Brokeback Mountain (2005)

Het camerawerk is subliem en de schilderachtige landschapplaatjes zijn een toeristische uitnodiging voor de streek.

Ledger en Gyllenhaal beginnen ongemakkelijk in hun rol, maar komen langzaam los. Ledger heeft een vreemd accent, lijkt of hij z'n mond vol aardappels heeft en kijkt alsof hij een dikke drol heeft vastzitten. Gyllenhaal lijkt wat vrijer en overtuigt wel. Hun passie voor elkaar doet wat stroef aan; je vraagt je af of wat ze voelen nou oprechte liefde is of een sterke drang naar verboden lustgevoelens.

Toch is het een mooie, oprechte film die opmerkelijk genoeg een grote hit werd en veel prijzen in ontvangst mocht nemen.

Zo nu en dan zet ik een film op die'k lange tijd heb gemeden vanwege het onderwerp, zoals deze, over een intieme relatie tussen 2 mannen.

Eindelijk heb'k hem gezien, 4 jaar na zijn releasedatum...

Guess what ?

Ik was aangenaam verrast

Het is schitterend in beeld gebracht en bij momenten erg ontroerend, zonder te vervallen in vals sentiment.

De soundtrack is ook het vermelden waard: mooie, rustige countrymuziek die perfect past bij de beelden van uitgestrekte landschappen.

De film begint rustig en onderhoudend om alsmaar beter te worden, naar't einde toe is hij zelfs magistraal te noemen

8,5/10.

Dit is een bangelijk goed Drama,

laat je zeker niet afschrikken door het onderwerp, zoals ik...

Zeer goede film. Mooi camerawerk en acteerwerk. Het verhaal spreekt mij niet zo aan, maar hij is heel mooi uitgevoerd.

Wat een prachtige film zeg! Vooral het begin met Jake Gyllenhaal, Heath Ledger en de honderden schapen is een genot om te zien. Daarna wordt het ietsje minder door de vele tijdsprongen (al is het wel weer erg leuk om te zien dat Anne Hataway per scene lelijker wordt) om alsnog te eindigen met een mooi slot. Prettig ook om een niet zo geforceerde film over homoseksualiteit te zien.

Brokeback Mountain, een verhaal over de (onmogelijke) liefde tussen twee mannen. Het leek me een mooie film te zijn en dat was hij ook, in elk opzicht.

Twee mannen, Ennis en Jack, gaan in de zomer toevallig samen schapen hoeden op een berg met de welklinkende naam: 'Brokeback Mountain'. Vooral Ennis is een man van weinig woorden. Veel praten doet hij niet, ondanks de herhaaldelijke pogingen van Jack. Ook gebeurt er niet bepaald veel in dit eerste deel van de film, toch niet in de zin van actiescènes etc. Wel gebeurt er veel op emotioneel gebied. Naarmate film vordert, zien we de band tussen Ennis en Jack hechter worden, en dat is waar het hem bij deze film om gaat, de gevoelens, het emotionele. Ang Lee slaagt er bijzonder goed in om de gevoelens over te brengen naar de kijker en deze dus mee te laten leven met de twee 'cowboys, die een mooie maar vaak toch ook moeilijke tijd meemaken. De film is helemaal niet vies of 'goor" en je ziet helemaal geen vunzige seksscènes, zoals vaak beweerd wordt.

Het zijn uiteraard niet enkel de regisseerkunsten van Lee, maar ook de sterke acteerprestaties van, hoofdzakelijk, Heath Ledger en Jake Gyllenhaal, die van deze film een succes maakten. Heath Ledger, die altijd op zijn minst degelijk acteerwerk levert, doet het hier zeer goed. Hij speelt de weinig spraakzame Ennis, en weet hoe hij zonder veel woorden, zijn gevoelens moet overbrengen naar de kijker. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Jake Gyllenhaal, alhoewel die spraakzamer is. Het moet niet altijd makkelijk geweest zijn om de rol van homoseksueel te spelen, vooral de meer intiemere scènes dan. In ieder geval deden ze het hier zeer goed.
Deze twee waren duidelijk het middelpunt van de film, maar ook zo goed als alle bijrolspelers zetten hun personage overtuigend neer.

Het einde van de film, waarmee ik echt het allereinde bedoel, dus het moment waarop Ennis zijn kast opent en ontroerd de vest van Jack en de foto van Brokeback ziet hangen en vervolgens met tranen in zijn ogen zegt: 'Jack, I swear you%u2026' gaf me toch een brok in de keel. Echt een pakkend slot.

Samengevat vond ik het een mooie, bij momenten roerende film die me volledig opnam in het verhaal.

Gisteravond gezien. Na zeiknat geweest te zijn bij de gayparade, toch maar gelijk een gay-dag ervan gemaakt. Wat maakt het uit: Met z'n allen Brokeback Mountain kijken.

Ik moet zeggen dat het een film is met sfeer. Je word gelijk in de film getrokken en hebt wel gelijk een band met de hoofdrolspelers. Helaas kende we al de status van de film: gay. Maar dat mocht de pret niet drukken, de film laat in alle opzichten zien wat ze bedoelen en daarom is de film vrij voorspelbaar. Maar wat scheelt het? Ze willen een verhaal vertellen, misschien juist omdat het ons zo bekend in de oren klinkt maakt het zo pijnlijk. Dat ''uit de kast komen'' vrij moeilijk gaat en de discriminatie... Tja, wat kan je erover zeggen? Laten we het erbij houden dat de boodschap duidelijk is en dat we blijere films kennen!

Toch mag de film niet afgerekend worden door de vrij sombere sfeer: waarschijnlijk was dit juist zo bedoelt. De film was ontroerend maar ook heel mooi. Een goede cast die deze film prima kon dragen. De muziek en de mooie beelden van de mountains speelden ook mee en dan komen we bij een mooie voldoende.

Ik wilde eerst de film afrekenen op de vraag: zou dit ook een goede film zijn als het een hetero-stel was? Het antwoord is nee. Maar dit is natuurlijk een hele domme vraag, als ik terug denk, het verhaal gaat over het wel of niet zeggen, meeleven met je geaardheid, de discriminatie. 't Zou te gek voor woorden zijn als dit omgekeerd zou zijn. Hele domme vraag, gelukkig ebde dit weg gedurende het eerste halfuur.

3,5 ster

Ik heb gisteren voor het eerst deze film gezien en het heeft een enorme indruk op me gemaakt. Ten eerste omdat het ontzettend goed geacteerd is, ten tweede omdat er tekenen van een soort Romeo & Julia (eigenlijk Romeo) verhaal inzitten; de verboden liefde. Ten derde is de verhaallijn heel duidelijk te volgen: De twee mannen bouwen een band op, omdat ze met z'n tweeën in de wildernis zitten. Daarnaast zijn ze allebei mijns inziens seksueel geobsedeerd, omdat Ennis del Mar niet met zijn vrouw kan gaan en omdat Jack Twist homo is en ook niemand heeft. Dit komt tot een seksuele ontmoeting op een nacht. En dit is het begin van een onmogelijke liefde tussen beiden.

Maar ze moeten later de draad weer oppakken en weer verder leven, hun oude leventje. Maar elkaar vergeten doen ze niet; het bloeit weer op als ze elkaar weer ontmoeten...

Het einde vond ik het enige minpunt van de film. Het is een abrupt einde waarbij de kijker in verbazing achterblijft. Zo ervoer ik het...

Mensen, doe alsjeblieft niet zo homofoob (het is al eerder gemeld), omdat je van tevoren kon weten dat er seksueel getinte scenes in voor zouden komen. Ging de film dan niet kijken.

Degelijke film, niets meer, niets minder. De film scoort alleen al vanwege het thema veel punten, krijg ik het idee. Het aanhalen van homoseksualiteit is, zeker in een dergelijke streek, een onderwerp waarmee je makkelijk sympathie krijgt van de kijker. Het is dan ook eerder een tamme, makke film op verhalend gebied. Op de tentscène na, durft Lee nergens echt aan te geven hoe hun relatie is. Waarom wordt de liefde niet echt getoond? Dat hoeft niet door meer tentscènes erin te doen (alsjeblieft niet ), maar wat dacht je van een mooie zonsondergang? Of gezellig samen paardrijden? Lee heeft erg op safe gespeeld op dit gebied en dat is jammer.

De landschappen daarentegen zijn prachtig en de muziek erbij is zeer goed gekozen. Dit zijn voor mij de grootste elementen waarop de film de meeste punten scoort en dat hoort toch eigenlijk niet, gezien het verhaal. De nadruk ligt toch vooral op de opbloeiende liefde tussen de twee (en daarna het behoud ervan).

Veel te veel op safe gespeeld, jammer.

3,0*

Brokeback Mountain deed mij niet zoveel en is achteraf een behoorlijk teleurstellende film. Ik heb de film altijd gemeden vanwege de hele ophef over het homo-gebeuren in de film, maar langzaam maar zeker werd ik toch wel steeds nieuwsgieriger naar deze film.

Wat viel er dan tegen? Nou, allereerst viel me het acteerwerk niet echt mee. Ledger is nog wel redelijk, al is zijn Oscarnominatie behoorlijk overroepen. Jake Gyllenhaal vond ik echter helemaal tegenvallen. Niet alleen acteert hij maar matig, ook zijn personage vond ik maar irritant en vervelend. Naar het personage van Ledger gaat dan in feite meer sympatie uit, maar als je even nadenkt is dat in feite ook gewoon iemand die zijn vrouw bedriegt, waardoor je hem ook moeilijk sympathiek kunt vinden.

Verder vond ik de film op momenten ook enigszins saai overkomen. Ook springt de film soms van de hak op de tak, als we ineens weer een stuk verder in de tijd zijn, zonder dat je het ziet,beghalve dat Gyllenhaal bijvoorbeeld dan ineens een keer een snor heeft. Het voelde daardoor soms ietwat onsamenhangend aan.

Gelukkig bevat de film af en toe best mooi geschoten plaatjes van de Canades bergen en vlaktes en is de muziek ook zeker een pluspunt te noemen. Toch is het veels te weinig om op een positieve score uit te komen.

2,0*

De bekende film over twee cowboys (Heath Ledger en Jake Gyllenhaal) die verliefd op elkaar worden, maar te kampen hebben met een uiterst intolerante omgeving.

Prachtige film die opent met fantastisch natuurbeelden. Acteerprestaties zijn buitengewoon goed en mede dankzij de geslaagde soundtrack weet de film de juiste toon aan te slaan. Brokeback Mountain is een mooie, maar ook een erg trieste film.

Films waar een hype rond zijn wil ik meestal eens zien uit nieuwsgierigheid. Soms is die hype terecht (Pulp Fiction, LOTR,...) en soms is dit absoluut onverstaanbaar (Titanic, Lost in Translation,...). Zonder dat deze film volledig slecht is, behoort het toch wel tot het tweede lijstje. Het acteerwerk en de natuurbeelden houden de film nog een beetje recht maar verder is het toch een saaie, langdradige film met een matig verhaal.

Opmerkelijk om te zien dat openbare homoseksualiteit toch nog een taboe is. Als je de film slecht vindt, ben je ineens een homofoob volgens sommige overdadig politiek correcte liefhebbers van deze film.

Inderdaad. Dit aangrijpende drama gaat over liefde. Regisseur Ang Lee kreeg terecht een Oscar, want hij levert een topprestatie door ingewikkelde relaties uitermate genuanceerd en invoelbaar vorm te geven, een beetje "on-Hollywoods". Ook de hele cast is in topvorm, niet alleen Heath Ledger en Jake Gyllenhaal, maar ook Michelle Williams. En dan zijn er nog de adembenemend mooie beelden van Noordwest-Wyoming. Prachtig! Echt een film om in te lijsten en nog een aantal malen terug te zien.

Aparte film. De film is heel rustig en kabbelt de hele tijd door. En dat is nu juist wat me op een bepaald moment gaat vervelen. Er had wel iets meer actie in het verhaal mogen zitten. Voor de rest kwam het verder aan op interessante dialogen, die door het stille karakter van Ennis Del Mar ook een beetje ontbraken. Op een gegeven moment was het vonkje in de film een beetje weg, dat in de herderscènes wel aanwezig was. Het einde is dan wel weer mooi, maar toch vind ik het geen topfilm.

Ik worstel een beetje met mijn waardering voor deze film. Ik zit 'm heen en weer te veranderen van een 3.0* naar een 3.5* en weer terug.

Enerzijds een mooi ingetogen portret van een onmogelijke liefde tegen een achtergrond van de enorme natuur in Wyoming. Verder is Ang Lee erg goed in een tijdssetting laten zien. Door kleine details zie je in een conservatieve plattelandsomgeving heel mooi de tijd vooruitgaan. Ook in (het veel sterkere) The Ice Storm en de andere Ang Lee die vandaag zag, Taking Woodstock pakt hij dat erg mooi.

Maar op een paar punten viel het me wel wat tegen. De eerste was Heath Ledger. Ik begrijp de lof voor zijn rol niet. Ik zag iemand die erg krampachtig iemand speelde die zijn emoties aan het verbergen was. Gyllenhaal zat beter in zijn rol. Verder mist de film wel wat kansen door zo'n algemeen "onmogelijke liefde" verhaal te zijn en nauwelijks echt iets te doen met de geaardheid van de hoofdpersonen. Verzin een andere smoes waarmee ze elkaar ontmoeten en je kunt een van de twee door een vrouw vervangen bij wijze van spreken. Ten derde is het een cliché dat een van de twee aan het einde doodgaat, bijna makkelijk eigenlijk.

En hoewel ik niet elk punt de film even zwaar aanreken, is dat toch net teveel kritiek voor een 3.5*. Er viel genoeg te genieten, maar een grootse film vond ik het niet echt.

3.0*

Mooi.

Het eerste gedeelte begint veelbelovend. De heren leren mekaar kennen en het kabbelt allemaal gezellig voort. Mede daarom dat de fameuze tentscène misplaatst aanvoelt. Uit al het voorgaande heb ik geen homoseksuele verlangens van Ennis Del Mar gemerkt, maar dan opeens zit ie in een andere vent. Dat plotse contrasteert met al het voorgaande, en ook met wat nog komen moet.

Want ook na het gedeelte op Brokeback Mountain kabbelt het allemaal gezapig verder. Eén en ander springt wat van de hak op de tak - vooral de tijdssprongen zijn niet altijd duidelijk. Toch is de pijn bij beide heren - vooral Ennis - duidelijk merkbaar en bezorgt de slotscène in de caravan toch voor een droge keel.

Heath Ledger is zonder twijfel de uitblinker. Zijn binnensmonds gemompel stoort geen moment, misschien doordat zijn non-verbale acteren subliem is. Jake Gyllenhaal is ook niet onverdienstelijk, maar valt in het niet naast Ledger.

In de bijrollen zijn Randy Quaid en Michelle Williams erg goed. Anne Hathaway daarentegen is geen moment geloofwaardig, zeker niet als de oudere versie van Lureen.

Ang Lee's regie is zeer degelijk. Het tempo is aangenaam, de muziek erg mooi en de cinematografie verzorgd. Enkel op de make-up van de oudere versies heb ik commentaar. De snor van Jack Twist heeft nog effect, maar Ennis Del Mar lijkt op het einde een soort huidziekte te hebben - om van Lureen's pruik nog maar te zwijgen.

Maar dat mag het kijkplezier vooral niet bederven.

3,5

Wil toch mijn 4.5* veranderen in 5.0* deze film is het echt waard.

Een paar dagen geleden heb ik deze verhalenbundel van Annie Proulx, met daarin het oorspronkelijke verhaal Brokeback Mountain, uitgelezen en naar aanleiding daarvan wou ik de film wel weer 's zien. De eerste keer (en tevens de laatste keer) dat ik Brokeback Mountain zag, ruim drie jaar geleden, vond ik het geen slechte film, maar ook geen bijzonder goede. Gisteravond laat vond de herziening plaats en zoals dat wel vaker het geval is bij herzieningen was het alsof ik de film voor het eerst zag. Nu was dat ook wel een beetje zo, want ik wist er praktisch niks meer van, maar ik heb de film ook echt anders beleefd dan destijds. Deels omdat ik het boek nu heb gelezen en bepaalde gebeurtenissen beter kan duiden (zo kan ik me voorstellen dat het moment waarop het personage van Michelle Williams haar echtgenoot vraagt of hij sigaretten voor haar meeneemt onbegrijpelijk en onbenullig is voor mensen die het boek niet hebben gelezen, maar voor mij heeft dat moment wel betekenis), en deels omdat ik natuurlijk zelf ook ben veranderd in drie jaar tijd. Ik ben andere dingen gaan waarderen en Brokeback Mountain spreekt me op dit moment in mijn leven gewoon meer aan dan drie jaar geleden.

Met name het eerste uur spreekt me aan. Het universele verhaal van de verboden liefde, dat al vaak verteld is maar mooi blijft, had zich geen betere setting kunnen wensen dan het Wyoming van enkele decennia geleden. Figuren als Ennis Del Mar, het geweldige personage van Heath Ledger, tref je alleen daar aan en de fraaie natuur is natuurlijk mooi meegenomen. Ook mooi is de muziek, die verhaal en beelden op gepaste wijze ondersteunt: aanwezig, maar zonder al te nadrukkelijk op de voorgrond te treden en de aandacht van andere zaken af te leiden.

Als het avontuur op Brokeback Mountain voorbij is volgt er nog een aantal sterke scènes (zoals Ennis die die twee lomperiken aanvalt met op de achtergrond een spetterend vuurwerk), maar die zijn spaarzaam. Banaliteit krijgt naarmate het verhaal vordert meer en meer de overhand en zoals hier al eerder aangegeven werd is de film nogal fragmentarisch en zijn de tijdssprongen ongelukkig. De film herpakt zich zo'n halfuur voor het slotstuk gelukkig wel en eindigt sterk, maar voor een plek in m'n top tien is het dan al te laat. En dat zat er op basis van het eerste uur wel in. Over drie jaar nog maar eens kijken dan. Misschien spreekt het middenstuk me op dat moment in mijn leven meer aan dan nu.

Brokeback Mountain heb ik tot vandaag steeds links laten liggen, omdat ik dacht dat het niet aan mij besteed zou zijn en ik me moeilijk zou kunnen inleven in een homoseksuele liefde. Vandaag heb ik hem bekeken... en wat een mooie film was dat toch. Het is verder ook een tragedie, hoe Ennis zich bewust is dat zijn geluk bij Jack is en toch de stap niet wil zetten en kiest voor een bestaan waarin hij ongelukkig is. En Jack maakt hij meteen ook ongelukkig. Ook Jack trouwt, maar zijn verlangen om met Ennis te zijn blijft in zijn hart branden. Waarom die liefde zo sterk is wordt met weinig woorden gezegd... iedereen weet het... het overkomt je opeens en laat je niet meer los. Zo moet het ook voor hen gegaan zijn, versterkt door de eenzaamheid in de wildernis waarin ze enkel elkaar hadden.

Het beste kwam op het einde. Knappe twist van Ang Lee om zonder enig woord duidelijk te maken dat Jack gestorven is omwille van zijn homoseksualiteit. Je ziet het aan zijn vrouws gezicht wanneer ze met Ennis belt, en ook de vader van Jack maakt daarop een toespeling . De film eindigt met een mysterieuze quote die de kijker zelf dient aan te vullen. Het lijdt geen twijfel dat er ook overal rond ons mensen zijn die hun geluk aan zich voorbij zien gaan omdat ze teveel aandacht besteden aan wat een ander denkt. Je geluk maak je uiteindelijk zelf.

Brokeback Mountain laat de passie en de pijn voelen naarmate de jaren verstrijken in de film.

Prima film die heel ontspannen wegkijkt. Mooie natuurbeelden, goed acteerwerk en overtuigende liefde en tragiek. Alleen jammer dat de film drie kwartier voor het einde wat begint te slepen. Op den duur weet je wel hoe het zit en dan gaat het allemaal toch wel aardig lang duren. Maar goed, op het einde wint de sfeer het wel van eventuele langdradigheid.

Verder vooral qua acteerwerk een erg goede film. Anne Hathaway valt nooit tegen en ook Michelle Williams maakt veel van haar redelijk kleine rol.

4*

Eerst de film gezien, daarna heb ik me een uur of wat geamuseerd met het lezen van de 1337 berichten op deze site. In grote lijnen: vaak grappig, maar soms ook pijnlijk om te zien hoeveel mensen ook in deze tijden en in dit deel van de wereld nog steeds een probleem hebben met het zien van fysieke contacten tussen mannen.

Een meer dan degelijk drama, met, toen ik er achteraf over zat na te denken, toch wel meer diepgang dan de gemiddelde romantische film; met zeer mooie locaties en beelden; en met vooral twee heel sterke acteurs.

De film is me dit keer iets beter bevallen dan de eerste maal.

Maar wellicht is de hoofdreden daarvan dat Heath Ledger ondertussen is overleden en je echt wel gaat letten op het ongelooflijke talent dat de man had.

It is hip to be queer.. But you can get killed

Erg goeie film van een opmerkelijke regisseur die films in zulke uiteenlopende genres maakte. Denk aan Sense and Sensibility (Jane Austen boekverfilming), The Ice Storm (relatieperikelen in de 70's) and Running With The Devil (overleven in de Amerikaanse burgeroorlog). Als je de film niet aanstaat, zie je 'm toch niet. In plaats van hier onzin uit te kramen of je persoonlijke voorkeur voor een andere soort cowboyfilm te ventileren. Aangrijpend, zonder overly sentimental te worden, zeker naar het einde toe. Geweldige, ingetogen rol van Heath Ledger.

Ik kon me niet identificeren met de personages. De keuzes die ze maken, de manier waarop de 'maatschappij' hun leven samen zou verhinderen, dat gaat er gewoon allemaal niet in. Vooral ook de situatie tussen Del Mar en zijn vrouw (praten niet over problemen) was extreem storend. Ik zag het probleem niet. De twee cowboys konden perfect voor elkaar kiezen als ze dat wouden. Je zou kunnen zeggen dat je duidelijk ziet aan Del Mar dat hij altijd twijfels heeft, maar toch, als je écht iemand graag ziet en er niet zonder kan...

Derde keer gezien deze film: ik raad andere mensen wel een kijkbeurt aan, het grenst aan een 'you love it or hate it' film.

Erg lang gewacht om deze te bekijken. Deels om een beetje recalcitrant te zijn, maar ook omdat ik bang was dat die tegen zou vallen. Wat die ook deed. Vooropgesteld vind ik het enorm goed dat het item homoseksualiteit aan de kaak gesteld wordt. Ik vind echter de verhaalkeuze en de film zelf niet zo sterk. Het draait zo puur om het homo zijn, dat het een beetje doordraaft in mijn ogen. Ik vind de meeste romcoms ook niet bijster leuk, wanneer een relatie tussen hetero's zo enorm centraal staat. Neen, dan een Dog Day Afternoon, uit 1973 (!!!) stelt het een stuk subtieler aan de kaak. Of Pride, weliswaar uit 2014, wat ook een interessante (dubbele) verhaallijn heeft. Deze film kon me simpelweg niet echt pakken. Helaas. 2.5.

Brokeback Mountain

Tegenvaller. De eerste veertig minuten zijn weergaloos, maar zodra Ennis en Jack uit elkaar gaan verzandt de film in een rommelig, fragmentarisch en ontzettend traag geheel. Ennis en Jack zijn twee sympathieke gasten, maar dat ze stelselmatig hun vrouwen belazeren en eigenlijk ook hun kinderen verwaarlozen helpt niet mee om helemaal mee te gaan in hun gedoemde liefde.

Het spel van Gyllenhaal en vooral Ledger helpt natuurlijk wel. Maar Ang Lee kiest na veertig minuten voor gescheiden levens, gedoemde huwelijken en veel tijdsprongen, met voorspelbare en niet echt interessante gevolgen. Door de gescheiden levens van Ennis en Jack en de vele tijdsprongen had ik moeite om echt te geloven in hun onvoorwaardelijke liefde. Op het laatst probeert Ang Lee dat nog te herstellen met een aantal indrukwekkende scènes, maar het voelde voor mij als mosterd na de maaltijd.

Overtuigend drama met sterke rollen van Gyllenhaal en Ledger, waarbij het Ledger is die het meeste indruk maakt. De scènes tussen deze twee hoofdrolspelers zijn sterk en de problemen waar zij tegenaan lopen worden overtuigend neergezet. De overige personages hangen er veelal maar een beetje bij en zijn beduidend minder uitgewerkt. De film beschikt bij vlagen over mooie beelden, met name de scènes op Brokeback Mountain zijn erg goed gefilmd.

Bareback mountain, ik heb deze film lang gemeden maar vandaag toch maar eens een kans gegeven. Er wordt prima gespeeld maar die herenliefde vond ik toch niet zo prettig om naar te kijken. Gelukkig is de problematiek daaromtrent wel interessant genoeg.

Brokeback mountain zag ik lange tijd geleden al toen het nog vrij ongewoon was dat homo’s centraal stonden in een film. Destijds toch met de nodige controverse waarbij het suggestieve gerampetamp en openlijke gekus sommigen wat te veel werd. Gelukkig zijn de tijden veranderd en is het vandaag de dag al wat meer ingeburgerd. Er passeert tegenwoordig geen (Vlaamse) serie of film meer zonder holebi.

Centraal in de film staat de harmonieuze relatie tussen Ennis (Ledger) en Jake (Gyllenhaal). Geen evidentie in het conservatieve Texas en Wyoming te midden van een macho cowboy- en rodeowereld. Vooral het eerste gedeelte, pakweg de eerste dertig minuten, zijn voor mij het meest interessant waarbij de relatie zich openbaart. De vergezichten van de prachtige woeste natuur, het idyllische schapenhoeden en prachtige muziek maken er een topper van. Nadien verschuift de klemtoon en richt de film zich op de relaties die beide mannen onderhouden met hun gezin. De sympathie die gecreëerd werd verdwijnt als sneeuw voor de zon wanneer hun levens gebaseerd zijn op bedrog en leugens. Aan de andere kant valt het best te begrijpen waarom je als buitenstaander niet kan of mag oordelen.

De relatie tussen Ennis en Jack is goed uitgewerkt waardoor de relatie authenthiek en geloofwaardig overkomt. Dit niet in het minst door de uitstekende vertolkingen van Gyllenhaal, maar in eerste instantie van Ledger. Ennis is eerder het zwijgzame sombere type en is als personage veel interessanter om te volgen dan de positievere Jack. Zijn tegenspeelster Alma (de geweldige Michelle Williams) doet het ook uitstekend en Ennis staat tussen twee vuren: kiezen voor de onmogelijke liefde of het leven met zijn liefhebbende vrouw en twee dochters. Het wordt uiteindelijk geen van beiden, zo blijkt ... Geen winnaars in dit tragische verhaal en in een film kan ik dat best hebben.