Hwal (2005)

Kim Ki-Duk, hij blijft interessante films maken. Fraaie beelden, weinig dialoog, mysterieuze karakters, en vaak weinig plotgedreven - misschien niet voor iedereen een goede combinatie, maar in mijn geval werkt het bij KKD toch altijd wel vrij redelijk. Dit is mijn zesde, en ook deze is zeker niet slecht - maar toch kon Hwal me iets minder boeien dan het meeste van z'n andere werk. Het is opnieuw een verhaal over liefde, maar zeker niet op een standaard-wijze. Hier is de liefde, of iets in die richting, tussen een oude visser en een soort van vondelingetje van inmiddels een jaar of 16, en die al een jaar of tien leeft op dezelfde boot als de jaloerse oude visser.

Zoals altijd bij KKD is het een solide werkje. De setting is fraai (al deed het wel wat denken aan Seom, die ik toch wat scherper vond) en de beelden dito. Ook hier is een obsessief karakter met een centrale rol (de visser met z'n verstikkende jaloezie), maar in vergelijking met veel van z'n andere werk werd ik toch minder verrast en minder geraakt door wat er gebeurde. En ik bleef toch met een wat minder voldaan gedoe achter dan ik stiekem gehoopt had.

Wederom een intrigerende Ki-duk Kim waarbij hij telkens naar dezelfde recepten terugkeert. Mooie plaatjes van de eindeloze zee gebracht met melodieuze muziek brengen iets idyllisch aan zijn film. Het feit ook dat de twee hoofdpersonages geen woord reppen en enkel lijken te communiceren met een glimlach, frons of met de ogen maken de film bijzonder.

Het meisje is betoverend mooi en mysterieus. Het plot kabbelt rustig verder zoals de golven op de zee totdat er ribbelingen ontstaan en haar hart veroverd is door een jonge visser. Het einde is bizar, maar de ceremonie die eraan voorafging was prachtig. Mooi Ki-duk Kim alvast!

Een boog kan op veel manieren gebruikt worden: als wapen, als vrijetijdsbesteding, als muziekinstrument of om de toekomst te voorspellen. Het is ook een fallussymbool. De badkuip en de boten daarentegen hebben een vrouwelijk karakter. Het muziekinstrument is een haegeum - een Koreaanse vedel met twee snaren. De pentatonische melodie heeft weemoedige toonbuigingen.

Het draait allemaal om tegenstellingen: jong en oud, man en vrouw, dag en nacht, rood en groen. Als schietschijf dient de Zuid-Koreaanse vlag, met een variant van het yin-en-yangsymbool en de acht trigrammen, die evenwicht symboliseren.

De actrice drukt tegenstrijdige gevoelens uit zonder woorden. Het meisje heeft nochtans een stem, want ze kan fluisteren en slaakt af en toe een kreetje. De oude man treedt deels op als haar beschermer, maar heeft ook wat van Wolfgang Přiklopil. In dat geval zou zij aan het Stockholmsyndroom lijden. De vraag is of hij zal kunnen aanvaarden dat z'n plaats ingenomen wordt door een jongere man.

In afzondering van de buitenwereld wordt tijd op een andere manier ervaren. Het is vooral cyclische tijd, en weinig lineaire tijd. Een beetje valsspelen met de kalender lijkt dan ook toelaatbaar.

De weidse zee staat in contrast met de beslotenheid van de roestige schuit, die omcirkeld wordt door een helikoptercamera. De zonsondergang wordt mooi in beeld gebracht. Het is visuele poëzie met een inslag van oosterse filosofie.

Dat Kim Ki-duk mooie en rustige films kan maken, wist ik al en deze Hwal mag aan dat rijtje toegevoegd worden.

Hwal straalt enorm veel rust uit. De setting van de boot dat eenzaam op zee ligt, doet daar uiteraard veel aan, maar ook de soundtrack voegt daar erg veel aan toe. Ik denk niet dat ik ooit al een film heb gezien met zo weinig tekst. Het is vooral de muziek die het verhaal van de oude schipper en het jonge meisje ondersteunt.

Er zijn best wat overeenkomsten met Seom, die andere film die zich op het water afspeelt. Er komen verschillende vissersmannen voorbij, vishaakjes verdwijnen in de mond en de hoofdrol wordt gespeeld door een zwijgzame, jonge vrouw. Het blijft toch wel straf dat je zonder maar 1 woord gesproken te hebben zoveel impact kan hebben op een film. Ze komt best aandoenlijk over zoals ze op de schommel naast de boot zit en ze wordt volledig van de wereld afgesloten door haar toekomstige man/ontvoerder.

Qua symboliek is dit ook een film die kan tellen. Veel zal er mij ook ontgaan zijn, maar vanaf de trouwceremonie neemt de symboliek toch iets te veel de bovenhand. Niettemin is dit een mooie, rustige film van Kim Ki-duk.

3.5*