Last Days (2005)

* Death To Birth.

Het nummer waarin Michael Pitt trouwens meerdere instrumenten bespeelt heet That Day.

Ook een fan van michael pitt

Nogal.

Nee met deze Van Sant kon ik niet zoveel.
Michael Pitt lijkt hier bij tijd en wijle net een Jiskefet typetje.
Met de haren voor z'n gezicht lijkt Pitt erg veel op Cobain, dat moet gezegd. En hij weet z'n nek ik precies dezelfde hoek te plaatsen als Cobain. Dat vind ik wel knap.
Zodra de haren opzij vallen blijkt dat Pitt toch een veel te dik hoofd heeft. Da's wel jammer , want die vodden die hij aan heeft zijn ook precies wat Cobain aan had.
De rockvrienden gedragen zich irritant stereotyp als verwarde leeghoofden. De scene over de demo, waarin die gozer tevergeefs tegen Cobain aan zit te lullen, vind ik wel ijzersterk.
Maar het is mij allemaal iets te veel niksigheid. Een hele film kijken naar iemand die in zichzelf is gekeerd en met niemand contact maakt is niet echt boeiend.
De zogenaamde vrienden die na z'n dood enkel aan zichzelf denken en geen spoor van rouw tonen, tja, dat vind ik een overdreven statement van de regisseur. Het KAN wel zo gebeurd zijn, maar ik denk het niet.
Van Sant weet de camera behendig de heuvel op en af te rollen. Hij heeft zich erg vermaakt met in en uitzoomen denk ik. Als klap op de vuurpijk staat hij eens stil bij een struik waar de wind doorheen waait.
Dan bevielen Gerry en Elephant toch een stuk beter. Het einde van Last Days vind ik wel mooi waarbij de ziel uit het lichaam treedt van Cobain. Dat dan weer wel.

1*

Klopt, dat weet niemand.

Alles is gedaan hem wel op Cobain te laten lijken. Dus daarom noem ik gewoon dwars Cobain als ik het over Blake heb.

op een gegeven moment zit je echt 2 minuten naar een struik te staren.

Ik ben niet het mtv-flits-soort filmliefhebbern maar hier werd ik toch een beetje zenuwachtig van.

Nee, niet mijn ding.

Tergend traag van opbouw en flinterdun van plot. Van Sant laat ruimte voor de eigen invulling van de kijker... Met 50 foto's die je kon doorbladeren in enkele minuten, was je echter volgens mij even ver geweest. De film lijkt voor mij op een lange aaneenschakeling van foto's, van mooie (dat wel) kiekjes. De kunst achter deze film ontgaat me wat, alhoewel ik open sta voor trage, artistieke films. Het geheel (de som der delen) is mij 2.5* waard.

De aller traagste film die ik ooit gezien heb. Maar als je weet dat film nagenoeg volledig geimproviseerd is dan zie je "de kunst" achter de film. En als liefhebber van de jaren -90 grunge toch zeker het kijken waard. ***

Meen je echt dat dit geïmproviseerd is? Wist ik niet maar ams het zo is verhoog ik m'n score zeker.

Ook de muziek is improvisatie.

dan verhoog ik men score naar 4,5

slap, gewoon geen andere woorden voor

Ik was al niet echt een Van Sant fan, maar met "Last Days" maakt ie het echt helemaal bont. Inzoomen op een in zichzelf gekeerd iemand die niet veel meer uitbrengt dan 'hmmm' ? Volgens mij heeft Van Sant z'n roeping gemist en had ie fotograaf moeten worden. Want veel verder dan wat aardige cinematografie komt het helaas niet ...

2 *

Wat een depri film, heb hem met pijn en moeite kunnen afkijken. het van mij wel wat afwisselender mogen zijn. In mijn ogen had je er veel meer van kunnen maken.

2.5 ster

Goede film

Gerry was fenomenaal, Elephant ontzettend goed en Last Days goed.

Ik houd van Gus van Sant

Hoogtepunten vond ik het rolletje van Kim Gordon en de scènes waarin Venus in Furs gedraaid werd. Dat zegt waarschijnlijk wel genoeg. Ik houd van trage films, maar je kunt er ook in doorslaan.

Misschien is Last Days op bepaalde momenten traag en zelfs saai, maar dat Gus van Sant hier iets speciaals van heeft gemaakt kan niemand ontkennen.

Een film waarin je moet meegezogen worden.

'Elephant-structuur'.

Symboliek en verwijzingen (zijn Gouden Gids-opmerkingen,

imploderen als het nitraat, ...)

Voornamelijk ook mooi voor de interieurs en sommige kleren.

Meest intense moment: wanneer hij voor het eerst in de film zijn woorden vindt op zijn gitaar.

Vandaag gezien.

Laat ik voor op stellen: Ik heb de grunge generatie actief meegemaakt en ook het hele Cobain gebeuren.

Wat ik echter niet snap hoe mensen deze film saai durven te noemen.

Zelfs als je het hele grunge gebeuren niet tof vind, de film gaat dit te boven. Ja het verhaal is vrij simpel maar daar gaat het helemaal niet om.

De film gaat over een persoon(en ja het is gebaseerd op Cobain maar het geldt in feite voor alle suïcidale mensen) die dusdanig in de war is dat hij langzaam aan kapot gaat en het beangstigd me dat men tegenwoordig dusdanig apathisch is dat het ons niet meer interesseert als iemand zichzelf kapot maakt.

Voor mij is dat de essentie van de film. Iemand die zichzelf kapot maakt zonder dat ook maar iemand echt de moeite neemt hem te helpen. En ja er is weinig actie in de film maar Van Sant verwacht medeleven met Blake en als je zijn personage snapt en je je in zijn hoofd kan verplaatsen is de film uiterst interessant.

Toffe muziek ook en Asia Argento was lekker(maar dat is ze wel vaker).

4*

Het beeld bleef bij mij in een scene hangen op een moment dat je alleen zijn rug zag en stil op bed zat. Ik denk dat we 5 minuten naar een hangende scene keken en na verloop van tijd we ons toch afvroegen of het nu echt zo lang moest duren?

Bleek dus niet te horen maar toch vond ik het mooi dat ie zo lang stil stond! Paste perfect in de film!

Van mij had de film i.i.g. langer en dramatischer mogen zijn.

Op een paar scenes na heeft ie weinig indruk op me gemaakt.

Gus Van Sant slaagt er opnieuw in een schitterende, vervreemdende en indrukwekkende, menselijke film af te leveren Ik was veel te moe toen ik hem zag en heb sommige stukken een beetje in een roes gezien, maar dat maakte de ervaring eigenlijk enkel sterker. Beelden zijn prachtig, maar het is vooral de combinatie van het heerlijk trage tempo en de totale leegte met eigenlijk heel herkenbare personages die er voor mij echt een pakkende film van hebben gemaakt - ook al gebeurt er eigenlijk geen zak

Waardeloos, ook al kan ik Blake goed begrijpen. Heb deze situaties meermalen in het echt van dichtbij meegemaakt. Het is gewoon slecht gespeeld. Het ligt er zo dik bovenop dat het gespeeld is. Van Santen weet in deze film niet de werkelijke sfeer te leggen zoals deze is in echte situaties. Als het goed gespeeld was zou de film nog waardering kunnen krijgen, daarnaast is de verhaallijn ook bar.

Ik heb de film even laten bezinken. Waar de film op mikt is vrij duidelijk. Geen biopic van Cobains laatste dagen, maar een algemeen sfeerbeeld van hem en gelijksoortige zielen als suïcidale rocker die in zichzelf gekeerd is. We zien het verhaal dan ook niet vanuit de tribune, maar vanuit de rocker, Blake, zelf. Terwijl alles hektisch wordt en het leven doorgaat (het optreden waar ze voor bellen, de mensen die aan de deur komen bellen, de vrienden rond hem) is de rest van de film dezelfde sfeer. Een grote leegloop waar als een neerdalende spiraal. Je merkt hoe de mensen rond hem contact zoeken, maar dan ook weer niet. Blake heeft een cocon rond zich gebouwd en de conversaties gebeuren tegen hem, niet MET hem. Blake draait als het ware op automatische piloot, wachtend tot de batterij helemaal uit is.

Veel knappe scenes die laten zien hoe afstandelijk hij geworden is met de mensen rond hem. Niemand blijkt echt affectie met hem te hebben. Ze hebben gewoon iets nodig van hem. De manager, de andere bandleden, de fan op het feestje, de verkoper, de godsdienstfanaten, ... Hij ontvlucht hen en het enige wat hem nog bezig houdt is de muziek. Die zoals dat (om de gelijkenis er nog even bij te nemen) ook in de muziek van Cobain naar voren komt. Bij Nirvana hoor je nog de creativiteit van de beginjaren die naar de laatste dagen uitgroeide tot een nog grotere uiting van gevoelens. MTV Unplugged was daarin de expressieve begrafenis, gedirigeerd door Cobain. In de film komt dat tot uiting als Blake z'n jamsessie houdt en zich eigenlijk zo probeert te uiten. Praten gaat niet meer, dus gaat het via z'n enige andere uitweg: de muziek. Helaas is dat te abstract en persoonlijk, zodat er weinig gehoor aan is.

Tenslotte nog m'n complimenten voor het einde. Zowel de reactie van de vrienden als de manier waarop Blake z'n uitweg vindt is magnifiek en pakkend. Een mooi finale voor deze film, die deels slachtoffer wordt van z'n eigen standpunt. Hij is inderdaad wat traag om dat het ook een vlucht van Blake is voor de wereld. Daardoor bekijk je de film ook sneller als getuige en moet je om er helemaal van te kunnen genieten in de huid van Blake kruipen. Maar dat is niet simpel.

Toch 3.5 sterren die misschien nog wel kunnen verhogen tot 4. Eerst wat laten bezinken. Maar ben er in elk geval wel tevreden over.

Hier kan ik dus niks mee. Cobain overeenkomst ter zijjde, hij leek er wel op, maar het is natuurlijk geen autobiografie.

Verder is het gewoon afstandelijk. Ik had echt het idee anderhalf uur naar een wandelend, mompelend, weinig sociaal en nog maar net levend lijk te kijken. Enige ontwikkeling in het personage kon iik dan ook niet ontdekken. Dit was ook niet de bedoeling waarschijnlijk, maar dat maakte het voor mij des te meer saai om naar te kijken. Om het over de andere personages helemaal niet te hebben, domme karakters. Leuk dat Kim Gordon voorbij kwam, dat wel.

Het is best goed geschoten en qua sfeer best consistent. Ik hou er alleen niet van. Ik kan dus ook niet zeggen dat het barslecht is, gewoon niet mijn smaak. 1.5* ofzo?

Saai, traag, leeg, nietszeggend, deprimerend en bovenal heel ontoegankelijk maar in zekere zin toch best interessant. Die Van Sant blijft een aparte regisseur die tussen prachtige artistieke en indrukwekkende filmpjes ook een hoop aan experimenteert en dat kan bij sommige films heel goed uitpakken maar hier dus weer niet. Het verhaal geinspireed op de laatste dagen van Kurt Cobain leek me wel interessant maar ik had nooit echt de intentie om de film ook daadwerkelijk te gaan zien, hij zat gewoon toevallig in de Van Sant box die ik een tijdje geleden had aangeschaft.

De film straalt zoals ik al zei een en al leegte uit en er gebeurd ook bar weinig, iets dat in sommige scenes heel indrukwekkend uitgewerkt is, neem bv die scene waar Blake's bandlid/vriend? hem tevergeefs een verhaaltje verteld over een Japans meisje en hij daarna een zeer ontroerend liedje uit zijn gitaar tovert, de scene waar zijn geest na zijn zelfmoord zijn lichaam verlaat of de vele wandelingen door het bos waren erg mooi. Ook de- eenzaamheid/depressie van het hoofdpersonage die zich daarbij compleet afzonderd van zijn omgeving werd best realistisch weergeven en het had dan ook prachtig uit kunnen pakken maar helaas is de film veels te fragmentarisch om in zijn geheel te blijven boeien. Dan hebben we nog de rolverdelingen, Pitt deed het prima maar de rest van het volk dat in de film opduikt deed jammer genoeg niet meer dan enkel het stereotype rockster/groupie uit hangen. Verder was de film bij vlagen erg sfeervol en redelijk artistiek maar dat kon het geheel jammer genoeg ook niet echt redden.

Al met al een zeer apart en ontoegankelijk filmpje dat eigenlijk zijn gehele speelduur maar wat doorkibbelt en geen positieve weg in lijkt te slaan, bij vlagen was het allemaal bijzonder boeiend en indrukwekkend maar jammer genoeg wist Van Sant dat niveau niet vast te houden, erg jammer want er had zoveel meer in gezeten. Twijfel sterk- tussen een twee of een twee en een half maar als ik zo eens terug kijk op mijn verhaaltje zou ik hem toch graag het voordeel van de twijfel gunnen.

2,5 sterren

De laatste film van Gus van Sant's Death Trilogie en ook duidelijk de mindere. Een getroubleerde muzikant, gebaseerd op Kurt Cobain, wordt gevolgd in zijn getergde bestaan en dat is het dan . Net als Elephant en Gerry ook hier lange langzame scenes met maar weinig dialoog. Echt heel indrukwekkend wordt het echter niet.

Na Elephant, die ik ook al niet echt heel goed vond, wilde ik van Sant nog wel een kans geven.Last Days had ik nog liggen dus maar besloten om hem te bekijken.Dat is me helemaal niet bevallen.

Petje af voor de mensen die deze film boeiend vonden en hier wel een meesterwerk in zien.
Ik zie hier namelijk geen meesterwerk in, sterker nog, ik kon hier totaal niets mee.Het is leeg, koud en erg afstandelijk.Het riep bij mij totaal niets op.Geen enkele emotie.Ik vond het geen enkel moment ook maar een klein beetje boeiend.En met 1 of 2 mooie shots red je een film niet voor mij.Film is voor mij een gevoel, en het moet iets met mij doen om hem te kunnen waarderen, Last Days deed helemaal niets met mij.

Meer dan een paar mompelingen uit de hoofdrolspeler kwamen er niet en ik moest de volume soms echt harder zetten om er dan ook maar iets van te verstaan.De rest van de cast heeft ook totaal geen functie binnen in de film.Als je een eerbetoon aan Cobain wil brengen kan dat toch veel beter!

Een mooi moment in de film vond ik waarin hij al levenloos in de kas ligt en als het ware uit zijn lichaam stapt .Verder vooral heel veel nietszeggende shots en momenten voor mij. 5 minuten naar de buitenkant van een huis kijken terwijl Blake wat op zijn instrumenten zit te jengelen vind ik nou niet bepaald meesterlijk.

Last Days is een film die het niet had voor mij en ik zeker niet heel snel weer zou opzetten.Misschien in de verre toekomst nog maar eens proberen.

1* voor een enkel mooi shot en het einde(de aftiteling welteverstaan)