Tonî Takitani (2004)

Ik zie ook niet waar de film dan filosfische pretenties zou moeten hebben. Snap niets van de kritieken hier, ook niet wat betreft de voice-over. Ik zou niet weten waar die voice-over dan uitleggeriger is dan in de tal van film noirs die ik gezien heb.

Tony Takitani overtreft mijn verwachtingen. In feite kan ik maar weinig negatiefs melden over de film. De vertelwijze is zeer effectief en speciaal en ik heb totaal geen problemen met de voice-over, vooral omdat het structureel in de film wordt toegepast. Centraal staat Tony die bij mij gemakkelijk sympathie weet op te wekken.

Visueel dacht ik constant dat Ichikawa het hoge niveau nooit de hele film zou kunnen volhouden, maar het is hem wel degelijk gelukt. Een unieke manier van filmen, waarvan ik verwacht dat hij geïnspireerd is door Ozu, hoewel ik nog nooit een Yasujiro Ozu film heb gezien. De toekomst zal moeten uitwijzen of dit klopt, en of Ozu ook dit hoge niveau heeft weten te bereiken.

Het mooiste aan de gehele film is de bovenstaande plotomschrijving. Ik weet niet wie, of wat, het heeft geschreven, maar het is uitzonderlijk goed gedaan. Zo goed dat ze film gewoon teleurstelt. Want inhoudelijk is het een hoop...

De voice-over werkte eerst wat irriterend omdat ik er niet van hou om in jip-en-janneke taal alles uitgelegd te krijgen wat ik zelf wel kan concluderen. Echter het idee is goed en het is jammer dat niet de gehele film puur uit de voice-over bestond. Voor mij zou het dan een heerlijke intieme afstandelijkheid (of afstandelijke intimiteit) hebben gecreëerd.

Derde pluspunt is het camerawerk. Ook hierin is Ichikawa op het juiste pad maar ook hierin gaat hij niet echt ver. Het verschuivende beeld had best in de gehele film kunnen worden toegepast. Helaas is dit slechts bij enkele scènes gedaan.

Al met al leuk om eens gezien te hebben, maar echt bijzonder is het niet. En dan laat ik nog andere zaken als het constante pianomuziek, dat de film echt niet nodig heeft, achterwege.

3,0*

Het is gebaseerd op een kortverhaal van Haruki Murakami, geweldige schrijver.

Ik heb nu anderhalve Murakami gelezen en ik moet zeggen dat deze film de sfeer van zijn boeken erg goed weet te vangen.

Laat ik voorop stellen dat ik best kan begrijpen dat er aanhangers van deze film zijn, maar ik vond het allemaal maar matig.

Allereerst werkt bij mij de voice-over niet. De voice-over vertelt op een eentonige monotone manier over Tony Takitani alsof het hemzelf ook helemaal niets interesseerd wat er met de hoofdrolspeler gebeurd.

Daarnaast vond ik Tony Takitani zelf ook maar een saaie emotieloze man, die bij mij weinig sympathie weet op te wekken. Verliefdheid straal je mijns inziens ook op een andere manier uit, met wat heftigere emoties. Het verhaaltje zelf is ook vrij standaard en nergens bijzonder of verrassend.

Verder is de muziek wel goed. De rustige pianomuziek zet wel de goede sfeer neer in deze film. Verder vond ik het visueel allemaal niet slecht, maar ook niet bijzonder of zo. Een matige film in mijn ogen.

2,0*

Wat een indrukwekkende Japanse film was dit zeg. Niet vanwege de vorm maar de inhoud. Ik heb nooit onder stoelen of banken geschoven dat ik intens mee kan genieten van droevige voice-overs van mensen die met heel veel leed zitten, die het leven niet meer zien zitten etc. Zo zit de hoofdpersoon, Tony Takitani, nou niet echt met leed maar meer met leegheid van zijn bestaan totdat hij naar veertig jaar levensbestaan de beeldschone Eiko ontmoet. Die hem de zin van het bestaan geeft, plus een hoge rekening en een grote garderobe vol met vrouwen kleren. De film kent zijn enige bestaansrecht door een algemene verteller die vrijwel steeds aan het woord is en laat zien dat het leven van Tony niet veel gebracht heeft. We merken het in de doffe kleuren, alle felle kleuren zijn eruit gehaald totdat er alleen grijze, donker bruine, en donker groene tinten over zijn. De film straalt dan ook geen blijdschap uit en heeft daar ook geen behoefte toe. Buiten dat, lijkt de film continu in beweging maar dan geen inzoomwerk of uitzoomwerk maar meer dat de film links en rechts rustig in beweging was. Iets dat me ook al opviel bij de films van Zhang Ke Jia. De film is dromerig, met een snufje filosofie en de nodige poëtische ingrediënten. Deze films zijn puur gemaakt op de rustige ingestelde cinefielen. Verwacht geen hectische, bombastische cinema. Nee, alles behalve dat. Deze straalt vanwege zijn eenvoud. Meer van dit soort films zijn welkom!

Nou dan veel plezier met Adaptation.

Die vond ik dan weer überslecht. Misschien een kans geven voor een herkijkbeurt maar ik ben er bang voor. Dat die film me gaat bekoren.

mooie film1 zeker de manier hoe hij in beeld gebracht is. het verhaal is een modern sprookje, en ik moet zeggen dat het verhaal me niet echt veel deed. wel de sfeer en de beelden! en dat maakte het verhaal toch nog mooi... piano spel was zeer prettig in de film en paste er prima bij. acteurs waren goed! qwa film viel hij mee, maar qwa beleving was hij lekker (als je begrijpt wat ik bedoel).

3.5

NL DVD-release in oktober bij Filmfreak.

Visueel een van de betere films die ik ooit heb gezien. Echt prachtig.

De grote lijnen van het verhaal deden inderdaad sterk denken aan een Murakami boek. Tony Takitani heb ik niet gelezen, volgens mij zijn er ook geen vertalingen, zeker geen Nederlandse in ieder geval.

Toch LEKEN veel details achterwege gelaten te zijn, Murakami's boeken zijn altijd rijk aan details... Blijft natuurlijk altijd moeilijk bij boek verfilmingen maar met een lengte van 75 min. had er misschien wel iets meer in gemogen.

Maar als film opzich is dit een minimalistisch meesterwerk. 4,5*

Tony Takitani is een kortverhaal die in de bundel, Blind Willow, Sleeping Woman staat. Volgens mij nog niet verkrijgbaar in het Nederlands maar wel in het Engels. De film volgt het boekje goed, echt veel details zitten er volgens mij ook niet in het boek. Het is vooral een verhaal over eenzaamheid. Het verhaal eindigt wat beter maar verder doet de film er zeker niet voor onder.

Ok, een kortverhaal dus, net als All God's Children Can Dance. Dan kan ik het me wel voorstellen. Ben wel benieuwd naar die bundel. After the Quake en De Olifant Verdwijnt zijn me goed bevallen.

toch verhoogt naar 5*

Ik krijg de film maar niet uit mn hoofd. zo prachtig.

Zowel inhoudelijk als filmisch nogal saaie film. Thematiek uiterst aantrekkelijk, echter spijtig genoeg lijkt de film nergens een helder en karakteristieke beeld van eenzaamheid te scheppen. Halverwege was ik er nog niet eens uit of dit nou een film is over de eenzaamheid of gewoonweg een doorsnee simpel verhaaltje of een vrouw die aan een verslaafdheid lijdt voor 'kleren kopen'.

het gehele subplot was ronduit onzinnig. 'Mevrouwtje moet nodig kleren hebben' goh heel interessant. Opmerkelijk wordt het allemaal zeer somber en afstandelijk gefilmd. Wat ik persoonlijk als een grote minpunt zie, aangezien het echter niet zo depressief is als het lijkt.

Verder een minimum aan dialoog die nergens ook vermeldenswaardig of onvergankelijk is. De muziek geleid met de minimalistisch stijl zorgt nog voor een paar mooie scènes, doch is het samenhang zeer saai om een goeie film te vormen.

Blind Willow, Sleeping Woman net aangeschaft, wel leuk om even te vergelijken. Ook zeker leuk, dat de Engelse vertalingen uitkomst bieden als je alle Nederlandse gehad hebt. Volgens mij zitten er nog een stuk of 2,3 bij die niet in het Nederlands verschenen zijn.

Ik vond dit een behoorlijk indrukwekkende film. Ik snap veel van de hier genoemde kritieken hier eigenlijk totaal niet. Ik denk ook dat veel mensen die deze film niets vonden ook niet erg bekend zijn met het fenomeen Murakami. Volgens mij ga je deze film beter waarderen als je begrijpt hoe de werken van Murakami in elkaar zitten.

Hoe kun je hier bijvoorbeeld geen karakteristieke eenzaamheid in zien? Veel beter kun je eenzaamheid niet uitdrukken volgens mij. Takitani heeft gewoon niemand en niets en dat uit je niet met veel kabaal, maar met pure stilte. Persoonlijk voelde ik juist heel goed de eenzaamheid waar dit verhaal op gebaseerd is.

Dan over de personages. Murakami maakt vaak gebruik van normale mensen die een bepaalde eigenschap hebben wat ze anders maakt dan de gemiddelde mens. Hier ook weer. Eiko koopt geen kleren om aandacht te vragen. of iets dergelijks, maar, zoals ze in de film zegt:Om de leegte in haarzelf op te vullen. Dat maakt het voor mij juist zo speciaal.

De liefde tussen de hoofdpersonen was overduidelijk. Waarom? Omdat ze beiden mensen zijn met lege levens en door deze overeenkomst voelden ze zich tot elkaar aangetrokken. Takitani straalt geen sympathie uit, omdat hij geen mensen kent. Hij is bijna contactgestoord zou je kunnen zeggen. Dan heb je ook nooit geleerd om symathie uit te stralen.

De verteller past goed bij de rest van het verhaal. Moet je eens voorstellen dat in een film als deze iemand heel geemotioneerd gaat zitten vertellen. Dat zou toch in fel contrast staan met het hele idee achter deze film?

Geen interessantdoenerij dus, maar gewoon verdomde interessant.

Ik ben niet bekend met Murakami´s werk nee, maar een film moet toch op zichzelf kunnen staan?

Ik vond het gewoon ongelofelijk saai weergegeven. Ik kon die eenzaamheid moeilijk aantreffen.

Wat vond je er dan precies saai aan?

En ja, je hebt wel gelijk wat betreft je eerste punt. Een film moet niet afhankelijk zijn van de boeken. Het was ook meer als idee bedoeld voor mensen die deze film niet begrijpen.

De film staat me niet echt meer helder bij het hoofd maar ik vond de gehele vertoon van eenzaamheid geleid met de voice-over niet bijster interessant. Het raakte me nauwelijks.

De handelingen van de hoofdpersoon waren eveneens verre van belangwekkend en aangrijpend.

Mooi filmpje dat de stijl van Murakami's boeken goed weet over te brengen. Vooral het samenspel van de voice-over en de acteurs vind ik erg geslaagd. Aan de ene kant kijk je zo iets afstandelijker naar Tony Takitani, maar andere andere kant slaagt de film er toch in je helemaal mee te slepen in zijn depressieve leven. Knap gedaan van de regisseur.

Zeer mooi psychologisch drama waar ik geboeid naar heb zitten kijken. De innerlijke leegte van twee mensen kon niet beter verwoord en in beeld gebracht worden. De voice-over werd door mij helemaal niet als storend ervaren. Integendeel zelfs. In deze film werkte het juist heel goed en hetzelfde kan ook gezegd worden van de pianomuziek van Ryuichi Sakamoto. Misschien dat ik ook maar eens een keer een boek moet gaan lezen van Murakami.

4,0*

Als ik ongevraagd een aanbeveling mag doen: De Opwindvogelkronieken, zijn dikste maar tegelijk ook breedste boek.

Bevat zo'n beetje alle thema's die je bij Murakami vinden kunt. Naast de existentiële eenzaamheid, vind je er ook het in de film afwezige magisch-realisme dat even kenmerkend is voor veel van zijn werk. Een vreemde combinatie van niet eenvoudig te duiden symboliek met een nuchtere stijl die makkelijk wegleest en het geheel toegankelijk en spannend maakt. Anders dan in zijn andere boeken verwerkt hij hier ook stukken Japanse geschiedenis. (incl. een scene die het publiek van Martyrs moest missen. )

Gedurende de eerste helft van de film had ik echt de indruk dat ik naar een meesterwerk zat te kijken: camerawerk, soundtrack, vertolkingen en verhaal hadden me volledig in de ban. Ergens in het midden zakt de film echter stilistisch en inhoudelijk nogal in: geen strakke ritmiek meer die me zo in trance had weten houden en het verhaal glijdt wat af. Wel een aanrader maar niet het meesterwerk dat ik erin vermoed had.

Sfeervol filmpje. De leegte van Tony's leven komt erg goed over. Ik denk dat de voice-over daar alleen maar aan bijdraagt. De muziek is erg simpel maar doet zijn werk prima. Ik vond de inleiding niet heel erg boeiend, maar daarna werd ik wel gegrepen door de film. Helaas bleef dat niet de hele film lang zo.

3.5*

Te afstandelijk om te imponeren. Ik vond er zodoende ook weinig aan. Zoals Legan eerder al zei is de plotomschrijving veelbelovend (die klinkt bijna tragikomedisch), maar zoals rokkenjager zei is Tony Takitani zowel inhoudelijk als filmisch een nogal saaie film. Inhoudelijk omdat noch de eenzaamheid, noch de verliefdheid, noch de droevigheid ooit voelbaar worden. Filmisch omdat de stijloefening zo repetetief is dat het overkill wordt.

Vanwege die tracking shots wordt het boekgevoel overmatig bevestigd, iets wat de voice over al genoeg doet. De 'bladzijden' worden automatisch voor je omgeslagen, de verteller ondersteunt de beelden. Prachtig gekadreerd, maar verder weinig interessant. Ik heb liever dat de acteurs ietsvoelbaar maken, in plaats van dat een verhaal en de bijbehorende emoties door een monotone stem worden voorgekauwd.

Muzikaal wel dik in orde, dat mag gezegd worden. Verder inderdaad een lege huls. Ondanks de korte speelduur een lange film.

In de drukte van de hedendaagse blockbustercultuur ontvouwt zich af en toe een film die een haast meditatieve rust uitstraalt. Vaak komen dit soort films, net als de drie wijzen, uit het 'oosten'. Tony Takitani is één van die films. Een intiem en indringend portret van eenzaamheid. De hoofdrolspeler is een buitenbeen in de maatschappij. Zijn moeder overlijdt kort na zijn geboorte en zijn vader is niet geschikt om ouder te zijn. Dit blijkt bijvoorbeeld al uit zijn Amerikaanse voornaam die in het naoorlogse Japan kwaad bloed zet. Tony brengt zijn dagen door als illustrator. Alleen, totdat hij een jongedame met een voorliefde voor designerkleding ontmoet. Het onwaarschijnlijke gebeurt en de twee trouwen. Helaas duurt het geluk niet lang, aangezien de dame in kwestie komt te overlijden. Tony blijft achter met kasten vol kleding en om het gapend gat in zijn ziel op te vullen gaat hij op zoek naar een dame met exact dezelfde afmetingen als zijn vrouw. De rustig voortkabbelende film wordt gekenmerkt door een sepia (donkere bruin-grijze kleur) kleurenpalet. Dit geeft visuele ondersteuning aan de droefheid op het scherm. Het bijzondere is dat de film vaak naar rechts 'pant' en door denkbeeldige muren gaat op weg naar een volgend shot. De film leest daarom weg als een boek. Niet onlogisch, aangezien de film gebaseert is op een stripboek. Bij deze vertelmanier past ook de voice over die het leeuwendeel van de teksten op zich neemt. Af en toe komen de karakters 'tot leven' en vullen ze de voice over aan, een surrealistische ervaring. Tony Takitani is zeker niet voor iedereen geschikt, maar wie wel eens wat kunstzinnig wil ervaren moet dit zeker eens gaan proberen!