Hwal (2005)

Ben het met Killalot eens, punten als het ritueel en het boog bespelen werden erg irritant. Mede doordat je dit soort scénes ook kent uit eerdere films van Ki-duk, maakt dat het extra zuur om naar te kijken. Vooral als je kijkt dat hij het daar veel beter deed.

Nog een punt van kritiek is het laatste gedeelte van de film te lang duurt, ki-duk stelt de "climax" na mijn mening net wat te lang uit. Daar staat echter wel tegenover dat het uiteindelijke einde erg mooi was.

Toch weer veel erg mooie dingen gezien, zoals ik eerder zei was het einde erg prettig, en ook de muziek en de beelden waren erg mooi (dat vrouwtje ).

Al met al kom ik op 4* voor deze uitstekende film. Maar zoals killalot al zei denk ik dat deze film enkel is aan te raden aan liefhebbers van Ki-duk's eerdere werk.

Deze film is een droom . Zo mooi, zo rustig, een verademing om te zien. Net als in een droom kabbelt het maar wat voort, je kan er allerlei symboliek en betekenis in zoeken of je kan er gewoon van genieten en na anderhalf uur verbaasd wakker worden en er het jouwe van denken.

De film is zeker niet perfect, sommige elementen zijn kliché, niet alles werkt even goed, maar dat kan me deze keer echt niet schelen. Ik weet dat er een verhaaltje in zat, niet zo'n erg goed verhaaltje nuchter bekeken, maar daar heb ik tijdens het kijken niet veel van opgemerkt: meer nog dan de andere Ki-Duk films is dit er een van indrukken, van dromerige muziek, van kabbelend water, van 4.5 sterren.

Wat een prachtige film weer. Het lijkt alsof Ki-duk alleen maar mooie films kan maken.. Hij heeft mij iig wel overtuigt nu. Prachtige film met prachtige beelden Ik vond alleen het instrument van de oude man wat raar, want ik geloof niet dat daar nu echte muziek vandaan komt. Alweer een dikke 5* en ik kijk alweer uit naar Ki-duks nieuwe film

Mooie film.

De symboliek ligt er wel erg dik bovenop in deze Kim Ki-duk.

Wat kleiner opgezet dan zijn 2 voorgaande films, maar het draaien op de boot zal een hels karwei geweest zijn vermoed ik (zeeziek....?).

De bijrollen vind ik matig, met name die vissers die schrikken tonen een sterk staaltje overacting.

Ik vond het een mooie film.

Toch merk ik dat ik nog steeds een beginner ben want soms kan ik de symboliek even niet pakken. Maar gelukkig was Gil bij me, die is goed bezig me het te laten zien allemaal.

Maar dit was echt een mooie ontroerende film, met hele passende muziek.

Heb er goed naar kunnen kijken.

4*

Te kaaltjes, te spaarzaam, te rechtlijnig... pas in de laatste twintig minuten werd het echt onroerend en ik moet toegeven dat ik bij het beeld van het langzaam zinkende schip, PRACHTIG in beeld gebracht echt onder de indruk was. Voor de rest kabbelde het een beetje te geruisloos voort, en ook na dat mooie moment zakte het meteen weer een beetje in. 3*

Ondanks dat het wel een mooi gemaakte film is toch een kleine tegenvaller, de minste van de Ki-Duc films die ik gezien heb iig. Hwal mist de emotionele impact van de onmogelijke romantische liefde uit Bin-Jip en mist de fascinatie voor de bizare liefde uit Seom. Hier sukkelt het maar wat voort, de drijfveren en motivatie van de geliefden lijkt ook wat te onbreken. Film mist duidelijk enige spanning en mysterie (iets wat de in de andere Ki-Duc films wel een heel duidelijk aanwezig element was).

Beetje povere film. Wel effectieve relax-cinema, je kan makkelijk even een minuutje of 10 de oogjes sluiten de kans dat je wat mist is namelijk erg klein. 3*

Beetje tegenvallende film van Ki-duk Kim. Gelukkig hoeft dat nog geen mislukkeling te betekenen. Opnieuw is het visueel prachtig, de sfeer is uitstekend en het einde (met name de zelfmoord van de oude man én het zinken van het schip) was ook magnefiek. Ook laat Ki-duk Kim opnieuw zien dat je helemaal geen dialogen nodig hebt om een mooie relatie neer te zetten tussen twee hoofdrolspelers.

Toch vond ik het af en toe wat flauwtjes. Met name de bijrolacteurs waren matig, sommige vissers leken uit één of andere foute komedie te komen (wie blijft in hemelsnaam rustig wachten tot een pijl in je been wordt geschoten ) Daarnaast vond ik het jammer dat de film nergens echt wist te verrassen. Maar ja, de lat ligt natuurlijk ook best hoog voor een regisseur die werkjes als Bin-jip en Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom op zijn naam heeft staan.

3,5 sterren.

Tja, had hier toch serieus meer van verwacht. Op de een of andere minder magisch dan de andere films die tot nu toe van Ki-Duk heb gezien. Misschien ook omdat ik de relatie tussen de oude man en het meisje toch enigzins dubieus vindt en eigenlijk het einde niet vind passen: hij wacht al jaren tot ze 17 wordt om te trouwen, als dat vervolgens niet doorgaat, ontmaagd hij haar als geest nog voor die leeftijd. dan had hij net zo goed niet kunnen wachten Toch is het mooi om de pijn van het gezicht van de man af te lezen en de mooiste scene voor mij was die ene waarbij de man het touw om zijn nek had gedaan. Verder is dt meisje behoorlijk knap. Maar in zijn totaliteit nogal teleurstellend, 3,5*

Of de oude man nou wel of niet zijn instrument bespeelt. De muziek en de manier waarop hij zichzelf af en toe even terugtrekt om tegen de brede horizon even zijn rustmoment te pakken zijn simpelweg gewoon prachtig in beeld gebracht. Net zo als het toekomst voorspel - ritueel, wat mij gewoon weer in vervoering wist te brengen. Zo zuiver, sierlijk, puur, vol symboliek en redelijk ongewoon als dit liefdesverhaal werd opgevoerd. Eigenlijk gewoon geen woorden voor. Een discman die een ware revolutie op gang brengt...In de westerse wereld volstrekt normaal en hier als zo ' verwonderlijk ' ervaren.

Het einde waarin de man zijn instrument schenkt, waaruit de romance tussen beide jongeren is ontstaan was voor mij het desgewenste einde. Ik hou hem nog even op 4,5* maar een hogere waardering is niet ver weg.

De rust is, na Bin-Jip, weergekeerd bij Ki-Duk Kim. Een oude man die zijn huwelijksbootje maar niet aan de praat krijgt, een muzikale boog versus een I-pod, afgebladderde verf en kleurige vlaggen, dit alles deint voorbij in een heerlijke, reinigende rust. Tegelijk is er emotie en spanning, maar het blijft op een magische manier (of, wat waarschijnlijker is, door de hand van Ki-Duk Kim) rust uitademen. Zoals onder meer Freud al aangaf is de film niet perfect, zeker niet het script. Maar als je je laat onderdompelen in de sfeer maakt dat weinig uit. Hawl is dan een filmisch wiegeliedje.

Iets minder dan Bin-jip en Bom...Bom, maar zeker ook een prachtige film.

In Hwal wordt er opnieuw erg weinig gesproken, en er is helemaal geen communicatieve interactie tussen de twwe mensen waar het om gaat.Kim Ki-duk weet ook dit verhaal prachtig te vertellen door het opnieuw meer op het gevoel te leggen.Dit wordt erg goed gedaan door het jonge meisje en de oude man.Ze zeggen helemaal niets maar toch begrijp je hen als kijker en zijn er weinig woorden nodig om het gevoel op de kijker over te laten komen.
Helaas wist The Bow mij wel een stuk minder te raken dan de 2 die ik al gezien had van Ki-duk.En dan had ik vooral moeite met het verloop van het verhaal op het einde dat de oude man op het laatst dan een geest wordt was voor mij erg ongeloofwaardig en deed voor mij een beetje afbrweuk aan wat ik daarvoor had gezien.Een erg mooi, en toch ook wel een schreinend verhaal.

Visueel zag het er ook weer fantastisch uit.Mooie shots en een fijn gebruik van kleuren.De muziek was ook heel mooi.

3.5*

Aardige film van Ki-duk Kim, maar de film mist de magie, die de andere films die ik tot nu toe van hem gezien heb (bij vlagen) wel hebben. De muziek is erg mooi en het verhaal is op zich ook erg interessant. Het verloop van het verhaal vond ik echter niet altijd even bijster interessant. De film kabbelt op een gegeven moment voor mij in tot het moment dat de jongen aan de oude man vraagt wat de toekomst brengen zal voor hem en het meisje. Eigenlijk een geniaal moment, al zakt de film daarna wat mij betreft voor de twede keer flink in. Hoewel de eindscene misschien niet voor iedereen even logisch is, vind ik dat dan wel weer een erg sterk einde aan deze film. Het voorkomt echter niet dat ik dit tot nu toe de minste Ki-duk Kim vind.

3,0*

Ik was altijd in de veronderstelling dat Ki-duk Kim een man van ingetogenheid was. Wellicht was dat een vooroordeel, maar ook na deze film valt op dat subtiliteit niet zijn sterkste punt is. Natuurlijk is het tempo ook in deze film vrij laag en hangt er heerlijke mysterieuze sfeer. Maar een aantal plotwendingen zijn zo voorspelbaar, en het gedrag van een aantal karakters zo overdreven, dat het voor mij een beetje de film heeft verpest. Toch levert Ki-duk met The Bow wederom een bovengemiddelde film af, ondanks zijn gebrek aan timing en subtiliteit.

Dit haalde ik er ook uit maar ben ik nou de enige die hier een beetje onpasselijk van werd? Natuurlijk is het symbolisch bedoeld maar het ging mij toch ff te ver.

Laat ik voorop stellen dat de film er prachtig uitziet. Ook de muziek was zeer de moeite waard (al waren er nét even te veel stukjes waarbij de boog als instrument wordt gebruikt) en na een uur kijken was ik er zeker van dat dit minstens 4* zou opleveren. Tot het moment dat de ouwe man een zelfmoordpoging in scene zet. Vanaf dat moment was mijn sympathie voor hem volledig verdwenen. Bij de opvolgende trouwscene was ik er dan ook helemaal klaar mee en dan komt die ontmaagdingscene er nog bovenop..

Ik lees hier reacties van "wat mooi dat de ouwe man toch nog zijn laatste wens kreeg" maar ik vond het allerminst mooi. Sterker nog het haalt voor mij de hele film naar beneden. Deze vieze pedofiele kinderontvoerder verdiende dat namelijk totaal niet.

Wellicht dat mensen mij het anders kunnen laten inzien maar voor nu kom ik niet verder dan 2,5*.

Nee.

Kim Ki-Duk heeft mij duidelijk niet veel meer te laten zien, na Bin-Jip, Seom en Nabbeun Namja. Film is vrij leeg en sommige elementjes en typetjes zijn films ben ik gewoon zat. De film is weer rustig geschoten, dat is wel ok. De hoofdpersoon leiden weer een vreselijk eentonig leven. Pluspuntje: Het meisje is Hwal zag er trouwens wel leuk uit.

Spring, Summer.... en Samaria liggen ook nog klaar, de eerste verwacht ik nog wel wat van. Maar daarna is de kous ook echt af, voorlopig een vrij overschatte regisseur. 2,0* en dan ben ik nog mild. Kom op Kim, doe eens gek!

Mijn 4e Kim Ki-Duk film ondertussen en opnieuw een sterk staaltje cinema. Een film met heerlijke muziek die je meesleept in een golf van emoties. Het zwijgen van de personages doet de aandacht nog meer trekken naar de karakters zelf en de banden tussen hen.

Een film die niet alleen mooi is maar ook af en toe doet verrassen zoals de zelfmoordscène, de ontmaagding van het meisje en het zinken van de boot. Geweldige idee en prachtig metaforisch neergezet allemaal. Hoog tijd om Bin-Jip eens vast te nemen uit m'n collectie.

Was opnieuw weer een mooie film van Ki Duk. Net als in Bin Jip zijn de hoofdrolspelers de hele film stil en praten alleen de bij figuranten. Het verhaal is ook wel erg goed en ook een beetje op de realiteit gebasseert. Over een onschuldige lieve jonge meid die van de buitenwereld word gehouden van zo'n vies oud mannetje die niet met zijn tengeltjes van jonge meisjes af kan blijven en verwacht dat ie op zijn ouwe dag nog met een jong meisje kan trouwen. En haar ook helemaal in bezit neemt en de jongenlui mag der ook maar niet aankijken. Die figurant vind ik gewoon een viezerik. Het verhaal speelt zich ook de hele film af op een bootje op de zee met een bizar liefdesverhaal en weer volledig in de schitterende stijl van Kim Ki duk. Wie ik ook heel mooi vond spelen was die jonge visser, die dat meisje uit de handen van die ouwe smeerlap wil redden. En dan word het meisje wispelturig aangezien ze al 10 jaar verborgen word gehouden op de boot bij die ouwe. En dan is het wachten op de beslissing van de meid voor wie ze zal kiezen en dat loopt door naar een heel verrassend maar wispelturig einde.

Ki-duk heeft het gewoon weer voor elkaar. Weer zo'n liefdesverhaal die alleen hij zo goed kan maken zonder geslijm erdoor. En dit is dan ook wel een bizar liefdesverhaal aangezien dit ook gebasseert word op de werkelijkheid, denk maar aan dat verhaal over die Opa in Oostenrijk die der kleindochter 24 jaar verborgen hield.

Maar dit was gewoon weer petje af voor Duk

4,0*

Veel bekende Kim Ki-Duk thema's en settings komen weer terug in deze film. Maar erg is dat niet. Ik heb een beetje de indruk dat hij hier ook het beste in is en er is genoeg subtiel anders om het interessant te houden. We zien dus weer een wereld op het water, weer een relatie tussen twee personen die elkaar aantrekken en afstoten, weer zwijgzame personages.

Haalt het niet bij zijn twee beroemdste films (die voor mij ook de twee beste zijn, van wat ik gezien heb dan toch), maar vooral de laatste 20 minuten zijn weer zo sterk dat het er ook niet zo ver onder zit. De drie belangrijkste figuren zijn subliem gecast (de man, het engelachtig meisje en de vissersjongen met zijn onschuldige gezicht, maar wereldse kleding), de andere bijrollen zitten soms wel erg dik te acteren en dat vloekt een beetje met de film.

Ja, mooi dus.

3.5*

Mijn eerste film van Ki-duk Kim.

Vooral een film die op sfeer leunt maar hier weet de film me helaas net niet te pakken. Beelden zijn soms erg mooi maar heb nergens echt met verbazing naar zitten kijken. Miste ook een beetje plaatjes zoals op de poster. Muziek voegde best veel toe aan de sfeer maar was soms iets te aanwezig.

Zoals al gezegd vooral een film die op sfeer leunt en vond het script eigenlijk weinig bijzonder. De personages zijn erg voorspelbaar in hun acties en het uitbeelden van hun eentonige leven trekt mij totaal niet. Toch zaten er wel wat leuke vondsten in, zoals hoe die oude man de toekomst voorspelt en het poëtische einde.

Misschien nog maar eens bekijken als ik wat meer van Ki-duk Kim gezien heb.

3*

Minste Ki-duk die ik (tot nu toe) zag, deze Hwal. Ik kon echt niks met het feit dat Ki-duk het blijkbaar nogal nodig vond om de twee hoofdrolspelers geen woord te laten zeggen (zowel tegen elkaar, als tegen de andere vissers). Ik begrijp de symboliek, maar het beviel me totaal niet.

Zoiets kan best werken, maar ik miste hier totaal enige vorm van magie; iets wat ik wél eerder heb gezien bij Ki-duk, maar wat hier (voor mij) absoluut nergens uit de verf kwam. Daarnaast vond ik het verhaaltje nogal onnozel, net als de totaal langzame uitwerking en het vreselijke gebruik van de oversentimentele (en weinig bijzondere) muziek. Nee, dit deed me echt he-le-maal niks.

De film begint best veelbelovend, met een paar leuke scénes en de mooie cinematografie... helaas had ik dit op een gegeven moment al snel gezien en was het aftellen naar het einde.

Tweede keer gezien. Ik blijf het een mooie hypnotiserende, meditatieve film vinden over de afstand die er altijd tussen twee mensen zal blijven bestaan en hoe deze alleen overbrugd kan worden door de keuzemogelijkheden van de ander. Aziatische films kunnen seksualiteit op zo'n subtiele en smaakvolle manier in beeld brengen. Jammer van het wat te gekunsteld symbolische einde, maar ik zou eerlijk gezegd ook niet zo goed weten hoe ze het anders hadden kunnen eindigen.

ik vond dit maar een hele vage film

met een zwaar gestoord meisje die goed kan meespelen in The Grudge

je zit de hele tijd op iets te wachten , en je wilt ook zien wat er verder gebeurt

dan ben je vervolgens aan het einde gekomen en dan zakt de film compleet in

dan denk je bij jezelf waar heb ik in godsnaam naar lopen kijken

hele aparte rare vage stomme zuid-korean film

ze kunnen veel beter!!

Ondanks het gruwelijke om een kind van een normale opvoeding af te houden en voor u zelf te reserveren, is dit toch een ingetogen film over liefde.

Heel wat symboliek, zekerlijk naar het einde toe, waar een bepaald scene wat naar overkomt.

Boeiend is het wel de gedragingen en de gevoelens van beide hoofpersonages, heel dikwijls in close-ups, te kunnen volgen.

Mooie cinematografie, alleszins.

Prachtig mooie spirituele zwijgzame rustige film. Liefhebbers van Life of Pi moeten dit eens kijken, ook een spirituele film op een boot maar dan een stuk mysterieuzer en dramatischer. 4*

Blijft erg mooi.

De film heeft absoluut niet aan kracht ingeboet. De setting blijft grandioos, de personages blijven boeien en de stilering begint echt sterke vormen aan te nemen.

Visueel valt er genoeg te beleven, mede dankzij de setting uiteraard. De muziek is ook erg mooi en passend, misschien niet geweldig origineel maar de film had geen andere soundtrack gehoeven. Verder kent Hwal een geniaal einde, symboliek op een mooie en realistische manier gebracht.

Ki-duk z'n oeuvre kent een duidelijk stijgende lijn en in die evolutie past Hwal eigenlijk perfect.

4.5* en een uitgebreide review

Ook een geslaagde herziening voor mij. Films van Kim Ki-duk blijven toch bijzonder poëtisch vergeleken met de rest en dat is inclusief de Aziatische films. Deze film is geen uitzondering. De omgang tussen het meisje en de man is natuurlijk al bijzonder, ook vanwege het zwijgende karakter, maar het einde is helemaal ongekend poëtisch.

De grootste kracht zit hem in het meisje. Wat heeft zij toch een schitterende glimlach. Betoverend, maar soms ook heerlijk ironisch als ze hem opzet terwijl ze haar belagers op gepaste wijze van repliek dient. De filmwereld zit vol met mooie vrouwen, maar zo'n glimlach zie je toch zelden.

Aardige beelden, al is de zee wel erg eentonig voor een film. Twee momenten schoten eruit, beide keren met tegenlicht geschoten. Ik hou erg van het geluid van de huqin, dus de soundtrack kon me erg bekoren. Wel jammer dat het beeld niet matched met het geluid als je de man ziet spelen.

De vorige keer dat ik Hwal zag, beviel hij kennelijk wat minder. Na deze kijkbeurt doe ik er graag een ster bovenop. 4*.

Alweer een film van Kim waarover ik mijn mening in tweede instantie tamelijk fors moet herzien.

De opgelegde symboliek, de schijnbaar ééndimensionale personages, die zo overduidelijk hun emoties tonen (met een glimlach, een uitdrukking van verbazing of schrik, een boze frons) en het al te eenvoudige verhaal: het waren voor mij bij de eerste kijkbeurt evenzovele bronnen van irritatie.

Maar Hwal is een sprookje, bedrieglijk in zijn eenvoud, met zijn nadrukkelijke herhaling van zaken die meteen al duidelijk lijken, en haast schaamteloos in het onopgesmukt, inpeperend verbeelden van emoties en symbolische momenten.

Met die simpele, en haast schematische aanpak, zonder gelaagdheid of dubbelzinnigheid in de karakters, weet Kim een uiterst geconcentreerde, kernachtige en poëtische parabel te schetsen over enerzijds bloei naar volwassenheid en anderzijds loslaten van een leven dat ten einde is. Of over het moeten loslaten van dat wat je het liefst is, omdat je het anders so wie so kwijt bent. En juist in dat loslaten je liefde toont.

Heheh, ik kan het toch niet laten. Maar wie weet leer ik het ooit wel, dat ik niet op voorhand 'inhoud' boven stijl moet stellen. Al ben ik waarschijnlijk te oud om mijn instelling, wat dat betreft, echt te wijzigen.

Het verhaal en de setting geven mij overigens de indruk dat dit een iets zoetere en meer harmonische herneming is van Seom. Grappig in dat verband is dat ook hier de vishaakjes weer opduiken (en in de mond van het meisje verdwijnen).

Net als in zijn andere films laat Ki-duk Kim vooral de beelden spreken. Het jonge meisje rond wie deze film helemaal draait, heeft zelfs niet één woord tekst. Maar zoals Kim o.a. ook in zijn voorafgaande film Bin-jip (2004) heeft laten zien, kan hij mooie films maken zonder veel dialoog. Sfeervol, boeiend, van tijd tot tijd best spannend en fraai camerawerk.

Boeiende mooie film, echter met een wat vreemd einde

Kim Ki-Duk, hij blijft interessante films maken. Fraaie beelden, weinig dialoog, mysterieuze karakters, en vaak weinig plotgedreven - misschien niet voor iedereen een goede combinatie, maar in mijn geval werkt het bij KKD toch altijd wel vrij redelijk. Dit is mijn zesde, en ook deze is zeker niet slecht - maar toch kon Hwal me iets minder boeien dan het meeste van z'n andere werk. Het is opnieuw een verhaal over liefde, maar zeker niet op een standaard-wijze. Hier is de liefde, of iets in die richting, tussen een oude visser en een soort van vondelingetje van inmiddels een jaar of 16, en die al een jaar of tien leeft op dezelfde boot als de jaloerse oude visser.

Zoals altijd bij KKD is het een solide werkje. De setting is fraai (al deed het wel wat denken aan Seom, die ik toch wat scherper vond) en de beelden dito. Ook hier is een obsessief karakter met een centrale rol (de visser met z'n verstikkende jaloezie), maar in vergelijking met veel van z'n andere werk werd ik toch minder verrast en minder geraakt door wat er gebeurde. En ik bleef toch met een wat minder voldaan gedoe achter dan ik stiekem gehoopt had.

Wederom een intrigerende Ki-duk Kim waarbij hij telkens naar dezelfde recepten terugkeert. Mooie plaatjes van de eindeloze zee gebracht met melodieuze muziek brengen iets idyllisch aan zijn film. Het feit ook dat de twee hoofdpersonages geen woord reppen en enkel lijken te communiceren met een glimlach, frons of met de ogen maken de film bijzonder.

Het meisje is betoverend mooi en mysterieus. Het plot kabbelt rustig verder zoals de golven op de zee totdat er ribbelingen ontstaan en haar hart veroverd is door een jonge visser. Het einde is bizar, maar de ceremonie die eraan voorafging was prachtig. Mooi Ki-duk Kim alvast!

Een boog kan op veel manieren gebruikt worden: als wapen, als vrijetijdsbesteding, als muziekinstrument of om de toekomst te voorspellen. Het is ook een fallussymbool. De badkuip en de boten daarentegen hebben een vrouwelijk karakter. Het muziekinstrument is een haegeum - een Koreaanse vedel met twee snaren. De pentatonische melodie heeft weemoedige toonbuigingen.

Het draait allemaal om tegenstellingen: jong en oud, man en vrouw, dag en nacht, rood en groen. Als schietschijf dient de Zuid-Koreaanse vlag, met een variant van het yin-en-yangsymbool en de acht trigrammen, die evenwicht symboliseren.

De actrice drukt tegenstrijdige gevoelens uit zonder woorden. Het meisje heeft nochtans een stem, want ze kan fluisteren en slaakt af en toe een kreetje. De oude man treedt deels op als haar beschermer, maar heeft ook wat van Wolfgang Přiklopil. In dat geval zou zij aan het Stockholmsyndroom lijden. De vraag is of hij zal kunnen aanvaarden dat z'n plaats ingenomen wordt door een jongere man.

In afzondering van de buitenwereld wordt tijd op een andere manier ervaren. Het is vooral cyclische tijd, en weinig lineaire tijd. Een beetje valsspelen met de kalender lijkt dan ook toelaatbaar.

De weidse zee staat in contrast met de beslotenheid van de roestige schuit, die omcirkeld wordt door een helikoptercamera. De zonsondergang wordt mooi in beeld gebracht. Het is visuele poëzie met een inslag van oosterse filosofie.