Tonî Takitani (2004)

Gebaseerd op het gelijknamige kortverhaal van Haruki Murakami, met eenzelfde gevoel voor melancholie en moderne eenzaamheid.

Trailer

Muziek is in ieder geval erg mooi

Nederlandse première op het Dejima Japanese Film Festival:

vrijdag 27 mei, 22.00 uur, Ketelhuis Amsterdam

het kortverhaal, vertaald naar het Engels

Prachtige film, die hier toch wat ondergewaardeerd wordt.

Het relaas van een inherent eenzaam man wordt hier zonder al te veel sentiment, erg strak en erg stijlvol vertelt. De film is Tony Takitani.

Visueel erg erg strak. Kaarsrechte pans en kadreringen, zeker langzaam en zonder enig gebibber. De gemiddelde Dogme aanhanger krijgt prompt een hartaanval. Ook de muziek is erg mooi. Sober, subtiel maar knap ondersteunend.

Opvallend vooral de functie van de voice-over in deze film. Veelvulidg gebruikt, op bepaalde momenten ook door de personages zelf. Zo lijkt het soms alsof ze zelf een verhaal aan het vertellen zijn. Persoonlijk vond ik het een erg leuk effect.

Kan mij de lage(re) score wel ergens inbeelden, want veel medeleven met het personage krijg je niet, en er is heel wat inbeeldingskracht nodig om enige overweldigende emotie te voelen. Toch lijkt me dat vooral bij deze film niet nodig. Het drama is effectief, dat zeker, maar ook erg afstandelijk. Maar da's dan ook net het thema van de film.

Enige kritiek is dat net zoals de kleding in de film (die een erg belangijke rol speelt) de film zelf net iets te klassiek is. Verder een prachtfilm. 4 dikke *.

Tony Takitani ging met de publieksprijs + subsidie voor een officiële release in België aan de haal op het Cinema Novo festival 2004.

Bijzonder en innemende film dit. Schitterend portret van Tony Takitani. De film is Tony Takitani, zoals Onderhond hierboven al opmerkte.
De eenzaamheid is prachtig uitgebeeld, beiden in muziek en beeld. Bruintinten, kaarsrechte rijders, matte kleding, alles voelt leeg aan. Toch schuilt er in die leegte een warmte. Tony heeft wel degelijk warmte om te geven, en je voelt dat hij met zijn gehele hart van zijn vrouw houd hield.

De film voelt heel klein aan, net als de personages. Prachtige scène wanneer zijn nieuwe werkneemster de kleren van zijn overleden vrouw past en ineenzakt . Weer zo’n film waarbij ik moeite heb om er iets over te schrijven, gevoelskwestie. Pracht film..

Meevaller!

Vond de film mede door de voice-over en manier van filmen haast als een sprookje aandoen. Vond het echter niet de gehele speelduur werken, mede ik omdat sommige fases van de film wat minder intressant vond dan de andere. Gelukkig is de speelduur niet te lang zodat de "schade" beperkt blijft.

3,5*

Goede film, dat wordt gepresenteerd in slechts 75 minuten.

Hierdoor geen onnodige lange scenes die de karakters meer diepgang geven, maar gewoon recht door het verhaal heen.

En je hetgeen laat zien wat belangrijk is.

Sommige scenes zijn zeker erg mooi en juist die scenes zullen bij mij blijven hangen.

Ook niet onbelangrijk is dat het toch een zeer origineel verhaal is en daardoor misschien niet door iedereen wordt gewaardeerd die zich niet kan inleven in het eerste half uur.

3.5*

Meesterwerk! Jammer van het einde; Ik heb het gevoel dat het niet aansluit bij de rest van de film. Daarom: 4,5*

Film blijft maar door mijn hoofd spoken. Het eenzame leven van Tony Takitani komt als de prachtigste slideshow van links naar rechts over je scherm gekabbeld onder begeleiding van schitterende muziek en een serene, haast hypnotiserende commentaarstem. Wow! Wat kan eenzaamheid en leegte toch van een ontieglijke schoonheid zijn! Film verdient veel meer aandacht en stemmen.

Onwijs mooie film, ben haast verdonken in de prachtige cameravoering en soundtrack. De beelden zijn schitterend, van begin tot eind is dit een plaatje!

Hoe het verhaal wordt verteld, de rustige voice-over soms aangevuld door de acteurs zelf, is perfect.

Veel scenes die de pracht van deze film tot grote hoogte deden stijgen waren de 'interludes' waar Tony of zijn vrouw van onder naar boven het beeld in kwamen lopen. De paar shots waar de lucht ongelooflijk in beeld wordt gebracht. De shots met de fiets, de schoenen, tony op zijn bureaustoel, de klerenkamer en ga zo maar door...

Zwaar ondergewaardeerd hier en vijf sterren en een top10 plekje zijn deze film meer dan waard!

Prachtige film, zojuist weer eventjes opgezet en hij wist me weer vol te raken. Het einde was de eerste keer wat rap, maar deed geen afbreuk aan de schoonheid van de film. De tweede keer vond ik het einde wonderschoon. De leegte en het verlangen om die leegte te vullen, twee grote tegenstellingen die het leven van Tony beheersten. 5* blijft dik staan.

Wow! Sidderen en beven bij zo'n ingehouden stijloefening. Cinema als poëzie, met optimaal gebruik van beeld, muziek (Sakamoto!), verhaal en acteren.

Moest er wel even inkomen, omdat de muziek vrij dominant aanwezig is, maar die blijkt gaandeweg goed op zijn plek vallen. Zo ook het gebruik van (verschillende) voice-overs dat een mooi effect had. Ook goed om de hoofdrollen (vader/zoon en twee geliefdes) door dezelfde acteur/actrice te laten spelen. Ogata Issei doet het fantastisch.

De kadrering en de rijders (geen pans!) was beheerst en onderkoeld, maar dat paste zo goed bij de film en zijn onderwerp. Ik begreep dat het als een haast onmogelijke klus werd gezien om iets van deze auteur te verfilmen: Ichikawa Jun is erin in geslaagd de perfecte Murakami verfilming af te leveren.

Waar de laddercompetitie nog goed voor geweest is! Daardoor geattendeerd op deze -voor mij- onbekende Japanner en daarom gekocht. Zeker geen spijt en met nagloeien misschien nog wel een hogere score.

Mooimooi, dat soort titels in de laddercompetitie zetten stimuleert toch weer de juiste mensen .

Krijg zin in een herkijk, na het lezen van je recensie, Rokuro Dit is inderdaad een van de films waarbij het motto "Cinema als poezie" goed tot zijn recht komt. De muziek van Sakamoto (held!) is geniaal, en alhoewel soms heel erg aanwezig, perfect binnen de stijl van de film.

Blijft een prachtig vormgegeven film, waarbij stijl haast de overhand neemt, maar de kern van de film (het gevoelsleven van Takitani) nooit uit het oog wordt verloren, en juist door de stijl zo mooi wordt uitgelicht.

Daar is-ie dan... het halfje extra, zoals ik al vermoedde toen ik postte op 31 mei.

Ik heb mijn DVD aan een vriendin uitgeleend die er helemaal enthousiast over was mailt ze net. En nu begint het bij mij ook weer terug te komen. Deze film is beter dan goed. Het is bijna perfectie/meesterwerk: 4.5*

Alweer bijna jaar geleden dat ik deze film gezien heb en ik moet hem echt weer eens gaan zien. Jammer inderdaad dat deze film door nog zo weinig mensen is bekeken.

Op verzoek van M.R. hierbij de (enigszins gerigeerde) tekst van de betreffende mail:

In lange tijd niet meer een film gezien die er zo inhakte. Ik werd vanaf de eerste minuut meegezogen en wilde na afloop niet meer terug naar de realiteit. In feite wordt het verhaal gewoon voorgelezen, maar de film is niet een serie bewegende plaatjes bij de tekst. De beelden vertellen het verhaal mede, en dat gebeurt op een uiterst efficiente en effectieve manier. Er zit geen scene te veel of te weinig in. Dit geldt ook voor de art direction: met minimale middelen wordt de suggestie van een specifieke ruimte gewekt, en het grappige is dat vaak dezelfde decorstukken in verschillende "ruimtes" terugkomen.

Het verhaal kende ik nog niet, maar het was zeer herkenbaar Murakami: de eenzame, lichtelijk wereldvreemde man en zijn moeizame relatie met het fenomeen vrouw, de melancholie die niet zwaar is maar vederlicht en de terloopse aandacht die aan koken en eten besteed wordt. Het einde is ook zeer Murakamiaans: in zijn verhalen en romans verlaat de hoofdpersoon vrijwel altijd zijn (al dan niet zelfgekozen) eenzaamheid.

Wat had ik dit graag op groot doek willen zien. Ik denk dat ik de dvd zelf maar ga kopen, ik heb het vermoeden dat je Tony eindeloos kunt herbekijken.

Redelijk maar ook niet meer dan dat,

Ik had vooral wat problemen met de nogal droge, humorloze uitlatingen/handelingen van zowel de voice over als van Tony Takitani. De voice over is nogal aanwezig maar mist wat sprankelends. Allicht, want Tony Takitani mist ook wel wat in zijn leven. Echter, door de afstandelijkheid van hem, het uitblijven van humor en het feit dat ik Tony Takitani maar een saaie man vond. I.p.v. mysterieus, waar de voice over nogal debet aan was door alles als een open boek te presenteren had ik gewoon niet zoveel met hem op. En dat is toch wel funest voor deze film.

In de film gebeurt eigenlijk niks noemenswaardig. Tony ondergaat alles maar, zonder dat de voice over met leuke trucjes aan komt zetten of Tony als een sympathiekeling neerzet.

Visueel vond ik het allemaal wel redelijk. De bijna constant aanwezige muziek was verder wel sfeervol en mooi gekozen. Ik heb mij niet verveeld maar de kracht van deze film ontgaat mij. Het is allemaal wat te simpel gebracht. 3*

Mooi, kunstzinnig en prachtige muziek.

Het concept kon mij echter niet de volle 85 minuten boeien. Daarvoor zijn de personages teveel abstract en het verhaaltje net iets te mager.

50 minuten (pak 'm beet) was me beter bevallen.

Welke versie had jij

Haha. Ik maakte een fout. 75 minuten dus.

Op de onovertroffen Midnight Eye site staat een mooie, diepgravende review over de film van Dean Bowman: hier

Muziek van Ryuichi Sakamoto is prachtig, zoals ik al eerder had opgemerkt. Film verder is behoorlijke tegenvaller. Wel apart, maar weinig dialoog. Thema van eenzaamheid e.d. begrijp ik, maar er zat weinig passie, power en verhaallijn in. Ik begrijp de goede recensies niet zo. Alleen de muziek van Sakamoto tilt de beelden naar een hoger niveau en kom ik toch nog op 3* uit. Zonder hem was dat een dikke onvoldoende geworden.

Volgende week vrijdag zowaar op Nederland 2!

Mooi, ik ben benieuwd of deze film terecht een mooie positie in de laddercompetitie heeft!

Klote ik wil deze al een tijdje zien... maar het Boys Noize / Crookers optreden vrijdag krijgt voorrang hehe. Andere keer dan maar.

Cool, deze wilde ik laatst kopen.

Vanavond te zien op TV. Nice!