Tonî Takitani (2004)

zeker nice

ben ook zeer benieuwd naar de filmm

Juist verleden week m'n eerste Murakami gelezen. (Norwegian wood) En dus nu een (en volgens mij de enigste) verfilming van het werk van Murakami.

Maar ik denk toch dat deze film Murakami alle eer aan doet. Prachtig complexe en mystieke characters. Afstandelijk maar emotioneel en een geweldig tempo. De rijders werken goed, ook de belichting en kadrering was prima in orde. Visueel is het opzich misschien een beetje flets maar nergens lelijk. (De film deed me ook meerdere keren aan Koreeda denken.)

De muziek is gewoon prachtig, de jazz stukjes wat minder maar het pianospel is geweldig. Mooie dromerige en rustige melodieen die veel sfeer opwekken. De characters zijn alle mooi, met Tony als ingetogen maar daarom niet minder stralend middelpunt, prachtige vertolking ook. Met het eind had ik eigenlijk ook geen probleem, na Norwegian wood zou ik bijna zeggen dat het typisch Murakami is.

4 Dikke sterren met kans op een halfje meer.

Zo en dan morgen aan The wind-up bird chronicle beginnen.

Mooie film. Apart camerawerk, de tempo-wisselingen voelen natuurlijk aan en het verhaal weet te boeien.

Verder sprak de vertelstijl me aan (een verteller die aangevuld wordt - soms midden in een zin - door de acteur zelf), evenals de muziek. Die twee laatste aspecten deden me trouwens sterk denken aan een Amélie; een film die verder trouwens wel heel anders van karakter is.

Moest een beetje lachen over het tempo in het begin van de film. In een paar minuten werd een verhaal verteld waar in het tempo van sommige andere films een trilogie voor nodig zou zijn. Zeker niet storend.

Het einde van de film was ietwat abrupt: als de gedachte aan die sollicitante hem bleef najagen; zou hij dan niet nog een keer contact proberen op te nemen?

Voorlopig een 3,5..misschien dat ik die nog eens naar boven bijstel.

Tony Takitani betreft een draak van een verhaal. Dit komt met name omdat alles (met een uitroepteken) voorgekauwd wordt. Telkens opnieuw wanneer je als kijker denkt 'goh,.... waar gaat dit naartoe' verschijnt de voice-over die 'alles' (letterlijk) uitlegt.

Deze film is een belediging voor menig intelligentie, zo simplistisch zo voorspelbaar. Ik besprak tijdens de film, nota bene op de verjaardag van mijn beste vriend, scène voor scène de situatie met hem en met mijn aanwezige vriendin. Toen zij probleemloos scène na scène detaillistisch beschreven en voorts die scènes ook daadwerkelijk plaatsvonden betrof het netto resultaat dat wij veelvoudig in de toestand van schaterlach terecht kwamen.

Tony Takitani is een stereotiep voorbeeld van filosoferen met Ravensburgen. Iedereen kan het! Echt! Zeker met deze film want letterlijk alles (!) wordt vroegtijdig voorgekauwd, hetzij via een voice over hetzij het in beeld brengen van de antwoorden.

Jun Ichikawa laat de toeschouwer niet denken, consumeren lijkt het devies te zijn. In het bijzonder zijn enkel zijn interpretaties die, wees gerust, in meervoud uiteen gestalt worden; een interview met een lokale journalist had volstaan.

Cinematografisch is de film dik in orde, maar met alle respect, inhoudelijk is het ronduit een uitermate voorspelbaar en clichématig draak van een verhaal.

Komedie optima forma zal ik maar stellen, want ik heb wel enorm moeten lachen om deze film, eerlijk is eerlijk, met name om de infantiele en buitengewoon doorzichtige pretenties.

1*

Vreemd, ik heb me er helemaal niet aan geërgerd. Sterker nog, het is niet me eens opgevallen dat alles zo voorgekauwd wordt. Wellicht eens wat meer op letten bij herziening.

Vond het een heerlijk filmpje. Lekker tempo, interessante characters, fijne muziek erachter en een verhaal, ondanks dat het behoorlijk simpel is, dat blijft boeien. Ook cinematografisch heb ik ervan genoten.

Dikke 4* met kans op meer.

Merk dat Aziatische cinema me steeds beter gaat liggen. Mochten mensen nog tips hebben met vergelijkbare filmpjes, PM me even!

Aziatische films trekken mij ook. Ik heb de afgelopen week al een tiental films bezocht in bioscooptheater Rialto Amsterdam. Binnenkort schrijf ik een kort verslag over deze, inmiddels, vierde Asian Film Festival

Le voyage du ballon rouge kan ik iedereen van harte aanbevelen, de film krijgt van mij 4.5* of de droogkomische Japanse film 'Megane' (2007).

Neemt niet weg dat ik een gruwelijke hekel heb aan films, in het algemeen, waarbij vermeend subtiliteit niets anders blijkt te zijn dan een farce, één om een ogenschijnlijk aanwezige diepgang te pretenderen terwijl het in de praktijk juist diezelfde diepgang om zeep helpt omdat het de omstandigheid 'voorkauwt''.

Een conversatie tussen een man en een vrouw, een uitermate stilistisch opgenomen scène, een 'briesje' lucht in het gezicht van het vrouwelijk karakter, stilte en dan plots, 'out of the blue' een voice over; tijd voor wat uitleg....

Een vrouw zit met een melancholische blik voor haar uit te staren in een 'lege' kamer, 'wat is mijn rol?' lijkt ze zich af te vragen, geen nood, de voice over doet zijn intrede.

Und so weither.

Het betreft een aaneenschakeling van instructies, vul hier de kleur rood in, daar de kleur blauw, ziet u het plaatje al verschijnen?

Wat me vooral stoorde was de opeenstapeling van heftige thema's zonder einde. De film vliegt van slecht ouderschap naar eenzaamheid naar liefde naar koopfetisj (!) naar dood naar rouw etc. etc. Beetje teveel van het goede allemaal, door teveel thema's word het automatisch nogal oppervlakkig.

Verder zeker wel mooi gefilmd en de 'opvolgster' is betoverend om naar te kijken .

Wat betreft de muziek, die zeker op zichzelf aardig is, was het ook een beetje teveel van het goede, de momenten dat er 5 sec. géén piano te horen was zijn op een hand te tellen.

LOL. De complexiteit, mystiek en emoties van deze film passen in een holle kies, het is echt totaal nietszeggend.

Ben het wel met Dragje eens eigenlijk, mooie muziek, mooie beelden maar verder totaal een lege film met inderdaad een volstrekt idiote voice-over (echt het niveau van; "...en toen ging de deur open" en dan vervolgens inderdaad de deur zien opengaan Ja dank je dat zie ik zelf ook wel, doe dan niks zeg. Wanneer de voice-over niet beschrijvend aan de gang is vult het wel gedachten of dialogen in die de karakters schijnbaar niet in staat zijn te verwoorden of te laten zien aan de kijkers. Persoonlijk ergerde ik me hier nog meer aan dan in menig voorgekauwd Amerikaans Hollywoodproduct. Vooral omdat het hier moet doorgaan voor zogenaamde diepzinnigheid... Diepzinnigheid, pffff.

Er zit ook totaal geen magie of emotie tussen de personages en dan dat auto-ongeluk En... heeft Ichikawa soms een fetisch voor schoenen?

Tony kan het doen met een 1.5* en das eigenlijk vooral voor de muziek en het camerawerk.

Mooie plaatjes maken nog geen goede film is dan mijn eerste gedachte.

Ik hou juist enorm van stilistisch 'mooi' geschoten films, maar wel één die mij aan het denken zet, één waarbij niet op elk aspect antwoord wordt gegeven, één waarbij de vorm fundeert op tal van aspecten die open staan voor interpretaties.

Tony Takitani betreft een kubus met bijgeleverde instructies. Het dood de tijd maar nodigt niet uit tot denken.

Het behoeft geen betoog dat de 'opvolgster' niet mijn interesse heeft.

Leuke meisjes van een jaartje of 25 hebben altijd wel mijn interesse maar dat heeft dan weer niets met deze film te maken

Mooie plaatjes alleen kan soms ook echt wel genieten zijn hoor, al zal dat voor zo'n intellectueel als jij wellicht moeilijk te begrijpen zijn

Alleen vond ik deze film niet altijd even mooi. Dat grauwe, sobere paste natuurlijk wel bij het gegeven van de film, maar begon na een tijdje ook maar te verevelen. Ook de filmtechniek om van de ene muur over te gaan naar een andere muur op een andere locatie is echt wel achterhaald. Dit kwam erg veel voor en was dus best wel storend. Wat ik wel prachtig vond waren de nachtbeelden van de stad. Ze gaven een prachtige desolate sfeer weer (wat je uiteraard niet zou verwachten in een grootstad).

De rest kon me ook niet echt raken. De personages en thema's waren best wel uniek en mooi weergegeven. Vooral de kuisvrouw die begon te huilen bij het zien van al die kleren was sterk.. Maar op de één of andere manier kon het me toch niet allemaal volledig boeien.

Mooi, ingetogen sfeertje, niet veel meer 2.5*

Aardige film, mooie shots, mooie muziek van Sakamoto. De vertelvorm werkte voor mij niet echt. Ik kan me wat dat betreft deels aansluiten bij Medicineman en Dragje. Het heeft me echter niet in de weg gestaan de film toch positief te waarderen.

Ik vind het niet zo vreemd. Juist de moderne, industriele, onpersoonlijke stad kan een enorm gevoel van eenzaamheid of vervreemding teweeg brengen. Daarnaast, met veel mensen zijn betekent niet dat de eenzaamheid er niet is.

Tuurlijk. Ik doelde er eigenlijk op dat de meeste films een stad weergeven als iets vol leven, terwijl dit hier omgekeerd is.

Op zich niet zo verwonderlijk dat meerdere mensen zich hieraan zouden storen. Voice overs worden in het algemeen niet echt gewaardeerd, Takitani maakt er dan ook veelvuldig gebruik van.

Vreemd vind ik wel dat men zomaar aanneemt dat de voice overs uitleggerig zijn en men daarbij compleet het vormelijk aspect van de voice overs negeert.,Het is alweer een tijdje dat ik de film gezien heb, maar herinner hem vooral als een eenvoudig drama, weinig hoogdravend of filosofisch ingesteld.

Het heeft allemaal weinig met de intelligentie van de kijker te maken, al zou je het Jun Ichikawa misschien niet eens kwalijk kunnen nemen als je de veelvuldige kritieken bij andere Japanse dramas (en met name het acteerwerk) er op naleest.

Goede en zeer originele film met goed acteerwerk.

De film is dromerig en betoverend, mede door de goede voice-over, de achtergrondmuziek en de mooie beelden.

De regie vond ik briljant, prachtig hoe steeds werd geschakeld van de voice-over naar de karakters zelf, meesterlijk gedaan.

En wie de stem van de verteller trouwens zou herkennen ... redelijk bekend acteur die oa de jongen aan de draad in Dolls speelt. Duikt ook even op in Tokyo.Sora en speelt de oude Yosuke in Su-ki-da.

Eén van Japan's beste drama acteurs, en een erg fijne (en herkenbare) stem.

Tja je zou op deze manier bijna wensen dat dit soort films niet meer op tv komen.

Dat deze film alles voorkauwt zal verder best maar so what. Vond de characters nog steeds mooi, de sfeer nog steeds dromerig en had ook nergens het gevoel dat de film zwaar filosofisch wou zijn. Gewoon een prachtige drama film die prima te begrijpen is....het grote punt ontgaat me eerlijk gezegd.

Vond het wel meevallen met dat voorkauwen. Zo werd de dood van zijn vrouw vrij vluchtig gepresenteerd en moest je zelf uit die scene met de plant en een remgeluid halen dat ze dood was.
Het is erg verleidelijk om de draak te steken met je foutief gebruik van "menig intelligentie" in dit verband..zal ik me daar maar van weerhouden?

Moet eerlijk zeggen dat ik deze film helemaal niet heb opgevat als een met filosofische pretenties. Het was gewoon een kort verhaal, een verhaal dat ik zelf wel geslaagd vond. (bedoel je trouwens Ravensburger?)

Unk?! Dit kan ik niet helemaal volgen. Bedoel je dat de film infantiele en doorzichtige pretenties had? In dat geval is de film er volgens jouw kritiek toch redelijk in geslaagd die waar te maken? Maar je meent toch niet serieus dat de film dergelijke pretenties had? Bedoel je niet gewoon dat je de film infantiel en doorzichtig vond? Vooral met die eerste stempel (infantiel) ben ik het niet eens; kun je aangeven wat je infantiel aan deze film vond? Bedoel je het voorkauw-aspect waar je het over hebt? En bedoel je met dat aspect weer de vertelvorm misschien? Die vond ik zelf wel prettig; op die manier hoefde de film niet langer te duren dan nodig en bleef het tempo er in zitten terwijl er af en toe toch de tijd genomen kon worden voor een bepaalde scene.

Kortom, ik vind je 1,0 wel erg laag als de vertelvorm je enige kritiekpunt is. Maar goed, het is natuurlijk je volste recht om hem die waardering te geven als je de film echt flut vond.

Sfeervol filmpje met echt geweldige achtergrondmuziek. Helaas niet altijd even boeiend maar leuk mooi was het wel. 3*

Aaaargh, ik had me er net zo op verheugd deze film te zien, en wat gebeurt er: ik was een beetje moe dus ik ging om 10 uur naar bed en ik had de wekker op 23:40 gezet zodat ik uitgerust was om hem te kijken, wordt ik even later wakker. Ik kijk op de wekker: 2:17 0_o, heeft dat vreselijke stuk elektronica me niet eens gewekt! Wat een frustratie!

Dat kan.



Een mooi voorbeeld. Dat is nu precies wat ik bedoel met voorkauwen.



Ik bedoel natuurlijk dat al die verwijzingen, geluiden, beelden, voice-over enz. niet de 'mens' als zodanig prikkelt om 'zelf' verbanden te zien. Het betreft geen Sherlock Holmes maar zoveel voorzetten die in deze film worden gegeven zie ik zelfs niet in een heel voetbalseizoen op het scherm voorbijkomen.



De film verdrinkt erin, neem alleen al de scène met die vrouw die in een lege kamer zit.



Ja, ik bedoel Ravensburge(r). Stom van me. Het vereist geen spoedzitting van de VN maar het is zeer zeker leerzaam. Dank hiervoor.



Unk? Dat is een discussie die mijns inziens hier thuishoort.



Maar vanzelfsprekend. Met infantiel bedoel ik de kinderlijke eenvoud van de film en in het bijzonder de ontwikkeling van het verhaal. Wat Madecineman al eerder, terecht, aangaf, ik citeer: "Voice-over: ...en toen ging de deur open" om voorts geconfronteerd te worden dat de betreffende deur daadwerkelijk opengaat. Natuurlijk chargeer ik hier, maar het is een goed voorbeeld met wat ik onder 'infantiel', in deze context, versta.
Het werkt op de lachspieren en dat kan nooit de bedoeling zijn van deze film.



Er zijn meer punten van kritiek. Resumerend. Ik heb enorm vaak moeten lachen, soms oprecht, soms uit pure ergernis. De 'pretenties' zitten in de momentopnames, een 'shot' van een vrouw met een 'briesje' wind in haar gezicht, een vrouw die melancholisch voor haar uit staart in een lege kamer en voordat je het weet is die voice-over weer aanwezig voor uitleg, de moeilijk kijkende personages, und so weither. Al die scènes geven een verhaal weer maar telkens als je als toeschouwer daar een invulling aan wenst te geven is de voice-over alweer aanwezig die enig vorm van vrije interpretatie de das omdoet.

Misschien begrijp je mijn kritiek nu beter, dat wil niet betekenen dat je het daarmee eens hoeft te zijn. Want één 'pretentie' kunnen we alvast uitsluiten, namelijk dat ik jou mijn mening wil opleggen.
Het betreft gewoon mijn ervaring die ik had bij het zien van deze film, niets meer en niets minder.

p.s. ontzettend leuke link in je profiel (circoripopolo)

Och, arm schepseltje toch.

Een aai over je bolletje, een kus op je wangetje en alles is weer goed

Bij de herziening heb ik me er niet zo meer aan gestoord. Het vertellen, in combinatie met met het steeds voorbijschuivende beeld is een bewuste stijlkeuze van de regisseur omdat het een verfilming van een verhaal(boekvorm) is, eigenlijk is het best aardig. Verder ben ik het nog met mijn vorige beoordeling eens.

In de trailer leek het er trouwens een beetje op dat de voice over wel eens rechtstreeks uit het boek zelf zou kunnen komen. Iemand hier een idee van ?

Dank je Dragje, voor je toelichting! Op de een of andere manier heb ik dat "opgelegde" (mijn woordkeuze, maar dit haal ik een beetje uit je verhaal) niet zo ervaren, maar ik snap wel al beter wat je bedoelt.

En ik zal mijn onbegrip in het vervolg op meer hedendaagse wijze uitdrukken; voordat iemand me aanziet voor holbewoner

Gelukkig maar

ghehe ja, een beetje flauwe toespeling van mijn kant

Het is een kort verhaal, zou met niets verbazen als er maar weinig is weggelaten. Ik heb de film in ieder geval ook zo opgevat, als een voorlezen van het verhaal, maar dan nu met beeld, i.t.t "verfilming van het boek". Ik vond dat een aparte omgang met literatuur. Ichikawa zei in een interview trouwens: "In Tony Takitani I was thinking about flipping a page from left to right as if I was reading the novel. " bron

Er is een Duitse uitgave: "Die Erzählung zum gleichnamigen Film". Met 16 euro een beetje prijzig voor een kort verhaal dat met een groot lettertype en (fraaie) afbeeldingen uit de film tot 64 blz. wordt uitgerekt. bol.de

Edit. Midnight Eye review: This radical device serves to foreground the film's literary source just as it finds a cinematic equivalent for it, something that can indeed be said of the film as a whole, which follows the source word-for-word, yet replaces each word with an image.

Jee!

beetje een maffe film maar daar houd ik wel van dat sfeertje en het acteerwerk maken deze film tot 4*