Tonî Takitani (2004)

Meevaller!

Vond de film mede door de voice-over en manier van filmen haast als een sprookje aandoen. Vond het echter niet de gehele speelduur werken, mede ik omdat sommige fases van de film wat minder intressant vond dan de andere. Gelukkig is de speelduur niet te lang zodat de "schade" beperkt blijft.

3,5*

Redelijk maar ook niet meer dan dat,

Ik had vooral wat problemen met de nogal droge, humorloze uitlatingen/handelingen van zowel de voice over als van Tony Takitani. De voice over is nogal aanwezig maar mist wat sprankelends. Allicht, want Tony Takitani mist ook wel wat in zijn leven. Echter, door de afstandelijkheid van hem, het uitblijven van humor en het feit dat ik Tony Takitani maar een saaie man vond. I.p.v. mysterieus, waar de voice over nogal debet aan was door alles als een open boek te presenteren had ik gewoon niet zoveel met hem op. En dat is toch wel funest voor deze film.

In de film gebeurt eigenlijk niks noemenswaardig. Tony ondergaat alles maar, zonder dat de voice over met leuke trucjes aan komt zetten of Tony als een sympathiekeling neerzet.

Visueel vond ik het allemaal wel redelijk. De bijna constant aanwezige muziek was verder wel sfeervol en mooi gekozen. Ik heb mij niet verveeld maar de kracht van deze film ontgaat mij. Het is allemaal wat te simpel gebracht. 3*

Mooi, kunstzinnig en prachtige muziek.

Het concept kon mij echter niet de volle 85 minuten boeien. Daarvoor zijn de personages teveel abstract en het verhaaltje net iets te mager.

50 minuten (pak 'm beet) was me beter bevallen.

Vreemd, ik heb me er helemaal niet aan geërgerd. Sterker nog, het is niet me eens opgevallen dat alles zo voorgekauwd wordt. Wellicht eens wat meer op letten bij herziening.

Vond het een heerlijk filmpje. Lekker tempo, interessante characters, fijne muziek erachter en een verhaal, ondanks dat het behoorlijk simpel is, dat blijft boeien. Ook cinematografisch heb ik ervan genoten.

Dikke 4* met kans op meer.

Merk dat Aziatische cinema me steeds beter gaat liggen. Mochten mensen nog tips hebben met vergelijkbare filmpjes, PM me even!

Wat me vooral stoorde was de opeenstapeling van heftige thema's zonder einde. De film vliegt van slecht ouderschap naar eenzaamheid naar liefde naar koopfetisj (!) naar dood naar rouw etc. etc. Beetje teveel van het goede allemaal, door teveel thema's word het automatisch nogal oppervlakkig.

Verder zeker wel mooi gefilmd en de 'opvolgster' is betoverend om naar te kijken .

Wat betreft de muziek, die zeker op zichzelf aardig is, was het ook een beetje teveel van het goede, de momenten dat er 5 sec. géén piano te horen was zijn op een hand te tellen.

LOL. De complexiteit, mystiek en emoties van deze film passen in een holle kies, het is echt totaal nietszeggend.

Ben het wel met Dragje eens eigenlijk, mooie muziek, mooie beelden maar verder totaal een lege film met inderdaad een volstrekt idiote voice-over (echt het niveau van; "...en toen ging de deur open" en dan vervolgens inderdaad de deur zien opengaan Ja dank je dat zie ik zelf ook wel, doe dan niks zeg. Wanneer de voice-over niet beschrijvend aan de gang is vult het wel gedachten of dialogen in die de karakters schijnbaar niet in staat zijn te verwoorden of te laten zien aan de kijkers. Persoonlijk ergerde ik me hier nog meer aan dan in menig voorgekauwd Amerikaans Hollywoodproduct. Vooral omdat het hier moet doorgaan voor zogenaamde diepzinnigheid... Diepzinnigheid, pffff.

Er zit ook totaal geen magie of emotie tussen de personages en dan dat auto-ongeluk En... heeft Ichikawa soms een fetisch voor schoenen?

Tony kan het doen met een 1.5* en das eigenlijk vooral voor de muziek en het camerawerk.

Het is een kort verhaal, zou met niets verbazen als er maar weinig is weggelaten. Ik heb de film in ieder geval ook zo opgevat, als een voorlezen van het verhaal, maar dan nu met beeld, i.t.t "verfilming van het boek". Ik vond dat een aparte omgang met literatuur. Ichikawa zei in een interview trouwens: "In Tony Takitani I was thinking about flipping a page from left to right as if I was reading the novel. " bron

Er is een Duitse uitgave: "Die Erzählung zum gleichnamigen Film". Met 16 euro een beetje prijzig voor een kort verhaal dat met een groot lettertype en (fraaie) afbeeldingen uit de film tot 64 blz. wordt uitgerekt. bol.de

Edit. Midnight Eye review: This radical device serves to foreground the film's literary source just as it finds a cinematic equivalent for it, something that can indeed be said of the film as a whole, which follows the source word-for-word, yet replaces each word with an image.

Tony Takitani overtreft mijn verwachtingen. In feite kan ik maar weinig negatiefs melden over de film. De vertelwijze is zeer effectief en speciaal en ik heb totaal geen problemen met de voice-over, vooral omdat het structureel in de film wordt toegepast. Centraal staat Tony die bij mij gemakkelijk sympathie weet op te wekken.

Visueel dacht ik constant dat Ichikawa het hoge niveau nooit de hele film zou kunnen volhouden, maar het is hem wel degelijk gelukt. Een unieke manier van filmen, waarvan ik verwacht dat hij geïnspireerd is door Ozu, hoewel ik nog nooit een Yasujiro Ozu film heb gezien. De toekomst zal moeten uitwijzen of dit klopt, en of Ozu ook dit hoge niveau heeft weten te bereiken.

Laat ik voorop stellen dat ik best kan begrijpen dat er aanhangers van deze film zijn, maar ik vond het allemaal maar matig.

Allereerst werkt bij mij de voice-over niet. De voice-over vertelt op een eentonige monotone manier over Tony Takitani alsof het hemzelf ook helemaal niets interesseerd wat er met de hoofdrolspeler gebeurd.

Daarnaast vond ik Tony Takitani zelf ook maar een saaie emotieloze man, die bij mij weinig sympathie weet op te wekken. Verliefdheid straal je mijns inziens ook op een andere manier uit, met wat heftigere emoties. Het verhaaltje zelf is ook vrij standaard en nergens bijzonder of verrassend.

Verder is de muziek wel goed. De rustige pianomuziek zet wel de goede sfeer neer in deze film. Verder vond ik het visueel allemaal niet slecht, maar ook niet bijzonder of zo. Een matige film in mijn ogen.

2,0*

Visueel een van de betere films die ik ooit heb gezien. Echt prachtig.

De grote lijnen van het verhaal deden inderdaad sterk denken aan een Murakami boek. Tony Takitani heb ik niet gelezen, volgens mij zijn er ook geen vertalingen, zeker geen Nederlandse in ieder geval.

Toch LEKEN veel details achterwege gelaten te zijn, Murakami's boeken zijn altijd rijk aan details... Blijft natuurlijk altijd moeilijk bij boek verfilmingen maar met een lengte van 75 min. had er misschien wel iets meer in gemogen.

Maar als film opzich is dit een minimalistisch meesterwerk. 4,5*

Zowel inhoudelijk als filmisch nogal saaie film. Thematiek uiterst aantrekkelijk, echter spijtig genoeg lijkt de film nergens een helder en karakteristieke beeld van eenzaamheid te scheppen. Halverwege was ik er nog niet eens uit of dit nou een film is over de eenzaamheid of gewoonweg een doorsnee simpel verhaaltje of een vrouw die aan een verslaafdheid lijdt voor 'kleren kopen'.

het gehele subplot was ronduit onzinnig. 'Mevrouwtje moet nodig kleren hebben' goh heel interessant. Opmerkelijk wordt het allemaal zeer somber en afstandelijk gefilmd. Wat ik persoonlijk als een grote minpunt zie, aangezien het echter niet zo depressief is als het lijkt.

Verder een minimum aan dialoog die nergens ook vermeldenswaardig of onvergankelijk is. De muziek geleid met de minimalistisch stijl zorgt nog voor een paar mooie scènes, doch is het samenhang zeer saai om een goeie film te vormen.

Mooi filmpje dat de stijl van Murakami's boeken goed weet over te brengen. Vooral het samenspel van de voice-over en de acteurs vind ik erg geslaagd. Aan de ene kant kijk je zo iets afstandelijker naar Tony Takitani, maar andere andere kant slaagt de film er toch in je helemaal mee te slepen in zijn depressieve leven. Knap gedaan van de regisseur.

Sfeervol filmpje. De leegte van Tony's leven komt erg goed over. Ik denk dat de voice-over daar alleen maar aan bijdraagt. De muziek is erg simpel maar doet zijn werk prima. Ik vond de inleiding niet heel erg boeiend, maar daarna werd ik wel gegrepen door de film. Helaas bleef dat niet de hele film lang zo.

3.5*

Te afstandelijk om te imponeren. Ik vond er zodoende ook weinig aan. Zoals Legan eerder al zei is de plotomschrijving veelbelovend (die klinkt bijna tragikomedisch), maar zoals rokkenjager zei is Tony Takitani zowel inhoudelijk als filmisch een nogal saaie film. Inhoudelijk omdat noch de eenzaamheid, noch de verliefdheid, noch de droevigheid ooit voelbaar worden. Filmisch omdat de stijloefening zo repetetief is dat het overkill wordt.

Vanwege die tracking shots wordt het boekgevoel overmatig bevestigd, iets wat de voice over al genoeg doet. De 'bladzijden' worden automatisch voor je omgeslagen, de verteller ondersteunt de beelden. Prachtig gekadreerd, maar verder weinig interessant. Ik heb liever dat de acteurs ietsvoelbaar maken, in plaats van dat een verhaal en de bijbehorende emoties door een monotone stem worden voorgekauwd.

Muzikaal wel dik in orde, dat mag gezegd worden. Verder inderdaad een lege huls. Ondanks de korte speelduur een lange film.

Je hebt zo van die mensen die voor het ongeluk geboren lijk te zijn, daarnet nog Umberto D nu Tony Takitani.

De man krijgt een Amerikaanse naam en is eenzaam. Als de eenzaamheid verdwijnt pluimt zijn vrouw hem langs alle kanten door kleren te kopen. Alhoewel voor mij sterk drama een beetje achterblijft, ik had soms meer het gevoel te zitten lachen met de miserie van een ander.

Maar kom, Tony Takitani hoeft zijn sterkte niet te putten uit het drama maar uit zijn pracht. Tony Takitani kan ik niet anders dan prachtig noemen. De camerastandpunten zijn goed doordacht maar de score is zalig te noemen. Wanneer de voice-over (die man lijkt geboren om voice-over te doen) onderbroken wordt door de acteurs geven mooie momenten.

Enkel jammer dat ik het op sommige momenten net iets te saai en traag vond.

3,5*

Stillistisch interessante film. De beelden zijn een soort van illustratie van het verhaal dat door een voice over verteld wordt. Het lijkt een beetje de weergave van wat de regisseur voor zich zag tijdens het lezen van het kortverhaal. Dat werkt beter dan het klinkt en dat heeft te maken door de erg zorgvuldige beelden die mooi van links naar rechts door het beeld komen schuiven. Prachtige muziek en door met name de toon en taal van de voice over krijg ik weer eens het idee dat ik iets van Murakami zou moeten lezen.

Maar misschien ook niet, want naast mooi voelde deze film ook een beetje leeg, een beetje niksig. De schoonheid van met name de eerste helft wist me mee te krijgen, maar emotioneel deed de film me niet al te veel. Ik had tamelijk hoge verwachtingen van deze film en daaraan voldeed de film toch niet.

Desalnietemin toch genoten.

3.5*

(1600e stem!)

Vrij grote tegenvaller, die meer dan af en toe een paar knappe beelden weinig aan te bieden heeft.

Visuele ervaring is zelfs saai te noemen; vrij lange, stille, statische beelden die telkens weer op dezelfde storende wijze overvloeien in een volgende reeks aan vrij lange, stille, statische beelden. Composities zijn nu en dan wel knap.

Pianomuziekje is leuk en past wel bij de beeldtaal, toch kon ik er vrij weinig mee. Eerder een muziekje voor op de achtergrond tijdens het slapen.

Voice-overs zijn zelden voor mij weggelegd. Ook hier vond ik ze geen meerwaarde hebben, eerder storend bij momenten, zelfs de wisselwerking.

Het verhaaltje tot slot is zeer mager en oninteressant te noemen.Best wel grappig dat ik naar het werk van Tony Takitani begon te zoeken op internet.

Kortom, iets te ingetogen en sobere film over een weing interessant onderwerp.

2,5*

Tony Takitani.

Laat dit de moeilijkste opdracht zijn in mijn Moviemeter-geschiedenis. Een recensie schrijven over mijn huidige favoriete film. Erg moeilijk vind ik zoiets. Ik kan het ook niet bij Bin-jip, die mij nog steeds zeer nauw aan het hart ligt.

Eerste kennismaking met Tony was vorig jaar toen hij op Nederland 2 verscheen, erg laat. Toen jammer genoeg niet kunnen zien, maar wel op het beruchte 'lijstje' gezet.

Ondertussen voor de vierde keer gekeken. Deze keer met in het achterhoofd dat het nu toch wel tijd werd voor een recensie . Maar natuurlijk ook omdat ik er gewoon nog eens zin in had. Elke keer toch wel een beetje angstig als je zo'n goeie film herbekijkt dat hij wat gaat tegenvallen of je hem beu gezien bent. Maar zover zit het bij deze toch niet, en dat zal ook wel niet gebeuren.

Wat maakt deze film nu zo magisch? Ja, magisch, want dat is het.

Voor een groot gedeelte ligt dit persoonlijk, emotioneel. Daar ga ik dan ook niet te veel over uitwijden.

De registratie van eenzaamheid. Issei Ogata is de geknipte gast voor de rol van Tony, ik zou me geen betere kunnen voorstellen. Hij straalt dat eenzame uit, en toch ook die sympathie. Verder ook dat verwerkingsproces om zijn overleden vrouw, met die surrogaat-vrouw. En nog zo van die dingetjes waar ik momenteel geen naam op kan plakken. Ik kon me hier zeer in inleven.

Inleven. Jep.

Wat is er zo nog allemaal bijzonder aan Tony Takitani, de film dan.

De manier waarop het verhaal wordt verteld natuurlijk; als een verhaal. Tijdslijngewijs, horizontaal naar rechts wordt het verteld. Als een boek, overgangen als pagina's die omslaan, nieuwe scene, nieuwe pagina.

Een rustige vertelstem, niet Tony zelf, maar een verteller vertelt het verhaal van Tony. Wat mij ook wel iets deed was dat de personages soms het verhaal mee vertelde. Vond ik wel leuk.

Het pianospel ondersteunt de film. Ik zag dit zeker niet als storend ofzo. Rustig, begeleidend en mooi uiteraard.

Ik heb geen enkel lelijk shot gezien in deze film. Vaak in mezelf gedacht van: wauw, wat een compositie!

Mooie scenes zat, maar toch eentje specifiek vermelden. De scene, of misschien beter gezegd shot waarin de interimvrouw de garderobe-kamer binnentreed, van om en bij de 6 minuten. Ik weet niet precies hoe ik dat moet verwoorden, maar ik vind het zo aangrijpend. Van zoiets krijg ik rillingen, zoals onder andere ook bij die scène met het golven in de achtertuin van Bin-jip, of wanneer ze bij Nabbeun Namja op het strand zitten met dat heerlijk nummer van Etta Scollo erbij.

Goh, het is een rustig filmpje, die mij niet verveeld. En da's toch ook wel merkwaardig. Ik kan dit kijken zonder slaperig te worden, zelfs met die rustige muziek erbij. Ik heb niet de neiging om pauzes te nemen, of om ondertussen toch maar wat op internet te zitten en zo verder kijken. Neen, deze houdt me geklemd aan het scherm tot het laatste karakter van de credits is gerold.

Ugh, een betere recensie krijg ik er niet uit. Jammer, want deze film verdient het.

Fantastische naam trouwens, Tony Takitani. Rolt lekker over de tong. 5.0*

Prachtfilm. Het eerste dat opvalt is de pianomuziek, heel erg intiem en bijzonder sfeervol. Verder erg mooi camerawerk met strakke pans en waarbij mooi gekadreerd wordt. Schitterend zijn de overgangen tussen de verschillende scènes, waarbij het vaak lijkt alsof het in één shot is.

Maar de grootste aantrekkingskracht zit em toch in wat de film laat zien.Het geheel is een prachtige karakterschets van een eenzame man. Ik moet zeggen dat ik het een en ander van Tony in mezelf herken, ik kon me dus wel goed identificeren met hem, wat zeker helpt voor de ervaring. Het is emotioneel, oprecht, maar niet sentimenteel. Ik wist trouwens niet dat dit gebaseerd is op een verhaal van Murakami. Nog nooit wat gelezen van die man, al hoor ik veel positieve berichten over hem. Misschien toch ook maar eens in verdiepen.

Het enige minpuntje wat mij betreft is het kleurgebruik dat mij een beetje te mat was. Maar voor de rest is dit zeker een pareltje. 4,5*.

Puur toeval dat ik net begonnen ben met het lezen van mijn eerste Murakami. Ik was me er niet van bewust dat deze film gebaseerd is op een verhaal van deze schrijver, maar de thema's zijn inderdaad wel echt Murakami. De film is koud, eenzaam en droevig, maar tegelijkertijd ook leerzaam, oprecht en verdomd mooi.

Ichikawa levert hier een film af met goed doordacht camerawerk. Voeg daar de prachtige muziek aan toe en je hebt een indrukwekkende audiovisuele ervaring. Misschien was het hier en daar een beetje karig als het op kleurgebruik aankwam, maar gezien de onderwerpen in deze film was dat eigenlijk geen verassing. We hebben het hier niet over My Little Pony.

Veel mensen blijken kritiek te hebben op het gebruik van de voice-over. Ik ben er meestal ook geen voorstander van, maar hier werkte het perfect. De stem van de verteller had niet beter kunnen zijn en vooral het sporadische afwisselen van vertellersperspectief vond ik zeer geslaagd.

Voorlopig geef ik 4 sterren aan Tony Takitani, maar iets vertelt mij dat dit in de toekomst wel eens meer zou kunnen worden.

Een film die me met een bijzonder dubbel gevoel achter laat. Als ik het op meer technisch vlak ga bekijken vind ik absoluut dat het camerawerk met de vele pans op middenhoogte erg goed werken, terwijl ook de soundtrack een perfecte ondersteuning van de minimalistische sfeer geeft. Het acteerwerk is tevens niet heel erg veel op aan te merken. Echter, dit alles heeft een gigantisch minpunt tegenover zich staan:

De film is zo dermate minimalistisch gefilmd en geacteerd, dat het praktisch onmogelijk voor me was om ook maar een moment iets te voelen voor de hoofdpersonen. Tony zelf toont praktisch nergens ook maar een andere gezichtsuitdrukking, wat prima is aan de hand van de omschrijving van zijn persoonlijkheid, maar de tragiek uit zich uitzonderlijk matig op deze manier. Het enige moment dat hij iets lijkt te tonen waardoor ik met hem mee zou kunnen voelen, is het moment waarop hij van de camera afgekeerd huilt nadat zijn vrouw (kennelijk) verongelukt is. Op deze manier creeer je als filmmaker helemaal niets wat mij iets laat geven om wat er precies aan de hand is. Bij een film als Maboroshi no Hikari werden de personages ook wat afstandelijk weergegeven, maar die film had op het einde een prachtige ontlading waardoor het drama me ineens veel meer aansprak, hier gebeurde dit gewoon praktisch niet.

Een moment wat in dat opzicht voor een ommekeer had kunnen zorgen, was het punt waarop Hasiko de kleding van Eiko aan het passen is. Bij deze scene werkten de statische camerastandpunten en het feit dat ik vijf tot zeven minuten aan het kijken ben naar iemand die kleding aan het passen is, alvorens in het huilen uit te barsten, dus absoluut niet mee aan ook maar enige vorm van mimese voor me. Hier komt ook nog eens bij dat de inleiding van Tony's vader veel te lang duurde, al begrijp ik wel waarom we dit achtergrond verhaal meekregen om zo de dood van zijn vader harder aan te laten komen. Ook dit voelde ik echter niet mee.

Nee, ik waardeer men heeft geprobeerd te doen, maar de uitwerking was voor mij te minimalistisch, misschien zelfs wel nihilistisch, om echt iets voor te voelen. Ik denk dat ik in dit geval dan toch echt liever het boek zou proberen.

De woorden (van de verteller) en de dingen (waar de personages zich aan vasthouden), die de leegte en de vertwijfeling op afstand houden, en tegelijk vormgeven.

Een eenvoudige maar subtiele, poëtische en bovenal bescheiden meditatie, een sublieme slide-show, die juist met die gestileerde vormgeving weet door te dringen tot de kern. De emotionele afstand die gecreëerd wordt middels de vertelvorm, zie je terug in het introverte karakter van Toni.

Alsof het personage inderdaad een soort afsplitsing is van de schrijver, die het persoonlijke alleen kan uitdrukken door er afstand van te nemen in de materiële, formele vorm van een verhaal.

Moeilijk uit te leggen wat hier zo goed aan is. Misschien zit het in de toon die wordt aangeslagen, de mentale houding die wordt aangenomen tegenover dat, waar het hierover lijkt te gaan.

Eenzaamheid, isolement, gefnuikt verlangen en het vervliegen van hoop: een ‘westerse’ houding daartegenover zou al snel leiden tot een deprimerende, bloedchagrijnige film, een klaagzang, een ‘protest’ tegen... ja wat eigenlijk, het lot?

Dat hoeft niet per se een slechte film op te leveren, maar de sfeer van Toni Takitani is er een van nuchterheid en gelatenheid, meer van aanvaarding dan van aanklacht, en met die zogenaamde afstandelijkheid lijkt Ichikawa naar mijn gevoel dus juist dichter bij die onuitsprekelijke emoties te komen.

Tekenend is misschien ook dat Eiko’s obsessie met kleding nooit leidt tot een makkelijke satirische blik, maar altijd een uitdrukking blijft van haar sluimerende existentiële wanhoop, én tegelijkertijd van haar schoonheid, haar vermogen om zichzelf en de wereld mooier te maken. Toni wordt verliefd op haar juist ook vanwege haar kleding.

Materie en geest. Nog eerder dan dat het hem overkomt met de daadwerkelijke dood van zijn vrouw en van zijn vader, lijkt Toni afscheid van hen te nemen met het van de hand doen van haar garderobe, respectievelijk zijn verzameling jazz-platen. En van zichzelf, door zijn persoonlijke spullen: brieven, tekeningen, te verbranden.

Het enige wat hij overhoudt is een op het laatste moment uit het vuur gehaald, verkreukeld papiertje, met daarop een foto en een telefoonnummer.

Wat een mooi, klein filmpje is dit.

Het verhaal van de eenzame Tony Takitani wordt op een, letterlijk, schitterende manier aan ons verteld. Want veel tekst horen we niet uit de acteurs. Erg fijne keuze om op een poëtische manier het verhaal van Toni, zijn vader, zijn vrouw en een vreemde te vertellen. Daarin helpt de mooie, warme stem Hidetoshi Nishijima ook enorm. Daar tussen horen we de acteurs ook kleine delen van de tekst zeggen die er op dat moment ook echt toe doen. Ook erg mooi gespeeld door de acteurs en actrices. De film heeft verder een erg mooi verhaal over eenzaamheid en leegte en hoe die op te vullen om geluk te vinden in het leven.

De film duurt niet heel erg lang. Toch is het knap hoe Ichikawa en zijn team in zo'n korte tijd, zoveel emoties kunnen overbrengen. Het camerawerk is erg opvallend. Veel beweging van links naar rechts, alsof we door een boek bladeren. Echt heel erg mooie cinematografie. Daarnaast is ook de score van Ryuichi Sakamoto van erg groot belang hier. Erg mooie piano melodieën. Klinken vaak simpel, maar zijn erg effectief en weten telkens de juiste snaar te raken.

Heel erg fijne film met de hart op de juiste plaats.

Fijn fijn.

Weer een keertje herzien. Jammer genoeg niet meteen in betere kwaliteit kunnen vinden, dat verdient de film wel, maar ook op DVD nog steeds absoluut de moeite waard. Ik neem aan dat het gewoon een kwestie van tijd is.

Zelden een film gezien waarin vorm, narratief en personages zo sterk op elkaar zijn afgestemd. De film is het boek, de film is Tony Takitani. Op papier lijkt het redelijk saai en wie moeite heeft met de afstandelijkheid of traagheid van Japanese dramas kan maar beter wat anders gaan kijken, maar het oog voor detail is echt indrukwekkend.

Het resultaat is een mooi en aandoenlijk drama, met licht-speelse toesten hier en daar (de voice overs voornamelijk), sterk acteerwerk, een mooi score en prachtig in beeld gebracht. Een film die zovele jaren later nog steed indruk weet te maken.

4.0* en een uitgebreide review

Ik vond dit echt een prachtige film, haast letterlijk een boekverfilming waarin het verhaal verteld wordt ondersteund door beelden. Normaal zegt een mens: show, don't tell, maar in dit geval is het juist zo bedoeld en werkt wonderwel. Het geeft een zekere rust, vooral door de prachtige zachte vertelstem. Visueel ook erg mooi met veel grijstinten waardoor het beeld zacht en licht triest tegelijk is. Maar heel knap wordt een compleet verhaal verteld, soms ontroerend, soms dramatisch en altijd in een goede tempo. En tot slot komen er nog mooie kleren langs, dat is altijd fijn naar te kijken. 4,5*.

Een paar dagen later houdt deze film mij nog veel bezig. Ik vind het één van de beste en mooiste films die ik in mijn leven heb gezien. Ik vind het een boeiend verhaal dat visueel prachtig is uitgebeeld en erg goed is gespeeld. Het is poëtisch en klein, bijzonder, ontroerend. Een waar kunstwerk. Ik heb er een favoriete film bij. 5*

Een bijzonder ingetogen film over een man die zijn eenzaamheid nog maar moeilijk een plaats kan hoeven en vervolgens zich vastklampt aan die ene relatie die zijn pad kruist.

De film maakt vooral indruk voor de erg poëtische en serene aanpak. Zachte pianomuziek die doorheen de film geweven wordt, de rustige verhaalstem en prima cinematografie die rust uitstraalde.

De speelduur is beperkt, maar elke minuut wordt benut om je mee nemen. Ontroerend met een vleugje romantiek en drama. Toch wel van genoten van dit pareltje!