The Proposition (2005)

Wow, wow, wow en nog eens wow. Prachtige Australische western. Al in de eerste 5 à 10 minuten wordt de toon gezet voor een sfeervolle film, vieze, zweterige hoofden, overal vliegjes, er is geen ontkomen aan. Ondersteund door Australische folk en mooie instrumentale nummers zijn de mooie beelden van Australië al genoeg voor een 4. De acteerprestaties van vooral Hurt en Pearce maar ook de rest van de voorbeeldige cast komen daar nog bij. Het door Nick Cave geschreven script mag er ook wezen, de referenties naar Pekinpah en Heart of Darkness vliegen je om de oren.

The Proposition is een lust voor oog en oor. Geweldige sfeer, goede muziek en mooie beelden samen in een rauwe western.

5*

Aardig ruwe western, waarin in principe niet al teveel gebeurt. Waar derhalve veel aandacht aan geschonken wordt is de sfeer die zeker verdienstelijk wordt weergegeven, mooie muziek ook. Maar ja, die Hillcoat is geen Sergio Leone en je wordt er nooit echt door meegevoerd.

Kleine 3 sterren.

Mmmh, beetje een matige film. De sfeer is een beetje beroerd en sommige liedjes zijn grauw en droevig. Voor de rest had de film maar weinig en volg je het ook niet helemaal. De western is een beetje uit de tijd geraakt. De acteurs vond ik nog wel redelijk maar voor de rest kon de film niet echt bekoren.

2,5

Ik had best hoge verwachtingen van The Proposition, omdat het echt mijn genre leek. Helaas maakt de film die verwachtingen niet waar. Waar ik een sterke karakterstudie van Charlie Burns had verwacht, viel dat zeer tegen. Daarentegen werd er weer teveel aandacht besteed aan karakters die toch niet interessant bleken, en dan heb ik met name over het echtpaar.

Positief ben ik over de sfeer die de film uitademt en enkele mooi geschoten scènes. Uiteindelijk is het uitgangspunt van The Proposition veelbelovend, maar helaas de uitwerking wat minder. Dat maakt van deze film een gemiste kans.

Jammer van de vele negatieve berichten en het toch wel lage gemiddelde want The Proposition verdient beter.

Sterke wat zwartgallige en gewelddadige western maar met genoeg "coolheid" en sfeer om het allemaal wel draagbaar te houden. Een goede moderne en stemmige variatie op een oud genre. Zich afspelend in hetzelfde tijdvak als befaamde amerikaanse genregenoten (al dan niet van spaghettisaus voorzien) maar in een andere setting. Australië leent zich ook wel prima voor een western, desolate uitgestrekte landschappen waar ieder spoortje vriendelijkheid is uitgezogen door de talrijke vliegen. Sommige beelden leken wel van een andere planeet, samen met de sterke muziek en de wat zweverige poëzie van Nick Cave lijkt de film soms echt onwerelds.

In de film klinken de echo's van Leone en Peckinpah duidelijk door, enige romantiek is ver te zoeken. De film wordt bevolkt door niet al te symapthieke lui, die op z'n best het predicaat anti-held mogen verdienen. Geweld is bruut en grof maar toch moet ik zeggen dat op een enkele scene na veel ook bij suggestie blijft.

Maar ook is het een western in de beste (amerikaanse) tradities waarbij een man geconfronteerd wordt met een moeilijk en moreel probleem wat niemand voor hem kan oplossen. Eenzaam in een nog eenzamer landschap, overgeleverd aan de brute ontembare krachten van de natuur en de menselijke drang tot overleven. Dit alles vertelt in het sukkeltempo van een vermoeide en uitgedroogde knol, maar dat hoort nu eenmaal zo in een goede Western.

Kom maar op met meer van dit soort films, zou ik zeggen.

4*

'The Proposition' is een goeie, mooie, aparte film die gewaardeerd moet worden vanwege de duidelijk aanwezige kwaliteit. De film gaat voornamelijk over dat de gemaakte keuzes niet meer teruggedraaid kunnen worden. Sommige scènes zijn met recht schokkend te noemen. Zeker wel een aanrader!

3,5*

Ik heb 'm nu voor de tweede keer gezien en dat heeft de film veel goed gedaan, want de ware schoonheid van The Proposition is me nu pas openbaar geworden. De vele prachtige shots, de geweldige muziek en de gevoelige thema's stralen al met al een poetische kracht uit.

Velen beweren niet meegesleept te worden door het verhaal noch de karakters. Voor mij was het tegenovergestelde dit keer waar, vooral omdat geen van de karakters een label had, niemand is per sé goed of kwaad, en ook het dilemma waar Charlie Burns voor staat is er een die misschien simpel oogt, maar het zeker niet is. Een ander pluspunt is dat alle acteurs goed in hun rol passen (Richard Wilson verrast zelfs enorm), en waarbij vooral de interactie tussen Ray Winstone en Emily Watson's ook erg wist te overtuigen.

Toch wel een fikse tegenvaller. Met behoorlijke verwachtingen deze film gaan kijken, maar ik vond The Proposition nergens echt overtuigend.

Als ik de film in 1 woord moest omschrijven, zou dat 'warrig' zijn. De drie gebroeders Burns worden verdacht van het plegen van een aanslag op een familie in een klein dorpje. Twee van de drie (Charley en Mikey) worden gepakt, ééntje (Arthur) weet te ontsnappen. Omdat de ontsnapte broer wordt gezien als de gevaarlijkste, doet Captain Stanley één van de twee gevangen broers (Charley) een voorstel: hij moet zijn ontsnapte broer opsporen en vermoorden. Doet hij dit niet; dan wordt zijn jongere broertje (Mikey) vermoord.

Tot dusver het verhaal, waar weinig niet aan te begrijpen valt. Vervolgens wordt er continu geswitched tussen scènes over de tocht van Charley en scènes over het thuisfront, waar het volk graag ziet dat Mikey zwaar gestraft wordt. De overgangen tussen deze verhaallijnen verloopt echter vrij rommelig en dat komt vooral de sfeeropbouw niet ten goede.

En dat is nu juist wat de film wel probeert te doen: een grimmige sfeer neerzetten. Dat lijkt te lukken met de, geweldige, muziek van Nick Cave en de zo nu en dan prachtige shots (want wat is die omgeving betoverend mooi!), maar uiteindelijk wordt dit toch te niet gedaan door het rammelende script en de, in mijn ogen niet altijd even goed afgewerkte, cuts tussen de scènes.

Erg jammer, want ik had behoorlijk veel van deze film verwacht. The Proposition kán een heel goede film zijn, maar dan moet je je wel kunnen laten meeslepen en dat is bij mij totaal niet gelukt.

Volgens mij wordt deze film niet gesponsord door de toeristenbond van Australië. Wat een dor, wreed stukje wereld. Het levert wel een intense film op, die gaandeweg steeds beter wordt. Geen film om je zaterdagavond-date mee op te vrolijken, want de film hangt van gitzwarte somberheid aan elkaar. Prachtige shots met een traag slepend verhaal. Dat trage vond ik hier juist goed aan de film, het draagt bij aan de sfeer.

Deze dvd gaat zeker nog een keer het laatje in.

4*

Interessante in Australië gesitueerde western. De film bevat prachtig geschoten beelden en heeft een intrigerende, naargeestige sfeer. Muziek van Nick Cave en Warren Ellis is prachtig, maar ik heb mijn twijfels over enkele momenten dat er daadwerkelijk tekst wordt gezongen. Juist de momenten waarin wel stemmen worden gebruikt, maar deze alleen maar een eind weg neuriën, zijn zoveel effectiever. Op audio-visueel gebied is vrijwel niks te klagen en ook de acteurs zijn briljant, maar je leeft werkelijk met niemand mee. Dat is een behoorlijke dooddoener voor een film waarbij men wel probeert om sympathie of empathie te creëren voor bepaalde karakters.

Fuck, wat een deprimerende film....

Hij speelt zich af tijdens de pioniersdagen (eind 19e Eeuw...), toen Australia werd ingenomen door de Britten, die de Aboriginals genadeloos afslachtten.

De sfeer zit van in't begin juist, donker en deprimerend.

Voor deze film moet je sterk in je schoenen staan, want hij toont ons geen fraai beeld van de mensheid...

Ik kan me perfect voorstellen dat zonder onze technologische beschaving de Wereld er binnen de kortste keren terug uitziet zoals in deze film wordt getoond...

Thank God dat we in België leven, met onze computers, druk verkeer en stresserende jobs, alles lijkt me beter dan een leven zoals in die tijd !

De geromantiseerde versie die meestal wordt getoond van "de tijd van toen" is een leugen, een hersenspinsel, daar ben ik zeker van !

Ik geef hem 7/10, een aanrader voor filmfans.

En nu ga'k een gewone film bekijken, want ik heb geen zin om vannacht wakker te schrikken, badend in angstzweet ...

Aardig sfeervolle film waarvan het scenario is geschreven door Nick Cave, die ook verantwoordelijk is voor de eveneens sfeervolle muziek.

Van begin tot eind laat deze film een ietswat sombere maar toch mooie indruk achter. Het acteerwerk van de gehele cast is prima en de soundtrack is, hoewel wat buitenspringend voor een western, bijzonder treffend. Verhaal is niet erg bijzonder, maar slaat door de sfeer en interessante personages toch meer dan voldoende aan.

Jammer en licht onbegrijpelijk aan deze film vind ik dat er erg veel wordt gericht op Captain Stanley, maar vooral ook zijn (saaie) vrouw. Waar de film daarmee naar toe wil, geen idee. Ik vond die lijn helemaal niet interessant en het zou veel doeltreffender zijn geweest als er wat meer diepgang op de rest van de personages werd gericht, en dan vooral Arthur Burns.

Erg sfeervolle broeierige Australische western!

De film heeft een behoorlijk deprimerende toon. Dat komt mede ook door de soundtrack, die niet bepaald vrolijk is, maar wel erg goed past bij de film en versterkt diverse scènes.

Guy Pearce vind ik ook een uitstekende acteur. Ik zie hem niet zo heel vaak spelen, maar in de films die ik met hem gezien heb, speelt hij bijna altijd overtuigend. Zo ook hier. Hij ziet er hier ook bijna letterlijk uit als een soort van kluizenaar met zijn lange haren en magere lichaam. Dan zie je al goed, dat iemand zijn best heeft gedaan om zich in te leven in zijn rol. Zijn personage is ook het meest interessante van de film. Het verhaaltje rondom Captain Stanley is trouwens niet zo bijster interessant, jammer dat daar soms wat te lang bij werd stilgestaan.

Maar wat deze film uiteindelijk echt bovengemiddeld goed maakt, is het soms echt prachtige camerawerk. De manier waarop sommige zaken vastgelegd worden is echt mooi, ook zien we daardoor niet direct de schoonheid van het Australische landschap wordt vastgelegd, maar juist de rauw en kilheid ervan. Het mooiste shot vond ik de scène, waarbij Pearce al rijdend op zijn paard door het nachtse landschap rijdt, de camera een laag standpunt heeft en je ziet hoe mooi de sterren aan de hemel staan. Die scène is pure filmkunst en maakt film kijken zo leuk.

Ja uiteindelijk is dit best een fijne western. Geen vrolijke film, maar dat hoeft ook niet altijd. Wel een bovengemiddelde en dat is uiteindelijk hetgeen wat telt.

3,5*

Gave film. In plaats van alleen maar close ups van zwijgzame koppen komen er hier woorden uit, en blijft het niet bij stoer poseren maar zijn ze het ook echt, vooral Arthur Burns. Jammer dat hij zo weinig aan bod komt, had wat mij betreft meer tijd in gestoken mogen worden. De Aboriginals geven het dat typisch Australische sfeertje mee, maar van Guy Pierce ben ik niet echt overdonderd.

Verder mooie beelden en inderdaad een erg goede soundtrack. Het verhaaltje mist wat impact maar is wel lekker straight forward en heeft aardige dialogen (iets te vaak poëtisch). Wat dat betreft en qua sfeer/muziek doet The Propisition precies dát wat ik hoopte en verwachtte bij True Grit.

Vooral een erg interessante film. Fantastische setting en een geweldig uitgangspunt. Dan sta je al met 1-0 voor. Die score wordt verder opgevoerd door het bij vlagen erg mooie camerawerk, de goede muziek en veel heel sterke scènes. Dat zijn veelal de gewelddadige scènes. Af en toe niet minder dan briljant zelfs. Er wordt erg nadrukkelijk gestreefd naar een rauw en compromisloos Peckinpah sfeertje, maar ja dat is eigenlijk wel geslaagd. Af en toe is de film zelfs poëtisch. Op basis van deze informatie zou je vermoeden dat we te maken hebben met een briljante film. Maar dat is niet zo. Hoe dat in godsnaam kan?

Ten eerste is het op papier leuke scenario van Cave helemaal niet goed uitgewerkt. Die wat opgedrongen poëtische sfeer komt niet uit de verf (hooguit op momenten). Maar het grootste manko is dat de personages niet goed uitgewerkt zijn. Een eventuele worsteling met het dilemma of ie nou zijn broer moet vermoorden of niet, blijft volledig uit. Het zwaartepunt ligt voor het grootste gedeelte bij die Captain Stanley, terwijl dat natuurlijk bij de broers had moeten liggen, die je dus amper leert kennen. Je hebt als kijker (ik althans) geen binding met de karakters en je aanschouwt het allemaal vrij afstandelijk.

En dat maakt het verschil tussen een briljante film en een zeer aardige film. Die Hillcoat had goud in handen en ook met een film als the Road (die ik verder wel ok vond) had een echt goede regisseur misschien meer gedaan. En dus maar 3,5 sterren. Op voorhand had ik dat een prima score gevonden gezien ik niet bepaald (hoge of lage) verwachtingen had, maar er lag een geniale film in het verschiet. 3,5 sterren dus.

Beeldschone film, met een droefheid die bijna niet te evenaren valt. Maar met zoveel aandacht voor mooie beelden gaat de diepgang van de personages nogal verloren. Dit is vooral het geval bij het personage van Guy Pearce, die, hoewel hij (discutabel) de hoofdrol op zich draagt, het minst interessante karakter blijft.

Soms dodelijk saai, maar soms ook interessant.

Dodelijk saai omdat er veel tijd aan Stanley en z'n vrouwtje wordt besteed. Hun doen en laten is niet bepaald interessant, en dat wordt niet geholpen door daar zo lang bij stil te staan.

Maar de film is ook interessant op enkele vlakken. De eenzaamheid van de Britten die naar Australië kwamen wordt goed in beeld gebracht, alsook het desolate van het land Australië.

Guy Pearce doet het goed, maar kreeg erg weinig screentijd. Ray Winstone is ook wel degelijk, alsook Emily Watson en David Wenham. Danny Huston en John Hurt vond ik zwaar ondermaats.

Mooie beelden, een mooie soundtrack ondanks dat bijlange na niet alle muziek geslaagd was. Ook enkele scènes zijn zeker de moeite.

Wat de film in niveau doet afnemen is het gebrek aan binding met de personages.

3

ik sluit bij je aan sergio,

Zeker interessant te zien hoe de wetteloosheid heerste en in de kapitein met zijn vrouw nog enige vorm van beschaving in hun leven proberen aan te brengen. Niet dodelijk saai, maar wel traag bij tijd en wijlen.

Het dilemma van de hoofdpersoon werd niet obvious naar voren gebracht, petje af daarvoor. daardoor behoudt de film een mysterieus karakter ipv een hapklare brok. al had in het dilemma wel wat meer diepgang gemogen.

Een goede drama/westernfilm...

Prima verhaal volgen...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs John Hurt en Guy Pearce...

Bekende actrice Emily Watson...

Redelijk HD kwaliteit...

Redelijk achtergrond muziek/geluid (wel Dolby Digital)...

Redelijk mooi landschap Australische omgeving ('t

komt door HD kwaliteit)...

Het land der verdoemden

De filmmarathon van 2012 loopt met deze film ten einde voor mij. Bikkelharde aussie western dat me in de positieve zin wist te verrassen. Zeer gewelddadig portret over de absurditeit van het woord beschaving. Degenen die de wet zouden moeten voorstellen gedragen zich als beesten ( zetten aan tot broedermoord en geselen een onschuldige ), de aboriginals blijven liever in hun eigen primitieve cultuur maar gehoorzamen onder dwang hun meesters en uiteindelijk zorgen de zogenaamde misdadigers voor enige gerechtigheid in deze sombere film. Allemaal verwarrend als je er even over gaat nadenken.

Hillcoat toont een wetteloos Australië die met brutaliteit een land probeert te bedwingen dat geen blanken nodig heeft. Nick Cave, scriptwriter, durfde het aan om in het eigen oneervolle verleden van zijn land te duiken en de beschamende daden van zijn voorouders in de spotlight te zetten.

The Proposition vertelt een verschrikkelijk familiedrama waar je je van te voren niets bij voor kunt stellen. Door de hele film hangt er een onbeschrijflijke, akelige sfeer, waardoor de narigheid die zich de gehele film voordoet erg goed naar voren komt.

De film bevat prachtige plaatjes van een wonderschone, weidse omgeving, die ik persoonlijk niet gauw associeer met alle narigheid die zich er af speelt, maar die wel degelijk bijdragen aan het kille sfeertje dat voortdurend aanwezig is. Evenals de mens kan de natuur immers ook rauw en woest zijn. Samen met het over het algemeen vrij zachte stemgeluid zorgen de mooie beelden voor rust. De stilte, die daarbij voortdurend aanwezig is, zorgt voor de nodige schrikmomentjes wanneer er opeens wél iets gebeurd. Schrikmomentjes die vast en zeker goed bedoeld zijn, maar bij mij vaker tot ergernis leiden dan tot de beoogde impact. Verder zorgt de aanhoudende stilte er voor dat de film vaak nogal langdradig aanvoelt.

In het begin van de film wordt direct op een heftige wijze een zeer interessant uitgangspunt gecreëerd, waardoor de toon meteen is gezet. Er wordt een weldoordacht voorstel gedaan dat op zijn zachtst gezegd bijzonder genoemd mag worden. Dit voorstel zorgt direct voor een onaangename situatie die wel voor ellende móet zorgen.

Na enige tijd komen alle in het begin gecreëerde hoofdpersonen onder de ontstane situatie te lijden. De een is er nog erger aan toe dan de ander en al gauw komen ze stuk voor stuk in een negatieve spiraal terecht. Uiteindelijk komt de hele familie bij elkaar op een kerstdiner, maar niet op de manier zoals we gewend zijn. Nee, de manier waarop twee psychopaten een gelukkig echtpaar een heerlijk diner onthouden valt niet goed te praten en is daarnaast zeker niet wat je op een gemiddelde kerstavond verwacht, maar het zorgt wel voor een uitstekend en uniek einde dat prima past in de sfeer van de film.

Sfeervolle en wat zware western met toch wat te veel pretenties. Het verhaal is simpel en bovendien niet zo sterk uitgewerkt; erg logisch is het niet wat er gebeurt. Zeker in een western niet zo opvallend, maar gezien de aandacht voor de karakters en de serieuze toon valt dit wel op in negatieve zin.

John Hillcoat maakt behoorlijke films ("The Road", "Lawless") en ook deze prima western.

Erg rauw, met eigenlijk een gruwelijk verhaal, vaak een indrukwekkend beeld van de Australische woestijn en evenzeer goede vertolkingen.

Minpuntje is misschien dat de actie zich voortdurend verplaatst naar andere locaties en personen wat het intrige niet bepaald vereenvoudigt, maar het blijft een genietbare, sfeervol werk.

Nogal wat literatuur onder die ruwe bonken.

Rauwe film met prachtige beelden van de Australische outbacks. Deze western wisselt bijzonder sterke scenes af met in mijn ogen ronduit vervelende zoals die met John Hurt in de rol van bounty hunter. Maar de balans valt positief uit door het haast koortsachtige geweld, het ijlende karakter van de muziek en de fraaie beelden.

Een mooi in elkaar gezette film met een aardig verhaal en mooie beelden. De film lag al een tijdje "op de plank" maar gisteren was het dan zover. Om eerlijk te zijn was de verwachting niet al te hoog maar dit viel ons best mee. Er zit voldoende spanning in het verhaal om de kijker(s) in de stoel te laten zitten.

Een mooie 7 als waardering.

Om eerlijk te zijn deze film voor een derde keer aangevat deze week. Telkens in slaap gesukkeld al liet ik in het begin nog in het midden of het door vermoeidheid of door het plot kwam. Beiden wellicht, maar het ontging me ook niet dat ik plot weinig boeiend vond. Er gebeurt zo weinig - en dat stoort me op zich niet - maar ik vond vooral geen lijn terug in het plot. Het leek me erg onsamenhangend en stroef verlopen.

Los van de aanpak ook inhoudelijk maar een bizar verhaal alsof men te veel hooi op de vork wou nemen met subplots en diverse personages die weinig meerwaarde boden. Wat wel een meerwaarde bood waren de mooie beelden met af en toe fraaie shots.

Geen film alvast die me omver blies, me eerder verveelde. Jammer, had er duidelijk veel meer van verwacht.

Een politiecommandant is op zoek naar de oudste broer van een gangsterbende. Met de middelste broer sluit hij een deal. Die middelste broer moet op zoek naar zijn oudste broer die ergens in de wildernis leeft en hem vermoorden. De jongste broer is een onderpand en gaat mee naar de gevangenis. Als de middelste broer zijn opdracht goed vervult, zijn ze daarna allebei vrij. Het verhaal doet me aanvankelijk wat denken aan het verhaal van apocalypse now, waarin de hoofdpersoon ook op zoek gaat naar een gevaarlijk iemand die zich verstopt in de wildernis. Maar apocalypse now is een heel erg goede film die super boeiend opbouwt en hele grote klasse heeft. Bij deze film is het verhaal uiteindelijk erg mager en zijn de hoofdpersonen een soort karikatuur van zichzelf en nauwelijks serieus te nemen. En verder komt er ook belachelijk veel bloed in deze film voor. Maar er zitten wel een paar kunstzinnige scenes in de film met erg mooie muziek. En daarom nog een ster extra. Ik neem aan dat de muziek en het kunstzinnige aan Nick Cave toe te schrijven zijn. Maar het verhaal komt kennelijk ook van zijn hand en daarmee is zijn rol in de film op zijn minst ook heel bijzonder te noemen. Zij het dus niet overal even geslaagd.

Na overdreven auto's, F&F, en het nodige aan Manga geweld, Azumi, de afgelopen dagen, toch wel toe aan iets serieuzers en iets dat me bovendien ligt. En de greep naar deze film was dan ook met graagte hoewel de film me jaren terug, geleend uit de bieb, toch wel een beetje tegenviel. Maar dat tegenvallen deed The Proposition dit keer geenszins en de film bereikte mij in zijn totaliteit.

Van een introductie of inleiding is weinig tot geen sprake, want snel zitten we in de rondvliegende kogels waarop een gesprek volgt en er een voorstel aan Charlie gedaan wordt, namelijk het uitleveren van zijn eveneens gezochte broer Arthur. De film vervolgt zich met een tweedeling waar Charlie de Australische landschappen doorkruist op zoek naar Arthur en Captain Stanley in de 'beschaafde wereld' steeds verder onder vuur komt te liggen vanwege 'het voorstel' en de menigte, het 'brave volk', bloed eist en ruikt met uiteindelijk een grimmige finale tot gevolg.

Zo op het eerste oog lijkt The Proposition een straight forward neo noir western, maar het geheel wordt toch echt wel iets extra's gegeven met een bij tijd en wijlen mystieke sfeer. Het is het punt waar de film met zijn tweedeling juist weer samensmelt in een soort van Yin Yang tussen goed en kwaad, tussen goede mensen die uiteindelijk kwaad doen en kwade mensen die goed doen. Samen met de prachtige cinematografie van de natuur, en uiteraard de prachtige landschappen, is The Proposition een mystieke trip tussen goed en kwaad vergelijkbaar met bijvoorbeeld Apocalypse Now. Dan zou ik nog bijna de mystieke klanken vergeten, die me soms aan Stalker doen denken, van niemand minder dan Nick Cave. Dit samen in de mix met een bepaalde grimmigheid, rauwheid, droefheid en geweld, zorgt toch wel voor een bijzonder geheel dat niet helemaal op waarde geschat wordt als ik de cijfers zo zie.

Zoals reeds gezegd bevalt de film mij deze tweede keer veel en veel beter, en dan heb ik nog niet eens de cast benoemd met de altijd bijzondere Guy Pearce en Ray Winstone die ook goed kan waarderen. Het mag duidelijk zijn wat mij betreft, een uitstekende film.

Geen typische western. Oké op verschillende fronten volgt het wel de paden van de Amerikaanse (of Italiaanse) tegenhangers. Maar de setting is hier de uitgestrekte Australische outback van de negentiende eeuw en er is geen zwart-wit schets van de held die tegen de slechterik vecht. Eerder is ergens in de achtergrond het verhaal van de blanke man die het land van de Aboriginals probeert te ‘civiliseren’ met verregaande discriminatie. De film begint, met een vuurgevecht dat resulteert in de gevangenneming van twee van de Burns -broers, Charlie en de 14-jarige Mikey door Captain Stanley. Charlie krijg een voorstel; (de titel) vermoord Arthur de oudere meest brute derde broer en het leven van het jongere broertje zal gespaard blijven. Dat plot is tamelijk eenvoudig en rechttoe-rechtaan, maar er is hier niet iemand waar je omgeef, er is ook geen echte reden waarom de personages iets doen, en de personage zijn zoals gezegd, niet echt goed of helemaal slecht. De personages zijn meer ontheemd of niet op hun plaats (net zoals rozentuin met wit tuinhekje voor het huis van Stanley en zijn vrouw Martha middenin een ruige woestijn) Die "gebreken" vind ik juist de kracht van deze film! De film is nu beschouwend en het grove geweld komt voort uit wie ze zijn... Bepaalde scènes zijn dus best schokkend te noemen, vooral door de abruptheid ervan en ze deden me ook wel wat aan Sam Peckinpah denken! Al met al een aparte maar prachtfilm! En dan heb ik het nog niets eens over de muziek van Nick Cave (die ook het script schreef) en mede-Bad Seeds-lid en Dirty Three-violist Warren Ellis.

Regisseur John Hillcoat toont de gruwel in deze warme omgeving op een bijzonder pijnlijke manier, maar The Proposition is duidelijk op meer uit dan het exclusief tonen van geweld. Op die manier worden er een grote hoeveelheid aan personages geïntroduceerd die te beperkt worden ontwikkeld om een blijvende indruk achter te laten. Guy Pearce en Ray Winstone acteren niettemin goed en krijgen beslist geen makkelijke figuren toebedeeld, daarvoor een pluim. Hillcoat houdt de sfeer in de eerste helft bovendien stevig vast, maar introduceert teveel ridicule inslagen (zoals de verschijning van John Hurt) om dat voortdurend vast te houden. Tweede helft focust zich wat op meer gewelddadigheden, maar die nemen ook niet weg dat er nogal weinig perspectieven zijn om boeiend te vinden.