Blade Runner (1982)

In alle ernst dan: Ik vond Ghost in the shell toch nog tamelijk houterig overkomen, qua animatiestijl.

Alleen het middenstuk, het intermezzo waarin de hoofdpersoon 's avonds door de stad doolt, was aardig, (maar juist bij die scène denk ik altijd dat de makers wel weer erg goed naar Blade runner hebben gekeken.)

Daarom is het des te knapper dat Blade runner qua aankleding en setting zo geslaagd is als live-action film.

Ghost In The Shell blinkt echter uit in diepgang (de filosofische kaders), niet in een of ander scene waarin de hoofdpersoon 's avonds door een stad doolt. Ghost In The Shell is veel meer dan een slap aftreksel van Blade Runner. Dat je een soortgelijke verwijt probeert weer te geven ligt eerder aan jou dan aan de anime zelf.

Waar Blade Runner zich primair richt op esthetica en buiten de visuele schoonheid weinig te bieden heeft, is Ghost In The Shell veel meer dan enkel een mooie animatiestijl. Zowel Blade Runner als Ghost In The Shell behandelen de thema: het vervagen van de grens tussen technologie (cyborgs) en biologie (de mens). De vergelijking tussen de twee films ligt daarmee erg voorhanden (wat er al is kun je gebruiken, je hoeft het wiel ook niet opnieuw uit te vinden).

Dat is natuurlijk vreemd om te zeggen als je daarna zegt dat beide films soortgelijke thema's behandelen.

Waarbij de vraag luidt of de uitwerking daarvan voor beide films wel (of niet) even geslaagd is.

Dat is wat anders. Maar BR richt zich in ieder geval niet primair op de esthetica.

Ja, Fikret8,

dat jij de diepgang & multi-gelaagdheid van Blade runner niet ziet, is dan weer jouw manco, zou ik zo zeggen. Lees eens de 64 pagina's aan berichten hier waarin het wemelt van meningen en speculaties over de inhoud van Blade runner.

Dat de esthetica van BR primair de aandacht trekt, valt niet te ontkennen, maar de film is juist een klassieker geworden omdat onder die virtuoze bovenlaag ook een sterk verhaal schuilgaat dat veel essentiële vragen oproept over de identiteit van Deckard in het algemeen en die van onszelf in het bijzonder. (Wie of wat bepaald onze identiteit. Wordt onze persoonlijkheid gedicteerd door onze herinneringen en ingevingen? etc. etc.) Ik wil maar zeggen.

Hele tweede act is lompigheid ten top.

Wat is de tweede 'akte'? "Lompigheid ten top" lijkt mij een beetje overdreven uitgedrukt.

Ik wou Ghost In A Shell per se zien omdat het beïnvloed zou zijn door Blade Runner maar vond ik waardeloos. Ik geef toe, ik kan niet tegen de overdreven 'serieus' in anime en ik verdraag ook niet dat de thema's te veel in het daglicht (op de voorgrond) worden geplaatst. Noem het 'obvious', als je wil.

Het hele tweede gedeelte, waar één of andere melige romance en een catch the bad guy plotje volop de overhand krijgt. Template B-actiefilm.

Aan de actie en de tijdsgebonden keuzes/opvattingen van de regisseur kan je merken dat de film in de jaren 80 is gemaakt. In 2019 zal er ongetwijfeld een lachje vanaf gaan als men ziet hoe de tijdsbeeld van dat jaartal vanuit een jaren 80 opvatting is weergegeven.

Ik denk toch overwegend een degelijk applaus en een, uit respect, licht buigen van het hoofd.

En alsof dat uiteindelijk relevant is.. Gaan we dan in 2027 ook de ballen uit ons broek lachen om hoe ongelofelijk mis Metropolis het had? Uiteindelijk is 2019 maar een nummertje, maar elementen van Blade Runner zullen waarschijnlijk vroeg of laat wel aan de orde komen.

Clichés worden niet zomaar geboren natuurlijk. Hauer maar weglopen, Ford er maar achteraanhollen.

Ik ontken ook niet dat de film in z'n geheel rechttoe rechtaan is, maar ook die basis is wat plat om een hele film intrigerend te houden. En het doet weinig af aan het erg simpele karakter van het tweede deel.

Melige romance? Waarom is het melig? Ik heb niks melig gezien. Ik haal er heel wat andere dingen uit ... ook wat betreft het zogenaamde 'catch the bad guy' plotje. Ik kan me wel inbeelden dat de film tegenvalt voor mensen die alleen naar het plot en de letterlijkheid van het verhaal kijken. De diepgang van Blade Runner zit in de kijker ... de film is alleen meer een 'trigger'. Daarom vind ik het ook zo mooi. De film betekent bijna voor iedereen iets anders. Dat is de extensie van goeie kunst.

Veel platter dan dit kan het niet meer worden vrees ik.

Verder val ik het tweede deel af net omdat het te verhalend wordt, maar ach ...

Het aanzetten tot interactie (dat we zelf dingen bijdragen) is voor jouw het platste dat er is? Hmm ... Oké. Ik vind het plot, want dat zou in principe voor iedereen hetzelfde moeten zijn, nu net onbelangrijk. Nou ja, plot is natuurlijk niet onbelangrijk want het moet die interactie ook wel toelaten.

Nee, maar het is een statement dat je over elke film kan maken, niet zozeer een uniek gegeven van een welbepaalde film.

Ik bedoel hoe multi-interpretabel en meervoudig gelaagd is, ik zeg maar wat, Con Air of Death wish 4? Hoeveel vragen over persoonlijkheid en identiteit roepen deze films op? Toch echt niet op het niveau en met de diepgang van Blade runner - en daarom is deze laatst genoemde film toch zo bijzonder, ook onder het oppervlak van het B-movieachtige kat-en-muisspel waarbij Ford schier eindeloos achter Hauer aanholt. BR biedt tussen de regels door zoveel meer...

Con Air kan ik me amper voor de geest halen, maar uit een film als Death Wish kan je standaard een aantal themas en morele dillemas halen, meestal rond zaken als "wraak" of "het heft in eigen handen nemen". Vind het ook niet diepzinnig, maar er zijn vast een paar superfans die hun levenvisie aangepast hebben na het zien van de Bronson-reeks.

Blade Runner doet niet zoveel meer dan een ouder mens vs machine vraagstuk stellen, redelijk expliciet ook en zonder daarbij al te veel diepgang aan te bieden, maar de film is duidelijk meer dan enkel een B-filmpje. Alleen vind ik de verdeling gewoon matig (eerste deel vs tweede deel) en zijn er tal van andere films die hetzelfde doen, dus zo geweldig uniek is het ook weer niet.

Had liever gezien dat deze film de sfeer uit het eerste deel nog verder uitgediept had, dan had ik er vast ook wel 4* aan kwijtgekund.

Inderdaad, ik ken geen enkele andere film die zo suggestief is als Blade Runner (sommige hebben dat met 2001: ASO). Elke kijkbeurt is anders. De film verandert als de kijker verandert. Heeft te maken met de rijkdom en de gelaagdheid van de beelden maar ook doordat Scott de dingen vaag weet te houden. De kijker maakt het af ... en het is nooit af. Dat verkrijg je niet wanneer de karakters de discussie voeren en in jouw plaats beginnen te denken zoals in Ghost In A Shell.

Het verhaaltje van Blade Runner is maar een extraatje.

Ook dat kunstje is wel eens beter uitgevoerd.

(Lynch, Cocteau, Kubrick, von Trier, Malick, Resnais, Tarkovski, etc.)

Misschien moet je de volgende keer dan eens luisteren wat er verteld wordt. In plaats van antwoorden gegeven worden er gewoon meer vragen gesteld.

Vond hem tegenvallen. Had op een gegeven moment wel genoeg van al die lui in de straten met liefst rare petjes en brillen. De scenery is natuurlijk wel knap zonder CGI maar had ik na een poosje ook wel genoeg van. Bij de ontwikkeling en plot van het verhaal zat ik ook niet op het puntje van de stoel. De film kon me dus niet echt boeien.Maar ja de film is ondertussen wel dik 30 jaar oud.

Deze film heb ik heel lang geleden al eens gezien en toen vond ik hem volgens mij nog best goed. Nu zakt hij toch wel erg door het ijs. De film speelt zich af in 2019. Dat is dus nu nog maar 6 jaar te gaan.

30 jaar geleden kon je misschien nog wel geloven dat de wereld er uit zou zien als in de film, maar nu gelooft echt geen mens dat meer. En daarmee is de grote valkuil van een science-fiction in de nabije toekomst bewezen. Wel futuristische vliegende politie voertuigen en een wereld buiten de aarde met replica's, maar de tv's hebben nog steeds een ronde beeldbuis en de mobiele telefoon is ook nog niet uitgevonden. Maar afgezien daarvan is het verhaal toch eigenlijk ook best zwak en is zeker het begin erg vaag en rommelig. Alleen de laatste scene met Harrison en Rutger mag er nog steeds wezen. Die is ook nu nog steeds best spannend en Rutger is ook nu nog steeds best eng.

Het is een film, geen voorspelling van hoe technologische details zullen uitwerken. Tegen de punten die je noemt staan wel weer zaken als videobellen, foto-scannen, en bovenal de ontwikkeling van artificial intelligence, dat klopt dan wel weer aardig. Deze toekomstvisie is op thematisch vlak vrij accuraat gebleken en zullen morele vragen helemaal niet zo ver weg blijken. Bovendien is Blade Runner nog steeds een van de weinige films waarin de toekomst geen gladde, gelikte en gestroomlijnde wereld wordt. Menig wereldstad die een gelijkaardige look als L.A. hier heeft anno nu.

Maargoed zoals ik al zeg.. je kunt moeilijk Metropolis verwijten dat er geen mobiele telefoons in de film zitten.

Wat? De film heeft geen iPad kunnen voorspellen? Hoe zwak, zeg!