Brokeback Mountain (2005)

Mooie film. Goed acteerwerk en een boeiend verhaal dat ingetogen wordt gebracht en zich afspeelt in mooie, landelijke gebieden. Grote tijdsprongen, maar dat vind ik niet erg. Het maakt de film wat mij betreft in ieder geval niet saai en langdradig. Hij wist mij echt te raken. 4*

Droevige en heftige dramafilm over de onmogelijke liefde tussen twee cowboys. Mijn 3e keer: 1e x, lang geleden, zonder sub, beelden spraken voor zich, maar tekst helaas niet altijd goed verstaanbaar, 2e x dvd met sub, maar nog geen MM-account, nu 3e x voor review.....

Cinematografie: het rurale Wilde Westen in de 60-er jaren, oogstrelende landschap van Wyoming, eindeloze naaldbossen, rotsige valleien, glooiende heuvels, prachtige wolkenluchten.... need I say more? Muziek: passend bij die tijd, droevige en melancholische (country)muziek. Beide hoofdrolspelers spelen de sterren van de hemel, bijrollen ook goed vertolkt.

De film begint eerst traag met het eenzame hoeden van de schapen op 'Brokeback Mountain'. Jack en Ennis worden vrienden. De 1e vrijscene kwam plots, hartstochtelijk en ruw, niet liefdevol en overtuigde mij nog niet. Veel (niet alle) heteroseksuele mannen, die lange tijd zonder vrouwen leven, laten namelijk hetzelfde gedrag zien. Denk aan lange tijd op zee (boot/boorplatform), buitenlandse militaire missies, kloosters, gevangenissen, enz. Vaak dezelfde plekken van uiterst conservatief en homofoob gedachtengoed......

Het stugge, emotieloze karakter met weinig woorden vond ik passend bij het leven in het Wilde Westen. Er was toen geen plek voor gevoelige emoties omdat het harde bestaan vooral bestond uit overleven.

Hun liefde bleek standvastig en onverwoestbaar, maar vrijwel onmogelijk om openlijk te uiten. Jack was pragmatisch, maar Ennis had gezien hoe gevaarlijk het kon zijn. De maatschappij was er toen nog niet klaar voor. En helaas bestaan er in de US gemeenschappen die dat nog steeds niet zijn.......

In de loop van de film begint verlangen, onmacht, verdriet en wanhoop een grotere rol te spelen..... De snoeiharde mokerslag, 'the slap in your face' komt tot een gitzwart einde..... Wonderschone symboliek van de twee kledingstukken! De film draagt een hogere boodschap: stel niet uit tot morgen, wat je vandaag kan doen! Pak je geluksmomenten nu, want anders is het moment voorbij......

Wat ongelooflijk triest dat Heath Ledger op zo'n jonge leeftijd het tijdelijke voor het eeuwige heeft moeten verruilen! Hij had echt talent en was ongetwijfeld een groots acteur geworden.....

I wish I knew how to quit you!

Buitengewoon boeiend drama over de geheime relatie tussen twee cowboys in een weinig tolerante omgeving.

Traag komt de film op gang met de vooral zwijgzame Ennis die in Jack een partner krijgt voor een lange periode schapen hoeden in de bergen. Traag, zwijgzaam, toch ontzettend sfeervol met prachtige shots, natuur en passende muziek zien we hoe de jonge kerels een band ontwikkelen en een ietwat ruwe seksuele encounter hebben die de volgende dag weggewimpeld wordt met de nodige norsig- en geslotenheid. Toch blijft er vanaf daar wel een bepaalde spanning tussen de beide mannen hangen die vooral aantrekt. Het bericht eerder uit de bergen te komen wordt vooral door Ennis met veel tegenzin ontvangen. Een afscheid daarna die veel te vroeg aanvoelt, niet alleen omdat de film nog niet over de helft is, maar tevens voor het gevoel van de beide mannen.

De mannen lijken verder te gaan met hun leventje, maar is dat wel zo? In beide gevallen zien we een tweedeling die zich later omdraait. Ennis sticht een gezin, terwijl Jack stil lijkt te staan en iedere moment de stap lijkt te willen wagen. Later heeft Jack juist het gezin, en alles te verliezen, en is Ennis al alles kwijt. Toch lijkt het van iets meer, dan een paar vluchtige ontmoetingen, niet te komen. Iets dat een uiterst simpele reden heeft. Namelijk de uiterst intolerante omgeving waar vooral in de jaren '60 en '70 het homoschap niet geaccepteerd werd en al helemaal niet in de zuidelijke staten in het cowboy milieu dat natuurlijk een macho imago heeft. Tevens is daar de opvoeding van Ennis die als kind ondubbelzinnig mee kreeg hoe men homo's dood hoort te slaan, in het werk zag hij het niet maar de gevolgen werden hem als voorbeeld getoond. De tegenstelling tussen omgeving en wat er speelt tussen Jack en Ennis kon niet groter, en hoe wreed dat ook mag klinken, interessanter. Een bijzonder lastige relatie tussen de twee is dan ook het resultaat met veel aantrek, afstoot, wanhoop en uiteindelijk onbegrip en verdriet, en een omgeving die vraagtekens bij de beide mannen heeft. Tijdens de laatste trip barst dan eigenlijk de bom betreffende de onvrede, een scene die emotioneel gezien meer dan behoorlijk raak is. De wanhoop en frustratie druipt er dan uiteindelijk vanaf en het einde kon uiteindelijk niet droeviger met het vermoedelijke lot van Jack. De film wentelt zich in een vicieuze en trieste gang naar het einde.

Brokeback Mountain weet op subtiele wijze de snaar van verdraagzaamheid te raken. Waarom zijn mensen zo moeilijk richting elkaar? Waarom is er vaak zo weinig acceptatie? Dit wordt door Lee uitermate goed verpakt in een steeds triester worden drama over twee mannen die misschien zelf ook niet weten wat ze willen maar vooral tegen de remmingen van hun omgeving aanlopen. Iets dat anno 2020 iets beter is maar voor velen nog altijd een reden de kastdeur goed dicht te houden. Verder blinkt de film uit als stijlvol met mooie diepe kleuren en veel contrast in zijn shots. Een gehurkte en van verdriet overgevende Ledger, weer gegeven als een schaduw die zich in een zwart/wit wereld bevind, met op de achtergrond een prachtige kleurrijke wereld waar alles lijkt te kunnen. Shots die veel in de film te zien zijn, en dan uiteraard de prachtige soundtrack die niet voor niets in de prijzen viel. Brokeback Mountain is dan ook een meer dan mooi drama te noemen over verlangen, wellicht durven, maar vooral acceptatie.

I'll tell you what– We coulda had a good life together, a fucking real good life! Had us a place of our own But you didn't want it Ennis. So what we got now is Brokeback Mountain! Everything's built on that, that's all we got, boy, fucking all! So I hope you know that if you don't never know the rest-
Die speech is me altijd bijgebleven.
Jake Gyllenhaal is een van mijn favoriete acteurs, en dat heeft voor een groot deel te maken met deze film. Ik voelde me zo leeg toen ik klaar was met kijken. En toch wil ik hem elke keer opnieuw zien.

IJzersterk drama. Het verhaal wordt zeer goed uitgewerkt door Lee. De opbouw is goed en continue voel je het geworstel met gevoelens van de hoofdrolspelers. Het niet willen toegeven, je er aan overgeven, het ontkennen, angst voor de buitenwereld, etcetera. Mede dankzij het acteerwerk van zowel Gyllenhaal als Ledger leef je echt mee het verhaal en de emoties. Het einde hakt er daarom ook goed in. Tel daarbij op de prachtige beelden en goede camerawerk en je hebt een terechte Oscar film te pakken. Dik verdiend. 4.5

Brokeback Mountain zal mij altijd bij blijven als een intens goed uitgebeelde film tegen een schitterend decor met heel goed acteerwerkt. Heath Ledger is hier zonder woorden de held. ijzersterke film die na meerdere kijkbeurten niet minder wordt maar eigenlijk alleen maar beter.

Redelijk.

Niet een film waar ik op voorhand echt naar heb uitgekeken, maar om de status van deze film kan je moeilijk heen kijken. Bovendien werd het ook geregisseerd door Ang Lee. Niet een regisseur die door en door toppers regisseert, maar wel een aantal bovengemiddelde films en zelfs toppertjes op zijn naam heeft mogen zetten.

Dit is een film die het vooral van zijn verhaal moet hebben, die voor een relatief ruime speelduur ook heel wat verteld. Er worden eigenlijk twee grote levensverhalen verteld van twee heren die ooit eens hebben gerommeld tijdens een opdracht. Hierdoor is het verhaal ook best fragmentarisch en kon ik me regelmatig moeilijk inleven met de personages, maar het acteerwerk zit wel snor.

Visueel zitten er mooie plaatjes bij van het landschap, maar ik mis wel wat strakke regie hier en daar. De montage en beelden zelf zijn gewoon niet intrigerend genoeg om de kijker voor de volledige en ruime speelduur aan de buis gekluisterd te houden. Het tempo is wat te sloom en de beelden zelf kennen toch te weinig regiemeerwaarde tussendoor. Altijd jammer.

Verder weet het weleens te raken en ik voelde wel degelijk sympathie voor de personages richting het einde. Het sterke acteerwerk maakt het ook mogelijk dat je voor de heren voelt. Lekker ingetogen prestaties van Gyllenhaal en Ledger, al had Gyllenhaal een wel iets betere look mogen hebben in zijn oudere jaren. Dit zag er namelijk echt niet uit.

Het blijft een Amerikaanse film, hoe controversieel het wel of niet was in die tijd, het is altijd net wat te sentimenteel en sterk aangezet. Verder boeit het ook wel degelijk en wordt ook best solide in de laatste scenes. Lee bewijst zich regelmatig een competent regisseur te zijn, maar toch is deze film niet volledig perfect op het vlak van regie. Leuk om gezien te hebben, maar het zal me niet al te lang bijblijven.

Jaren geleden in de bioscoop met huisgenoten uit mijn studentenflat gezien. Ik herinner me met name de scène waarin de heren voor het eerst fysiek worden. Niets romantisch, geen gezoen, meteen vol erin. En één van de meisjes in ons gezelschap raakte helemaal in tranen omdat ze het zo ontroerend vond. Alsof we naar compleet verschillende scènes zaten te kijken. Wel kwam het einde behoorlijk ontroerend op me over.

Goed, nu weer eens herzien mede na het zien van het prachtige El Baile de Los 41, een andere film over het leven in een maatschappij waarin homoseksualiteit niet geaccepteerd wordt. Daarmee vergeleken valt deze film behoorlijk in het niet, met name visueel. De omgevingen in de film zijn mooi, maar behoorlijk matig in beeld gebracht. Ook in deze film een echtgenote die moeite heeft met de geaardheid van haar man, maar in die andere film wordt zoveel meer verteld met gelaatsuitdrukkingen van de acteurs, wat ik persoonlijk veel meer prefereer. En in tegenstelling tot El Baile de Los 41 is het voor mij niet helemaal duidelijk waar de aantrekkingskracht tussen de karakters in Brokeback Mountain op gebaseerd is. Nu is aantekkingskracht soms niet uit te leggen, maar op de één of andere manier overtuigt het me gewoon niet. Opmerkelijk overigens dat beide hoofdrolspelers, Ledger en Gyllenhaal, ontkend hebben dat hun karakters homoseksueel zijn, en dat spreekt wellicht boekdelen.

Deze film kwam uit in de jaren dat Bush jr. president was en wellicht dat dat de reden was dat dit zo'n hit werd, want een homovriendelijke uitstraling had hij natuurlijk niet, en het was leuk dat de pers Bush, die een zelfverklaarde cowboyfan is, vroeg of hij deze film al gezien had. Waarschijnlijk dat de film nu minder stof op zou doen waaien. Ik ben in ieder geval niet onder de indruk. 1*.

Een klassieker onder de filmliefhebbers en eigenlijk ook wel daar buiten krijg ik zo de indruk. Ik had Brokeback Mountain tot voor kort nog niet gezien, maar de reputatie is wel grotendeels waargemaakt. Het acteerwerk van Jake Gyllenhaal en Heath Ledger is weergaloos. Zodra die twee scènes delen is het eigenlijk vrijwel altijd vuurwerk. De opbloeiende liefdesrelatie en alle onzekerheden die daarbij horen tijdens het eerste deel van de film is dan ook met enige afstand wat ik het meest aan de film kon waarderen. Prachtige natuurshots ook. Bijzonder sfeervol en de emoties werden overtuigend overgebracht.

Vandaar dat ik het ook jammer vind dat de film me daarna enigszins kwijtraakt. Niet dat dat deel niet meer boeiend is trouwens. Er komen ook hier nog mooie momenten voorbij, met name richting de climax, zo ongeveer vanaf de laatste ontmoeting tussen Ennis en Jack tot aan het ontroerende einde, weet de film echt nog opnieuw binnen te komen. Het probleem zit 'm voor mij in het middenstuk, waarbij je kijkt naar hoe de twee mannen allebei een leven leiden dat wellicht niet het leven is dat hun hart begeert en waarbij ze toch nog geregeld op elkaar terugvallen. Niet alleen worden de personages minder sympathiek, het duurt ook gewoon wat te lang en is niet bijzonder boeiend, op een enkele opleving na dan. Echt slecht wil het niet worden, maar ik merkte wel een contrast in hoeverre de verschillende delen van de film me aanspraken.

Met een sterke eerste drie kwartier, een wisselvallig middenstuk en wederom een sterke afsluiting is Brokeback Mountain in ieder geval zonder enige twijfel toch nog de moeite waard. Naast het feit dat het onderwerp nog steeds als controversieel zou kunnen worden ervaren, bevat Brokeback Mountain ook gewoon een dosis Amerikaanse sentimentaliteit, die je ook in andere romantische drama's aantreft. Daar zal je als kijker mee overweg moeten kunnen. Zelf kan ik het op zijn tijd best goed hebben en als het emotionele deel dan zo goed wordt overgebracht zoals de acteurs dat hier doen, dan beleef ik er een aangename filmavond mee.

3,5*

Vanavond weer gezien op Paramount Netwerk, schitterende beelden, met een prachtig verhaal

TOP film!