Hwal (2005)

Een oude man, die een groot deel van zijn leven opoffert om een klein meisje op te voeden en er daarna mee in het huwelijk te treden. Misschien zijn enige kans om te slagen in de liefde. We weten niets van de achtergronden af van deze man, maar vast staat dat hij het niet moet hebben van zijn vlotte babbel. Jarenlang hunkert hij naar de dag waarop hij eindelijk kan trouwen met zijn meisje. Kosten noch moeite worden gespaard om van de trouwdag een spetterend feest te maken. De weg ernaartoe is echter lang en ligt steeds meer bezaaid met hindernissen. Het fenomeen jaloezie doet hem regelmatig aan, toch bespeurde ik bij mijzelf geen anti - sympathie voor de man. Dat was ook bijna onmogelijk. Hij werkte immers hard voor de kost en trachtte nooit om zijn eigen lusten bot te vieren op een minderjarig meisje. Zolang zijn meisje maar dicht bij hem in de buurt was, was hij helemaal gelukkig.

Liefde moet natuurlijk wel wederzijds zijn. Er is een wereld van verschil tussen iemand liefhebben en verliefd zijn. Zoals Rihanna in een van haar nummers ( unfaithful ) al beschreef, het is moeilijk om iemand achter te laten in de wetenschap dat diegene met een groot, misschien zelfs onverwerkbaar verdriet blijft zitten. Je bent op zo `n moment aan het schipperen. Kies je voor jezelf? of kies je ervoor om iemand anders gelukkig te maken? Als je beiden jong bent, blijkt het verlaten van een ex - geliefde of iemand waarmee je veel bent opgetrokken niet extreem onoverkomelijk. Anders wordt het, als jij je hele leven voor je hebt maar de ander nog maar van 1 ding droomt. Het lijkt misschien cru dat iemand een meisje een decennia lang afsluit van leeftijdsgenoten, luxeuze apparaten en de steeds meer urbaniserende wereld. Toch had ik met deze hoofdpersoon te doen, sommige mensen missen gewoon de liefdesboot en proberen dit dan eerst te verdringen en zichzelf wijs te maken dat er ook andere dingen in het leven zijn. De motieven van de man waren mij bekend. Aan hem heeft het niet gelegen dat de vrouw er uiteindelijk met een ander vandoorging . De muziek was prachtig gekozen. Vooral ook omdat de man er zelf vaak verantwoordelijk voor was. Die mooie muziek was dus een rechtstreekse liefdesverklaring van hem aan zijn meisje. Verder ook fijn, dat het meisje de man wel verliet maar tegelijkertijd zoveel empathie voor de man voelde. Dat ze zijn grote droom in vervulling liet gaan .

Een film die er trouwens ook prachtig uitziet, vooral de contrasterende werking tussen de kleuren zwart en oranje ( ondergaande zon ) waren schitterend. Net zoals de film natuurlijk, subtiel gebracht, met weinig woorden maar met veel symboliek. Dikke 4,5*

Te kaaltjes, te spaarzaam, te rechtlijnig... pas in de laatste twintig minuten werd het echt onroerend en ik moet toegeven dat ik bij het beeld van het langzaam zinkende schip, PRACHTIG in beeld gebracht echt onder de indruk was. Voor de rest kabbelde het een beetje te geruisloos voort, en ook na dat mooie moment zakte het meteen weer een beetje in. 3*

Ondanks dat het wel een mooi gemaakte film is toch een kleine tegenvaller, de minste van de Ki-Duc films die ik gezien heb iig. Hwal mist de emotionele impact van de onmogelijke romantische liefde uit Bin-Jip en mist de fascinatie voor de bizare liefde uit Seom. Hier sukkelt het maar wat voort, de drijfveren en motivatie van de geliefden lijkt ook wat te onbreken. Film mist duidelijk enige spanning en mysterie (iets wat de in de andere Ki-Duc films wel een heel duidelijk aanwezig element was).

Beetje povere film. Wel effectieve relax-cinema, je kan makkelijk even een minuutje of 10 de oogjes sluiten de kans dat je wat mist is namelijk erg klein. 3*

Wat mij betreft ook een beetje tegenvallende film. Na Bin-jip zat ik vol verwachtingen over The Bow, maar deze werden niet helemaal ingelost.

Je mist inderdaad een drijfveer, de locatie van een boot midden in de zee, is niet speciaal attractief wat een laat maar zeggen slaapverwekkend effect heeft op heel de film.

Toch komt hij bij momenen aardig verrassend en filmisch zeer mooi uit de hoek.

Ki duk heeft wat mij betreft Iets te veel aandacht gespitst op het (mooie) verhaal, waardoor het geheel minder attractief overkwam.

3*

Grappig en lief filmpje, ik vond vooral het eerste uur vermakelijk. Knap hoe de 2 hoofdpersonages zonder ook maar een woord tekst hebben, de aandacht van de kijker weten vast te houden. Pluspunt ook zijn de mooie beelden rond en op de boot, die een enorm gevoel van isolatie tot uitdrukking geven. Het laatste half uur lijkt Ki-Duk erg uit te rekken, om er toch 90 minuten speelduur uit te krijgen. Al met al 3,5*

Opnieuw een pareltje van Ki-duk !

Freud vat dit op een prachtige manier samen, ook een verademing

Prachtige film.

De film straalt een erg mooi en rustig gevoel uit, waardoor ik helemaal in de film gekropen zit. Dat er bijna geen dialogen aan te pas komen is totaal niet storend en juist aangenaam om aan te horen. Je hebt hierdoor veel meer oog voor het onwijs mooie plaatje dat je voor geschoteld krijgt. Het acteer werk is daarom zeer belangrijk en gelukkig is dat zeer uitstekend gedaan door de twee hoofdpersonages Yeo-reum Han (het jonge meisje) en Seong-hwang Jeon (de oude man). Het aanzicht van Yeo-Reum Han deed een goed gevoel door mijn lichaam stromen, vooral op het laatste gedeelte, als ze meer verschillende emoties laat zien.

Ook het muziek was erg ontroerend vind ik zelf. Sommige zullen het al snel eentonig vinden, maar je moet echt iets voelen bij dit soort muziek gecombineerd met het visuele wat je voor je krijgt. Krijg je hier geen reactie van dan is het waarschijnlijk ook niet een film die je raakt.

Al met al vindtik dit dus een zeer goede film en ga binnenkort zeker meer van deze regisseur zien.

4.5*

Een prachtige film. De twee hoofdrolspelers weten je de hele film te boeien. Ik heb samaritan gezien van hem en dat is ook al een geweldige film. Ik moet nu zeker lente zomer herfts... gaan zien van deze regiseur

1 ding kon ik niet helemaal volgen op het einde waar komt dat bloed vandaan? in eerste instantie dacht ik dat hij haar vergiftigd had onder het mom als ik haar niet krijg dan niemand. Maar dat was niet ze deed alleen maar "Raar" (alsof ze sex had) en verder bloed. Iemand van 16 heeft toch al lang gemenstrueerd

3,5 ster

Beetje tegenvallende film van Ki-duk Kim. Gelukkig hoeft dat nog geen mislukkeling te betekenen. Opnieuw is het visueel prachtig, de sfeer is uitstekend en het einde (met name de zelfmoord van de oude man én het zinken van het schip) was ook magnefiek. Ook laat Ki-duk Kim opnieuw zien dat je helemaal geen dialogen nodig hebt om een mooie relatie neer te zetten tussen twee hoofdrolspelers.

Toch vond ik het af en toe wat flauwtjes. Met name de bijrolacteurs waren matig, sommige vissers leken uit één of andere foute komedie te komen (wie blijft in hemelsnaam rustig wachten tot een pijl in je been wordt geschoten ) Daarnaast vond ik het jammer dat de film nergens echt wist te verrassen. Maar ja, de lat ligt natuurlijk ook best hoog voor een regisseur die werkjes als Bin-jip en Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom op zijn naam heeft staan.

3,5 sterren.

Heb genoten, een pareltje, ik hou van dit soort films, ik zou niet weten wat ik er meer over moet zeggen.

Prachtige film. Doordat de dialogen ontbreken wordt de sfeer erg surrealistisch en het geheel wordt een sprookje.

Een film om vaker te zien.

4

Deze film is niet zo goed als Bom-Bom en Bin-Jip, maar toch zeker wel 4* waard. Ik lag te huilen tijdens een paar scenes, kon het gewoon weer eens niet zo droog houden, sentimenteel tot en met dus.. Het beeld van die man tegen de blauwe lucht.. Maar vond het ook wel een beetje zielig. Maar mooie film dus, wel een half sterretje minder dan genoemde films, maar de onvervalste Ki-duk sfeer is wel overduidelijk aanwezig.

Het eerste uur voelde aan als een licht tussendoortje van Kim Ki-duk. Ik had maar twee eerdere films van de man gezien, maar er kwam wel heel veel qua symboliek terug waardoor het verhaal wel bijzonder voorspelbaar was. Toch weet hij het gelukkig op het einde het geheel wat op te schudden en was het geheel eigenlijk toch wel heel erg mooi, net zo sprookjesachtig als we van hem gewend zijn. Niet zo rijk of mooi als de andere films die ik van hem zag, maar zeker een prachtig verhaaltje.

Ik zie wel dat er enorm veel symboliek in de film aanwezig is maar ik kan het vaak niet plaatsen. De scene dat het meisje 'ontmaagd' wordt. Wie is daar nu verantwoordelijk voor? De oude man in zijn gedachten? En dat de boot uiteindelijk een stukje met ze meevaart. Wat is daar nu uiteindelijk de betekenis van Ik ben wel benieuwd naar jullie interpretatie.

De bijrollen zijn knullig, er wordt af en toe wat eenvoudig geëxposeerd en de plotwendingen doen soms wat vreemd aan. Verder valt helemaal niets af te dingen aan dit prachtige filmpje.

De Aziatische cinema is nog redelijk onbekend terrein voor mij, maar films als deze weten mij in ieder geval erg enthousiast te maken. Bin-Jip en Bad Guy heb ik hier ook nog liggen; ik heb zo'n gevoel dat die in de smaak gaan vallen.

Tja, had hier toch serieus meer van verwacht. Op de een of andere minder magisch dan de andere films die tot nu toe van Ki-Duk heb gezien. Misschien ook omdat ik de relatie tussen de oude man en het meisje toch enigzins dubieus vindt en eigenlijk het einde niet vind passen: hij wacht al jaren tot ze 17 wordt om te trouwen, als dat vervolgens niet doorgaat, ontmaagd hij haar als geest nog voor die leeftijd. dan had hij net zo goed niet kunnen wachten Toch is het mooi om de pijn van het gezicht van de man af te lezen en de mooiste scene voor mij was die ene waarbij de man het touw om zijn nek had gedaan. Verder is dt meisje behoorlijk knap. Maar in zijn totaliteit nogal teleurstellend, 3,5*

werkelijk een prachtige film, net een beetje een sprookje toch

5*

Zo weinig er gezegd wordt in de films van Kim Ki-duk, zo moeilijk is het ook om zijn films onder woorden te brengen. Bij het kijken naar zijn films moet je gewoon alles op je af laten komen en vooral niet zoeken naar verklaringen, waar wij in het Westen zo goed in zijn.

Ikzelf vond dit een mooie film met mooie ontroerende muziek en uitstekend spel van de oude man en het meisje. Meer kan ik over deze film niet zeggen.

3,5*

Vergeef me dat ik de spirualiteit van deze film niet snap maar, dat meisje komt klaar als er een pijl bij haar kut in de buurt landt.

Toch wel genoten van deze film, vooral op het begin toen ik nog dacht dat dit nog best een hele aardige film kon worden net als die andere film(spring, summer, fall, winter... and spring) van deze regisseur. Maar dat bleek toch niet zo te zijn omdat ik in tegenstelling tot "spring, summer, fall, winter... and spring" in deze film me begon te ergeren aan het niet spreken van het meisje en de man, en ik verklaringen begon te zoeken wat volgens mij niet echt de bedoeling is in deze film.

Ik heb nu 2 films van Kim Ki-Duk gezien en het is me goed bevallen. De een zoals gezegd wat meer dan de ander. Wat me opviel aan zijn films en wat mij tevens ook erg aansprak is de eenvoud, de kunst en het zich continu afspelen op dezelfde kleine plek en daar halen de films denk ik hun kracht uit. Ik heb bij allebei de films zoiets gehad van "wat een prachtig idyllisch leven; zo dicht mogelijk bij de natuur". En dan te bedenken dat in allebei de films de hoofdpersonages naar de moderne wereld trekken.

Of de oude man nou wel of niet zijn instrument bespeelt. De muziek en de manier waarop hij zichzelf af en toe even terugtrekt om tegen de brede horizon even zijn rustmoment te pakken zijn simpelweg gewoon prachtig in beeld gebracht. Net zo als het toekomst voorspel - ritueel, wat mij gewoon weer in vervoering wist te brengen. Zo zuiver, sierlijk, puur, vol symboliek en redelijk ongewoon als dit liefdesverhaal werd opgevoerd. Eigenlijk gewoon geen woorden voor. Een discman die een ware revolutie op gang brengt...In de westerse wereld volstrekt normaal en hier als zo ' verwonderlijk ' ervaren.

Het einde waarin de man zijn instrument schenkt, waaruit de romance tussen beide jongeren is ontstaan was voor mij het desgewenste einde. Ik hou hem nog even op 4,5* maar een hogere waardering is niet ver weg.

Een oude man en een beeldschoon meisje wonen samen op een vissersboot. Hij wil met haar trouwen en voorkomen dat anderen haar betasten; zij wil niets liever dan de liefde kunnen delen met die anderen. Het dilemma brengt hen tot een pijnlijk machtsspel waarin de boog uit de titel centraal staat. Wat mij betreft niet beter dan eerdere films van Ki-duk Kim, maar op zichzelf best een betoverende ervaring over opoffering in de liefde. Ik was zeer gecharmeerd van hoe het jonge meisje in de hoofdrol steeds veranderde van mimiek en zij daarmee van hulpeloos kind naar verleidster of verzorgster verwerd. Met simpele gelaatsuitdrukkingen zegt zij meer dan menig acteur in eindeloze dialogen aan tekst. Naar het einde toe werd de visuele symboliek mij helaas een fractie te geforceerd, met bijvoorbeeld de ''magische'' pijl als metafoor voor seksualiteit.

Voor de mensen die hem eens willen zien:

Woensdag 17 december omstreeks 00u30 te zien op ARD.

In het Duits nagesynchroniseerd zeker! Hoe kun je hier nu reclame voor maken Belchinees

Zoveel tekst heeft de film nou ook weer niet.

nagesynchroniseerd? Volgens mij gewoon met Duitse ondertitels, maar het kan. Ik meld het maar gewoon hoor. De hoofdrolspelers praten zelfs niet, dus als je die film echt wil zien, is dat toch niet zo'n drama in het Duits.

De rust is, na Bin-Jip, weergekeerd bij Ki-Duk Kim. Een oude man die zijn huwelijksbootje maar niet aan de praat krijgt, een muzikale boog versus een I-pod, afgebladderde verf en kleurige vlaggen, dit alles deint voorbij in een heerlijke, reinigende rust. Tegelijk is er emotie en spanning, maar het blijft op een magische manier (of, wat waarschijnlijker is, door de hand van Ki-Duk Kim) rust uitademen. Zoals onder meer Freud al aangaf is de film niet perfect, zeker niet het script. Maar als je je laat onderdompelen in de sfeer maakt dat weinig uit. Hawl is dan een filmisch wiegeliedje.

Iets minder dan Bin-jip en Bom...Bom, maar zeker ook een prachtige film.

In Hwal wordt er opnieuw erg weinig gesproken, en er is helemaal geen communicatieve interactie tussen de twwe mensen waar het om gaat.Kim Ki-duk weet ook dit verhaal prachtig te vertellen door het opnieuw meer op het gevoel te leggen.Dit wordt erg goed gedaan door het jonge meisje en de oude man.Ze zeggen helemaal niets maar toch begrijp je hen als kijker en zijn er weinig woorden nodig om het gevoel op de kijker over te laten komen.
Helaas wist The Bow mij wel een stuk minder te raken dan de 2 die ik al gezien had van Ki-duk.En dan had ik vooral moeite met het verloop van het verhaal op het einde dat de oude man op het laatst dan een geest wordt was voor mij erg ongeloofwaardig en deed voor mij een beetje afbrweuk aan wat ik daarvoor had gezien.Een erg mooi, en toch ook wel een schreinend verhaal.

Visueel zag het er ook weer fantastisch uit.Mooie shots en een fijn gebruik van kleuren.De muziek was ook heel mooi.

3.5*