Elizabethtown (2005)

Wat een ellende. Irritante personages, eindeloze doelloze scenes... het duurde maar en het duurde maar. Totaal ongeloofwaardige romantiek tussen de twee, ik zat af en toe met plaatsvervangen schaamte naar het scherm te staren.

Alles leek ook wel weer een excuus voor al die vervelende muziek van Crowe, blegh. Aan Bloom heb ik me na LOTR eigenlijk alleen maar geërgerd, die gozer kan écht niet acteren.

Wat een irritante rommel, waar is die Crowe mee bezig tegenwoordig? Eerdaags Jerry Maguire maar weer 's kijken.

Inderdaad, saai en VEEL te lang. En inderdaad, de manier waarom Dunst in eerste instantie aanpakt met Bloom slaat nergens op... Heb nog nooit een stewardess zo aardig zien doen tegen iemand.

Er zit gewoon niks geinigs, hilarisch of wat dan ook in deze film. Geen grappen grollen komische situaties, enkel een inhoudsloze film die een beetje voortkabbelt, en dat maar lieft 2 uur lang.

0.5 sterren

Vond het een ontzettende saaie film, het was totaal niet interesant allemaal en ik kon niet meeleven met de personages.

Het was toch wel de moeite waard om naar Orlando te kijken maar daar blijfd t bij jammer hoor, het had een leuke film kunnen zijn.

Niet helemaal wat ik ervan verwacht had, maar toch best leuk. Crowe overspoelt ons (opnieuw) met veel muziek en hij lijkt dit af en toe belangrijker te vinden dan het verhaal en de karakters zelf. Vooral de laatste twintig minuten lijken er vooral voor gemaakt om maar veel mooie muziek ten gehore te laten brengen, zonder dat het daadwerkelijk ook écht iets toevoegt aan de film. Was wel leuk zo'n roadtrip, maar raffel dit niet in 20 minuutjes af.

Samen met Jerry McGuire staat Elizabethtown op een gedeelde 2e plaats; voor prachtige muziek én een decent verhaal kijk ik toch echt liever Almoust Famous, ondanks dat Dunst met de dag leuker wordt...

3,5*

Ik had het zelf kunnen schrijven, prima verwoord. Film die veel meer had kunnen zijn dan het eindresultaat, te lang en te vlak. Vooral heel erg jammer.

2*.

De film had één gigantisch minpunt: hij werkte niet.

En dan is het eigenlijk al over en uit. Opzich waren de beelden die je voorgeschoteld kreeg niet ontzettend stom ofzo, maar het wilde allemaal maar niet overtuigen. Het leek meer op één grote verzameling van matige sketches, en dat wordt al snel saai. Bloom is de aangewezen persoon om hierin de hoofdrol te spelen, mits hij zijn acteertalent verviervoudigde. Hij is wel aardig om naar te kijken, maar zijn acteren laat te wensen over en daardoor stort eigenlijk de hele film al in. Dunst daarentegen kan best aardig acteren, maar was hier het irritantste filmpersonage in tijden! Ik heb me zelden zo lopen ergeren. Ik ben daarna maar meteen The Big Lebowski gaan kijken, om de nare smaak weg te spoelen.

En door zijn algehele saaiheid, zijn te erg niet-komische momenten en voorspelbare karakter was de film achteraf een uitzonderlijk onprettige ervaring. Het einde was wel aardig, ook niet fantastisch, maar de muziek is het opmerken niet waard. Bijna uitsluitend van die nietszeggende gitaarmuziek, waardeloos hoor.

En dan blijft er weinig over om positief over te zijn. 1,5*

Garden State schoot ook bij mij te binnen na het zien van Elizabettown maar die is toch echt van een ander niveau.

De romantiek, de humor, de personages, het kwam allemaal zó geforceerd over. Zo van: 'kijk eens hoe mooi dit allemaal is' wat jammer genoeg alleen maar averechts werkt. Groot aandeel in dit falen (om in de trant van de film te blijven) is, het is al vaker gezegd, Orlando Bloom. Vraag me echt af of Crowe tijdens het filmen tevreden over zijn (gebrek aan) acteertalent was, ik zal er waarschijnlijk nooit achter komen.

Toch nog enigszins kunnen genieten van de aardige soundtrack en heb stiekem toch, een beetje, een zwak voor Dunst.

2*

Wel leuk maar ik vond Orlando Bloom niet echt geloofwaardig acteren.

Was wel een leuke film, maar sommige stukjes waren vervelend en saai. Orlando Bloom was wel goed op dreef in deze film en vooral het einde was nog leuk.( ook voorspelbaar , maar ach...)

3***

Er zit iets in dit verhaal wat mij verschikkelijk aantrekt en een soort van beheerst. Ik weet niet wat het is. Het zijn niet vooral de acteurs, maar het verhaal. Ik kan niet genoeg krijgen van deze film, en het maakt me altijd dromerig. Fantastische muziek gebruikt, mooie omgeving, orlando is niet verkeerd om naar te kijken, maar ik vind het verhaal en de karakters gewoon.. helemaal juist.

Ik snap wat mensen bedoelen met verhaallijnen die halverwege stoppen, maar ik vind het persoonlijk prettig om die zelf in te vullen. Zo kan je er elke keer opnieuw weer van een andere kant naar kijken. Naja. hoe dan ook. ik kan nog wel even door blijven typen, maar ik laat het hierbij. prachtige film.

best wel een saaie film en idd deze rol past niet bij orlando bloom maar dat is vooral omdat we niet gewoon zijn van hem zo'n rol te zien speeln

de muziek was wel goed maar niet goed genoeg om meer dan 2 te geven

Zo'n film waar het woord aimabel voor bedacht is: zoet, maar wel met een zekere schwung door hoe de acteurs het invullen.

Orlando Bloom verneukt het.

Eigenlijk is dit juist na Vanilla Sky weer een typische Cameron Crowe film. Liefde, op zoek naar jezelf typische Crowe items. De film begint ook helemaal niet slecht, helaas begint de rol van Bloom al snel op te vallen in negatieve zin. Hij is de blijheid zelf maar toch moeten we geloven dat hij zelfmoord wil plegen.

Nergens komt het echt over dat zijn leven uitzichtloos is. Dat verkloot ook de hele film, hij moet juist down zijn en langzaam weer zin krijgen in het leven. Het is zeker vaker gedaan en daar snijd Crowe zich ook een beetje in de vingers mee, Garden State kwam 1 jaar eerder uit, maar toch kan hij er wel mee weg komen met zijn fijne feel good sfeer. Helaas valt het regelmatig uit de maat en is het een aardig voort kabbelend filmpje at best.

Hoeven ons geen zorgen te maken over Crowe die kan het nog wel, effe weer de juiste acteurs nemen. Enige waar we ons wel zorgen over moeten maken is wanneer die weer eens iets maakt.

2.5 sterren

Wat een lachwekkende film zeg. Werkelijk niks deugt aan deze afgezaagde meuk. Bij iedere scène zat ik mij serieus af te vragen wat de maker nou daarmee wil zeggen. Volkomen belachelijke, geforceerde, ongeloofwaardige scènes volgen zich in een rap tempo op. En er leek maar geen einde aan te komen. Tel daarbij nog eens de slechtste performance aller tijden door een hoofdrolspeler en je hebt een draak van een film. 1*

Poeff, opzich is het concept aardig. Alleen is het al een stuk beter uitgewerkt in Garden State. De relatie tussen Dunst en Bloom komt erg geforceerd over(vooral hun kennismaking). Ook voelt het personage van Bloom echt fake aan, waar in Garden State de hoofdrolspeler fenomenaal overkomt heb ik bij Bloom nooit het idee dat hij depressief is.

Af en toe aardige ideetjes en een sfeervol filmpje met typische muziek, Dunst vind ik ook altijd wel leuk.

Toch zitten er teveel overdreven typetjes in, die rol van Sarandon is echt lachwekkend slecht en is het op een aantal momenten best langdradig. Dat einde met die roadtrip vind ik ook onrealistisch overkomen. Alsof iemand dat zou doen voor iemand anders na amper een paar dagen.

Het voelt bij veel scenes gewoon te nep aan. Dat verneukt de film uiteindelijk. Helaas, geen 2e Almost Famous.

2*

Op zich vond ik het geen onaardige film om naar te kijken. Maar het heeft het wat mij betreft allemaal nèt niet. Het dorpse familie sfeertje dat er zou moeten heersen wordt nèt niet bereikt omdat er te weinig aan de aandacht aan de personage's besteed word, de liefde tussen Drew en Claire wordt net iets te oppervlakkig neergezet en de humoristische personage's worden nèt iets te overdreven neergezet. Zoals bijvoorbeeld hoe het personage van Susan Sarandon op het laatst een hele stand up comedie act opvoert tijdens de herdenking van haar man. Dat ging wel over het randje van grappig.

De road trip op het einde vond ik wel erg leuk ook al was het wat ongeloofwaardig. Verder niet onaardig maar geen superfilm.

Het begin van de film was eigenlijk best wel leuk en ook grappig en dat had vooral te maken met de charme van Kirsten Dunst. Dankzij haar was deze film best nog aardig om te kijken. Na de leuke opening (zeg maar na de vliegtuig scene) wordt het allemaal wat saai en neemt het drama gehalte de boventoon. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Leuke film. Beetje afwisselend tussen Drama, Romantiek en Comedy. Beide acteurs kende ik nog niet echt heel geweldig. Orlando Bloom alleen van Pirates, LOTR en Troy en Kirsten Dunst alleen van Spider-Man en Jumanji. Beiden deden het in ieder geval leuk en er zat een goede chemie tussen hen. Dit was meteen een van de pluspunten van de film. Het eerste gedeelte van de film is namelijk niet zo interessant maar het laatste is dan wel weer erg leuk. Het stuk vanaf de herdenking tot het einde vooral. Ook het verhaal stelde niet heel veel voor, maar nam wel leuke wendingen. Over het algemeen vond ik het een leuk tussendoortje.

3*

Deze eens meegebracht en zonder verwachtingen eens bekeken. 'k het begin had 'k echt het gevoel dat 'k weer naar Jerry Maguire zat te kijken, maar al gauw veranderde het verhaal.

Het middenstuk vond 'k wel goed, alleen het laatste stuk (de roadtrip) vond 'k dan weer wat minder en haalde een beetje het tempo uit de film, al was het uiteindelijk toch wel goed.

Wel veel bekend volk en het was eens tof om Orlando eens in een andere rol te zien. De rest van de cast deed het ook wel prima. Verder bevatte de film nog leuke muziek.

Het was een beetje een speciale film vond 'k. Een mix van een beetje verschillende genres: romantiek, komedie, drama. Toch mistte de film iets om er een echte topper van te maken, misschien een iets te lange speelduur.

Inmiddels (bijna) alles van Crowe wel gezien. De man die natuurlijk vooral z'n stempeltje drukt op de muziek die hij in z'n films gebruikt. Meestal prima in orde, zo ook in deze 'Elizabethtown'. Een fan van Bloom ben ik absoluut niet, ook hier is-ie niet zo bijzonder. Het is vooral Dunst die de show steelt. Leuke rol hoor. Verhaaltechnisch leuk, geinige ontwikkelingen - soms had er wat meer uitgehaald kunnen worden (vooral Bloom en Dunst samen), maar al met al kijkt dit gewoon lekker weg. Prima film voor een keer.

“I'm impossible to forget, but I'm hard to remember.”

Films van Cameron Crowe hebben altijd wel een bepaalde charme over zich, maar met Elizabethtown overspeelt de regisseur zijn hand. Dat komt natuurlijk allereerst door de desastreuze keuze om Bloom te casten als hoofdrolspeler, maar ook het verhaal komt niet echt van de grond.

Bloom moet een suïcidaal persoon spelen, maar loopt de hele film als een blije kip rond. Dat zou ik ook zijn als ik aangesproken zou worden door Dunst, maar dat is volgens mij niet het punt dat de film wilde maken. De familie van deze Drew (Bloom) is ook maar een maf stel waarvan er geen één bijblijft (nou ja, Sarandon natuurlijk wel in een gedenkwaardige scene). Pluspunt is wel de mooie sfeer die Crowe altijd weet op te roepen en de heerlijke muziek. En Dunst speelt een leuk quirky karakter met de nodige flair.

Deze film bekeken op camping in 2019 via yeloplay, hoewel film dateert van 2005. Ofwel vergeten, maar ik dacht deze nog niet gezien te hebben, wat mij wel verbaast, gezien de cast. Ik vind deze een top romcom. Maw. Een toffe romantische feelgoodmovie. Alleen is deze op een originele basis opgebouwd, nl. een overlijden. Dit overlijden zorgt voor de samenhang in dit verhaal, wat enigszins vreemd is, maar in dit verhaal wel lukt. Film eindigt met een mini roadmovie, wat voor mij een film op zich waard zou zijn. Hou wel van de combinatie Orlando Bloom en Kirsten Dunst. Zijn nu 14 jaar na film en verbaasd me hoe weinig beiden nog in belangstelling komen. Als afsluiter toch nog even acteerprestaties van Suzan Saradon bejubelen, want in deze movie mag ze er ook nog zijn. Op zoek naar een leuke romcom? Wel bij deze...

Weer zo’n film die een jaar of tien, vijftien later nogal tegenvalt. Wat toen wel hielp was dat ik redelijk verkikkerd was op Dunst. Nu nog wel, misschien, maar toch wat minder kritiekloos kennelijk...

Het verhaal is in het begin al absurd, en dan lijkt het daarna wat gewoner te worden maar achteraf is dat eigenlijk niet echt zo. Veel gedoe en gedobber later dan het wat slappe einde. Ik zal wel iets gemist hebben, denk ik dan maar. De acteurs houden me in ieder geval ook niet echt wakker - Dunst met haar halve lachje en Bloom die een beetje wezenloos rondloopt en niet in de gaten heeft dat - zo wil het verhaal - het geluk voor zijn neus staat. Tsja, geluk, wanneer heeft dat ooit een goed verhaal opgeleverd.

Vanaf het begin slaat Elizabethtown de toon van een modern sprookje aan. Met humor en leuke overdrijving. Elizabethtown in Kentucky. Een provinciestadje met een betoverende uitstraling. Een stadje met magische kwaliteiten. Hier bevindt zich Orlando Bloom die zijn gestorven vader naar het ouderlijk huis in Oregon moet brengen terwijl hij liefdevol en ietwat benauwend door zijn familie wordt omarmd en ook nog eens prettig verstrikt raakt in een liefdesgeschiedenis.

Een liefdesgeschiedenis tussen twee ongelijke mensen. Claire (Kirsten Dunst) is open, optimistisch, vrolijk maar ook een tikje neurotisch. Drew (Bloom) is passief, afstandelijk, apatisch en egomanisch. Alle elementen voor een klassieke romantische komedie zijn aanwezig. En Elizabethtown is inderdaad een klassieke romantische komedie. En is zelfs een leuke klassieke romantische komedie.

Leuke personages, grappige gebeurtenissen en indrukwekkende scènes. In de film komen enkele fraaie scènes voorbij. Een nachtelijk telefoongesprek tussen Claire en Drew is van een grote schoonheid en een denkelijk hoogtepunt. Een mooie combinatie van melancholie en humor. De film geeft de melancholie sowieso de ruimte. De ontmoeting met de dood brengt bij Drew verdrongen herinneringen boven en werpt de aloude vraag op naar de zin van het leven. Onder alle screwball-jolijt, running gags en andere momenten van vrolijkheid ligt immer een serieuze rode draad die zich dat afvraagt.

Uiteraard is de film in grote lijnen voorspelbaar. Uiteraard wordt er flink met de suikerpot gerommeld. Uiteraard is Orlando Bloom geen goede acteur. Uiteraard is er een happy end. De manier waarop alle clichés tot de kijker komen is echter heel vermakelijk. De speelduur van twee uur klinkt absurd lang. Ik had er geen last van.