren '40, maar met de echte kennis en foto's van de 'zoot suit riots' in gedachten begint het geheel goed want het is treffend en herkenbaar. Het is samen met de botsing betreffende vaderlijk gezag de basis om vooral voor jezelf op te komen en no matter what het beste uit een situatie te halen. Dan is het maar criminaliteit, een weg die even voor de hand ligt als gemakkelijk wordt ingeslagen. Eenmaal in het systeem blijkt het een gevalletje van de regen in de drup. En geweld loont in die wereld.

American Me wint er wat dat betreft geen doekjes om en is bruut en realistisch. Verkrachting, moord, handel, drugs, smokkel en rellen. Nee hier geen buddy film of een glorieuze ontsnapping maar de rauwe werkelijkheid. Eenmaal weer vrij blijkt dat dingen voor goed verandert zijn, men is op geslokt door het wereldje en kan niet anders meer denken dan in handel, geweld, vernedering en dood. Hoeze voorgoed verknald...? Het is de fase waar men uit de bajes is dat het allemaal even wat inkakt en minder interessant is, een bendeoorlog en de strijd om bepalend te blijven doet dan wel weer goed. Net als het beeld van generatie op generatie die hetzelfde meemaakt en dezelfde fouten/stappen maakt. En dan is er uiteraard nog het beeld van de nieuwe generatie die de macht grijpt waarop de oude garde wordt afgedankt. Een never ending story in die zin.

American Me is niet super maar wel uitermate degelijk in zijn beeld betreffende criminaliteit en bendes in Amerika. Verder wil ik de muziek nog even benoemen als lekker. Hoewel ik niet snel weer naar deze film zal grijpen is hij toch zeker goed te doen voor een keer.

Niet best. Olmos miste de karuur om van zijn rise-and-fall gangsterfilm over latino's in East L.A. iets bijzonders te maken. Het is zonder meer te praterig met die voice-over, futloos op de momenten dat de love object erin komt, en te karikaturaal als het over de portrettering van latino's gaat. Hij veroorzaakte toen heel wat heibel in de latino gemeenschap. Camerawerk viel me ook tegen: de meeste shots zijn droogweg zooms op gezichten. Er zit weinig creatiefs en prikkelends in. Het moedigt meer aan om te stoppen met kijken dan om door te kijken.

De overwegend goede cijfers ontgaan me hier. Het eerste uur in de gevangenis was nog het beste stuk daarna nadat hij vrijkwam was het allemaal minder.