Last Days (2005)

Het is natuurlijk raar om een eerbetoon aan iemand te brengen door diens laatste dagen in beeld te brengen dus was misschien een beetje verkeerde woordenkeuze van mij, en was dat misschien helemaal niet de bedoeling van Van Sant.

Daarnaast is het wel weer zo dat de acteur qua uiterlijk heel erg op Cobain lijkt, aan het eind word verteld dat het gedeeltelijk op zijn laatste dagen is gebasseerd, en er in de aftiteling nog komt te staan In memory of Kurt Cobain 1967-1994 Dat interperteerde ik als een kleine ingetogen hommage, of, misschien een betere verwoording, een soort van respect te tonen naar Cobains leven en diens nabestaanden.

Zeker, de link met Cobain is duidelijk. Maar het was niet - lijkt me, want dan was hij hopeloos gefaald - Van Sant's bedoeling om een mooi rooskleurig beeld te geven van hem, zodat iedereen die de film ziet denkt: dat was een goede man.

Ik zie het meer als een zeer mooi, ingetogen portret van een afgetakelde, vervreemde man, (lichtelijk) geïnspireerd door Cobain.

Vandaar dat ik het eens met je uitspraak

Uitermate vervelende film die ik niet uit kan zitten, maar gelukkig wel uit kan zetten. Van Sant's Elephant was nog wel enigszins interessant, maar dit doet me helemaal niks. Er gebeurt gewoon niks. Wellicht wordt deze film zo goed beoordeeld omdat men vroeger fan was van Nirvana en Kurt's (mysterieuze) dood en psyche interessant vinden, maar die hype heb ik ook nooit meegekregen. Kurt Cobain was voor mij de zoveelste rockjunk die matige rockmuziek (grunge) maakte en die de 'easy way out' heeft gekozen. Geen stem, want langer dan 45 minuten houd ik het niet vol. Anderhalf uur naar buiten kijken is leuker vermaak.

Ik fan van Cobain/Nirvana ... lol!

Gemiddelde hier op Moviemeter: 2.85.

Gemiddelde op IMDb: 5.7.

...

Goed beoordeeld?

Wat een saaie verhaallijn. Ik heb hier elke minuut liggen afwachten tot er iets interessants gebeurde en het enige dat hier enige interesse kan wekken zijn de stukken waar muziek gemaakt wordt.

Ik hou van films waar er meer gesproken wordt met beelden dan met taal hoewel ik dit hier allemaal weer zo erover vind.

Na 10 minuten de hoofdrol te zien spelen weten we ondertussen wel dat die man gek en zwaar in zichzelf gekeerd is. Nee, dan moet hij er eerst nog 5 minuten aan een stuk over doen om wat chococrispies in een pot te kappen om dan uiteindelijk de doos ervan in de ijskast zetten. Wow, goed gevonden!

Laatste film van Van Sant's Death Trilogy die ik nog moest zien en tevens degene die me het minst aansprak. Ik heb helemaal niks met Cobain,Nirvana of het muziekgenre.

Op het eerste kwartier na vind ik de film hoegenaamd niet traag. Ik vond eerlijk gezegd "Gerry" nog een tikkeltje trager. Er gebeurt effectief niet veel, maar de film is erg sfeervol. Van Sant pakt het weer erg goed aan. Veel rustige long shots, de camera die soms minuten lang gewoon blijft staan en fantastisch gebruik van tijdssprongen. Elke keer de film nog maar dreigde langdradig te worden springt de film over naar een ander moment in de dag. Erg geslaagd.

Verder ben ik enorm te spreken over de muziekkeuze. De muziek, waar ik normaal gezien nooit naar zou luisteren, is geweldig in deze film. Het zorgt voor een depressieve, dreigende sfeer.

Dikke 4,5*. Het eerste half uur is gewoon goed, het laatste uur is fantastisch. Mssn zelfs nog een tikkeltje beter dan "Gerry".

Vond het een erg boeiende film. Er lijkt niets te gebeuren maar toch was ik erg geïntrigeerd en bleef ik kijken. Het einde is prachtig. Ook een grappig rolletje voor Harmony Korine als de kerel die tegen Blake begint te praten over Dungeons & Dragons.

lage rating na mijn gevoel, ik vond hem echt boeiend, ik werd helemaal meegesleurd met de film, geen enkel moment waarop ik me verveelde en ik vond hem ook niet langdradig, er gebeurt weleenswaar bijna niets, maar dat hoeft niet blijkt, het visuele aspect was alleen lager dan mijn verwachtingen, omdat het in andere films van van sant stukken beter is, maar ik heb me goed vermaakt dus, 3,5

eindelijk een regisseur die het is wat anders aanpakt.

prachtig

4,5

Opnieuw van een film van Van Sant vol emotie.

Ik kan me best inleven dat mensen dit saai vinden maar Cobain vind ik een perfect personage om eens dieper op in te gaan en dat kan Van Sant zeer goed, ergens dieper op ingaan en de pure emotie eruit halen.

Meer heb je niet buiten Blake. Al vond ik de beste scène in de film wel zonder hem (de scène onder Venus in Furs, wat een geniaal nummer). De scène waar de geest naar de hemel gaat is ook fantastisch. Van Sant laat het audiovisuele meer links liggen dan in Gerry en Elpehant om zich beter te kunnen concentreren op Blake lijkt me. Maar soit, goede soundtrack en camerawerk.

Nu ga ik Gerry nog eens een nieuwe kans geven.

3,5*

Wat ondergewaardeerd deze film, hoewel ik me kan voorstellen dat deze film niet voor iedereen is. Van Sant, doet waarschijnlijk te kunstzinnig voor velen, maar ik vind het wel verfrissend dat een regisseur gewoon tientallen seconden een mooi shot durft vast te houden, zonder dat er echt iets gebeurd.

En hoewel er eigenlijk in deze hele film weinig concrete gebeurtenissen plaatsvinden zoals doorgaans in een film (heeft trouwens ook gewoon te maken met het beeld van wat een film zou moeten zijn, een kwaliteitsdiscussie daargelaten), vond ik de film voorbij vliegen. De sterke beeldtaal ondersteunen de sfeer en hoewel van Sant een wat kille filmer kan zijn, riep Last Days iets bij me op. Het helpt waarschijnlijk dat ik wel fan ben van Cobain, maar wat de film goed waarneemt is het triest punt in het leven van een briljante muzikant, die ondanks zijn jonge leeftijd al is opgebrand. Compleet vervreemd van de werkelijk en klaar om eruit te stappen. Kan me daar maar moeilijk mee identificeren, maar iedereen die wel ns down is (of dit gevoel een honderdste van een procent heeft gehad) zou toch moeten zien dat dit heel goed is gedaan.

Beste moment was het nummer van en door Pitt (Last Days), welke perfect het gevoel zoals hierboven beschreven belichaamt. Verder waren er nog meer opmerkelijke momenten en dat gecombineerd met die ook al opmerkelijk stijl doen mij verleiden te zeggen dat van Sant is growing on me. 4 heel kleine sterretjes (gezien het lage gemiddelde naar boven afgerond).

[edit] Mooie kijk en goed kritiek weerlegt van Starry Night op pagina drie, iedereen die de film niet vatte, verplicht nog even nalezen![/edit]

Weer een erg geslaagde film van Guus van Sant. En opnieuw een film waarbij hij een waargebeurt iets basseert. Maar dan in een hele andere context: dus andere personage, tijd en plaats. Bij Elephant was dat de incintent met Columbine High. In Last Days baseert van Sant de film op de laatste dagen van Kurt Cobain. Alleen gaat de film niet over Cobain zelf maar over een zanger ala Cobain met een andere indentiteit. De film is opnieuw weer op een stijlvolle wijze gefilmt en gemaakt. Alles ziet er nogal troosteloos uit en de hele film verteld eigenlijk het verhaal over een muzikant ala Cobain die zich terugtrekt van alles. Dat zal saai in de oren klinken maar toch weet van Sant het op een manier te doen waardoor je je aandacht er toch wel bijhoud.

Het manier van filmen was fantastisch gedaan: Camara die bv langdurig focust op een situatie. Bv die scene waarbij we dan door de raam van Blakes woning kijken en hoe hij muziek maakt. En alles is ook gewoon heel rustig zonder al te veel overbodige muziek der bij bij elke beweging. Wel vond ik die soundtrack Venus in Furs van The Velvet Underground erg toepasselijk.

Maar opnieuw heeft van Sant het voor elkaar gekregen. Een zeer geslaagde film alweer van hem.

4,0*

Deel 2 in de trilogie waar de dood en eenzaamheid van de mens centraal staat. Als je deze film achteloos kijkt denk je vast waar je naar zit te kijken. Maar eenzaamheid en uitzichtloosheid werd niet eerder zo geniaal vastgelegd als in deze film. Zelfs nog meer dan in Gerry voel je de wanhoop van het personage. Uiterst deprimerende kijkervaring.

Last Days: De laatste dagen van een legende die ten onder ging aan al de aandacht en de beroemdheid.

Van Sant brengt ons de laatste dagen van Blake. Blake is overduidelijk gebaseerd op de underground artiest Kurt Cobain, dus zo noem ik hem in deze recensie dan ook. Van Sant weet de wereld van Cobain perfect naar voren te brengen. Cobain kon niet tegen al de aandacht die hij kreeg omdat hij beroemd werd met zijn band, Nirvana. De drugs leken een goede uitweg, maar maakten het alleen maar erger. Zie hier in Last Days hoe deze twee dingen een mens kapot kunnen maken. Cobain voelt zich verwijderd van de andere mensen, van de wereld. Iedereen om hem heen heeft hem nodig, maar weinig geven om Cobain zelf. Het gaat om geld, om een optreden of om een liedje. Dit wordt vooral merkbaar nadat hij dood is, wanneer zijn 'vrienden' het alleen lastig voor zichzelf vinden. Cobain leeft in eenzaamheid, een eenzaamheid die hem dus fataal werd. Dat is precies wat Van Sant ons laat zien. Het mooie is dat Van Sant afstand neemt van Cobain zoals Cobain afstand heeft genomen van de wereld. Vooral wanneer het shot van een gitaarspelende en drummende Cobain aan de buitenkant van het huis wordt dit merkbaar.

Zulke mooie shots zitten er meer in de film, het camerawerk is zoiezo erg mooi. Alleen vind ik het iets minder als de camera stilstaat en cobain volgt, dat doet mij toch iets minder als een camera die achter aan Cobain loopt. De shots die Cobain achtervolgen terwijl hij naar zijn huis loopt zijn prachtig. Het enige wat je ziet is Cobain die naar huis loopt, maar dat is juist het mooie. In deze scène valt al meteen het fantastische acteerwerk van Michael Pitt op. Deze rol is niet gewoon wat zielig doen en in jezelf praten, nee nee nee. Pitt heeft Cobain blijkbaar heel goed bestudeerd, want hij overtuigd hier compleet, je kijkt hier gewoon naar Kurt Cobain. Dat loopje, een beetje naar voren gebogen met die nek zo scheef, de brom in zijn stem, de manier van praten: Cobain. Maar ook de kleren (de rode trui die Pitt draagt vond ik erg veel lijken op de trui die Cobain draagt in de videoclip van Smells Like Teen Spirit), dat haar, die ogen: Cobain. Alleen jammer dat het gezicht en de neus van Pitt duidelijk dikker zijn dan die van Cobain. Alles klopt tot in de kleinste details, zo is Blake in de film gelukkig ook linkshandig. Jammer is dat de vrienden van Cobain, die ook in het huis leven ook gevolgd worden. Bij deze mensen komen ook de onnodige dingen, die Van Sant wel vaker in zijn films stopt, om de hoek kijken. De homoseksscène en Lukas Haas die een zijn belevenissen van Tokio vertelt zijn totaal overbodig. Dat laatste is alleen goed om te laten zien dat mensen niet om de persoon Cobain meer geven. Dus had Haas zijn 'dialoog' ook alleen over de demo mogen gaan. Liever had ik deze personages helemaal niet in de film gezien, alleen Cobain had indrukwekkender geweest. Deze vrienden en de 'typische Van Sant momenten' hebben punten gekost. Ook de videoclip met die negers was een beetje misplaatst. Na het lezen van Starry Night's post snap ik wel waarom dit is gebruikt, maar ik vind het niet goed overkomen.

De muziek is erg goed en gelukkig worden niet de bekende Nirvana nummers gerecycled. 'Fetus', het nummer dat Pitt speelt terwijl we afstand nemen van hem is erg mooi. Het is redelijk simpel, maar wel in de trend van Nirvana. Maar het mooiste van allemaal is Death to Birth. Een nummer geschreven en gespeeld door Pitt, maar het had net zo goed van Cobain kunnen zijn. De manier van zingen is bijna Cobain en wordt écht Cobain als hij feller begint te spelen en begint te schreeuwen. Dit nummer deed me erg denken aan 'Where Did You Sleep Last Night' die Nirvana speelde bij MTV Unplugged. Death to Birth heeft dezelfde duistere ondertoon en Pitt gaat los aan het einde van dit nummer, net als Cobain. Zie de gelijkenis: Death to Birth vs. Where Did You Sleep Last Night. Alleen jammer was de muziek aan het einde, een vreselijke afsluiter voor zo'n mooie film.

Mijn complimenten aan de sterfscène van Cobain. De naakte geest die naar boven, uit het lichaam kruipt. Prachtig.

Een dikke 4, de film had hoger gescoord als de film alleen op Cobain geconcentreerd was.

Mooie impressie van een talentvolle muzikant die het erg moeilijk had met zijn eigen succes. Hij wordt een rock&roll-cliché en zoekt zijn heil in drugs. Het is hier al verschillende keren aangehaald dat Van Sant van op een afstand het leven van Blake registreert en hem en de andere personages voor zich laat spreken door hun dagelijkse handelingen te volgen. Daarmee krijg je een heel serene film die niet altijd even makkelijk verteerbaar is, maar wel een stuk intiemer is dan vergelijkbare films.

Bij het in beeld brengen van Blake's zielige leventje wordt er enorm veel aandacht geschonken aan kleine details, wat het zowel geloofwaardig als ontroerend maakt. Bijvoorbeeld in die ene scène waar hij een kom cornflakes voor zichzelf klaarmaakt; hoe hij daarna met zijn wazige kop de fles melk open op het aanrecht laat staan en de cornflakes in de koelkast zet. Prachtig gewoon. Last Days zit vol van dit soort subtiele details die een heel intiem beeld scheppen van een van de grootste rocksterren die ooit op aarde geleefd heeft.

Een pluim voor Michael Pitt trouwens die met zijn ingetogen vertolking een memorabele prestatie neerzet. De scène waarin hij, na een ganse film stilzwijgend door zijn huis en de omliggende bossen te sloffen, plots een intense uitbarsting van zijn muzikaal talent krijgt tijdens een van zijn jamsessies, bezorgt je werkelijk kippenvel.

ik ben een enorme nirvana fan maar deze film was in één woord saai!

Typische bij Van Sant's films is dat ik na afloop van zijn films mezelf altijd afvraag wat ik er nu echt van vond. Audiovisueel zijn zijn films best in orde met soms wel zeer mooie, dynamische camerabewegingen of een ambiente soundtrack. Daar staat dan wel tegenover dat de verhalen in zijn arthouse-trilogie over de dood flinterdun en zelfs redelijk saai zijn. Vooral bij Gerry had ik dat probleem, Elephant en Paranoid Park kwamen er nog mee door (hoewel de laatste misschien niet echt tot die trilogie behoort). Zijn films moeten het dus overwegend van de sfeer hebben en als je niet meegetrokken word door die sfeer kunnen Van Sant's films best wel een lange zit worden. Op dat vlak was deze nog een meevaller, want hoewel er weer niet veel gebeurde in deze film wist Gus Van Sant wel de juiste sfeer te scheppen. De troosteloze, eenzame en uitzichtloze sfeer deed me zelfs denken aan die uit Offret, een meesterwerk van Andrei Tarkovsky. Het enige verschil is dat Tarkovsky zich bezighoud met de filosofie achter de dood en de eenzaamheid door middel van dialoog terwijl Van Sant dat meer doet d.m.v. de juiste settings en misschien nog belangrijker, de handelingen van het hoofdpersonage dat zich isoleert van de buitenwereld. Het valt dan ook op dat er net als in Gerry en Elephant weinig dialoog in Last Days terug te vinden is. Persoonlijk vond ik de film bij momenten redelijk sterk, al zat ik het grootste deel van de tijd verveeld naar het beeld te staren. Neem daar ook nog eens de stereotype en uiterst irritante rock-vrienden bij en ik vind dit weeral een matige Van Sant. Toch nog een paar sterren vanwege die (bijna geniale) sfeerschepping.

2.0 sterren

wat een vreselijk saaie film zeg

Ik vind Last Days nogal in het niet vallen bij de andere experimentele films van Van Sant uit dezelfde periode. Het terug laten komen van scenes, maar dan in een wat meer volledigere context is fraai gedaan, net zoals het einde waar de denkbeeldige ziel van Blake omhoog klimt. Helaas heeft de film verder niet zo veel om het lijf en werd ik nooit volledig gehypnotiseerd door het trage, registrerende verteltempo. 3*

Kon hier helemaal niets mee. Veel lange trage shots. De camera wordt ergens neergezet en vervolgens wordt de tijd gevuld met een jong ventje dat wat verward door het beeld heen huppelt met daarbij te pas en te onpas een geluidskunstwerk ondergedonderd. Last Days is niet mijn type Van Sant-film.

Meest saaie film ooit gezien. Minutenlang helemaal niks. Vijf minuten Boyz II Men op tv, waarom? Kurt Cobain had een betere film verdiend!

Kurt draait zich om in zijn graf...en dat doe ik ook na het zien van dit flutstuk!

Compromisloos portret dat handelt over de ondergang van een rockster, losjes gebaseerd op Kurt Cobain. Verwacht geen diepe analyse of psychologische verklaring, Van Sant lijkt enkel neutraal te willen observeren, wat helaas vooral eentonige en overdreven experimentele momenten oplevert. De ene ellenlange statische shot volgt de andere op in een onnavolgbare niet-chronologische vertelstijl die op zich weinig bijdraagt.

Toch is het bij vlagen intrigerend en sfeervol. Ondanks (of juist omwille van?) het enorme minimalisme zijn er een paar sterke scènes, zoals de hypnotiserende gitaarsolo van het hoofdpersonage. Michael Pitt lijkt wel wat op Cobain, maar heeft weinig uitstraling. Hij weet echter wel veel gevoel in zijn prestatie te leggen.

Audiovisueel weinig op aan te merken: Van Sant weet het meeste uit de setting te halen, wat een moedeloos, eenzaam effect teweeg brengt. Helaas gaat er schijnbaar veel minder aandacht uit naar de personages. Door de ongelofelijk afstandelijke aanpak komen ze eerder vlak en onopvallend dan interessant over. De dialogen mochten dan ook iets talrijker voorkomen. Er wordt inhoudelijk misschien weinig zinnigs verteld, maar het geeft toch een zekere kijk binnen de bizarre denkwereld van de personages. Daar had beter op ingespeeld kunnen worden.

Te fascinerend om echt slecht te zijn, maar te saai om echt goed te zijn.

Niet echt zo veel aan. Wel een prachtrol van Michael Pitt.

Denk eerder dat hij niet gecharmeerd zou zijn zijn geweest van een groots Hollywood spektakel.

Pathetisch. De hoofdpersoon dan, want de film is best aardig.

De laatste van de zogeheten death trilogie die ik nog moest zien en het is nogal verwonderlijk dat ik hem nu pas heb gezien. Elephant en Gerry gingen er immers goed in, maar vooral omdat ik een enorme Nirvana-fan was, en al veel eerder van deze film had gehoord dan die andere twee. Misschien toch maar goed dat ik hem nu pas heb gezien, want destijds zou ik dit wellicht als heiligschennis beschouwen, terwijl ik tegenwoordig nauwelijks nog naar Nirvana luister. Als ik eens per jaar cd op zet, is het veel. Ik voel nu na afloop overigens nog steeds geen aandrang om Nirvana te draaien.

Mooie hoofdrol van Pitt, lijkt erg op Cobain en zet prachtig een persoon die totaal de weg kwijt is neer. Ook leuk om Kim Gordon in een bijrol te zien. In tegenstelling tot Nirvana luister ik nog steeds erg graag naar haar band Sonic Youth. Overigens ben ik daar naar gaan luisteren omdat de leden van Nirvana er zelf zo'n fan van waren.

Tja, de film zelf dan. Die is best okee, maar ik vond het allemaal minder dan Gerry en Elephant. De eerste wint het ruim qua sfeer, de tweede ruim qua camerakunsten. Toch wel een aantal mooie momenten, zoals de zwanenzang van Blake, maar ook de lange take van die gast die mee gaat zingen met een nummer van The Velvet Underground. Het betreffende album waar het nummer op staat is ook nog altijd een grote favoriet van mij.

3,5*.

U bent vampier?